Wrótce mają wejść w życie przepisy regulujące organizację kształcenia na odległość

Nie są co prawda znane jeszcze szczegóły nowego aktu prawnego, jednak warto zwrócić uwagę na prośbę, jaką skierował do dyrektorów szkół Minister Edukacji Dariusz Piontkowski. Najbliższy czas ma być przeznaczony na działania przygotowawcze do prowadzenia zdalnego nauczania, a więc na:

  1. sprawdzenie czy szkoła, centrum kształcenia zawodowego, placówka kształcenia ustawicznego oraz centrum kształcenia zawodowego i ustawicznego mają kontakt za pośrednictwem internetu ze wszystkimi uczniami/słuchaczami, rodzicami i nauczycielami oraz czy posiada ich aktualne numery telefonów
  2. przygotowanie możliwości zdalnej realizacji programów nauczania np. z wykorzystaniem komunikatorów, grup społecznościowych, poczty elektronicznej, platform edukacyjnych, dziennika elektronicznego;
  3. analizę możliwości zdalnej realizacji tygodniowego/semestralnego rozkładu zajęć dla poszczególnych klas i oddziałów z uwzględnieniem jego modyfikacji;
  4. uwzględnienie w pracy zdalnej różnych potrzeb edukacyjnych uczniów, w tym wynikających z niepełnosprawności;
  5. przygotowanie możliwości zdalnego monitorowania i oceniania postępów uczniów, modyfikacji wewnątrzszkolnych systemów oceniania;
  6. opracowanie informacji dla nauczycieli, uczniów, ich rodziców o kształceniu na odległość w szkole, z uwzględnieniem higieny pracy uczniów i nauczycieli oraz zasad bezpieczeństwa w sieci;
  7. opracowanie informacji dla rodziców o tym: jak zorganizować dzieciom warunki do nauki w domu, jak motywować i wspierać dzieci do systematycznego uczenia się poza szkołą, a także jak zadbać o bezpieczeństwo w sieci.
Ważne
Powyższe działania przygotowawcze stanowią wstęp do rozpoczęcia nauczania na odległość, co ma istotne znaczenie, jeżeli weźmie się pod uwagę zapowiedzi MEN odnośnie ewentualnego przedłużenia przerwy w zajęciach do Świąt Wielkanocnych.

Źródło: www.gov.pl

Celowe koszty windykacji jako koszty odzyskania należności przy transakcjach handlowych – uzasadnienie uchwały SN

Uwagi ogólne 

Wykładnia przepisu art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU jest aktualna także po nowelizacji ustawy, która weszła w życie 1.1.2020 r. (obecnie: ustawa z 8.3.2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 118 ze zm; dalej jako: NadmOpTransHandlU) – a brzmienie przepisu od 1.1.2016 r. nie powinno już budzić wątpliwości.

SN rozstrzygał w sprawie zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w W.: „Czy w skład kosztów odzyskiwania należności, o których mowa w art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU w brzmieniu pierwotnie obowiązującym wchodzi procentowa prowizja windykacyjna ustalona od wartości wyegzekwowanego roszczenia i czy sąd jest uprawniony do miarkowania tych kosztów?”.

Stan faktyczny  

Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę X zł z odsetkami tytułem zwrotu kosztów odzyskania należności na podstawie art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU w pierwotnym brzmieniu.

Przy rozpoznawaniu apelacji pozwanego Sąd Okręgowy powziął poważne wątpliwości, które na podstawie art. 390 § 1 KPC przedstawił SN do rozstrzygnięcia w postaci zagadnienia prawnego o treści przytoczonej na wstępie. Wątpliwość podstawowa dotyczy w ogóle tego, że wysokość wynagrodzenia (prowizji) wypłacanego podmiotom zajmującym się profesjonalną windykacją należności, o której mowa w art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU, często odbiega od kosztów czynności podejmowanych w tym celu przez te podmioty.

Wykładnia dokonana przez SN 

Przepis art. 10 NadmOpTransHandlU przewiduje dwa rodzaje roszczeń, a mianowicie roszczenie o zryczałtowaną kwotę rekompensaty odzyskiwania należności (art. 10 ust. 1) oraz roszczenie o zwrot „poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę”. Pierwotny tekst art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU nie zawierał zwrotu „w uzasadnionej wysokości”, co w ocenie Sądu Okręgowego, przemawia za poglądem, że roszczenie przewidziane w tym przepisie obejmowało każdy koszt wierzyciela związany z dochodzeniem należności z transakcji handlowej.

Stanowisko takie nie jest uzasadnione. Artykuł 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU należy wykładać z uwzględnieniem kontekstu regulacyjnego ukształtowanego na poziomie unijnym. Powołany przepis stanowi bowiem konsekwencję transpozycji do polskiego porządku prawnego rozwiązań wynikających z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE (Dz.Urz. UE L 48 z 23.2.2011 r., s. 1 – 10, dalej: „dyrektywa 2011/7/UE”). Na poziomie regulacji unijnej przewiduje się, że zwrot wierzycielowi kosztów odzyskiwania należności przewyższających ryczałtową kwotę 40 EURO powinno następować w rozsądnej wysokości. Odwołanie w treści art. 6 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE stanowi przy tym merytoryczne nawiązanie do wyrażonego w motywie 19 i 20 jej preambuły wyjściowego założenia prawodawcy unijnego, że stanowione na mocy dyrektywy w krajowych porządkach prawnych rozwiązania dotyczące odzyskiwania przez wierzyciela kosztów związanych z wystąpieniem zaległości w płatnościach za transakcje handlowe powinny opierać się na uczciwej rekompensacie.

Wobec przyjmowanego w dyrektywie założenia o uczciwości rekompensaty dla wierzyciela i jej konkretyzacji w art. 6 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE poprzez wskazanie, że rekompensata ma mieć rozsądny charakter należy przyjmować, iż również regulacje krajowe stanowione na skutek jej transpozycji powinny realizować powyższe dążenia. Uznanie, że w pierwotnym brzmieniu art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU nie zawierał żadnego merytorycznego ograniczenia co do kompensowania poniesionych przez wierzyciela kosztów odzyskiwania należności pozostawałoby w sprzeczności z prawem unijnym. Brak odniesienia w treści tego przepisu do rozsądnej rekompensaty pozwala na przerzucanie na dłużnika wszelkich kosztów związanych z dochodzeniem należności, w tym również kosztów niecelowych lub zawyżonych. Takie rozwiązanie nie spełnia wymogu uczciwej rekompensaty wymaganej przez motyw 19 i 20 dyrektywy 2011/7/UE.

W związku z powyższym dla zapewnienia spójności między regulacją unijną a regulacją krajową art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU w pierwotnym brzmieniu należy wykładać z uwzględnieniem art. 6 ust. 3 oraz motywów 19 i 20 preambuły dyrektywy 2011/7/UE. Wymaga to uznania, że również w brzmieniu sprzed 1.1.2016 r. zwrotowi wierzycielowi podlegały (wyłącznie) koszty odzyskiwania należności w uzasadnionej wysokości.

Takiej wykładni nie sprzeciwia się odwołanie do art. 12 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE. Przepis ten bowiem należy odczytywać z uwzględnieniem celów określonych przez motyw 19 i 20 preambuły dyrektywy. Zatem państwa członkowskie w zakresie przyznanej im przez ten przepis swobody regulacyjnej co do zwiększenia preferencji na rzecz interesu wierzycieli nie są władne do wprowadzenia w krajowych porządkach prawnych rozwiązań służących rekompensowaniu kosztów wierzycieli w sposób nieuczciwy.

SN wskazał, że powyższa wykładnia znajduje wsparcie poprzez odwołanie się do skutków nowelizacji art. 10 NadmOpTransHandlU dokonanych ustawą z 9.10.2015 r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1830). Zmiany dotyczące tego przepisu zmierzały przede wszystkim do doprecyzowania merytorycznego i zapewnienia adekwatności względem regulacji unijnej. Stąd też w odniesieniu do art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU dodanie zwrotu „w uzasadnionej wysokości” należy postrzegać jako jednoznaczne wyartykułowanie przez ustawodawcę stosowania tego kryterium (doprecyzowanie merytoryczne tego przepisu), a nie jako zmianę podejścia koncepcyjnego do postrzegania zakresu obowiązku zwrotu wierzycielowi kosztów odzyskania należności.

Idea rozwiązania statuowanego przez art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU (w brzmieniu obecnym, jak i pierwotnym) zakładała zatem ocenę przez sąd orzekający zgłoszonego żądania wierzyciela z perspektywy celowości ponoszenia kosztów odzyskiwania należności oraz racjonalności ustalania wysokości tychże kosztów (zasądzenie rekompensaty wyłącznie w uzasadnionej wysokości). W konsekwencji sąd może w całości oddalić zgłoszone żądania wobec stwierdzenia, że dochodzone roszczenie obejmuje w pełnym zakresie poniesione przez wierzyciela w sposób niecelowy i nieracjonalny koszty odzyskiwania należności albo dokonać zasądzenia w części adekwatnej do stwierdzonych w okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy celowych i racjonalnych kosztów związanych z odzyskaniem przez wierzyciela należności z transakcji handlowej.

Rekompensowanie kosztów z art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU następuje na zasadach ogólnych dotyczących roszczeń odszkodowawczych, a zatem na wierzycielu spoczywa również obowiązek wykazania szkody oraz jej wysokości, a także wywiedzenie adekwatnego związku przyczynowego między szkodą (poniesionymi kosztami odzyskiwania należności) a zwłoką pozwanego w spełnieniu świadczenia pieniężnego z transakcji handlowej.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU w pierwotnym brzmieniu zwrotowi podlegają wszystkie koszty odzyskiwania należności poniesione przez wierzyciela w uzasadnionej wysokości. W związku z tym nie ma podstaw do negowania, że obowiązkiem zwrotu objęte będą tzw. koszty „zewnętrzne” wierzyciela (wynagrodzenie prowizyjne wypłacone w związku ze skorzystaniem z usług prawnika lub firmy windykacyjnej w celu odzyskania należności). Taki wniosek wynika również z odwołania się do regulacji dyrektywy 2011/7/UE, w której w motywie 19 i 20 oraz w art. 6 ust. 3 wprost wskazuje się, że w ramach rozsądnej rekompensaty przysługuje zwrot poniesionych przez wierzyciela kosztów związanych z wypłaceniem wynagrodzenia (prowizji) na rzecz prawnika lub firmy windykacyjnej celem odzyskania należności z transakcji handlowej.

Przy jednoznacznym kwalifikowaniu kosztów wynagrodzenia dla prawnika lub firmy windykacyjnej jako podlegających pod mechanizm rozsądnej rekompensaty z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2011/7/UE można wyprowadzić wniosek, że punktem wyjścia dla oceny „rozsądności” rekompensaty związanej z kosztami prawnika powinno być odniesienie wynagrodzenia wypłaconego przez wierzyciela do rynkowych stawek przyjmowanych przy świadczeniu usługi windykacji dla konkretnego typu wierzytelności.

Uchwała SN dotyczy przepisu w brzmieniu historycznym, jednakże jest cenna także w obecnym stanie prawnym. Brzmienie przepisu art. 10 ust. 2 NadmOpTransHandlU od 1.1.2016 r. jednoznacznie wskazuje, że wierzyciel ma prawo dochodzenia kosztów odzyskiwania należności ponad kwotę rekompensaty wskazaną w art. 10 ust. 1 NadmOpTransHandlU, jeżeli jest to uzasadnione. SN dokonuje także wykładni przepisu z uwzględnieniem regulacji unijnych, która pozwala ustalić co jest uzasadnionym kosztem odzyskiwania należności. Koszty ponad kwotę (od 1.1.2020 r. ponad kwoty) wskazane w art. 10 ust. 1 NadmOpTransHandlU muszą być jednakże przez wierzyciela wykazane. Nie budzi wątpliwości to, że w skład takiej należności wchodzi wypłacone wynagrodzenie prawnika (według stawek rynkowych).

Stopy procentowe będą niższe, a złoty się osłabi?

Sytuacja na rynkach światowych, wywołana pandemią koronawirusa skłania banki centralne do niestandardowych działań. Jeszcze niedawno Rada Polityki Pieniężnej utrzymała stopy procentowe na niezmienionym poziomie, a teraz Prezes Narodowego Banku Polskiego zapowiedział, że rekomenduje RPP obniżenie ich poziomu. Przy okazji NBP zapowiada interwencyjny skup obligacji skarbowych z rynku wtórnego.

Eksperci firmy doradczej Grant Thornton są zdania, że takie działania osłabią polską walutę i mogą wywołać problemy dla importerów. Zwracają również uwagę, że w czasie kryzysu finansowego z 2008 r. złoty był wyjąkowo stabilny do przełomu lipca i sierpnia, pomimo krachu na giełdach. Zaczął się osłabiać dopiero po gwałtownym obniżeniu cen ropy naftowej.

Prezes NBP nie jest jedynym, który w ostatnim czasie doszedł do wniosku, że warto stymulować gospodarkę, obniżając stopy procentowe. Takie decyzje, w związku z epidemią koronawirusa, podjęły m.in. Bank Rezerw Australii, amerykańska Rezerwa Federalna, Bank Anglii czy banki centralne Hongkongu, Kanady, Malezji, Islandii oraz Norwegii. Takich działań nie podjął Europejski Bank Centralny, który przedstawił jednak pakiet innych działań stymulujących.

Najbliższe posiedzenie RPP zaplanowane jest 17 marca, a kolejne (dwudniowe) ma się odbyć 7-8 kwietnia.

Koronawirus: ZUS zawiesza płatności składek

Zgodnie z zarządzeniem prezesa ZUS, osoby prowadzące działalność gospodarczą uzyskają możliwość odroczenia zapłaty składek ZUS za miesiące luty, marzec i kwiecień (z terminami płatności w marcu, kwietniu i maju). Oznacza to, że firmy, które znalazły się w trudnej sytuacji finansowej uzyskają możliwość odroczenia płatności składek ZUS przynajmniej do czerwca 2020 roku.

Co zrobić, by skorzystać z możliwości odroczenia składek ZUS?

Aby skorzystać z możliwości odroczenia składek ZUS, przedsiębiorca będzie musiał złożyć jedynie uproszczony wniosek. Według słów prezesa ZUS, wniosek wymagał będzie jednak krótkiego uzasadnienia: „Będzie to jeden dokument, w którym dodatkowo zawarte będzie oświadczenie, w którym przedsiębiorca wskaże, jak koronawirus wpłynął na brak możliwości opłacenia przez niego należności.”

Odroczenie dotyczyć będzie składek na ubezpieczenie społeczne (składka emerytalna, rentowa, chorobowa i wypadkowa), ubezpieczenie zdrowotne, składek na Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych.

Odroczenie zapłaty będzie dotyczyć również zawartych już układów ratalnych oraz wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Uproszczony wniosek o odroczenie składek ZUS można złożyć już od 17 marca 2020 r. w formie elektronicznej (przez portal PUE), pocztą elektroniczną lub wrzucić do specjalnego pojemnika w placówce ZUS.

Projekt zmiany Taryfikatora korekt finansowych

Zmiany mające wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, wynikają z konieczności uwzględnienia decyzji Komisji Europejskiej z 14.5.2019 r. C(2019) 3452 w sprawie określenia i zatwierdzenia wytycznych dotyczących określania korekt finansowych dokonywanych przez Komisję w odniesieniu do wydatków finansowanych przez Unię w ramach zarządzania dzielonego, w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych.

W projekcie rozporządzenia, mającego duże znaczenie dla beneficjentów środków unijnych, przewidziano między innymi uchylenie § 7, § 8 i § 11. Usunięcie istotnej przy ocenie prawidłowości udzielenia wielu zamówień publicznych regulacji § 11 rozporządzenia dotyczącego transgraniczności zamówień jest podyktowane zmianą stanowiska Komisji Europejskiej, która wyjaśnia w swojej decyzji, że jej wytyczne mają zastosowanie nie tylko wtedy, kiedy zamówienie ma charakter transgraniczny, ale także wtedy, gdy w przepisach krajowych (uwzględniając warunki umowne lub warunki udzielenia dotacji) wprost zobowiązano beneficjentów funduszy UE do przestrzegania krajowych przepisów dotyczących zamówień publicznych lub podobnych przepisów, nawet jeżeli tacy beneficjenci nie są sami instytucjami zamawiającymi w rozumieniu dyrektyw.

Najbardziej jednak kluczowa zmiana polega na nowym brzmieniu załącznika do rozporządzenia, czyli tzw. taryfikatora korekt finansowych.Stanowi on przeniesienie tabeli z ww. decyzji Komisji, rozszerzonej o dwie dodatkowe kolumny. Jedna z dodanych kolumn zawiera odniesienia do przykładów prawa krajowego w dziedzinie zamówień. Druga z dodanych kolumn zawiera przykłady regulacji obowiązujących beneficjentów, którzy podmiotowo nie są obowiązani do stosowania przepisów ZamPublU, a także dla tych podmiotów, które stosują ZamPublU, ale wartość zamówienia jest w przedziale powyżej 50 000 zł netto, a poniżej progu stosowania ZamPublU. Wymienieni beneficjenci, na mocy umowy lub decyzji o dofinansowanie, obowiązani są stosować regulacje Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków (…) 2014–2020, tzw. procedurę konkurencyjności (punkt 6.5.2.Wytycznych).

Podkreślić należy, że w celu ustalenia wartości korekt finansowych dotyczących nieprawidłowości stwierdzonych w postępowaniach o udzielenie zamówienia, prowadzonych zgodnie z warunkami wynikającymi z przepisów ZamPublU albo z umowy o dofinansowanie projektu, albo z decyzji o dofinansowaniu projektu, wszczętych przed dniem wejścia w życie zmiany rozporządzenia stosować będzie się przepisy dotychczasowe.

Podatek cukrowy

W ustawie zaproponowano:

1) stymulowanie wyborów prozdrowotnych konsumentów przez nałożenie opłaty na:

a) napoje z dodatkiem cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancje słodzące, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z 16.12.2008 r. w sprawie dodatków do żywności kofeiny lub tauryny,

b) napoje alkoholowe w opakowaniach o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml;

2) wspieranie zachowań prozdrowotnych obywateli przez uwzględnienie aspektów zdrowotnych w polityce zakupowej państwa, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z 11.9.2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843);

3) wspieranie, mającej pozytywny wpływ na zdrowie, aktywności fizycznej dzieci i młodzieży przez wspieranie finansowe Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej.

Nowe wzory dokumentów rejestracyjnych VAT od 1 kwietnia

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 430 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów z 9.3.2020 r. w sprawie wzorów dokumentów związanych z rejestracją w zakresie podatku od towarów i usług.

Rozporządzenie określa wzory formularzy podatkowych: VAT-R(14), VAT-5(3), VAT-5UE(3) oraz VAT-Z(6).

Budżety samorządów odczują skutki epidemii koronawirusa

W wypowiedzi dla Serwisu Samorządowego PAP Prezes RIO w Krakowie, Pan Mirosław Legutko wskazał, że obecna epidemia koronawirusa, jeżeli nie potrwa długo, będzie miała ograniczony wpływ na lokalne budżety. W ocenie Pana Legutko „W takiej sytuacji, jaką obecnie mamy, jeśli gospodarka zacznie hamować, to się to odbija na wszystkich dziedzinach, w tym, na samorządach. Natomiast budżety JST mogą ucierpieć głównie jeśli chodzi o udział w PIT, w sytuacji jeśli ludzie mniej zarobią, oraz poprzez udział w CIT, jeśli kryzys dotknie firm. Bo subwencja jest obliczana z rocznym opóźnieniem”. Spadek wpływów z CIT miałby dotknąć przede wszystkim dużych miast. Mniejsze dochody z PIT stanowiłyby istotny problem dla gmin, które w ostatnich latach otrzymywały w tym zakresie znaczące dochody. Zdaniem Prezesa RIO w Krakowie „Część jednostek przyzwyczaiła się do takiego ekstra, nieplanowanego dochodu. Może się okazać, że w wyniku epidemii, w tym roku już tego nie będzie. Chociaż na tym etapie to wszystko jeszcze za krótko trwa. Wszystko zależy od tego jak długo będzie trwała epidemia”.

Pan Prezes zwrócił również uwagę na zmianę w trybie pracy inspektorów RIO: „Zawiesiliśmy na dwa tygodnie prace w terenie inspektorów kontroli. Wiem, że wielu innych prezesów RIO zrobiła podobnie. Obecnie nasi inspektorzy pracują oni zdalnie. Myślę, że przez tydzień lub dwa będą mieli co robić, opracowując m.in. arkusze kontroli oraz zalecenia pokontrolne. Ale co będzie potem tego jeszcze nie wiemy”. Pomimo tego, jak zapewnił Pan Prezes, pomimo powyższych ograniczeń RIO jako instytucja pracuje cały czas.

Źródło: samorzad.pap.pl, „Prezes RIO: budżety samorządów odczują skutki epidemii koronawirusa”, Marcin Przybylski

Pomoc dla MŚP w związku z koronawirusem

Zmiana wprowadzona rozporządzeniem Ministra Finansów z 16.3.2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie udzielania przez Bank Gospodarstwa Krajowego pomocy de minimis w formie gwarancji spłaty kredytów (Dz.U. z 2020 r. poz. 454) zawiera rozwiązanie rozszerzenia zakresu realizowanego dotychczas z powodzeniem instrumentu gwarancji udzielanych przez Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK) poprzez m.in. podwyższenie poziomu zabezpieczenia spłaty kredytu do poziomu 80%. Zwiększenie możliwości pozyskiwania gwarancji udzielanych przez BGK, będzie stanowić wsparcie MŚP ze wszystkich branż. Ministerstwo finansów zdecydowało o obniżeniu opłaty prowizyjnej od takich gwarancji z obecnego poziomu 0,5% do 0%.

Pomoc de minimis

Pomoc de minimis w formie gwarancji spłaty kredytów udzielanych przez BGK jest instrumentem szeroko wykorzystywanym przez MŚP dla zapewnienie środków na finansowanie działalności – przede wszystkim bieżącej, ale też i inwestycyjnej, dlatego też zdecydowano o rozszerzeniu skali działania instrumentu poprzez:

1) podwyższenie wartości pomocy de minimis udzielonej jednemu przedsiębiorcy, wyrażonej za pomocą ekwiwalentu dotacji brutto, która dotychczas wynosiła równowartość 200 000 euro, a w sektorze drogowego transportu towarów 100 000 euro, w § 4 ust. 1 rozporządzenia wdrożono odesłanie do konkretnego art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji, tak aby w przyszłości po ewentualnym zaakceptowaniu przez Komisję Europejską nowych limitów nie było konieczności kolejnej nowelizacji rozporządzenia,

2) podniesiono maksymalną granicę udzielanych gwarancji BGK z 60% do 80% obejmowanych nimi kredytów.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Podstawa prawna: rozporządzenie Ministra Finansów z 16.3.2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie udzielania przez Bank Gospodarstwa Krajowego pomocy de minimis w formie gwarancji spłaty kredytów (Dz.U. z 2020 r. poz. 454)

Pakiet osłonowy dla przedsiębiorców w związku z epidemią

Najważniejsze ułatwienia mają dotyczyć:

– ulg w należnościach, w tym udogodnienia w płatnościach podatków i składek ZUS,

– poprawy płynności finansowej firm – instrumenty finansowe dla firm, w tym wsparcie gwarancyjne oraz dopłaty do kredytów,

– ochrony i wsparcie rynku pracy, m.in. rozwiązania dla firm zmuszonych do przestojów.

Odroczenia w płatnościach

Propozycje ministerstwa rozwoju dotyczą:

– ułatwiania rozliczenia VAT – przesunięcia wejścia w życie z 1.4.2020 r. na 1.7.2020 r. nowego JPK,

– ułatwienia w split payment,

– przesunięcia z 1 kwietnia na 1 lipca 2020 r. terminu obowiązku wpisywania się firm do Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych (ustawa o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy),

– wcześniejszych zwrotów VAT,

– ułatwienia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej,

– zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków związanych z anulowaniem wycieczek

– w stosunku do branż dotkniętych skutkami kryzysu,

– zniesienia opłaty prolongacyjnej,

– zmiany schematu pomocy publicznej, rozszerzenia dla MŚP i dużych firm.