Zmiany w wykazie materiałów budowlanych, urządzeń i usług podlegających odliczeniu w ramach ulgi termomodernizacyjnej

Zgodnie z art. 26h ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej: PDOFizU) właściciele lub współwłaściciele budynków mieszkalnych jednorodzinnych mają prawo odliczyć od podstawy opodatkowania podatku dochodowego od osób fizycznych wydatki związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego (tzw. ulga termomodernizacyjna). Wydatki te mogą obejmować materiały budowlane, urządzenia i usługi, których wykaz określa w drodze rozporządzenia, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 26h ust. 10 PDOFizU, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu, ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

Obecnie katalog materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego określa rozporządzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21.12.2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 273, dalej: MatBudTermR).

W uzasadnieniu do projektu wskazuje się, że celem projektowanej zmiany MatBudTermR jest:

• dostosowanie treści rozporządzenia do aktualnie obowiązujących aktów prawnych oraz programów i polityk w zakresie wsparcia efektywności energetycznej budynków, a także polityki energetycznej kraju,
• implementacja postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1275 z 24.4.2024 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz.UE L z 8.5.2024 r.),
• doprecyzowanie przepisów, które wzbudziły wątpliwości interpretacyjne w trakcie obsługi deklaracji podatkowych przez organy administracji skarbowej.

Zasadniczą zmianą, która ma zostać wprowadzona za sprawą wydania rozporządzenia zmieniającego jest uzupełnienie katalogu materiałów budowlanych, urządzeń i usług o wydatki związane z zakupem i montażem:

• mikroinstalacji wiatrowych,
• magazynów energii.

Inną istotną zmianą wynikającą z rozporządzenia zmieniającego będzie natomiast brak możliwości ubiegania się o ulgę termomodernizacyjną w przypadku wydatków poniesionych na zakup, montaż i podłączenie do sieci:

• kotłów olejowych,
• kotłów gazowych.

Powyższe stanowi pokłosie obowiązku implementacji postanowień ww. dyrektywy 2024/1275, której art. 17 ust. 15 stanowi, że: „od dnia 1 stycznia 2025 r. państwa członkowskie nie udzielają żadnych zachęt finansowych do instalacji indywidualnych kotłów zasilanych paliwami kopalnymi, z wyjątkiem kotłów wybranych do inwestycji przed 2025 r. (…)”.

Z załączonej do projektu rozporządzenia oceny skutków regulacji (dalej: OSR) wynika, że projektowane rozwiązania będą miały pozytywny wpływ na rynek pracy. Uzupełnienie katalogu materiałów budowlanych, urządzeń i usług o wydatki związane z zakupem i montażem mikroinstalacji wiatrowych oraz magazynów energii spowodują albowiem zwiększenie popytu na materiały i usługi związane z odnawialnymi źródłami energii. W wyniku zwiększonego wsparcia właścicieli lub współwłaścicieli budynków mieszkalnych jednorodzinnych w realizowanych przedsięwzięciach termomodernizacyjnych stworzone mogą zostać nowe miejsca pracy.

Ponadto w OSR zauważa się, iż projektowane rozwiązania przyczynią się również do redukcji zapotrzebowania na paliwa kopalne niezbędne do produkcji energii. Mikroinstalacje wiatrowe dostarczają bowiem czystej energii z wiatru i są nieemisyjne na etapie ich użytkowania. Magazyny energii pozwalają na efektywne zarzadzanie energią pozyskaną z odnawialnych źródeł energii i zrównoważenie fazy produkcji i fazy zużycia energii. Nie ulega także wątpliwości, że rozwój energetyki obywatelskiej wpływa na obniżoną emisję do środowiska szkodliwych produktów ubocznych spalania paliw kopalnych co prowadzi do poprawy stanu środowiska naturalnego.

Rozporządzenie ma wejść w życie z dniem 1.1.2025 r.

Źródło: https://legislacja.gov.pl/

Podstawa ubezpieczeń społecznych pracownika oddelegowanego

W przypadku kierowców wykonujących zadania służbowe w ramach międzynarodowych przewozów drogowych, których miesięczny przychód jest wyższy niż przeciętne wynagrodzenie, w skład przychodu stanowiącego podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne, o której mowa w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, nie wchodzą:

1) kwota stanowiąca równowartość 60 euro za każdy dzień pobytu za granicą, z zastrzeżeniem że tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia;

2) należności stanowiące zwrot równowartości poniesionych przez kierowcę kosztów:

a) noclegu, o którym mowa w art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

b) podróży do miejsca rozpoczęcia międzynarodowego przewozu drogowego środkami transportu innymi niż pojazd będący w dyspozycji pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy,

c) niezbędnych udokumentowanych wydatków określonych lub uznanych przez pracodawcę lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy, odpowiednio do uzasadnionych potrzeb w wysokości nieprzekraczającej kwoty wydatków faktycznie poniesionych i udokumentowanych przez kierowcę,

d) korzystania z urządzeń sanitarnych, określonych na podstawie średnich nieudokumentowanych kosztów takich usług oferowanych w ogólnodostępnych miejscach obsługi podróżnych w państwach, w których kierowca wykonuje zadania służbowe.

Zwolnienie to stosuje się więc jedynie w przypadku, gdy przychód pracownika przewyższył kwotę miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce. W takim przypadku, ustala się część zwolnioną i jeśli po tym odliczeniu podstawa jest niższa niż kwota przeciętnego wynagrodzenia, to jako podstawę naliczenia składek przyjmuje się kwotę tego przeciętnego wynagrodzenia.

Jeśli natomiast przychód pracownika nie przewyższył kwoty przeciętnego wynagrodzenia, pracownik nie ma prawa do zwolnienia i podstawę wymiaru składek stanowi jego faktyczny przychód.

Z kolei zwolniona z podatku dochodowego jest część przychodów osób mających miejsce zamieszkania w Polsce, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących w związku z tym pobytem przychody m.in. ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w tym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

Jednocześnie przepisy podatkowe stanowią, że odliczenie składek społecznych potrąconych przez płatnika od dochodu podatnika, nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy, oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Generalnie można więc przyjąć zasadę, że jeśli przychód pracownika (brutto), po odliczeniu części zwolnionej z podatku dochodowego, jest wyższy niż podstawa wymiaru składek społecznych (ustalona zgodnie z przepisami ubezpieczeniowymi) to faktycznie potrącone przez płatnika składki podlegają w pełni odliczeniu od dochodu.

Natomiast jeśli jest odwrotnie, czyli podstawa wymiaru składek społecznych przewyższa przychód do opodatkowania (ten po odliczeniu części zwolnionej z PIT), to odliczeniu od dochodu podlegają tylko składki ustalone od tego przychodu opodatkowanego.

Księgi rachunkowe a metoda kasowa

Obecnie generalną zasadą jest, że przychodem są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychód powstaje w dacie wystawienia faktury, wykonania usługi lub wydania towaru, niezależnie od tego, czy przedsiębiorca otrzymał należną mu zapłatę.

Od 1.1.2025 r. ulegnie to zmianie i będzie możliwe skorzystanie z metody kasowej rozliczania podatku dochodowego. W przypadku metody kasowej rozliczania przychodów datą powstania przychodu będzie dzień, w którym uregulowano należność. Przez uregulowanie należności będzie się rozumieć również częściowe uregulowanie należności, w tym na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.

Aby podatnik mógł skorzystać z metody kasowej, musi spełniać następujące warunki:

Złożone oświadczenie o wyborze kasowego PIT będzie skutkowało również na lata następne, do czasu rezygnacji. Jak wynika z treści pytania prowadzi Pan księgi rachunkowe, tym samym jest to jeden z warunków, który uniemożliwia zastosowanie kasowej metody rozliczeń. Dlatego też skorzystanie z metody kasowej nie jest możliwe.

Skierowanie na badania profilaktyczne dla pracownika a zatrudnienie na innym stanowisku

Aktualność badań profilaktycznych

Zasadą jest, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (art. 229 § 4 Kodeksu pracy). Aktualnym orzeczeniem lekarskim jest orzeczenie stwierdzające stan zdrowia pracownika w dacie, w której pracownik ma być dopuszczony do pracy. Zachowuje ono aktualność w okresie w nim wymienionym, jednak staje się nieaktualne w przypadku wystąpienia w tym okresie zdarzeń, które mogą wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika (wyrok SN z 18.12.2002 r., I PK 44/02, Legalis; wyrok SN z 13.4.2017 r., I PK 146/16, Legalis).

Skierowanie na badania profilaktyczne

Badania profilaktyczne pracowników (wstępne, okresowe, kontrolne) są wykonywane na podstawie skierowania wydanego pracownikowi/kandydatowi na pracownika przez pracodawcę. W skierowaniu pracodawca/przyszły pracodawca wskazuje:

1) rodzaj badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane,

2) stanowisko pracy, na którym kierowany ma być zatrudniony (badania wstępne) lub na którym jest zatrudniony (badania okresowe i kontrolne),

3) warunki pracy uwzględniające informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy, z podaniem wielkości narażenia oraz aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach.

W skierowaniu zawarte są kluczowe informacje dla lekarza profilaktyka, umożliwiające mu ustalenie zdolności pracownika/kandydata na pracownika do wykonywania danej pracy. Ze skierowania lekarz będzie mógł się dowiedzieć nie tylko jak nazywa się dane stanowisko pracy (choć w mojej ocenie jest to kwestia drugoplanowa), ale także – a w zasadzie przede wszystkim – jaki jest rodzaj pracy, podstawowe czynności, sposób i czas ich wykonywania. Co równie istotne, ze skierowania lekarz profilaktyk dowie się także, jakie są/mają być warunki tej pracy (jakie czynniki niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe występują na danym stanowisku). Na tej podstawie lekarz określa zakres badań przeprowadzanych w ramach kodeksowych obowiązków profilaktycznych i na tej podstawie ocenia stan zdrowia pracownika/kandydata oraz określa, czy może on zdrowotnie podjąć lub kontynuować pracę w warunkach określonych w skierowaniu.

Z pytania wynika, że pracownik uzyskał „zdolność do pracy” po badaniach wstępnych, ale przed nawiązaniem stosunku pracy okazało się, że nie spełnia on wszystkich wymagań kwalifikacyjnych na dane stanowisko (tj. stanowisko ze skierowania na badania profilaktyczne i z orzeczenia lekarskiego). W efekcie końcowym pracownik został zatrudniony na stanowisko niższe. W takiej sytuacji ważne jest, czy rodzaj pracy, podstawowe czynności, sposób i czas ich wykonywania oraz warunki tej pracy są identyczne jak w skierowaniu na badania. Orzeczenie odnosi się bowiem do tego, co pracodawca wskazał w skierowaniu. Jeśli mimo innej nazwy stanowiska pracy, pracownik wykonuje pracę w warunkach tożsamych jak w skierowaniu i jest to praca takiego samego rodzaju, wykonywana w sposób i w czasie takim samym jak w skierowaniu i czynności są te same, wówczas w mojej ocenie nic nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że orzeczenie spełnia wymagania orzeczenia aktualnego dla „niższego” stanowiska (tj. „niższość” stanowiska przejawia się w jego nazwie, lecz pracownik wykonuje te same obowiązki, w ten sam sposób i w tych samych warunkach). W mojej ocenie nie będzie wówczas potrzeby dokonywania korekt w wydanych dokumentach takich jak skierowanie i orzeczenie z badań profilaktycznych. Warto tę kwestię jeszcze skonsultować z zakładowym specjalistą bhp.

Kasowy PIT od 1 stycznia 2025 r.

Zasady kasowego PIT

Metoda kasowa zakłada, że przychód powstaje w momencie faktycznego otrzymania zapłaty od kontrahenta, nie później jednak niż dwa lata od daty wystawienia faktury albo w chwili likwidacji działalności gospodarczej. Metoda ta obejmuje również sytuacje częściowego uregulowania należności oraz wpłat na poczet przyszłych dostaw towarów lub usług, które mają zostać zrealizowane w kolejnych okresach sprawozdawczych. Koszty uzyskania przychodów są natomiast rozliczane w momencie ich rzeczywistego poniesienia. Wybierając tę metodę rozliczania przychodów podatnik jest zobowiązany do jej stosowania przez cały rok podatkowy.

Kryteria stosowania kasowego PIT

Aby podatnik mógł skorzystać z metody kasowej, musi spełniać następujące warunki:

Podmioty objęte regulacją

Z metody kasowej będą mogli korzystać przedsiębiorcy rozliczający podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie:

Termin wejścia w życie przepisów

Nowelizacja wchodzi w życie z dniem 1.1.2025 r., z wyjątkiem niektórych przepisów, które zaczną obowiązywać od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Zmiany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów

Wraz z wprowadzeniem metody kasowej do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidywane są także zmiany w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Jak bowiem wskazano powyżej, w metodzie kasowej koszty uzyskania przychodów będą mogły być rozliczane dopiero w momencie ich rzeczywistego poniesienia. Oznacza to zatem, że zobowiązania, które nie zostaną opłacone, nie będą mogły być zaksięgowane jako koszty uzyskania przychodów. Celem nowelizacji jest więc jedynie dostosowanie rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów do wprowadzanych zmian. Planowany termin wejścia w życie nowelizacji rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów to również 1.1.2025 r.

Ustawa dotycząca wsparcia przedsiębiorców zatrudniających żołnierzy Obrony Terytorialnej lub żołnierzy Aktywnej Rezerwy podpisana przez Prezydenta RP

Cel wprowadzenia nowych przepisów

Żołnierze Obrony Terytorialnej (OT) i Aktywnej Rezerwy (AR), którzy zostają wezwani do pełnienia służby wojskowej, nie mogą wykonywać obowiązków w ramach stosunku pracy. Nagłe wezwanie może wpływać na rytm pracy przedsiębiorstwa i stanowić obciążenie dla pracodawcy. Preferencje dla przedsiębiorców mają zachęcić do zatrudniania żołnierzy OT i AR.

Ulga podatkowa dla pracodawcy zatrudniającego żołnierzy WOT i/lub AR

Przedsiębiorca, który zatrudnia żołnierzy Obrony Terytorialnej lub Aktywnej Rezerwy będzie mógł skorzystać z ulgi podatkowej. Ulga podatkowa obowiązuje na każdego zatrudnionego żołnierza OT lub AR. Wysokość ulgi będzie uzależniona jest od okresu zatrudnienia żołnierzy. Jeżeli żołnierz pełni nieprzerwanie co najmniej przez 1 rok służbę to pracodawca może odliczyć 12 tys. zł od podstawy opodatkowania. Wysokość ulgi rośnie z każdym rokiem nieprzerwanego pełnienia służby przez żołnierza. Maksymalna ulga wynosi 24 tys. zł, jeżeli staż służby wynosi co najmniej 5 lat.

Zatrudnianie żołnierzy WOT i/lub AR a preferencje przy udzielaniu zamówienia publicznego

Przedsiębiorca, który ubiega się o udzielenie zamówienia publicznego i będzie do jego realizacji zatrudniać żołnierzy OT i/lub AR będzie mógł skorzystać z preferencyjnego potraktowania. Wprowadzane jest nowe „kryterium jakościowe” możliwe do zastosowania przez wszystkich zamawiających – zatrudnianie przez podmiot ubiegający się o udzielenie zamówienia publicznego pracowników będących żołnierzami OT lub AR. Dotyczy to zamówień publicznych poniżej progu unijnego (poniżej 25 680 260 zł w przypadku robót budowlanych i 663 105 zł w przypadku dostaw i usług). Dodatkowo MON wyznaczy jednostki organizacyjne jemu podległe i nadzorowane, które przy udzielaniu zamówień publicznych będą zobowiązane stosować „kryterium jakościowe”.

Świadczenie początkowe zamiast odprawy dla pracownika-żołnierza

Dotychczasowa odprawa wypłacana pracownikowi, który został powołany do terytorialnej służby wojskowej zostanie zastąpiona świadczeniem początkowym. Świadczenie początkowe będzie wypłacane przez jednostkę wojskową. Odciąży to pracodawców, którzy nie będą musieli wypłacać odprawy, a później ubiegać się o jej refundację. Świadczenie będzie przysługiwać po odbyciu szkolenia podstawowego przez żołnierza. Będzie wynosić 50% przeciętnego wynagrodzenia w II kwartale roku poprzedniego. W II kwartale 2023 r. przeciętne wynagrodzenie wynosiło 7005,76 zł, zatem świadczenie w bieżącym roku wynosić będzie 3502,88 zł. Świadczenie będzie zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Rozliczenie importu towarów w przypadku braku dokumentacji celnej

Zgodnie z definicją wynikającą art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) pod pojęciem importu towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Z kolei na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 VATU podatnikami z tytułu importu towarów są m.in. osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Z danych przedstawionych w treści pytania nie wynika, czy odprawa celna była organizowana przez nabywcę towarów, czy też dostawcę. Jeżeli importerem był dostawca, to wskazana sprzedaż powinna być rozliczona w VAT jako sprzedaż krajowa. Jeżeli dostawca ten jest zarejestrowany w Polsce do celów VAT, to dla tej czynności podatnikiem będzie dostawca. Jeżeli dostawca nie jest polskim podatnikiem, to do opodatkowania dostawy, jako dostawy krajowej, zobowiązany będzie polski nabywca, na zasadzie wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 5 VATU.

Jeżeli natomiast polski nabywca nie dysponuje żadną dokumentacją wskazującą na opodatkowanie importu przez dostawcę, to na nim ciążą obowiązku celne i podatkowe. W takiej sytuacji nieposiadanie przez nabywcę jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej opodatkowania importu rzeczywiście jest problemem. Skoro import został zgłoszony do opodatkowania, to Autor nie poleca w tej sytuacji ponownie składać zgłoszenia celnego. Sprawę trzeba natomiast wyjaśnić, w tym w szczególności ustalić, kto był importerem zobowiązanym do opodatkowania importu i rozliczyć czynność, adekwatnie do ustaleń, w jeden z przedstawionych wyżej sposobów. Jeżeli import był rozliczony w imieniu nabywcy, to powinien on żądać od pośrednika dokumentacji potwierdzającej to rozliczenie.

Przy czym należy zauważyć, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zgłoszeń celnych, poza szczególnymi przypadkami dotyczącymi zgłoszeń celnych zwolnionych od należności przywozowych, zbiorcze zgłoszenia celne mogą być składane w zakresie importu towarów, których łączna wartość w jednej przesyłce nie przekracza równowartości 150 euro.

Skoro zatem w analizowanym przypadku mamy do czynienia z przesyłką o wartości przekraczającej 1000 USD, natomiast została ona rozliczona w zgłoszeniu zbiorczym, to można podejrzewać, że chiński dostawca zaniżył wartość towarów zawartych w przesyłce do kwoty nieprzekraczającej 150 euro i rozliczył import w ramach jednej z procedur uproszczonych, o których mowa odpowiednio w przepisach art. 138a–138h oraz 138i–138j VATU. Dlatego właśnie dostawca ten miał możliwość dokonania zgłoszenia zbiorczego. Jeżeli tak w istocie się stało, chcąc pozostawać w zgodzie z literą prawa, polski nabywca powinien zawiadomić o zaistniałym incydencie urząd celno–skarbowy, który będzie miał możliwość rozliczenia importu w wydanej w tym zakresie decyzji.

Klauzula informacyjna powinna być również przesłana raz podczas pozyskiwania danych osobowych

Dane osobowe to informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej; możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej (art. 4 pkt. 1 RODO).

Administratorem danych w rozumieniu art. 4 pkt. 7 RODO jest osoba fizyczna lub prawna, organ publiczny, jednostka lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych.

W imieniu administratora danych dane osobowe mogą przetwarzać, osoby, które są przez niego stosownie upoważnione, a także podmioty z którymi administrator danych zawarł umowy powierzenia lub umowy o współadministrowaniu danymi osobowymi. Każdorazowo bowiem administrator musi mieć pewność, że dana osoba, która w jego imieniu przetwarza dane osobowe, będzie czyniła to zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz procedurami wdrożonymi u tego administratora.

Art. 6 ust. 1 RODO przewiduje zaś sześć podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych. W przypadku braku możliwości oparcia przetwarzania o dyspozycję przesłanek uregulowanych w art. 6 ust. 1 lit. b–f RODO, obowiązkiem administratora danych tj. osoby lub podmiotu, który decyduje o celach i sposobach przetwarzania danych osobowych jest uzyskanie od osoby, której dane dotyczą zgody na przetwarzanie jej danych w określonym celu lub celach przetwarzania.

Przepisy RODO w art. 4 pkt. 11 wskazują na to, że zgoda powinna być dobrowolna, konkretna, świadoma i jednoznaczna. Ponadto art. 7 ust. 1 RODO wskazuje, że jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody, administrator danych musi być w stanie wykazać, że osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. Jeśli zaś osoba, której dane dotyczą wyraża zgodę w pisemnym oświadczeniu, które dotyczy także innych kwestii, zapytanie o zgodę musi zostać przedstawione w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, jasnym i prostym językiem (art. 7 ust. 2 RODO).

W doktrynie przyjmuje się, że zgoda z art. 6 ust.1 lit. a RODO powinna zawierać m.in. informacje: kto, komu wyraża zgodę, na co oraz w jakim celu. Ponadto treść zgody może zawierać wskazanie podstawy prawnej jej udzielenia. Oświadczenie wyrażające zgodę na przetwarzanie danych powinno być wyrażone przez osobę, której dane dotyczą w określonym celu przetwarzania. Jeśli zatem osoba, której dane dotyczą raz wyraziła zgodę na przetwarzanie jej danych np. w celach kontaktowych z administratorem nie ma obowiązku obierania każdorazowo nowej zgody przesyłając kolejne wiadomości e-mail. Wyrażona przez osobę, której dane dotyczą zgoda będzie obowiązywała tak długo jak będzie istniał cel przetwarzania danych lub do momentu, aż osoba, której dane dotyczą wycofa zgodę na podstawie art. 7 ust. 3 RODO.

Poza uzyskaniem oświadczenia woli wyrażającego zgodę przetwarzanie danych osobowych, obowiązkiem administratora danych wynikającym z art. 13 RODO jest przekazanie osobie, której dane dotyczą informacji, które zostały szczegółowo uregulowane w art. 13 ust. 1 lit. a–f oraz ust. 2 lit. a–f RODO.

Przepisy RODO nie wskazują w jakiej formie treść informacji z art. 13 RODO powinna zostać osobie, której dane dotyczą przekazana, nie mniej jednak zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 RODO – administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów (zasad RODO) i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie. Jako przykłady można wskazać: przedstawienie informacji z art. 13 RODO w formie oświadczenia na piśmie, czy też przesłanie ich w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej wskazany do korespondencji pomiędzy stronami. Dopuszczalne będzie również przedstawienie obowiązku informacyjnego na tablicy informacyjnej w miejscu w którym, każda osoba będzie miała możliwość zapoznania się treścią informacji.

W ramach zadanego pytania obowiązkiem administratora razem z odebraniem oświadczenia o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych będzie również przesłanie treści obowiązku informacyjnego. Taka klauzula informacyjna powinna być również przesłana raz podczas pozyskiwania danych osobowych. Dopiero wówczas, gdy nastąpią jakiekolwiek zmiany w treści samej klauzuli administrator ma obowiązek przekazać nowo obowiązujące informacje zgodnie z art. 13 ust. 3 i 4 RODO.

Podsumowując zatem administrator danych powinien odebrać zgodę od osoby, której dane dotyczą raz w określonym celu przetwarzania danych i w związku pozyskaniem określonych danych spełnić raz obowiązek informacyjny. Nie ma konieczności każdorazowo przesyłania oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych oraz treści obowiązku informacyjnego, jeśli zakres pozyskanych danych, cel przetwarzania oraz pozostałe informacje z art. 13 ust. 1 i 2 RODO nie ulegają zmianie.

ODO 24 – optymalny kosztowo outsourcing ochrony danych osobowych – ODO24.pl

Projekt ustawy o systemach sztucznej inteligencji trafił do konsultacji społecznych

Opracowanie na podstawie: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12390551

Księgowe ujęcie nadwyżki aktywów nad pasywami

 

Sporządzenie inwentarza jest konieczne dla ustalenia wartości stanów początkowych (bilansu otwarcia) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W sytuacji, gdy spółka cywilna (przekształcana) nie prowadziła ksiąg rachunkowych, inwentarz jest wykazem aktywów i pasywów, które zostały potwierdzone inwentaryzacją. Inwentarz stanowi również element ksiąg rachunkowych. Z powyższego wynika obowiązek rozliczenia wszelkich różnic inwentaryzacyjnych w księgach rachunkowych roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji. To oznacza, że różnica opisana w pytaniu powinna zostać ujęta wśród stanów początkowych stanowiących o bilansie otwarcia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Ustalona dodatnia różnica pomiędzy aktywami a pasywami zidentyfikowanymi w toku inwentaryzacji i wycenionymi zgodnie z regulacjami ustawy o rachunkowości, podlega ujęciu jako kapitał zapasowy, z poniższym zastrzeżeniem. W toku przygotowania do otwarcia ksiąg rachunkowych koniecznym jest, obok sporządzenia inwentarza, obliczenie tzw. skorygowanego dochodu, tj. przekształcenie dochodu (straty) wynikającego z ewidencji prowadzonej dotychczas w podatkowej księdze przychodów i rozchodów do kwoty zysku (straty) obliczonej zgodnie z regulacjami ustawy o rachunkowości. Korekta ta dotyczy okresu od pierwszego dnia roku obrotowego, w którym nastąpiło przekształcenie, do dnia poprzedzającego przekształcenie spółki cywilnej. Zakładając, że różnica, o której pytający pisze w swoim pytaniu, stanowi kwotę już po uwzględnieniu ewentualnych korekt z tytułu różnic w ustalaniu dochodu (straty podatkowej) i zysku (straty rachunkowej), to w całości różnica ta powinna zostać zaprezentowana w kapitale zapasowym, który pozostaje do dyspozycji wspólników.

Jeżeli w kwocie, o której mowa w pytaniu, zawarty jest zysk od pierwszego dnia roku obrotowego, w którym nastąpiło przekształcenie, do dnia poprzedzającego przekształcenie, to odpowiednia część tej różnicy powinna zostać ujęta jako „Zysk z lat ubiegłych”, chyba że wspólnicy podjęli uchwałę o podziale tego zysku. W takim przypadku właściwe ujęcie księgowe to grupa zobowiązań.