Wsparcie finansowe dla instytucji kultury i organizacji kulturalnych

Program uruchomiono w ramach wsparcia określonego w art. 15m ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej: KoronawirusU), zgodnie z którym w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii oraz w okresie 12 miesięcy po ich odwołaniu, MKiDN może przeznaczać odpowiednie środki na wsparcie finansowe m.in. osób prawnych takich jak instytucje kultury, jeżeli działalności twórczej lub artystycznej nie można kontynuować w obecnej formie we wspomnianym okresie, ze względu na związane z tym ograniczenia, zakazy i nakazy, i może być kontynuowana w okresie obowiązywania tego stanu, bez naruszania tych ograniczeń, zakazów i nakazów pod warunkiem zmiany formy upowszechniania tej działalności.

Wsparcia finansowego można udzielić, jeżeli działalność tych podmiotów jest działalnością kulturalną objętą mecenatem państwa lub działalnością polegającą na produkcji audiowizualnej i jest przyznawane na dofinansowanie wydatków na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej i artystycznej.

Zasady udzielania wsparcia określa, obowiązujące od 3.4.2020 r., rozporządzenie MKiDN z 2.4.2020 r. w sprawie wsparcia finansowego dla osób fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej na zmianę formy upowszechniania działalności twórczej lub artystycznej w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 583).

Programem dotacyjnym zarządza Narodowe Centrum Kultury i skierowano go m.in. do samorządowych instytucji kultury z wyłączeniem instytucji współprowadzonych wpisanych w rejestrze instytucji kultury, dla których organizatorem jest MKiDN oraz instytucji współprowadzonych wpisanych w rejestrze organizatorów samorządowych.

Instytucje i organizacje mogą ubiegać się o dofinansowanie realizacji następujących rodzajów zadań:

Termin rozpoczęcia i zakończenia realizacji zadania określa się od 1 maja do 30 października 2020 r.

Informacje na temat programu oraz wymagane dokumenty są dostępne na stronie: https://www.gov.pl/web/kultura/kultura-w-sieci–rusza-program-mkidn-finansowania-zmian-formy-upowszechniania-dzialalnosci-tworczej

Konfiskata nielegalnie nabytego mienia w przypadku braku skazania za przestępstwo

Stan faktyczny

W lipcu 2014 r. prokuratura miasta Sofia poinformowała bułgarską Komisję ds. zwalczania korupcji i konfiskaty mienia nabytego w sposób nielegalny (dalej jako: Komisja), że przeciwko BP jako prezesowi rady nadzorczej bułgarskiego banku zostało wszczęte postępowanie karne za celowe skłonienie innych osób w okresie od grudnia 2011 r. do czerwca 2014 r. do sprzeniewierzenia środków pieniężnych należących do tego banku o wartości przekraczającej 205 mln BGN (ok. 105 mln EUR). To postępowanie nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.

Komisja przeprowadziła dochodzenie z którego wynika w szczególności, że BP i członkowie jego rodziny dysponowali depozytami bankowymi o znacznej wartości, które nie odpowiadają ich legalnym dochodom, oraz dokonywali transakcji bankowych przy użyciu środków, których pochodzenia nie można ustalić, a także nabyli rzeczy ruchome i nieruchomości o znacznej wartości, co więcej BP otrzymał wynagrodzenie na podstawie umów, które uważa się za fikcyjne, przy czym dochody z takich fikcyjnych transakcji miały na celu ukryć nielegalne źródło środków, które służyły do nabycia przez BP mienia. Decyzją z maja 2015 r. Komisja wszczęła, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 8 bułgarskiej ustawy o konfiskacie, postępowanie przed sądem w celu skonfiskowania mienia BP i członków jego rodziny, a także osób trzecich powiązanych z BP lub kontrolowanych przez BP, które zostało nabyte nielegalnie, ich ekwiwalentu pieniężnego, gdy zostały one odsprzedane lub mienia uzyskanego z konwersji mienia nabytego w sposób nielegalny.

W ramach postępowania wszczętego przed sądem odsyłającym BP i inni pozwani twierdzili, że żądanie konfiskaty mienia wniesione przez Komisję jest niedopuszczalne ponieważ jest ono sprzeczne z dyrektywą 2014/42/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 3.4.2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.Urz. L Nr 127 z 2014 r., s. 39). Dyrektywa ta wymaga, aby konfiskata mienia była oparta na prawomocnym wyroku skazującym, a zdaniem skarżących nie istnieją unijne przepisy dotyczące konfiskaty cywilnej. Sąd odsyłający wskazuje, że z ustawy o konfiskacie wyraźnie wynika, iż postępowanie w sprawie konfiskaty wszczęte przed sądem cywilnym jest niezależne od postępowania karnego wszczętego przeciwko osobie objętej dochodzeniem lub osobom z nią powiązanym lub przez nią kontrolowanym. Samo istnienie oskarżeń karnych jest według tego sądu wystarczające do wszczęcia postępowania w sprawie konfiskaty cywilnej. Jednakże zdaniem sądu z treści dyrektywy 2014/42 wynika, że związku między postępowaniem karnym a postępowaniem w sprawie konfiskaty cywilnej nie należy wykluczać, a także że do zakończenia postępowania karnego nie należy zamykać postępowania w sprawie konfiskaty cywilnej. Zdaniem tego sądu ustawa o konfiskacie wykraczała zatem poza minimalną harmonizację przewidzianą w dyrektywie 2014/42 i w związku z tym była z nią sprzeczna.

Pytanie prejudycjalne 

Czy decyzję ramową 2005/212 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi konfiskatę mienia nabytego nielegalnie sąd krajowy zarządza po zakończeniu postępowania, które nie jest uzależnione ani od stwierdzenia popełnienia przestępstwa, ani, a fortiori, od skazania domniemanych sprawców takiego przestępstwa?

Stanowisko TS

Decyzja ramowa 2005/212 jest oparta na postanowieniach tytułu VI TUE w brzmieniu sprzed Traktatu z Lizbony, zatytułowanego „Postanowienia o współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych”, w szczególności na art. 29, art. 31 ust. 1 lit. c) i art. 34 ust. 2 lit. b) TUE. Artykuł 31 ust. 1 lit. c) TUE stanowi, że wspólne działanie w dziedzinie współpracy w sprawach karnych ma na celu zapewnienie, w zakresie niezbędnym do usprawnienia tej współpracy, zgodności norm stosowanych w państwach członkowskich. W tym kontekście decyzja ramowa 2005/212 ma na celu zagwarantowanie, jak stanowi jej motyw 10, aby wszystkie państwa członkowskie posiadały skuteczne przepisy dotyczące konfiskaty korzyści pochodzących z przestępstwa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji ramowej 2005/212 państwa członkowskie powinny przyjąć środki niezbędne do umożliwienia konfiskaty w całości lub w części narzędzi i korzyści z przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności w wymiarze powyżej jednego roku lub mienia, którego wartość odpowiada takim korzyściom. W art. 1 tiret czwarte tej decyzji zdefiniowano pojęcie „konfiskata” jako kara lub środek orzeczony przez sąd, powodujący ostateczne pozbawienie mienia w wyniku postępowania dotyczącego przestępstwa lub przestępstw.

Z motywu 10 wynika, że decyzja ramowa 2005/212 jest związana z decyzją ramową Rady 2006/783/WSiSW z 6.10.2006 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty (Dz.Urz. L Nr 328 z 2006 r., s. 59). Celem decyzji ramowej 2006/783 jest ułatwienie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi w związku z wzajemnym uznawaniem i wykonywaniem nakazów konfiskaty poprzez zobowiązanie państwa członkowskiego do uznawania i wykonywania na jego terytorium nakazów konfiskaty wydanych przez sąd innego państwa członkowskiego właściwy w sprawach karnych.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę cele i treść przepisów decyzji ramowej 2005/212, a także kontekst, w jakim została ona przyjęta, TS uznał, że ta decyzja ramowa jest aktem mającym na celu zobowiązanie państw członkowskich do ustanowienia wspólnych minimalnych zasad konfiskaty narzędzi i korzyści pozostających w związku z przestępstwami, w celu ułatwienia wzajemnego uznawania nakazów sądowych o konfiskacie wydanych w ramach postępowań karnych. Decyzja ramowa 2005/212 nie reguluje zatem konfiskaty narzędzi i korzyści pochodzących z bezprawnych działań, zarządzonej przez sąd państwa członkowskiego w ramach lub w następstwie postępowania, które nie dotyczy stwierdzenia popełnienia jednego lub kilku przestępstw.

Zdaniem TS powyższej wykładni nie podważa art. 2 ust. 2 decyzji ramowej 2005/212. Przepis ten ogranicza się do stwierdzenia, że w odniesieniu do przestępstw podatkowych państwa członkowskie w celu pozbawienia sprawcy korzyści pochodzących z przestępstwa mogą wykorzystywać inne postępowania niż karne. Nie można go interpretować a contrario w ten sposób, że państwa członkowskie są pozbawione możliwości ustanowienia postępowań w sprawie konfiskaty innych niż postępowania karne, które nie dotyczą przestępstw podatkowych. W ocenie TS taki zakaz wykraczałby poza zakres norm minimalnych ustanowionych decyzją ramową 2005/212.

W niniejszej sprawie, zdaniem TS, postępowanie w sprawie konfiskaty ma charakter cywilny, a w bułgarskim prawie współistnieje ono z reżimem konfiskaty prawa karnego. Na mocy art. 22 ust. 1 bułgarskiej ustawy o konfiskacie takie postępowanie wszczyna Komisja, jeżeli jest ona poinformowana o tym, że danej osobie zarzuca się popełnienie określonych przestępstw. Zgodnie z przepisami tej ustawy po wszczęciu tego postępowanie, które dotyczy wyłącznie mienia, co do którego zarzuca się, że zostało one nabyte nielegalnie i jest prowadzone w sposób niezależny od ewentualnego postępowania karnego wszczętego przeciwko domniemanemu sprawcy przestępstw oraz od wyniku takiego postępowania, w szczególności od ewentualnego skazania sprawcy. W tych okolicznościach TS stwierdził, że orzeczenie, które sąd odsyłający ma wydać, nie wpisuje się w ramy lub nie zostało wydane w następstwie postępowania dotyczącego jednego lub kilku przestępstw. Nie jest ono zatem objęte zakresem stosowania decyzji ramowej 2005/212.

Reasumując TS orzekł, że decyzję ramową 2005/212 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi konfiskatę mienia nabytego nielegalnie sąd krajowy zarządza po zakończeniu postępowania, które nie jest uzależnione ani od stwierdzenia popełnienia przestępstwa, ani, a fortiori, od skazania domniemanych sprawców takiego przestępstwa.

Zmiany dotyczące hospitalizacji, izolacji, kwarantanny oraz nowe obowiązki lekarzy i felczerów

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 6.4.2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U. poz. 607) wydano w związku ze zmianami wprowadzonymi do ustawy z 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm.).
Przepisy rozporządzenia określają, że hospitalizacji podlegają osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem o prątkowanie, osoby zakażone lub chore oraz podejrzane o zakażenie lub zachorowanie m.in. .na błonicę, cholerę, dur brzuszny oraz osoby, u których stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowanie na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) lub podejrzenie zakażenia lub zachorowania, jeżeli nie zostały przez lekarza lub felczera skierowane do leczenia lub diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 w ramach obowiązkowej izolacji lub izolacji w warunkach domowych.

Rozporządzenie precyzuje także obowiązki lekarza lub felczera, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę zakaźną powodującą powstanie obowiązku hospitalizacji, którymi są: podjęcie działań obejmujących m.in.:

W rozporządzeniu określono, że w przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji ordynator oddziału lub lekarz kierujący oddziałem albo osoba przez nich upoważniona informuje niezwłocznie o samowolnym opuszczeniu telefonicznie państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania chorego.
Należy nadmienić, że w przepisach rozporządzenia ujęto także wykaz chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz maksymalne okresy trwania obowiązkowej kwarantanny.

Szkolenia dla pracowników centrum usług społecznych

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 664 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów z 30.3.2020 r. w sprawie szkoleń dla pracowników centrum usług społecznych.

Rozporządzenie określa minimum programowe szkolenia z zakresu:

Minimum programowe obejmuje m.in. następujące moduły z przypisaną im liczbą godzin przeznaczonych na ich realizację, w zależności od zakresu szkolenia:

Kadra dydaktyczna prowadząca szkolenie z zakresu opracowywania i realizacji indywidualnych planów usług społecznych powinna posiadać:

MF: Faktury uproszczone a JPK_VAT

Znowelizowane przepisy wynikają z rozporządzenia Ministra Finansów z 1.4.2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz.U. poz. 576)

Zgodnie z nowymi rozwiązaniami paragony fiskalne uznane za faktury uproszczone, wystawione zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.), nie będą musiały być wykazywane odrębnie w nowym JPK_VAT do 31 grudnia 2020 r.

Należy pamiętać, że faktura uproszczona to paragon fiskalny do kwoty 450 zł brutto (100 euro), który zawiera numer NIP nabywcy.

Źródło: https://www.gov.pl/web/finanse/faktury-uproszczone-a-jpkvat

Nakaz zakrywania ust i nosa także w obrębie części wspólnych nieruchomości

Zmianą objęto przede wszystkim § 18 pierwotnego rozporządzenia z 10.4.2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 658) wprowadzając na czas nieoznaczony ‒ począwszy od 16.4.2020 r. do odwołania ‒ nakaz zakrywania przy pomocy odzieży lub jej części, maski albo maseczki, ust i nosa nie tylko przy tym w środkach publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z 16.12.2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2475 ze zm.) oraz w pojazdach samochodowych, którymi poruszają się osoby niezamieszkujące lub niegospodarujące wspólnie, lecz również w miejscach ogólnodostępnych, w tym – co zasługuje na uwagę ‒ na terenie nieruchomości wspólnych w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 737 ze zm.; dalej: WłLokU).

Przypomnieć należy zatem w tym miejscu, iż stosownie do art. 3 ust. 2 WłLokU, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Jak wyjaśnia się wobec tego w doktrynie, w skład nieruchomości wspólnej wchodzi przede wszystkim grunt. Jednocześnie, definicja negatywna zawarta w przepisach WłLokU pozwala zarazem na stwierdzenie, że za nieruchomość wspólną uznać również należy: fundamenty, mury konstrukcyjne, dachy, kominy, windy, klatki schodowe, korytarze i wszelkie inne ciągi komunikacyjne, instalacje wodne, grzewcze, elektryczne, gazowe, wspólne strychy bądź piwnice. Do części składowych nieruchomości wspólnej mogą przy tym należeć także i urządzenia sanitarne, jeżeli tylko służą do korzystania wszystkim właścicielom lokali.

Prezes UODO umorzył postępowanie dot. składania przez sędziów i prokuratorów oświadczeń

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie dotyczące przetwarzania danych w związku z wymogiem składania przez sędziów i prokuratorów oświadczeń o członkostwie w zrzeszeniu, w tym w stowarzyszeniu. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu po tym, gdy wnioskował o to Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie do Prezesa UODO z 9 marca 2020 r. RPO wskazywał, że taki wymóg oraz publikacja tych oświadczeń w Biuletynie Informacji Publicznej ograniczają prywatność sędziów i prokuratorów.

Postępowanie wykazało, że obowiązek składania oświadczeń przez sędziów i prokuratorów wynika ze zmiany ustaw – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw. Przetwarzanie danych osobowych sędziów i prokuratorów jest zatem wynikiem wykonania przez ww. osoby obowiązku jednoznacznie określonego w przepisie prawa. Przetwarzanie to ma tym samym oparcie w art. 6 ust. 1 lit. c) RODO, zgodnie którym przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wówczas, gdy jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Wobec powyższego w niniejszym postępowaniu Prezes UODO nie miał podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych.

Prezes UODO badając sprawę przetwarzania danych sędziów i prokuratorów składających oświadczenia o członkostwie w zrzeszeniu, w tym stowarzyszeniu wziął również pod uwagę aktualne orzecznictwo WSA, zgodnie z którym jeśli przetwarzanie danych osobowych ma oparcie w prawie krajowym, jest tym samym zgodnie z przepisami o ochronie danych osobowych i nie ma podstaw do skorzystania przez Prezesa UODO z uprawnień naprawczych przewidzianych w art. 58 ust. 2 RODO.

W kontekście powyższego nie było również podstaw do wydania postanowienia zabezpieczającego w trybie art. 70 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem – jak wskazano – obowiązek składania ww. oświadczeń przez sędziów i prokuratorów oraz ich upublicznienia w Biuletynie Informacji Publicznej w sposób jednoznaczny wynika z przepisów prawa. Tym samym trudno mówić, by dalsze ich przetwarzanie mogło spowodować poważne i trudne do usunięcia skutki, jeśli odbywa się w wykonaniu powszechnie obowiązujących przepisów prawa.

Prezes UODO w uzasadnieniu decyzji odniósł się również do zarzutu RPO o niekonstytucyjności kwestionowanych przez niego przepisów obligujących sędziów i prokuratorów do składania oświadczeń. Prezes UODO nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia tej kwestii. Właściwy do oceny konstytucyjności przepisów jest Trybunał Konstytucyjny, do którego RPO ma prawo się zwrócić w tej sprawie. RPO posiada bowiem uprawnienie do występowania do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskami w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją. Należy podkreślić, iż w przeciwieństwie do RPO, Prezes UODO nie posiada kompetencji do występowania z ww. wnioskami do Trybunału Konstytucyjnego.

Jak pobudzić zakażoną gospodarkę? Europejskie propozycje

Ministrowie omówili działania, które mają pomóc w osłonie gospodarek państw członkowskich w czasie wychodzie z kryzysu. Blisko finalizacji są prace nad zwiększeniem wykorzystania elastyczności wykorzystania budżetu UE. Po wprowadzeniu zmian łatwiejsze będzie wykorzystanie Europejskich Funduszy Strukturalnych i Inwestycyjnych. Dzięki temu łatwiejszy będzie transfer niewykorzystanych środków między funduszami w celu sfinansowania działań w obszarach i sektorach najbardziej dotkniętych kryzysem.

Akceptację ministrów zyskała też propozycja stworzenia instrumentu pożyczkowego, który pomoże chronić miejsca pracy i chronić przed bezrobociem pracowników, zatrudnionych na podstawie różnego rodzaju umów. To byłaby dodatkowa pomoc finansowa, uzupełniająca środki krajowe.

W pomoc włącza się też Europejski Bank Inwestycyjny – jego propozycje omówili także ministrowie. Propozycja banku obejmuje stworzenie paneuropejskiego systemu gwarancyjnego, który pozwoliłby na zwiększenie wsparcia finansowego dla sektora prywatnego. Pomoc byłaby skierowana do podmiotów, które wykazują rentowność w perspektywie długoterminowej, a także spełniają kryteria dla udzielenia pożyczek na rynku komercyjnym. Pandemia spowodowała jednak, że mają problemy ekonomiczne.

0111-KDIB3-3.4012.17.2020.2.JS – Interpretacja indywidualna z dnia 17-04-2020

Opodatkowanie sprzedaży udziałów w niezabudowanej nieruchomości gruntowej

0111-KDIB3-2.4012.113.2020.1.MD – Interpretacja indywidualna z dnia 17-04-2020

Interpretacja indywidualna z dnia 17-04-2020