Przedłużenie terminu na złożenie zeznania CIT-8 dla niektórych podatników

Na podstawie art. 50 ustawy Ordynacja podatkowa Minister Finansów w projektowanym rozporządzeniu wydłuża termin do złożenia zeznania CIT-8 i wpłaty należnego podatku dochodowego do 31 lipca 2020 r. Obejmuje to podatników, których rok podatkowy rozpoczął się po dniu 31 grudnia 2018 r. i zakończy się przed dniem 1 kwietnia 2020 r.

Rozporządzenie będzie mieć zastosowanie do podatników osiągających wyłącznie dochody wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 PDOPrU, a także tych podatników, którzy są podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, dla których przychody z działalności pożytku publicznego, o której mowa w art. 4 tej ustawy stanowią co najmniej 80% wszystkich przychodów.

Rozporządzenie wejdzie w życie dzień po ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.

Udzielenie zaległego urlopu na czas zawieszenia działalności z powodu zagrożenia epidemiologicznego

Zdaniem autora, wstrzymanie pracy zakładu z powodu zagrożenia epidemiologicznego nie może być samodzielnym uzasadnieniem jednostronnego kierowania pracowników na zaległe urlopy wypoczynkowe. Nie można jednak wykluczyć wykorzystywania urlopów zaległych w okresie wstrzymania pracy zakładu z wymienionego powodu, jeśli taki termin zostanie ustalony w trybie przyjętym w zakładzie do określania terminów korzystania z urlopów wypoczynkowych.

Obowiązki pracodawcy w sferze urlopu wypoczynkowego podsumował Sąd Najwyższy w wyroku z 7.7.2008 r. (II PK 313/07I, Legalis), stwierdzając co następuje:

Pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, którego to prawa pracownik nie może się zrzec (art. 152 ustawy z 26.6.1974 r. – Kodeks pracy; t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm.; dalej: KP); pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo (art. 161 KP); urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów ustalonym przez pracodawcę z uwzględnieniem wniosków pracowników i konieczności zapewnienia normalnego toku pracy, a w razie nieustalenia planu urlopów w określonych okolicznościach – termin urlopu ustala pracodawca po porozumieniu z pracownikiem (art. 163 § 1 i 1¹ KP); urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 KP należy pracownikowi udzielić najpóźniej do końca września następnego roku kalendarzowego (art. 168 KP), w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny (art. 171 § 1 KP).

Z przytoczonych przepisów wynika, że urlop wypoczynkowy – ze względu na cel jakiemu służy – powinien być udzielany w naturze, a zasada ta dotyczy także urlopów zaległych. Z art. 168 KP wynika obowiązek pracodawcy udzielenia pracownikowi zaległego urlopu wypoczynkowego w terminie w przepisie tym określonym, a udzielenie urlopu we wskazanym terminie nie wymaga od pracodawcy uzyskania zgody pracownika i jest dla niego wiążące. Pracodawca może więc w czasie udzielonego urlopu nie dopuścić pracownika do pracy, a przejawiana przez pracownika gotowość do pracy nie może prowadzić do nabycia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy (por. także wyrok SN z 2.9.2003 r., I PK 403/02, Legalis; wyrok Sądu Najwyższego z 24.1.2006 r., I PK 124/05, Legalis). W uzasadnieniu drugiego z przytoczonych wyroków Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że z regulacji art. 161, a następnie art. 165–167 KP, wynika zasada udzielania urlopu w roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo i przypadki, w których ta zasada doznaje odstępstw. Przepis art. 168 KP dopełnia regulację kodeksową co do czasu, w jakim urlopy powinny być udzielane, nie obwarowując swego postanowienia, że ma to nastąpić „(…) najpóźniej do końca września następnego roku kalendarzowego” żadnymi warunkami i nie przewidując żadnych wyjątków. Ustawodawca zapewnia w ten sposób normatywnie określoną gwarancję urlopu wypoczynkowego, który – żeby spełniał swą właściwość – musi być udzielany w czasie sprzężonym relewantnie z procesem pracy – najlepiej w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo (art. 161 KP), a jeżeli było to niemożliwe, to najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego (art. 168 KP).

Przepisy art. 161, 163, 168 KP odnoszą się do wszystkich urlopów, czyli także do urlopów zaległych, co oznacza, że urlop zaległy również powinien być ujęty w planie urlopów (z uzasadnienia wyr. SN z 9.5.2013 r., II PK 199/12, Legalis). Pracodawca powinien zaległy urlop uwzględnić w planach, tak aby jego wykorzystanie w pierwszych 3 kwartałach kolejnego roku było realne. W takim przypadku pracodawca nie ma obowiązku uzgadniania z pracownikiem terminu wykorzystywania urlopu, lecz musi udzielić mu urlopu w terminie określonym w przywołanym przepisie (z uzasadnienia wyr. SN z 2.9.2003 r., I PK 403/02, Legalis). Przepis art. 168 KP dopełnia regulację kodeksową, co do czasu, w jakim urlopy powinny być udzielane, nie uzależniając swego postanowienia, że ma to nastąpić „(…) najpóźniej do końca września następnego roku kalendarzowego” żadnymi warunkami i nie przewidując żadnych wyjątków. Ustawodawca zapewnia w ten sposób normatywnie określoną gwarancję urlopu wypoczynkowego, który – żeby spełniał swą właściwość – musi być udzielony w czasie sprzężonym relewantnie z procesem pracy – najlepiej w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo (art. 161 KP), a jeżeli było to niemożliwe, to najpóźniej do końca września następnego roku kalendarzowego (z uzasadnienia wyr. SN z 24.1.2006 r., I PK 124/05).

Ważne
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, można stwierdzić, że w opinii SN zastosowanie przez pracodawcę art. 168 KP nie wymaga zgody pracownika. Jednak nie oznacza to przyjęcia stanowiska, że urlop zaległy stanowi dla pracodawcy bufor bezpieczeństwa na wypadek nagłego przestoju w pracy zakładu, a pracodawca może arbitralnie kierować pracowników na urlop zaległy, gdy pracownicy są mu zwyczajnie niepotrzebni.

Byłoby to przerzucenie na pracownika ryzyka gospodarczego prowadzonej działalności, a jednocześnie premiowanie niewykonywania przez pracodawcę obowiązku udzielania urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym, w którym pracownik nabył do niego prawo. Samo istnienie urlopu zaległego oznacza bowiem, że wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które uniemożliwiły wykorzystanie urlopu w danym roku, przez co urlop ten został przesunięty do wykorzystania w pierwszych trzech kwartałach kolejnego roku kalendarzowego. Taka sytuacja może dotyczyć tylko niektórych pracowników i wynikać z konkretnych przeszkód w wykorzystaniu urlopu, np. w związku z chorobą pracownika. Istnienie urlopów zaległych u wszystkich pracowników zakładu świadczyłoby o patologii w tym zakresie.

Stanowisko Głównego Inspektoratu Pracy

Stanowisko w sprawie zasad wykorzystywania przez pracowników zaległego urlopu wypoczynkowego zajął Główny Inspektorat Pracy, który opublikował je na www.pip.gov.pl w sekcji porad prawnych. Zdaniem GIP pracodawca może kierować pracownika na zaległy urlop, przy czym najpóźniejszy termin jego wykorzystania to 30 września. Poniżej cała treść stanowiska:

W myśl art. 161 KP pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Stosownie do art. 163 KP urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Jeżeli pracodawca nie sporządza planu urlopu – a jest to możliwe w sytuacji, gdy u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa albo gdy zakładowa organizacja związkowa wyraziła na to zgodę – wówczas pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem. Ustalając termin wykorzystania urlopu w tym trybie pracodawca, analogicznie jak w przypadku ustalania planu urlopu, obowiązany jest wziąć pod uwagę wniosek pracownika i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy.

Zgodnie z art. 168 KP urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym w myśl art. 163 KP (czyli w terminie ustalonym w planie urlopów bądź po porozumieniu z pracownikiem) należy pracownikowi udzielić najpóźniej do 30 września następnego roku kalendarzowego. Zdaniem Sądu Najwyższego w takim przypadku pracodawca nie ma obowiązku uzgadniania z pracownikiem terminu wykorzystania urlopu, lecz musi udzielić mu urlopu w terminie określonym w powołanym przepisie (w brzmieniu poprzednio obowiązującym), tj. do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego. Udzielenie na podstawie art. 186 KP urlopu wypoczynkowego za poprzednie lata w pierwszym kwartale następnego roku nie wymaga zgody pracownika także wówczas, gdy w tym samym czasie biegnie okres wypowiedzenia umowy o pracę (wyrok z SN z 2.9.2003 r., I PK 403/02, Legalis).

W wyroku z 25.1.2005 r. (I PK 124/05, Legalis) Sąd Najwyższy stwierdził, że pracodawca może pracownika wysłać na zaległy urlop, nawet gdy ten nie wyraża na to zgody. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że przepis art. 168 KP dopełnia regulację kodeksową, co do czasu, w jakim urlopy powinny być udzielane nie uzależniając swego postanowienia, że ma to nastąpić „(…) najpóźniej do końca pierwszego kwartału następnego roku kalendarzowego” żadnymi warunkami i nie przewidując żadnych wyjątków. Zdaniem Sądu z uwagi na przedmiot, cel i zakres art. 168 KP nie da się wywieść warunku, że zastosowanie art. 168 KP zależne jest od zgody pracownika. Warunek taki nie został wyrażony w powołanym przepisie (…). Sąd podkreślił, że prawo do urlopu wypoczynkowego określone jest przepisami o charakterze bezwzględnie obowiązującym i to w odniesieniu do obu stron stosunku pracy. Pracodawca jest zobowiązany do udzielenia pracownikowi urlopu wypoczynkowego w określonym rozmiarze i terminie określonym według ustalonych zasad, a z drugiej strony pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu (por. art. 152 § 2 KP) i nie może odmówić wykorzystania urlopu udzielonego zgodnie z przepisami prawa pracy.

Ponadto nieudzielanie pracownikowi niewykorzystanego urlopu w terminie przewidzianym w art. 168 KP w większości przypadków (poza przypadkami losowymi, np. chorobą pracownika) stanowić będzie wykroczenie przeciwko prawom pracownika określone w art. 282 § 1 pkt 2 KP, zagrożone karą grzywny.

Jednak należy zaznaczyć, że w kwestiach spornych dotyczących wykorzystania przez pracownika zaległego urlopu wypoczynkowego, jednoznaczne rozstrzygnięcie może wydać sąd pracy.

 

MR: Pakiet dot. tarczy antykryzysowej przyjęty przez rząd

Ochrona zatrudnienia i zachowanie płynności finansowej w firmach to główne cele pakietu projektów ustaw, które składają się na tarczę antykryzysową.

Przewiduje on m.in.:

Pakiet, który ma przeciwdziałać gospodarczym skutkom pandemii koronawirusa, przyjął rząd.

Na pakiet składają się: projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (specustawa); projekt ustawy o udzielaniu pomocy publicznej w celu ratowania lub restrukturyzacji przedsiębiorców (polityka nowej szansy); projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie instytucji rozwoju (PFR).

Projekty te opracowały: Ministerstwo Rozwoju; MRPiPS; Ministerstwo Finansów; ZUS; KNF; PFR; Ministerstwo Sprawiedliwości; MSWiA, pod nadzorem KPRM i we współpracy z innymi ministerstwami oraz instytucjami publicznymi.

Pakiet przewiduje również m.in.:

Szczegóły wybranych rozwiązań

Przejęcie przez państwo opłacania składek ZUS przez 3 miesiące

Państwo – na 3 miesiące – przejmie opłacanie składek do ZUS za osoby pracujące w ok. 700 tys. mikrofirm zatrudniających do 9 osób, założonych przed 1 lutego 2020 r. Dofinansowanie będzie pochodzić z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP). Dzięki temu pracodawcom spadną koszty osobowe o 35 proc. Koszt tego rozwiązania dla finansów publicznych szacujemy na 3,4 mld zł miesięcznie przy 1,7 mln pracowników. W sumie daje to 10,2 mld zł za okres 3 miesięcy. Ze zwolnienia ze składek będą mogli skorzystać również samozatrudnieni o przychodzie w lutym br. poniżej 15 681 zł (3-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia na 2020 r.), zarejestrowani przed 1 lutego 2020 r., jeżeli prowadzili działalność przed 1 lutego 2020 r. Samozatrudnieni również zachowają prawo do świadczeń zdrowotnych i z ubezpieczeń społecznych za okres zwolnienia ze składek.

Świadczenie postojowe dla zleceniobiorców i samozatrudnionych

Wypłata przez ZUS świadczenia postojowego – nieoskładkowanego i nieopodatkowanego – w związku z przestojem spowodowanym epidemią koronawirusa. Świadczenie co do zasady w wysokości 2080 zł (80% minimalnego wynagrodzenia). W przypadku zleceniobiorców, których wynagrodzenie zapisane w umowie nie przekracza 1300 zł miesięcznie (50% minimalnego wynagrodzenia), świadczenie postojowe wyniesie kwotę osiągniętego wynagrodzenia z tytułu umowy cywilnoprawnej w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. Z kolei samozatrudnieni rozliczający się w formie karty podatkowej otrzymają świadczenie postojowe w wysokości 1300 zł. Warunkiem uzyskania świadczenia jest, aby przychód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku nie przekraczał 15 681 zł (3-krotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia na 2020 r.). Poza tym rozpoczęcie działalności lub zawarcie umowy musi nastąpić przed 1 lutego br. W przypadku osób samozatrudnionych przychód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku musi spaść o co najmniej 15% w stosunku do miesiąca poprzedniego. Nie trzeba zawieszać działalności, ale świadczenie przysługuje także samozatrudnionym, którzy zawiesili ją po 31 stycznia br.

Dofinansowanie zatrudnienia

Pomoc ze środków FGŚP przysługuje przedsiębiorcy w okresie wprowadzonego przez przedsiębiorcę przestoju ekonomicznego lub obniżonego wymiaru czasu, w przypadku spadku obrotów gospodarczych:

W związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia koronawirusa, pracownikowi objętemu przestojem ekonomicznym pracodawca wypłaca wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dzięki środkom z FGŚP pracodawca otrzyma dofinansowanie do wynagrodzenia w okresie przestoju w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia plus składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawcy od przyznanych świadczeń, czyli 1 533,09 zł, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy.

Przedsiębiorca, który obniżył wymiar czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia koronawirusa, może obniżyć wymiar czasu pracy pracownika o 20%, nie więcej niż do 0,5 etatu, z zastrzeżeniem, że wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, z uwzględnieniem wymiaru czasu pracy. Przy tak obniżonym wymiarze czasu pracy Fundusz dofinansuje maksymalnie do wysokości 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego plus składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawcy od przyznanych świadczeń. tj. 2 452,27 zł.

Oba świadczenia przysługiwać będą przez łączny okres 3 miesięcy od dnia podpisania umowy o wypłatę świadczeń. Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania skutkom gospodarczym COVID-19, w drodze rozporządzenia, przedłużyć ten okres, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz skutki nimi wywołane.

Wnioski mogą być składane elektronicznie. Wnioski są składane do Dyrektorów Wojewódzkich Urzędów Pracy.

Uelastycznienie czasu pracy

Pracodawca dotknięty skutkami epidemii koronawirusa będzie mógł skrócić dobowy czas nieprzerwanego odpoczynku dla pracownika z obecnych 11 godzin do 8 (z gwarancją oddania pracownikowi równoważnego odpoczynku w okresie 8 tygodni), a tygodniowy czas takiego odpoczynku – z 35 do 32 godzin. W porozumieniu ze związkami zawodowymi albo gdy nie ma związków z przedstawicielami pracowników – będzie mógł też wydłużyć dobowy wymiar czas pracy do 12 godzin (równoważny system czasu pracy) oraz okres rozliczeniowy do maksymalnie 12 miesięcy.

Brak kar za opóźnienia w przetargach publicznych

Wprowadzenie mechanizmu wydłużania terminów realizacji zamówień publicznych. Służyć temu będzie procedura zwalniająca z naliczania kar umownych za – związane z epidemią – opóźnienia w realizacji przetargów. Jednocześnie nienaliczenie kar umownych w tej procedurze nie będzie stanowić naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Dodatkowo wprowadzony będzie przyspieszony tryb lub niestosowanie przepisów Prawa zamówień publicznych w przypadku zamówień niezbędnych do walki z koronawirusem.

Ułatwienia dla branży turystycznej

Przedłużenie terminu na zwrot wpłat klienta w przypadku niemożności zorganizowania wydarzenia z powodu epidemii (dot. organizacji wystaw i kongresów lub działalności kulturalnej, rozrywkowej, rekreacyjnej, sportowej, organizującej wystawy tematyczne lub imprezy plenerowe) do 180 dni od rozwiązania umowy. Dziś jest to 14 dni.

Możliwość skorzystania przez klientów z voucherów na realizację imprezy turystycznej w ciągu roku od dnia, w którym miała się odbyć impreza odwołana w związku z przeciwdziałaniem COVID-19.

Rozliczenie całej tegorocznej straty w przyszłym roku

Umożliwienie podatnikom CIT i PIT, którzy ponoszą negatywne konsekwencje COVID-19, odliczenia straty poniesionej w 2020 r., od dochodu z działalności, uzyskanego w 2019 r. Warunek to osiągnięcie w 2020 r. – w porównaniu do 2019 r. – przychodów niższych o co najmniej 50 proc..

Przedłużenie bankowych kredytów obrotowych

Umożliwienie obliczania zdolności kredytowej w oparciu o dane finansowe na koniec 2019 r. Towarzyszyć temu będą rekomendacje w zakresie sposobu liczenia rezerw na kredyty. Sektor bankowy zadeklarował gotowość do przedłużenia kredytów obrotowych przy zmianie regulacji. Rozwiązanie to umożliwia wydłużenie kredytów obrotowych – o wartości ok. 150 mld zł – dla sektora przedsiębiorstw.

Przedłużenie legalnego pobytu  i zezwoleń na pracę dla obcokrajowców

Wydłużenie wiz pobytowych i zezwoleń na pobyt czasowy cudzoziemców. Wydłużenie terminu składania wniosków o udzielenie zezwoleń pobytowych, przedłużenie wizy oraz przedłużenie pobytu w ramach ruchu bezwizowego, jeżeli wypadałby w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Wydłużenie z mocy prawa okresów ważności zezwoleń na pobyt czasowy oraz wiz krajowych (do 30 dni od dnia odwołania tego stanu).

Polityka drugiej szansy

W sytuacji kryzysu makroekonomicznego duża liczba firm może być zmuszona do restrukturyzacji. Zwłaszcza małe i średnie firmy mają problem ze skutecznym przejściem przez proces restrukturyzacji i wiele z nich kończy się upadłością lub likwidacją. Dlatego możliwa będzie pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw, które przechodzą proces restrukturyzacji. Cel to ułatwienie im ponownego startu działalności gospodarczej. Rozwiązanie ma minimalizować przyszłe skutki gospodarcze pandemii.

Odroczenie niektórych obowiązków, m.in.:

Co to jest tarcza antykryzysowa?

Celem rządu w obliczu pandemii koronawirusa jest ochrona miejsc pracy i zapewnienie bezpieczeństwa finansowego oraz zdrowotnego naszych obywateli i firm. Koszty związane z obecną sytuacją gospodarczą powinny być rozłożone pomiędzy sektor przedsiębiorstw, pracowników, system finansowy i sektor publiczny w sposób solidarny i adekwatny do możliwości, z dbałością o bezpieczeństwo wszystkich sfer życia społecznego i gospodarczego w Polsce.

Osiągnięciu tego celu służyć ma właśnie tarcza antykryzysowa. Szacowana całkowita wartość tego pakietu to co najmniej 10% PKB.

Źródło: https://www.gov.pl/web/rozwoj/pakiet-dot-tarczy-antykryzysowej-przyjety-przez-rzad

Kiedy 10% amortyzacji przy wynajmie mieszkania?

Właściciel mieszkania chciał rozszerzyć działalność gospodarczą o wynajem i zarządzanie nieruchomościami. Mieszkanie, kupione w 2011 r., chciał wprowadzić do ewidencji środków trwałych. Poprzedni właściciel użytkował je krócej niż 60 miesięcy. Obecny właściciel zapytał, czy przysługuje mu indywidualna stawka amortyzacji? Było to o tyle ważne, że właściciele mieszkań mogą obniżyć podatek od najmu dzięki amortyzacji. Standardowa stawka wynosi 1,5%, jednak dla pewnej grupy środków trwałych możliwe jest zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacji. Można by wtedy odliczyć rocznie nawet 10%.

Dyrektor Izby Skarbowej orzekł, że nie ma podstaw do takiego odliczenia. Zwrócił uwagę, że środki na nabycie i ulepszenie środków trwałych nie mogą być odliczane jednorazowo, ale w formie amortyzacji.

Na podstawie art. 22j ust. 3 pkt 1 PDOFizU można by w tym przypadku zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeśli przed nabyciem lokal byłby używany przez sprzedawcę przez 60 miesięcy – w tym stanie faktycznym jednak tak nie było.

Nie ma znaczenia, że obecny właściciel wykorzystywał lokal przez taki okres. Według Dyrektora KIS nie można zaliczyć mieszkania do kategorii środków trwałych, którym przysługuje indywidualna stawka amortyzacji.

Odliczenia wynoszącego do 10% wartości lokalu w skali roku mogą dokonać także właściciele nieruchomości, którzy rozliczają najem prywatny, czyli zawierają stosowną umowę poza działalnością gospodarczą i wybrali opodatkowanie na zasadach ogólnych, według stawek 17% i 32%.

W zakresie najmu prywatnego możliwe jest też rozliczanie się innym sposobem, czyli ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych – tutaj stawki wynoszą 8,5% oraz 12,5%. W tym przypadku nie odlicza się żadnych kosztów.

Nowe matryce VAT dopiero od 1 lipca

Nowa matryca stawek VAT zacznie obowiązywać 1.7.2020 r., podał na swojej stronie resort. Jak zaznacza minister finansów ta decyzja ma pomóc firmom tak, by nie musiały się martwić nowymi, dodatkowymi obowiązkami. Wprowadzenie nowej matrycy stawek podatku od towarów i usług oznaczałoby zaktualizowanie danych księgowych oraz magazynowych

Dzięki przesunięciu terminu, jak podaje Ministerstwo Finansów, do 30.6.2020 r. będą stosowane dotychczasowe przepisy VATU i przepisy wykonawcze do tej ustawy dotyczące stawek tego podatku, do celów opodatkowania VAT będzie stosowana Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2008), natomiast wydane do 30.6.2020 r. wiążące informacje stawkowe (WIS) będą zapewniały podatnikom ochronę dla czynności podlegających opodatkowaniu wykonywanych od 1.7.2020 r.

Nowa matryca stawek VAT została przyjęta w lipcu 2019 r., a dzięki nowelizacji uproszczone zostaną stawki na niektóre grupy produktów, m.in. e-booki, e-prasę, pieczywo, produkty dla niemowląt i dzieci (takie jak smoczki, foteliki, pieluszki), produkty higieniczne dla kobiet czy cytrusy.

Przy pracach nad nowymi przepisami szacowano, że po wprowadzeniu nowej matrycy stawek VAT wpływy do budżetu spadną o 328 000 000 zł.

Raportowanie schematów podatkowych przez korzystających (MDR-3) trzeba złożyć do 31.3.2020 r.

Raportowanie schematów podatkowych

Schemat podatkowy to tzw. uzgodnienie kwalifikowane. To uzgodnienie oprócz spełnienia ogólnych przesłanek dla uzgodnienia (czynności lub zespołu powiązanych ze sobą czynności, w których co najmniej jedna strona jest podatnikiem, które mają lub mogą mieć wpływ na powstanie lub niepowstanie obowiązku podatkowego) musi dodatkowo:

1) spełnić kryterium głównej korzyści i posiadać ogólną cechę poznawczą lub

2) posiadać szczególną cechę poznawczą lub

3) posiadać inną cechę poznawczą.

Raportowanie dotyczy wszelkich schematów podatkowych (krajowych i transgranicznych), które spełniają kryteria wskazane w ordynacji podatkowej (dla schematów krajowych) bądź w dyrektywie MDR nr 2018/822 (dla schematów transgranicznych), mogących mieć wpływ na obowiązek podatkowy. W przypadku schematów krajowych raportowanie obejmie wszystkie schematy podatkowe, m.in. schematy dotyczące CIT, PIT oraz VAT.

Złożenie raportu MDR-3 za 2019 r.

Do 31.3.2020 r. obowiązek raportowania schematów podatkowych (MDR) mają przedsiębiorstwa, których przychody, lub koszty, lub aktywa w 2019 r. przekroczyły 43 000 000 zł, albo schemat dotyczy rzeczy lub praw o wartości rynkowej przekraczającej 10 750 000 zł lub – niezależnie od tych kwot – wystąpiły transakcje transgraniczne.

Obowiązek raportowania ciąży na wszystkich członkach zarządu danej spółki (poprzez ePUAP lub podpis kwalifikowany) bez możliwości udzielenia pełnomocnictwa. Obowiązek te ciążą niezależnie od tego, czy schemat, z którego spółka skorzystała lub korzysta, został zaraportowany w przeszłości.

Proces składania MDR-3 w przypadku spółek kapitałowych, przebiega następująco:
1) wygenerowanie pliku MDR-3 przy pomocy kreatora,

2) podpisanie wygenerowanego dokumentu MDR-3 kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez pierwszego członka zarządu,

3) przesłanie podpisanego pliku do następnego członka zarządu,

4) podpisanie pliku przez następnego członka zarządu,

5) powtórzenie czynności podpisu dla wszystkich członków zarządu,

6) przesłanie podpisanego pliku przy pomocy interfejsu przez jednego z członków zarządu.

Sankcje za niedopełnienie obowiązku raportowania

W ustawie z 10.9.1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 19; dalej: KKS) za uchybienia w procesie raportowania schematów podatkowych, przewidziano kary grzywny (do 21 600 000 zł) za niezaraportowanie schematu bądź spóźnione złożenie raportu, a także inne zachowania wskazane w art. 80f KKS. Dodatkowo przewidziana jest kara grzywny za posługiwanie się nieważnym numerem schematu podatkowego (do 7 200 000 zł).

Dotowanie niepublicznych jednostek oświaty w okresie zawieszenia zajęć

Przypomnijmy, że począwszy od 12.3.2020 r., na podstawie rozporządzenia MEN z 11.3.2020 r. w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 410 ze zm.) doszło do ograniczenia w funkcjonowaniu następujących publicznych i niepublicznych jednostek systemu oświaty (§ 2 ust. 1):
1) przedszkoli;
2) innych form wychowania przedszkolnego;
3) szkół wszystkich typów;
4) placówek oświatowo-wychowawczych;
5) placówek kształcenia ustawicznego oraz centrów kształcenia zawodowego;
6) placówek artystycznych;
7) placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania;
8) kolegiów pracowników służb społecznych.

Fakt ten wywołał wiele wątpliwości odnośnie sposobu przyznawania niepublicznym jednostkom oświaty dotacji na podstawie FinZadOśwU. Wątpliwości te zostały częściowo wyjaśnione w momencie wejścia w życie rozporządzenia MEN z 20.3.2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 493). Zgodnie z jego § 10 wprowadzono zawieszenie funkcjonowania wybranych przepisów FinZadOśwU. Począwszy od 25.3.2020 r.:
1) do ustalania dotacji za okres od 1.3.2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, nie stosuje się przepisów art. 26 ust. 2 i art. 41 ust. 2 FinZadOśwU, w zakresie dotyczącym uzależnienia otrzymania dotacji na ucznia od jego uczestnictwa w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych, oraz art. 26 ust. 3 i art. 41 ust. 4 FinZadOśwU;
2) w okresie od 1.4.2020 r. do końca miesiąca następującego po miesiącu, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania szkoły, nie stosuje się przepisu art. 34 ust. 3 FinZadOśwU;
3) do ustalania dotacji w części za okres od 1.3.2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania placówki, nie stosuje się przepisu art. 29 ust. 2 FinZadOśwU;
4) dotacja dla niepublicznego domu wczasów dziecięcych, w części za okres od 1.3.2020 r. do końca miesiąca, w którym zakończy się czasowe ograniczenie funkcjonowania placówki, jest równa iloczynowi liczby dni w tym okresie, liczby wychowanków i kwoty części oświatowej subwencji ogólnej przewidzianej na wychowanka domu wczasów dziecięcych w roku 2019 dla powiatu podzielonej przez liczbę 366 (przez liczbę wychowanków należy rozumieć sumę wychowanków z poszczególnych dni w roku 2019 podzieloną przez liczbę 365). Do kwoty części dotacji ustalonej zgodnie z tymi zasadami stosuje się przepis art. 43 FinZadOśwU w zakresie dotyczącym dotacji udzielanych na podstawie art. 29 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Powyższe oznacza, że:
1) niepubliczne szkoły, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny, otrzymają dotację pomimo niespełnienia wymogu co najmniej 50% frekwencji uczniów (podobnie będzie w przypadku niepublicznych szkół artystycznych realizujących wyłącznie kształcenie artystyczne),
2) dotacja dla niepublicznych domów wczasów dziecięcych nie będzie uzależniona od liczby dni pobytu wychowanków w placówce.

W pozostałym zakresie przepisy FinZadOśwU nie uległy zmianie, bądź zawieszeniu, co oznacza, że ustalanie i wypłacanie dotacji dla niepublicznych jednostek oświaty, z uwzględnieniem powyższych wyjątków, powinno następować według dotychczasowych zasad, na co zwrócił również uwagę MEN w komunikacie z 23.3.2020 r., opublikowanym na www.gov.pl.

Oświadczenie Przewodniczącej EROD ws. przetwarzania danych podczas pandemii COVID-19

Europejska Rada Ochrony Danych przyjmuje następujące oświadczenie:

Rządy, organizacje publiczne i prywatne w całej Europie podejmują środki mające na celu ograniczenie i złagodzenie skutków pandemii COVID-19. Może się to wiązać z przetwarzaniem różnego rodzaju danych osobowych. Zasady ochrony danych (takie jak RODO) nie ograniczają środków podejmowanych w ramach walki z pandemią koronawirusa. Walka z chorobami zakaźnymi jest wspólnym celem dla wszystkich narodów i dlatego powinna być wspierana w najlepszy możliwy sposób. W interesie ludzkości leży ograniczenie rozprzestrzeniania się chorób i wykorzystanie nowoczesnych technik w walce z plagami dotykającymi znaczną część świata. Mimo to EROD chciałaby podkreślić, że nawet w tych wyjątkowych czasach administrator i podmiot przetwarzający muszą zapewnić ochronę danych osobowych osób, których dane dotyczą. W związku z tym należy wziąć pod uwagę szereg czynników gwarantujących zgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych i we wszystkich przypadkach należy przypomnieć, że wszelkie środki podejmowane w tym kontekście muszą być zgodne z ogólnymi zasadami prawa i nie mogą być nieodwracalne. Sytuacja nadzwyczajna jest warunkiem prawnym, który może uzasadniać ograniczenie wolności, pod warunkiem że ograniczenia te są proporcjonalne i ograniczone do okresu nadzwyczajnego.

Zgodność przetwarzania  z prawem

RODO jest obszernym aktem prawnym, który zawiera przepisy mające zastosowanie również do przetwarzania danych osobowych w kontekście takim jak ten dotyczący COVID-19. RODO pozwala właściwym organom ds. zdrowia publicznego i pracodawcom na przetwarzanie danych osobowych w kontekście epidemii, zgodnie z prawem krajowym i na określonych w nim warunkach. Na przykład, gdy przetwarzanie danych jest konieczne ze względu na istotny interes publiczny w dziedzinie zdrowia publicznego. W tych okolicznościach nie ma potrzeby polegania na zgodzie osób fizycznych.

1.1. Jeśli chodzi o przetwarzanie danych osobowych, w tym szczególnych kategorii danych przez właściwe organy publiczne (np. organy ds. zdrowia publicznego), EROD uważa, że art. 6 i art. 9 RODO umożliwiają przetwarzanie danych osobowych, w szczególności gdy wchodzą one w zakres mandatu prawnego organu publicznego przewidzianego w ustawodawstwie krajowym oraz warunków wskazanych w RODO.

1.2 W kontekście zatrudnienia przetwarzanie danych osobowych może być konieczne do wypełnienia obowiązku prawnego, któremu podlega pracodawca, np. obowiązków związanych ze zdrowiem i bezpieczeństwem w miejscu pracy lub z interesem publicznym, takim jak kontrola chorób i innych zagrożeń dla zdrowia. RODO przewiduje również odstępstwa od zakazu przetwarzania określonych szczególnych kategorii danych osobowych, takich jak dane dotyczące zdrowia, gdy jest to konieczne ze względu na istotny interes publiczny w dziedzinie zdrowia publicznego (art. 9 ust. 2 lit. i RODO), na podstawie prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego lub gdy istnieje potrzeba ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą (art. 9 ust. 2 lit. c RODO), ponieważ motyw 46 wyraźnie odnosi się do kontroli epidemii.

1.3 W odniesieniu do przetwarzania danych telekomunikacyjnych, takich jak dane dotyczące lokalizacji, należy również przestrzegać przepisów krajowych wdrażających dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej. Co do zasady, dane dotyczące lokalizacji mogą być wykorzystywane przez operatora tylko wtedy, gdy są anonimowe lub za zgodą osób fizycznych. Jednakże art. 15 dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej umożliwia państwom członkowskim wprowadzenie środków prawnych mających na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego. Takie wyjątkowe przepisy są możliwe tylko wtedy gdy stanowią konieczny, odpowiedni i proporcjonalny środek w ramach społeczeństwa demokratycznego. Środki te muszą być zgodne z Kartą Praw Podstawowych i Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponadto podlega ono kontroli sądowej Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W przypadku sytuacji nadzwyczajnej powinna ona być również ściśle ograniczona do czasu trwania danej sytuacji nadzwyczajnej.

Podstawowe zasady odnoszące się do przetwarzania danych osobowych

Dane osobowe, które są niezbędne do osiągnięcia zamierzonych celów, powinny być przetwarzane w konkretnych i wyraźnych celach.
Ponadto osoby, których dane dotyczą, powinny otrzymywać przejrzyste informacje na temat prowadzonych działań w zakresie przetwarzania oraz ich głównych cech, w tym okresu przechowywania gromadzonych danych i celów przetwarzania. Dostarczane informacje powinny być łatwo dostępne i przedstawione jasnym i prostym językiem.
Ważne jest, aby przyjąć odpowiednie środki bezpieczeństwa i polityki poufności zapewniające, że dane osobowe nie są ujawniane nieupoważnionym stronom. Środki wdrożone w celu zarządzania bieżącą sytuacją nadzwyczajną oraz leżący u ich podstaw proces decyzyjny powinny być odpowiednio udokumentowane.

Wykorzystywanie danych z sieci komórkowych dotyczących lokalizacji

W niektórych państwach członkowskich rządy przewidują wykorzystanie danych z sieci komórkowych dotyczących lokalizacji jako możliwy sposób monitorowania, ograniczania lub łagodzenia skutków rozprzestrzeniania się COVID-19. Oznaczałoby to, na przykład, możliwość geolokalizacji osób lub wysyłania wiadomości dotyczących zdrowia publicznego do osób znajdujących się na określonym obszarze za pomocą telefonu lub wiadomości tekstowych. Organy publiczne powinny w pierwszej kolejności starać się przetwarzać dane dotyczące lokalizacji w sposób anonimowy (tj. przetwarzać dane zagregowane w sposób uniemożliwiający ponowną identyfikację osób), co mogłoby umożliwić generowanie raportów na temat koncentracji urządzeń przenośnych w określonej lokalizacji („kartografia”).
Zasady ochrony danych osobowych nie mają zastosowania do danych, które zostały odpowiednio zanonimizowane.
Jeżeli nie jest możliwe przetwarzanie wyłącznie danych anonimowych, dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej umożliwia państwom członkowskim wprowadzenie środków legislacyjnych mających na celu ochronę bezpieczeństwa publicznego (art. 15).
Jeżeli zostaną wprowadzone środki umożliwiające przetwarzanie niezanonimizowanych danych dotyczących lokalizacji, państwo członkowskie jest zobowiązane do wprowadzenia odpowiednich zabezpieczeń, takich jak zapewnienie osobom korzystającym z usług łączności elektronicznej prawa do środka prawnego.
Zastosowanie ma również zasada proporcjonalności. Zawsze należy preferować rozwiązania najmniej inwazyjne, biorąc pod uwagę konkretny cel, który ma zostać osiągnięty. Środki inwazyjne, takie jak „śledzenie” osób fizycznych (tj. przetwarzanie historycznych niezanonimizowanych danych dotyczących lokalizacji), można uznać za proporcjonalne w wyjątkowych okolicznościach i w zależności od konkretnych sposobów przetwarzania. Powinny one jednak podlegać wzmożonej kontroli i zabezpieczeniom w celu zapewnienia przestrzegania zasad ochrony danych (proporcjonalność środka pod względem czasu trwania i zakresu, ograniczone zatrzymywanie danych i ograniczenie celu).

Zatrudnienie  

Zastosowanie zasady proporcjonalności i minimalizacji danych jest tu szczególnie istotne. Pracodawca powinien wymagać informacji dotyczących zdrowia jedynie w zakresie, w jakim zezwala na to prawo krajowe.

Odpowiedź opiera się na przepisach krajowych dotyczących zatrudnienia lub zdrowia i bezpieczeństwa. Pracodawcy powinni mieć dostęp do danych dotyczących zdrowia i przetwarzać je tylko wtedy, gdy wymagają tego ich własne zobowiązania prawne.

Pracodawcy powinni informować pracowników o przypadkach COVID-19 i podejmować środki ochronne, ale nie powinni przekazywać więcej informacji niż jest to konieczne. W przypadkach, w których konieczne jest ujawnienie nazwiska pracownika, który zarażony jest wirusem (np. w kontekście profilaktyki), a prawo krajowe na to zezwala, pracownicy, których sprawa dotyczy, powinni zostać poinformowani z wyprzedzeniem, a ich godność i uczciwość powinny być chronione.

Pracodawcy mogą uzyskać dane osobowe w celu wypełnienia swoich obowiązków i zorganizowania pracy zgodnie z prawem krajowym.

W imieniu Europejskiej Rady Ochrony Danych Przewodnicząca Andrea Jelinek

Angielska wersja oświadczenia:
https://edpb.europa.eu/our-work-tools/our-documents/other/statement-processing-personal-data-context-covid-19-outbreak_en

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/1463

Obowiązek gminy oświetlenia dróg publicznych – uchwała Sądu Najwyższego

Stanowisko Sądu Najwyższego

Do rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego skierowane zostało – w trybie art. 390 §1 ustawy z 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: KPC) ‒ przez Sąd Apelacyjny rozpoznający sprawę z powództwa Skarbu Państwa – GDDKiA przeciwko gminie, zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości interpretacyjne. Wątpliwości te związane były z udzieleniem wiążącej odpowiedzi na pytanie, czy obowiązek gminy finansowania oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych, znajdujących się na terenie gminy, przewidziany w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z 10.4.1997 r. ‒ Prawo energetyczne(t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 755 ze zm.; dalej: PrEnerg) (w brzmieniu obowiązującym od 1.1.2004 r. do 3.8.2015 r.) obejmował także ponoszenie kosztów oświetlenia drogi w takim zakresie, w jakim koszty te wynikały z zaprojektowania i wybudowania urządzeń oświetleniowych o parametrach, jak dla drogi o wyższej kategorii ‒ w sytuacji, gdy droga ta została oddana do użytkowania jako droga o niższej kategorii.

Analizowany stan prawny

Przypomnieć należy w tym miejscu, iż stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 PrEnerg w brzmieniu nadanym ustawą z 13.11.2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2003 r. Nr 203, poz. 1966) i obowiązującym bez większych zmian do 3.8.2015 r., tj. do dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 27.5.2015 r. o zmianie ustawy – Prawo energetyczne (Dz.U. z 2015 r. poz. 942), do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należało finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy.

Aktualnie, przepis ten zalicza już – w sposób bardziej precyzyjny ‒ do zadań własnych gminy tylko i wyłącznie finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:

Z analizy przepisu art. 18 ust. 2 pkt 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 3.8.2015 r., a nakładającego na gminy wprost obowiązek finansowania – w ramach realizacji zadań własnych ‒ oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy, Sąd Najwyższy wyprowadził wniosek, iż obowiązek ten – z uwagi na obowiązującą ówcześnie regulację zawartą w art. 18 ust. 3 PrEnerg, wyłączającą jego zastosowanie do autostrad i dróg ekspresowych w rozumieniu przepisów o autostradach płatnych ‒ nie mógł więc i nie obejmował podwyższonych kosztów oświetlenia drogi krajowej w takim zakresie, w jakim wynikały one z zaprojektowania i wybudowania urządzeń oświetleniowych o parametrach przewidzianych bądź to dla autostrady, bądź też drogi ekspresowej.

ZUS: Uproszczony wniosek o odroczenie terminu płatności składek/zawieszenie spłaty umowy o rozłożenie zadłużenia na raty/ zawieszenie spłaty umowy o odroczeniu terminu płatności składek na 3 miesiące

Poniżej pełna informacja ze strony Zakładu Ubezpieczeń Społecznych:

Jeżeli z powodu epidemii koronawirusa przedsiębiorca ma problemy, by zapłacić bieżące składki lub należności, które wynikają z zawartej już z ZUS umowy o rozłożenie zadłużenia na raty bądź odroczenie terminu płatności, może skorzystać z uproszczonych form pomocy:

Aby skorzystać z ulgi, należy złożyć Wniosek o odroczenie terminu płatności składek/zawieszenie spłaty umowy o rozłożenie zadłużenia na raty/ zawieszenie spłaty umowy o odroczeniu terminu płatności składek na 3 miesiące (plik doc 92kb) (patrz: wzór na stronie źródłowej)

Wniosek można przesłać elektronicznie – za pośrednictwem portalu Platformy Usług Elektronicznych (PUE) ZUS (patrz: (patrz: https://www.zus.pl/baza-wiedzy/o-platformie-uslug-elektronicznych-pue-/o-platformie-uslug-elektronicznych-pue-/informacje-dotyczace-pue). Można go złożyć przy wykorzystaniu wniosku ZUS-EOP Wniosek o odroczenie płatności składek. Do wniosku należy dołączyć skan lub zdjęcie podpisanego Wniosku o odroczenie terminu płatności składek/zawieszenie spłaty umowy o rozłożenie zadłużenia na raty/ zawieszenie spłaty umowy o odroczeniu terminu płatności składek na 3 miesiące.

Instrukcja jak złożyć Wniosek przez portal PUE ZUS wraz z wnioskiem ZUS-EOP (plik doc 1,1mb) (patrz: instrukcja na stronie źródłowej)

Wypełniony i podpisany Wniosek o odroczenie terminu płatności składek/zawieszenie spłaty umowy o rozłożenie zadłużenia na raty/ zawieszenie spłaty umowy o odroczeniu terminu płatności składek na 3 miesiące można też złożyć w skrzynce dostępnej w naszej placówce lub wysłać pocztą.

We wniosku trzeba wskazać, w jaki sposób epidemia koronawirusa wpłynęła na sytuację finansową Twojej firmy i brak możliwości opłacenia w terminie należności.

Jeżeli ZUS pozytywnie rozpatrzy Wniosek, wyśle do przedsiębiorcy umowę na wskazany przez niego adres e-mail lub pocztą (jeżeli przedsiębiorca nie wskaże adresu mailowego).

Po otrzymaniu umowy należy ją przejrzeć i podpisać. Podpisaną umowę należy przekazać do ZUS.

Z uwagi na zagrożenie epidemiczne podpisaną umowę (jej skan lub zdjęcie) można wysłać na adres e-mail oddziału ZUS (plik xls 66kb) (patrz: informacja na stronie źródłowej) i na tej podstawie udzielimy ulgi. Podpisaną umowę można też złożyć w skrzynce dostępnej w naszej placówce lub przesłać pocztą.

WAŻNE!
Jeśli przedsiębiorca skorzysta z możliwości przesłania umowy mailem, najpóźniej w ciągu 14 dni liczonych od dnia zakończenia stanu epidemii, musi wysłać do ZUS również papierowy oryginał dokumentu. Jeśli nie przekaże go w formie papierowej do ZUS, uznamy, że umowa nie została zawarta. To spowoduje naliczenie odsetek od należności objętych umową.

Jeżeli w ciągu 3 miesięcy sytuacja finansowa przedsiębiorcy nie ulegnie poprawie, będzie on mógł wystąpić z wnioskiem o renegocjację zawartej umowy.

Aby uzyskać więcej informacji lub uzyskać wsparcie w wypełnianiu dokumentów zachęcamy do kontaktu z doradcami ds. ulg i umorzeń (patrz: wzór na stronie źródłowej)

Źródło: https://www.zus.pl/o-zus/aktualnosci/-/publisher/aktualnosc/1/uproszczony-wniosek-o-odroczenie-terminu-platnosci-skladek_zawieszenie-splaty-umowy-o-rozlozenie-zadluzenia-na-raty_-zawieszenie-splaty-umowy-o-odroczeniu-terminu-platnosci-skladek-na-3-miesiace/3238683