Kary za przestępstwa i wykroczenia skarbowe obowiązujące od 1.1.2025 r.
Od 1.1.2025 r. wzrośnie wynagrodzenie minimalne w 2025 roku. Zatem wzrosną też kary za wykroczenia i przestępstwa skarbowe przewidziane w KKS.
Odpowiedzialny za przestępstwa lub wykroczenia skarbowe
Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada jak sprawca podatnik, ale także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną (art. 9 § 3 KKS). W konsekwencji za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia odnośnie prowadzonej działalności w pierwszej kolejności odpowiada przedsiębiorca, a w określonych okolicznościach również np. księgowa (podmiot prowadzący finanse przedsiębiorcy).
Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2024 roku było dwukrotnie podwyższane i: od 1.1.2024 r. do 30.6.2024 r. wynosiło 4242 zł, a następnie od 1.7.2024 r. do 31.12.2024 r. wynosi 4300 zł.
W 2025 r. kwoty grzywien i kar pieniężnych za wykroczenia i przestępstwa skarbowe, które wyznaczane są w oparciu o aktualne minimalne wynagrodzenie będą znacznie wyższe niż w 2024 r. Minimalne wynagrodzenie na 2025 r. zostało ogłoszone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 14.9.2024 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2025 r. (Dz.U. poz. 1362) – i wynosi 4666 zł (czyli będzie wyższe o 366 zł).
Kara grzywny za wykroczenia skarbowe
Kara grzywny za wykroczenie skarbowe jest określana kwotowo. Zgodnie z art. 48 KKS, kara grzywny w przypadku wykroczeń skarbowych, może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.
Wykroczeniem może być czyn zabroniony, jeśli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej nie przekracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. A zatem w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. wykroczeniem może być czyn zabroniony, jeśli kwota uszczuplenia nie przekracza 23330 zł (5 x 4666 zł).
Kara grzywny orzeczona za wykroczenie skarbowe w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. może być wymierzona od kwoty 466,60 zł (1/10 minimalnego wynagrodzenia) do kwoty 93320 zł (20 x minimalne wynagrodzenie).
Kara grzywny za przestępstwo skarbowe
W przypadku orzeczenia kary grzywny za przestępstwa skarbowe, zgodnie z art. 23 KKS, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej. Jeżeli kodeks karny skarbowy nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, a najwyższa 720.
Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Niemniej jednak, stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia. Zatem stawka dzienna w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. nie może być niższa od: 155,53 zł (4666 zł/30). Jednocześnie stawka dzienna nie może przekraczać jej czterystukrotności, czyli w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. nie może przekraczać kwoty 62 212 zł (400 x 155,53 zł).
W rezultacie, stawka dzienna w okresie w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. mieści się w granicach kwot: od 155,53 zł do 62 212 zł.
Kara grzywny za przestępstwa skarbowe może być natomiast orzeczona w okresie od 1.1.2025 r. do 31.12.2025 r. w granicach kwot: od 1555,30 zł (10 stawek dziennych x 155,53 zł) do 44 792 640 zł (720 stawek x max stawkę dzienną, tj. 62 212 zł).
Tabela. Wysokość kar za wykroczenia i przestępstwa skarbowe
Zwolnienie z obowiązku stosowania kas rejestrujących w pierwszym roku działalności
Podatnik nie przekroczył limitu zwolnienia w 2023 r., choć był on w tym roku proporcjonalnie ograniczony. Natomiast w 2024 r. podatnikowi przysługiwał już pełny limit wynoszący 20 000 zł.
Podatnicy rozpoczynający sprzedaż na rzecz osób fizycznych mogą korzystać ze zwolnienia z obowiązku stosowania kas rejestrujących na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 KasRejR, zgodnie z którym zwalnia się z obowiązku stosowania kas rejestrujących w danym roku podatkowym podatników, u których wartość sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł (bez VAT).
Należy pamiętać o wyjątkach w liczeniu tego limitu – w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu nie przekroczyła, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, kwoty 20 000 zł. Natomiast u podatników rozpoczynających po 31.12.2023 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, zwolnienie z kas stosuje się, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży z tego tytułu nie przekroczy, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, kwoty 20 000 zł.
Analogiczne przepisy, związane z koniecznością podziału limitu 20 000 zł w przypadku rozpoczęcia działalności w trakcie roku, obowiązywały również w odniesieniu do wcześniejszych lat.
Warto też wiedzieć, kiedy zwolnienie traci moc w związku z przekroczeniem limitu (§ 5 ust. 1 i ust. 2 KasRejR):
1) po upływie 2 miesięcy następujących po miesiącu, w którym wartość sprzedaży podatnika dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych przekroczyła kwotę 20 000 zł,
2) po upływie 2 miesięcy następujących po miesiącu, w którym wartość sprzedaży podatnika z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności, przekroczyła kwotę 20 000 zł.
Należy zwrócić uwagę na to, że w przypadku działalności usługowej obowiązek stosowania kasy rejestrującej dotyczy wpłat gotówkowych.
W odniesieniu do zapłaty przelewem, podatnik może dalej stosować tylko dla tych wpłat zwolnienie, zgodnie z warunkami określonymi w poz. 37 załącznika do KasRejR – czyli „Jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła”.
Jeśli podatnik rozpoczął działalność w kwietniu 2023 r., to w 2023 r. przysługiwał mu limit dla stosowania kas rejestrujących 13 333 zł netto (20 000 zł x 8/12). Niezależnie więc od tego, czy 9000 zł to była kwota netto, czy brutto, podatnik nie przekroczył w 2023 r. limitu zwolnienia z kas. Zapłata przelewem powinna być zwolniona z obowiązku fiskalizacji.
Natomiast w 2024 r. podatnikowi przysługiwał już pełny limit wynoszący 20 000 zł.
Usługi z zakresu kosmetologii a działalność nierejestrowana
Zakład Ubezpieczeń Społecznych kwestionuje wykonywanie działalności usługowej w ramach działalności nierejestrowanej. Oczekuje zgłoszenia takich usług przez zleceniobiorców do oskładkowania. Kasa rejestrująca przy usługach kosmetycznych jest obowiązkowa, o ile usługi są świadczone na rzecz konsumentów (osób nieprowadzących działalności gospodarczej). Bez znaczenia pozostaje fakt, że podatnik chce wykonywać usługi w ramach działalności nierejestrowanej.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 PrPrzed: „Nie stanowi działalności gospodarczej działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z 10.10.2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej”.
Z art. 6 SysUbSpołU oraz art. 66 ŚOZŚrPubU wynika, że działalność nierejestrowana nie stanowi tytułu do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.
Zgodnie z pismem z 24.7.2018 r., które zostało wydane przez Centralę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (DI/100000/43/822/2018):
Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców nie stanowi działalności gospodarczej działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650), i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę brzmienie ww. przepisu osoby fizyczne, z którymi wnioskodawca ma zawarte umowy o świadczenie usług, a które zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców są zwolnione z obowiązku rejestracji działalności gospodarczej z uwagi na wysokość osiąganych przychodów, nie są uważane za osoby prowadzące działalność gospodarczą, co powoduje obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu zawartych z ww. umów, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Przepisy rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wskazują, że niektóre usługi obowiązkowo podlegają pod obowiązek rejestracji za pomocą kasy fiskalnej, m.in.:
1) fryzjerskie,
2) kosmetyczne i kosmetologiczne,
3) budowlane,
4) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów,
5) prawnicze,
6) związane z działalnością obiektów służących poprawie kondycji fizycznej – wyłącznie w zakresie wstępu.
Wysyłanie pracowników na zaległe urlopy wypoczynkowe krok po kroku
Ogólne zasady wykorzystania urlopu zaległego
Urlopu zaległego należy pracownikowi udzielić najpóźniej do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego. Oznacza to, że podwładny najpóźniej 30 września powinien rozpocząć korzystanie z urlopu wypoczynkowego. Urlop zaległy powinien być wykorzystany przed urlopem bieżącym (wyrok SN z 9.5.2013 r., II PK 199/12, Legalis).
Obowiązek udzielenia pracownikowi zaległego urlopu do 30 września kolejnego roku kalendarzowego nie dotyczy niewykorzystanych przez pracownika dni urlopu na żądanie. Wprawdzie niewykorzystanego w poprzednim roku w części lub całości urlopu na żądanie pracownik nie ma prawa wykorzystać w kolejnym roku na żądanie (ma za nowe 4 dni urlopu na żądanie), ale nie staje się on urlopem zaległym udzielanym na zasadach ogólnych. Termin wykorzystania takiego urlopu strony ustalają w drodze porozumienia.
W praktyce niejednokrotnie zdarza się jednak, że pracodawca mimo braku obiektywnych okoliczności (takich jak np. choroba, urlop rodzicielski) nie udziela podwładnemu urlopu (np. firma nie jest w stanie wyrekrutować pracowników). Jeśli pracownik nie rozpocznie urlopu przed upływem 30 września następnego roku, nie utraci prawa do tego urlopu, dopóki nie nastąpi przedawnienie roszczenia o urlop (uchwała SN(7) z 20.2.1980 r., V PZP 6/79, OSNC 1980, Nr 7–8, poz. 131). Prawo do urlopu wypoczynkowego przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 291 § 1 KP). Co do zasady prawo do urlopu za dany rok przedawni się więc z upływem 3 lat od 30 września następnego roku kalendarzowego (por. wyrok SN z 11.4.2001 r., I PKN 367/00, Legalis). Na innych zasadach przedawnia się prawo do urlopu wypoczynkowego osoby korzystającej z urlopu macierzyńskiego, rodzicielskiego i wychowawczego.
Wątpliwości dotyczą sytuacji rozpoczęcia zaległego urlopu w terminie późniejszym niż wskazany w art. 168 KP. Jest to ryzykowne, niemniej jednak inspektor PIP inaczej rozpatrzy sprawę, gdy pracownik rozpoczął zaległy urlop 1 grudnia następnego roku kalendarzowego niż nie rozpoczął go wcale.
Udzielenie urlopu przez pracodawcę
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 168 KP urlopu zaległego „należy udzielić”. Oznacza to, że urlopu zaległego, tak jak bieżącego (a nawet urlopu „na żądanie”) udziela pracodawca. Zatem to pracodawca decyduje o udzieleniu urlopu wypoczynkowego, nawet 30 września następnego roku kalendarzowego. Pracownik nie ma prawa sam sobie udzielić urlopu zaległego.
Samowolne wykorzystywanie urlopu przez pracownika jest ciężkim naruszeniem podstawowych obowiązków pracowniczych w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 KP. Zawiadomienie pracodawcy o rozpoczęciu zaległego urlopu wypoczynkowego nie usprawiedliwia nieobecności pracownika w pracy. Naruszenie przez pracodawcę obowiązku udzielania pracownikowi urlopu wypoczynkowego za dany rok do końca września następnego roku kalendarzowego, nie uprawnia pracownika do rozpoczęcia po tym terminie urlopu bez udzielenia zwolnienia przez pracodawcę (wyrok SN z 5.12.2000 r., I PKN 121/00, OSNAPiUS 2002, Nr 15, poz. 353; wyrok SN z 16.12.2008 r., I PK 88/08, OSNP 2010, Nr 11–12, poz. 137). Do udzielania urlopu zaległego mają bowiem zastosowanie ogólne reguły, w tym także wynikająca z art. 163 § 1 KP, zgodnie z którą wniosek urlopowy pracownika jest brany przez pracodawcę pod uwagę, ale nie jest dla niego wiążący (poza wyjątkami). Podobnie jak każda inna część urlopu, również urlop zaległy powinien być udzielony przez pracodawcę w tym znaczeniu, że nie może być wykorzystywany przez pracownika bez uprzedniej zgody pracodawcy (wyrok SN z 16.12.2008 r., I PK 88/08, OSNP 2010, Nr 11–12, poz. 137). Nawet czasowa nieobecność osób uprawnionych do udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego, nie usprawiedliwia jego rozpoczęcia bez zgody pracodawcy (wyrok SN z 16.12.2008 r., I PK 88/08, Legalis).
Termin wykorzystania urlopu zaległego
Termin wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego ustala się w ogólnym trybie przewidzianym dla urlopu, do którego pracownik nabywa prawo w kolejnym roku kalendarzowym. Zatem, termin ten określa się w planie urlopów, a w przypadku gdy u pracodawcy taki plan nie jest ustalany – w porozumieniu z pracownikiem. Jednak ostateczna decyzja w sprawie udzielenia urlopu tak zaległego, jak i bieżącego należy do pracodawcy.
W praktyce plan często sporządza się orientacyjnie, a pracodawca na bieżąco składają wnioski urlopowe. Niedopuszczalna jest sytuacja nie udzielenia podwładnemu urlopu zaległego z uwagi na brak jego wniosku przy sporządzaniu planu urlopów.
Przymusowe „wysłanie” pracownika na zaległy urlop w 3 krokach
Pracodawca, który nie udziela pracownikowi urlopu zaległego do 30 września następnego roku kalendarzowego popełnia wykroczenie przeciwko prawom pracownika (art. 282 § 1 pkt 2 KP). Sąd Najwyższy podkreśla, że od zasady udzielania zaległych urlopów do 30 września następnego roku kalendarzowego nie przewidziano żadnych wyjątków. Z tego względu Sąd Najwyższy uznaje, że udzielenie na podstawie art. 168 KP urlopu wypoczynkowego zgody pracownika. Innymi słowy, pracodawca może wysłać pracownika na zaległy urlop, nawet gdy ten nie wyraża na to zgody (wyrok SN z 2.9.2003 r., I PK 403/02, Legalis; wyrok SN z 24.1.2005 r., I PK 124/05, OSNP 2006, Nr 23–24, poz. 354).
Krok 1: Pracodawca pisemnie informuje pracownika o konieczności złożenia wniosku o urlop zaległy i wzywa go do ustalenia za porozumieniem terminu wykorzystania urlopu zaległego. W piśmie warto powołać się na orzecznictwo SN i zaznaczyć, że w braku wniosku do dnia wskazanego w piśmie, pracodawca sam ustali termin wykorzystania zaległego urlopu.
Krok 2: W razie brak wniosku o urlop, pracodawca kieruje do pracownika pismo, w którym poleca mu wykorzystanie urlopu od dnia … do dnia.
Krok 3: Pracodawca przekazuje do przełożonego pracownika oraz według uznania do innych osób informację, że podwładny przebywa na urlopie i nie można dopuścić go do pracy. Jeżeli pracownik świadczy pracę biurową, można zadbać o pozbawienie go dostępu do komputera, służbowych programów i poczty.
Pracodawca ma także prawo nałożyć karę porządkową na pracownika, który wbrew poleceniu służbowemu nie składa wniosek o urlop zaległy. Wyjątkowo można dopuścić sytuacje dalszego przekładania urlopu. Przykładowo, matka pracownika będzie mieć operację w grudniu. Kolejne tygodnie nie będzie zdolna do samodzielnej egzystencji. W takim przypadku obiektywnie uzasadnione będzie udzielenie pracownikowi urlopu zaległego na grudzień (pracownik zamierza wykorzystać urlop zaległy i bieżący, a pracodawca wyraził zgodę na kilkumiesięczną nieobecność pracownika). Jednak nawet wówczas nie ma żadnych gwarancji, gdy PIP nie uzna, że pracodawca nie udzielając zaległego urlopu w terminie nie popełnił wykroczenie przeciwko prawom pracownika.
Podział majątku wspólnego będący następstwem rozwodu a PIT
Autor wnioskuje z informacji zawartych w pytaniu, że podział w 2024 r. wynika z podziału majątku po rozwodzie, na mocy orzeczenia sądu. Jeżeli tak, jest to wyłączone z opodatkowania.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 PDOFizU przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich. W konsekwencji, uzyskany przychód z tytułu podziału wspólnego majątku, który wynika z rozwodu, nie będzie opodatkowany PIT.
Zgodnie z pismem z 11.7.2023 r., które wydane zostało przez Dyrektora KIS (0113-KDIPT2-2.4011.451.2023.1.ACZ):
Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania lub ograniczenia małżeńskiej wspólności majątkowej oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich. Z przywołanego przepisu wynika zatem, że wyłączeniu spod działania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają przychody z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania małżeńskiej wspólności majątkowej. Przychodem z podziału majątku wspólnego jest wartość otrzymanego przez każdego z małżonków majątku, a także wartość spłat (dopłat) otrzymywanych przez jednego z małżonków z tytułu podziału majątku. Wartość majątku oraz wartość spłat uzyskanych z tego tytułu przez małżonków nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że otrzymanie przez Wnioskodawczynię w wyniku podziału majątku wspólnego małżonków całej nieruchomości (dwóch działek) z obowiązkiem spłat na rzecz byłego męża, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazana we wniosku umowa o podział majątku wspólnego małżonków jest neutralna z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie skutkuje dla Wnioskodawczyni obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego (nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Natomiast w piśmie Dyrektora KIS z 30.6.2021 r. (0115-KDIT3.4011.422.2021.1.MJ) zawarto stanowisko, zgodnie z kórym:
Wobec powyższego, w świetle opisanego zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że na Wnioskodawczyni nie będzie ciążył obowiązek podatkowy w związku z otrzymaniem przez nią określonej kwoty w związku z planowanym podziałem majątku wspólnego i zniesienia współwłasności mieszkania, które wchodziło w skład majątku wspólnego, gdyż na mocy powołanego powyżej art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychody uzyskane w wyniku tej czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z pismem Dyrektora KIS z 4.6.2021 r. (0113-KDIPT2-2.4011.306.2021.1.SR):
Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączeniu spod działania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają przychody z tytułu wyrównania dorobków po ustaniu rozdzielności majątkowej (z wyrównaniem dorobków), także w sytuacji gdy małżonkowie następnie ustanawiają w ich małżeństwie „zwykłą” rozdzielność majątkową. Tym samym, mając na uwadze regulację zawartą w ww. art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymany przez Wnioskodawczynię przychód (tj. kwota tytułem zapłaty oraz wartość udziału 1/2 w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego) nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast w piśmie Dyrektora KIS z 7.6.2021 r. (0115-KDIT3.4011.256.2021.4.JS) wskazano, że:
Uwzględniając przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz przywołane uregulowania prawne stwierdzić należy, że otrzymanie przez Wnioskodawcę składników majątku w wyniku podziału majątku wspólnego nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na mocy zacytowanego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym transakcja ta jest neutralna z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo na marginesie należy dodać, że bez znaczenia dla skutków podatkowych jest to, czy podział majątku wspólnego małżonków jest ekwiwalentny czy nieekwiwalentny. Tym samym nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, że każdy małżonek ma otrzymać taką część majątku wspólnego, która odpowiada połowie wartości całego majątku wspólnego.
Powierzenie innej pracy a umowa na zastępstwo
Osobę z pytania można zatrudnić na czas powierzenia obowiązków głównej księgowej osobie z działu, ale będzie to zwykła umowa na czas określony, która po wyczerpaniu limitu 33 miesięcy przekształci się w umowę na czas nieokreślony. Osobę zastępującą osobę, która otrzymała powierzenie obowiązków można jedynie zatrudnić na podstawie umowy na czas nieokreślony albo znaleźć inną osobę na kilka miesięcy.
Umowy o pracę na czas określony między tymi samymi stronami można zawierać w obrębie dwóch rodzajów limitów: 3 umów na czas określony i 33 miesięcy czasu trwania umowy/umów. Kolejna umowa musi już być umową na czas nieokreślony, a umowa na czas określony, której czas trwania z mocy decyzji stron przekroczy 33 miesiące przekształci się w umowę na czas nieokreślony, chyba że będzie to umowa stanowiąca wyjątek od limitowania umów na czas określony (art. 251 § 4 KP).
Osobę z pytania można zatrudnić na czas powierzenia obowiązków głównej księgowej osobie z działu. Będzie to jednak zwykła umowa na czas określony, która po wyczerpaniu limitu 33 miesięcy przekształci się w umowę na czas nieokreślony. Wyjątkiem od limitów zawierania między tymi samymi stronami umów o pracę na czas określony są bowiem umowy o pracę na czas określony zawarte: „w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy” (art. 251 § 4 pkt 1 KP). Zgodnie z zasadą wykładni przepisów prawa, wyjątki należy interpretować ściśle, a nie rozszerzająco. Wyjątkiem jest umowa zawarta z pracownikiem w celu zastępstwa inne pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Podwładny przeniesiony na inne stanowisko w ramach powierzenia obowiązków nie jest nieobecny w pracy z przyczyn usprawiedliwionych. Należy zauważyć, że w przepisie nie jest mowa o wakacie na danym stanowisku, lecz jedynie o nieobecności pracownika z przyczyn usprawiedliwionych.
Osobę zastępującą osobę, która otrzymała powierzenie obowiązków można jedynie zatrudnić na podstawie umowy na czas nieokreślony albo znaleźć inną osobę na kilka miesięcy.
Uproszczenie obowiązków w VAT dla małych przedsiębiorstw z siedzibą w UE
Nowe przepisy oznaczają uproszczenie obowiązków administracyjnych dla małych przedsiębiorstw dzięki wprowadzeniu możliwości korzystania ze zwolnienia z VAT w państwach członkowskich UE innych niż państwo siedziby.
Obecnie małe firmy, które prowadzą działalność gospodarczą w innych państwach UE, w których nie posiadają siedziby działalności gospodarczej, muszą co do zasady zarejestrować się w celu wypełnienia obowiązków związanych z VAT. Chodzi przede wszystkim o składanie deklaracji oraz rozliczanie VAT. Obowiązki te firmy wypełniają w każdym unijnym państwie, w którym VAT jest należny, zwłaszcza gdy nie mogą skorzystać z uproszczonego systemu rozliczeń w tzw. „jednym okienku” OSS. Małe przedsiębiorstwa są w ten sposób obciążone administracyjnie, ponosząc relatywnie o wiele wyższe koszty niż duże firmy. W związku z tym są też mniej konkurencyjne od małych firm, działających na swoim krajowym rynku.
Projekt dostosowuje również polskie prawo do przepisów UE, wprowadzając nowe zasady określania miejsca świadczenia usług. Dotyczy to m.in. takich usług jak wstęp na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne czy rozrywkowe. Nowe zasady stosuje się w sytuacji, gdy obecność ostatecznego odbiorcy (podatnika lub konsumenta) takich usług jest wirtualna. Przykładowo, VAT od transmisji internetowej koncertu nabytej przez podatnika lub konsumenta zostanie zawsze pobrany odpowiednio w państwie siedziby podatnika lub miejsca zamieszkania konsumenta. Przyjęte rozwiązanie będzie przeciwdziałać zakłócaniu konkurencji i umożliwi przekazywanie podatku VAT do państw członkowskich, gdzie nabyto zgodnie z nowymi regulacjami usługę.
Ponadto projekt wyłącza procedurę szczególną marży w stosunku do dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków, które zostały nabyte ze stawką obniżoną VAT.
Planuje się, że nowe przepisy wejdą w życie 1 stycznia 2025 roku.
Źródło: Ministerstwo Finansów
Ulepszenie obcego środka trwałego a KŚT
W przypadku inwestycji w obcym środku trwałym należy zastosować KŚT właściwe dla składnika majątku, w którym jest inwestycja (w przypadku samochodu osobowego będzie to 741 KŚT).
Inwestycje w obcym środku trwałym nie są wymienione w KŚT. Tym samym należy stosować grupę KŚT właściwą dla składnika majątku, w którym jest dokonywana inwestycja (w przypadku samochodu osobowego będzie to 741 KŚT).
Sposób amortyzacji inwestycji w obcych środkach trwałych jest taki sam, jak w przypadku amortyzacji środków trwałych. Oznacza to, że odpisy nalicza się począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym inwestycja została wprowadzona do ewidencji. Amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym można dokonać z zastosowaniem jednej z dostępnych metod amortyzacji. W przypadku samochodów osobowych jednorazowa amortyzacja będzie niedostępna (zob. art. 16k ust. 7 PDOPrU), chyba że wartość nakładów będzie niższa niż 10 000 zł.
Podatnicy mogą za to indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla inwestycji w środek transportu okres amortyzacji nie może być krótszy od 30 miesięcy.
Przedsiębiorcy objęci powodzią mogą odroczyć płatność składek na rok. Niektórym ZUS umorzy składki
Prolongata na płatność składek
Przedsiębiorcy poszkodowani w wyniku powodzi mogą złożyć specjalne oświadczenie do ZUS. Dzięki temu będą mogli zapłacić składki za okres od 1.8. do 31.12.2024 r. dopiero we wrześniu 2025 r.
Przedsiębiorcy z terenów objętych powodzią mogą także wystąpić do ZUS z wnioskiem o odroczenie terminu płatności składek lub rozłożenie na raty. Mogą również wnioskować o zawieszenie realizacji umowy o odroczenie terminu płatności składek lub zawieszenie realizacji umowy o rozłożenie należności na raty. W przypadku zawieszenia realizacji umowy ZUS wyznaczy nowy termin odroczenia lub nowy termin płatności rat.
ZUS uprościł procedury rozpatrywania wniosków o udzielenie ulgi. Będą się one opierały głównie na oświadczeniu płatnika. Przedsiębiorcy nie będą musieli zatem składać m.in. dokumentów obrazujących ich sytuację ekonomiczno-finansową z ostatnich trzech lat.
Oświadczenie dla poszkodowanych w wyniku skutków powodzi z września 2024 r. można znaleźć na stronie
https://www.zus.pl/-/zus-przedsi%C4%99biorcy-dotkni%C4%99ci-powodzi%C4%85-mog%C4%85-op%C5%82aci%C4%87-sk%C5%82adki-w-p%C3%B3%C5%BAniejszym-terminie?redirect=%2F
Umorzenie dla niektórych
Przedsiębiorcy opłacający składki na własne ubezpieczenia mogą też wystąpić do ZUS z wnioskiem o ich umorzenie.
Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ niosłoby to za sobą zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny.
Chodzi w szczególności o przypadek, gdy przedsiębiorca poniesie straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, które powodują, że po opłaceniu należności z tytułu składek zobowiązany nie mógłby dalej prowadzić działalności.
Okres, za który zostały umorzone składki na ubezpieczenia społeczne, nie będzie uwzględniany przy ustalaniu prawa do emerytur i rent z ubezpieczeń społecznych ani innych świadczeń, do których prawo zależy od posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Okres ten nie wpłynie także na wysokość emerytur, rent i innych świadczeń.
Dokumentacja
Pomocą w skompletowaniu oraz wypełnieniu niezbędnych dokumentów służą powołani w oddziałach ZUS doradcy do spraw ulg i umorzeń.
Co ważne, płatnicy składek z terenów objętych powodzią nie zostali zwolnieni z obowiązku przekazania do ZUS kompletów rozliczeniowych za bieżące okresy. Płatnicy, którzy będą mieli problem z ich złożeniem, mogą je przekazać do ZUS później. Nie będą wyciągane konsekwencje z tego tytułu. Jeśli przedsiębiorca nie przekaże dokumentów rozliczeniowych za dany miesiąc, wymiar składek zostanie utworzony z urzędu. Płatnik zostanie o tym poinformowany na PUE ZUS/eZUS. ZUS prosi o zignorowanie powiadomienia.
Źródło: www.zus.pl
Pomoc dla powodzian ze stawką VAT 0%
Zgodnie z rozporządzeniem do 31.12.2024 r. obniżoną do wysokości 0% stawkę VAT stosuje się do:
1) dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 VATU,
2) świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 2 VATU
– na cele związane z pomocą osobom poszkodowanym wskutek intensywnych opadów atmosferycznych lub powodzi we wrześniu 2024 r.
Obniżoną stawkę VAT stosuje się wyłącznie do dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych na rzecz:
1) organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów PożPubWolontU;
2) jednostek samorządu terytorialnego;
3) podmiotów leczniczych w rozumieniu art. 4 ust. 1 DziałLeczU;
4) Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych.
Stawka VAT 0% może być stosowana w okresie od 12.9.2024 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie rozporządzenia.
Obniżoną stawkę VAT stosuje się pod warunkiem zawarcia pisemnej umowy.
Rozporządzenie wejdzie w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.
Źródło: https://legislacja.gov.pl/
