Przedłużenie terminu złożenia zeznania CIT-8

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 542 opublikowano Rozporządzenie Ministra Finansów z 27.3.2020 r. w sprawie przedłużenia terminu do złożenia zeznania o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) i wpłaty należnego podatku przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych.

Do 31.5.2020 r., podatnikom podatku dochodowego od osób prawnych, przedłużono termin do:

Do 31.7.2020 r. zaś, niektórym podatnikom korzystającym z przedmiotowego zwolnienia od podatku dochodowego, przedłużono termin do:

Przedłużenie do 31.7.2020 r. dotyczy podatników spełniających co najmniej jeden z następujących warunków:

1. podatnik we wskazanym roku podatkowym osiągał wyłącznie dochody przedmiotowo wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 15.2.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.);
2. uzyskane przez tego podatnika w tym roku podatkowym przychody z działalności pożytku publicznego, o której mowa w art. 3 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 688 ze zm.), stanowiły co najmniej 80% łącznych przy-chodów uzyskanych w tym roku przez tego podatnika.

Tarcza Antykryzysowa: przedsiębiorcy przedstawią swoje postulaty

Przedsiębiorcy mogą zgłaszać postulaty do opracowanych przez rząd opracowuje szczegółowych założeń planu pomocy dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami epidemii koronawirusa.

Decyzja nakazująca rozbiórkę pomostu na jeziorze skierowana do Wód Polskich – wyrok WSA

Wydaną decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) nakazał PGWWP rozbiórkę pomostu położonego na jeziorze. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wniosło odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) stwierdzając, że nie jest ani właścicielem, ani też inwestorem czy zarządcą wskazanego w decyzji obiektu budowlanego wzniesionego na gruncie pokrytym wodą, wobec powyższego nie może być adresatem decyzji o rozbiórce, gdyż wszelkie budowle znajdujące się na gruntach pokrytych wodami, które nie służą celom melioracji wodnych nie stanowią z mocy ustawy własności właściciela wód, czyli Skarbu Państwa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania PGWWP, wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzje PINB. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wniosło do WSA skargę na decyzję organu drugiej instancji.

Zgodnie z art. 216 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 20.7.2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 ze zm.; dalej: PrWod) grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi, wodami morza terytorialnego oraz morskimi wodami wewnętrznymi stanowią własność właściciela tych wód, które nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie. Gospodarowanie tymi gruntami należy do PGWWP (ust. 3).

Natomiast urządzenia wodne, które zostały wykonane albo są wykonywane przez PGWWP na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi lub na będących własnością Skarbu Państwa nieruchomościach niebędących gruntami pokrytymi śródlądowymi wodami płynącymi, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 216 ust. 6 PrWod). A zatem, jak stwierdził WSA, jasne jest, że urządzenie wodne, którego PGWWP nie wykonały albo nie wykonywały nie jest własnością Skarbu Państwa, a zatem i mieniem (rzeczą, obiektem), którym w jego imieniu PGWWP gospodaruje reprezentując Skarb Państwa i wykonując w jego imieniu uprawnienia właścicielskie.

Zmiany w Prawie Budowlanym w związku z epidemią

W myśl art. 1 pkt 10 projektu do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nie stosuje się przepisów:

Prowadzenie robót budowlanych oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 wymagają niezwłocznego poinformowania organu administracji architektoniczno-budowlanej. W informacji, o której mowa, należy określić:

Jeżeli prowadzenie robót budowlanych, o których mowa, powoduje zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, organ administracji architektoniczno-budowlanej, w drodze decyzji podlegającej natychmiastowemu wykonaniu, niezwłocznie ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń ich prowadzenia.

W przypadku prowadzenia robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, których rozpoczęcie, zgodnie z przepisami ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane, wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor jest obowiązany zapewnić objęcie kierownictwa oraz nadzoru nad tymi robotami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach.

Nowy tryb w zakresie postępowania budowlanego

Proponowane przepisy, mając na celu ułatwienie prowadzenia robót budowlanych, wprowadzają nowy tryb w zakresie postępowania budowlanego. Dotychczas było to zgłoszenie i złożenie wniosku o pozwolenie budowlane. Tu nowością jest informowanie organu administracji budowlanej. Jak piszą wnioskodawcy, wymóg przekazania tej informacji nie jest przy tym warunkiem przystąpienia do wykonywania robót budowlanych albo dokonania zmiany sposobu użytkowania. Dzięki tej informacji organ administracji architektoniczno-budowlanej uzyska niezbędną wiedzę o inwestycjach realizowanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 oraz będzie miał możliwość działania w przypadku, w którym roboty budowlane spowodują zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

Koronawirus: Kominiarz może przyjść później

Niektórzy zarządcy budynków zaplanowali przeglądy stanu technicznego na marzec i kwiecień. Epidemia stworzyła dla nich niespodziewane problemy. Wątpliwości było tak dużo, że specjalne oświadczenie w tej sprawie wydało Ministerstwo Rozwoju, które przypomniało, że kontrola nie musi być przeprowadzana teraz: „Właściciele lub zarządcy obiektów mają cały rok kalendarzowy na to, aby zapewnić jej realizację” – czytamy w komunikacie.

Ministerstwo, powołując się na art. 62 ust. 1 pkt 1 PrBud wyjaśnia, że obiekty budowlane w czasie ich użytkowania, przynajmniej raz w roku, mają być poddawane kontroli technicznej. W tym czasie należy sprawdzić:

Ministerstwo wskazuje, że kontrola ma być przeprowadzona przynajmniej raz w roku kalendarzowym – między datą kontroli w roku poprzednim i w roku bieżącym, jak podkreśla Ministerstwo, „nie musi upłynąć równo 365 dni (1 rok)”. Dlatego, biorąc pod uwagę ryzyko zakażenia, resort zaleca racjonalne działania. Przypomina jednocześnie, że brak możliwości wykonania kontroli teraz nie oznacza, że nie trzeba jej przeprowadzać w ogóle.

Tarcza antykryzysowa – projektowane przepisy dotyczące procedur

Chodzi o projekt ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 299 i 299A) – dalej: nowelizacja.

Zmiany wprowadzono przede wszystkim do ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374; dalej; ustawa COVID-19).

Wśród bardzo wielu zmian nowelizacja przewiduje m.in. art. 15zzs ustawy COVID-19, zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w:

1. postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,
2. postępowaniach egzekucyjnych,
3. postępowaniach karnych,
4. postępowaniach karnych skarbowych,
5. postępowaniach w sprawach o wykroczenia,
6. postępowaniach administracyjnych,
7. postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.; dalej: OrdPU),
8. kontrolach celno-skarbowych,
9. postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 847 ze zm.),
10. innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw

– nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu tych terminów nie dotyczy terminów w:

Natomiast wstrzymanie i zawieszenie biegu tych terminów nie dotyczy kontroli i postępowań wskazanych odpowiednio w dziale V rozdziale 3 oddziale 3 (chodzi o kontrola uprzednia zamówień współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej) oraz dziale VI rozdziale 2 (chodzi o odwołanie jako środek ochrony prawnej) ustawy z 29.1.2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1843 ze zm.). Prezes Urzędu Zamówień Publicznych lub Prezes Krajowej Izby Odwoławczej mogą określić, w drodze zarządzenia szczegółowe warunki organizacji pracy Krajowej Izby Odwoławczej związane z zapewnieniem prawidłowego toku jej urzędowania oraz stosowane środki zapewniające bezpieczeństwo, mając na względzie konieczność podejmowania działań związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.

W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, strona, uczestnik postępowania, kontrolowany i ich kontrahent oraz organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska w trybie art. 106 ustawy z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 poz. 256), czyli w ramach współdziałania organów, mają mieć obowiązek, na żądanie organu, sądu lub podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w wyznaczonym przez nich terminie, do dokonania czynności określonej w tym żądaniu, jeżeli:

W żądaniu tym organ, sąd lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, wskazują przyczyny wystąpienia z żądaniem.

.

Bieg terminu:

1. na milczące załatwienie sprawy,
2. w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania,
3. na wyrażenie przez organ stanowiska albo wydanie interpretacji indywidualnej, z wyjątkiem interpretacji indywidualnej, o której mowa w OrdPU

– nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID.

Dodatkowo, jak wynika z art. 15zzu ustawy COVID-9, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 mają nie być wykonywane tytuły wykonawcze nakazujące opróżnienie lokalu mieszkalnego.

Orzeczenia o niepełnosprawności bez osobistego stawiennictwa

Co to oznacza w praktyce?
Lekarz, przewodniczący składu orzekającego, jeśli uzna dołączoną do wniosku o wydanie orzeczenia dokumentację medyczną za wystarczającą, będzie mógł sporządzić ocenę stanu zdrowia osoby orzekanej bez przeprowadzenia bezpośredniego badania.

Usprawnić pracę zespołów orzekających

Przewodniczącym składu orzekającego będzie mógł być lekarz specjalista lub lekarz posiadający specjalizację co najmniej I stopnia, szczególnie w takich dziedzinach jak choroby wewnętrzne, pediatria, ortopedia i traumatologia narządu ruchu, neurologia, psychiatria, okulistyka czy otolaryngologia.

Co ważne, w postępowaniach orzeczniczych prowadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, przyjęte zostały podobne rozwiązania.

Prawo zadziała wstecz – na korzyść osób niepełnosprawnych

Zaświadczenie uprawniające do orzekania o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności wydane członkowi powiatowego zespołu przez wojewodę, którego ważność upływa w terminie od 8.3.2020 r., zachowa ważność do 90. dnia od chwili odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (ale nie dłużej niż do dnia wydania nowego zaświadczenia).

Jak tłumaczy minister, rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego ogłoszeniu i zadziała wstecz tak, aby osoby niepełnosprawne, już od dnia wejścia w życie specustawy, czyli od 8.3.2020 r., miały możliwość uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, bez osobistego stawiennictwa na posiedzeniu zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności.

Żródło:

www.gov.pl/web/rodzina

Pandemia koronawirusa a gospodarowanie nieruchomościami

Proponowane zmiany dotyczą także gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego oraz takich przepisów, które dotyczą podatków od nieruchomości, czy przekształcania prawa użytkowania wieczystego. Choć sama ustawa nie nowelizuje wskazanych przepisów, ale ustanawia wyjątki od dotychczasowych regulacji. Zgodnie z propozycją:

Starosta lub prezydent miasta na prawach powiatu wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej bez zgody wojewody może odstąpić od dochodzenia należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek podmiotu, którego płynność finansowa uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji ekonomicznych z powodu COVID-19.

Mając na uwadze dotychczasowe przepisy wskazanej ustawy, nowelizacja nasuwa wątpliwości o zgodność z Konstytucją, bowiem radzie gminy przypisano kompetencje, które w obowiązujących stanie prawnym przysługują organowi podatkowemu, którym jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 1c PodLokU), które to uprawnienia w sytuacji zagrożenia epidemicznego i jego konsekwencji wykonuje w trybie postępowania podatkowego na podstawie przepisów ustawy 29.8.1997 r. ‒ Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm.). Część proponowanych zmian już jest zapisana w PodLokU.

Utworzenie sołectwa bez konsultacji społecznych

Chociaż w sprawie utworzenia jednostek pomocniczych gminy, np. sołectw, konsultacje społeczne w tej sprawie nie są wiążące dla rady gminy, to ich brak powoduje stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy.

Publiczne udostępnienie utworu to także udostępnianie ebooka online

Stan faktyczny 

Wyrok TSUE został wydany w związku z pytaniem prejudycjalnym złożonym przez sąd rejonowy w Hadze. Wniosek został złożony w ramach sporu pomiędzy NUVi GAU (stowarzyszeniami, których celem jest obrona interesów niderlandzkich wydawców), a spółką będącą wydawcą książek, książek elektronicznych i baz danych. W 2015 r. Tom Kabinet wprowadził do oferowanych przez siebie usług – klub czytelniczy Toma w ramach, którego członkom proponowano, za określoną odpłatnością „używane” książki elektroniczne. Książki te uzyskiwane były poprzez zakupienie ich przez Tom Kabinet bądź darowane były przez członów klubu poprzez podanie linku i oświadczenie, że dany członek klubu nie zachował jej kopii, natomiast Tom Kabinet pobierał książkę elektroniczną z witryny internetowej sprzedawcy i umieszczał na niej swój własny cyfrowy znak wodny. Taka „używana” książka elektroniczna była następnie oferowana innym członkom klubu.

W związku z działalnością spółki, NUV i GAU zwróciły się do sądu rejonowego w Hadze o zakazanie naruszania praw autorskich członków tych stowarzyszeń poprzez podawanie do wiadomości lub zwielokrotniania książek elektronicznych. Stowarzyszenia wskazały, że w ramach klubu czytelniczego Tom Kabinet dokonuje niedozwolonego publicznego udostępniania książek elektronicznych. Sąd odsyłający powziął jednak wątpliwość co do tego, czy dostarczanie książki elektronicznej poprzez pobranie dla celów stałego użytku mieści się w pojęciu „publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22.5.2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.Urz. L Nr 167 z 2001 r., s. 10 dalej jako: dyrektywa 2001/29/WE), czy „publicznego rozpowszechniania” z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE.

Stanowisko TSUE

TSUE już na wstępie przypomniał odmienności pojęć „publicznego udostępniania” oraz „publicznego rozpowszechniania”. Jak wynika z art. 3 ust. 1 dyrektor 2001/29/WE, autorom przysługuje wyłączne prawo do zezwalania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie, lub też do zabraniania takiego udostępniania.

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE przewiduje, że autorzy dysponują wyłącznym prawem do zezwalania na jakąkolwiek formę publicznego rozpowszechniania oryginału swoich utworów lub ich kopii w drodze sprzedaży lub w inny sposób, lub do zabraniania takich czynności. Prawo to zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE wyczerpuje się w przypadku pierwszej sprzedaży danego przedmiotu lub innego przeniesienia własności na obszarze Unii przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem.

Zdaniem TSUE, co wynika z motywu 15 dyrektywy, zmierza ona m.in. do wdrożenia niektórych ze zobowiązań ciążących na Unii na mocy TPA. W związku z tym rozpatrywane pojęcia należy interpretować, na ile to możliwe, w zgodzie z definicjami zawartymi odpowiednio w art. 8 i w art. 6 ust. 1 TPA. Zgodnie z art. 6 ust. 1 TPA prawo do wprowadzania do obrotu jako wyłączne prawo autorów do zezwalania na publiczne udostępnianie oryginału i zwielokrotnionych egzemplarzy swoich utworów drogą sprzedaży lub innej formy przeniesienia własności. natomiast już samego brzmienia uzgodnionych deklaracji dotyczących art. 6 i 7 TPA wynika, że wyrażenia „zwielokrotnione egzemplarze” i „oryginał i zwielokrotnione egzemplarze”, w kontekście prawa wprowadzania do obrotu i prawa najmu przewidzianych w tych artykułach, odnoszą się wyłącznie do utrwalonych zwielokrotnionych egzemplarzy, które mogą zostać wprowadzone do obrotu jako przedmioty materialne.

Zdaniem Trybunału art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE nie może dotyczyć wprowadzania do obrotu utworów niematerialnych takich jak książki elektroniczne. Komisja wskazała, że interaktywna transmisja na żądanie stanowi nową formę wykorzystywania własności intelektualnej, która zdaniem państw członkowskich powinna być objęta prawem do kontrolowania publicznego udostępniania oraz wyjaśniła, że powszechnie przyjmuje się, że prawo do rozpowszechniania, które stosuje się wyłącznie do rozpowszechniania kopii materialnych, nie obejmuje takiej transmisji. Wyrażenie „publiczne udostępnianie” utworu zdaniem Komisji obejmuje czynności interaktywnej transmisji na żądanie, potwierdzając w ten sposób, że prawo do publicznego udostępniania ma również znaczenie, gdy pewna liczba niepowiązanych osób, członków publiczności, może indywidualnie, z różnych miejsc i w różnym czasie, uzyskać indywidualnie dostęp do utworu, który jest dostępny w witrynie internetowej. Prawo to obejmuje wszelkie udostępnianie „inne niż rozpowszechnianie kopii fizycznych”, gdyż kopie materialne, które mogą zostać wprowadzone do obrotu jako przedmioty materialne, podlegają już prawu do rozpowszechniania. Wynika z tego, że u podstaw wniosku w sprawie dyrektywy leżał zamiar spowodowania, żeby wszelkie publiczne udostępnianie utworu, inne niż rozpowszechnianie kopii fizycznych, zostało objęte nie pojęciem „publicznego rozpowszechniania”, lecz pojęciem „publicznego udostępniania”.

Trybunał odwołał się również do celu dyrektywy 2001/29/WE, którym jest zapewnienie autorom wysokiego poziomu ochrony, umożliwiającego im otrzymanie stosownego wynagrodzenia za korzystanie z ich utworów, polegające w szczególności na ich publicznym udostępnianiu. W celu osiągnięcia go pojęcie „publicznego udostępniania” należy rozumieć szeroko, czyli że obejmuje ono każde udostępnianie utworu odbiorcom nieznajdującym się w miejscu, z którego udostępnianie pochodzi, a zatem każdą transmisję lub retransmisję tego rodzaju, drogą przewodową lub bezprzewodową, w tym nadawanie programów. W motywie 25 dyrektywy dodano, że uznane przez nią podmioty praw autorskich mają wyłączne prawo do podawania swoich utworów do publicznej wiadomości, na drodze interaktywnej transmisji na żądanie, które to transmisje charakteryzują się tym, że każdy może mieć do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie. Prawo do rozpowszechniania obejmuje „wyłączne prawo do kontrolowania dystrybucji utworu w postaci materialnego nośnika” a kwestia wyczerpania prawa nie pojawia się w wypadku usług, w szczególności usług świadczonych przez Internet (motyw 28 i 29). W przeciwieństwie do CD-ROM lub CD-I, gdzie własność intelektualna ma postać materialnego nośnika, a mianowicie rzeczy, każda usługa świadczona przez internet stanowi w istocie czynność, na którą należy uzyskać zezwolenie, o ile tak stanowi prawo autorskie lub prawo pokrewne.

Z rozważań Trybunału wynika zatem, że nawet gdyby książkę elektroniczną należało uznać za złożony materiał, obejmujący zarówno chroniony utwór, jak i program komputerowy mogący korzystać z ochrony na podstawie dyrektywy 2001/29/WE z 23.4.2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych, należałoby przyjąć, że program taki ma charakter pomocniczy względem utworu zawartego w takiej książce. Książka elektroniczna jest chroniona ze względu na jej treść, którą należy uważać za jej zasadniczy element, a zatem okoliczność, że program komputerowy może stanowić część książki elektronicznej umożliwiającą jej lekturę, nie powoduje stosowania takich przepisów szczególnych.

Trybunał odniósł się do stanowiska sądu odsyłającego, że dostarczenie książki elektronicznej w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym nie spełnia wymogów postawionych przez Trybunał na potrzeby zakwalifikowania tej czynności jako publicznego udostępnienia wskazał, że w art. 3 ust. 1 pojęcie „publicznego udostępniania” zakłada spełnienie dwóch warunków- musi mieć miejsce czynność udostępniania utworu, a utwór musi zostać udostępniony publiczności. Przypomniał też, że pojęcie „publicznego udostępniania” obejmuje każdą transmisję i retransmisję utworów odbiorcom nieznajdującym się w miejscu, z którego udostępnianie pochodzi, drogą przewodową lub bezprzewodową. Natomiast, jeżeli chodzi o pojęcie „podania do publicznej wiadomości” stanowiącego część szerszego pojęcia „publicznego udostępniania”.

Trybunał orzekł, że aby czynność została uznana za „czynność podawania do publicznej wiadomości”, musi umożliwiać zainteresowanej publiczności dostęp do przedmiotu objętego ochroną zarówno w wybranym przez siebie miejscu, jak i czasie, niezależnie od tego, czy członkowie tej publiczności skorzystają z tej możliwości. Jeżeli chodzi konkretnie o podanie do publicznej wiadomości chronionego utworu lub przedmiotu w taki sposób, że każdy może mieć do nich dostęp w przez siebie miejscu i czasie- za czynność decydującą należy uznać podaniu utworu do publicznej wiadomości, a zatem oferowanie go na witrynie publicznie dostępnej.