Zawarcie drugiej umowy zlecenia z tą samą osobą a obowiązki składkowe

W sytuacji, gdy zleceniobiorca będzie wykonywał kolejną umowę zlecenia i ta umowa byłaby wykonywana u innego płatnika, nie budzi wątpliwości, że w takim przypadku dochodzi do tzw. zbiegu tytułów do ubezpieczeń. Jeżeli zleceniobiorca z pierwszej wykonywanej umowy uzyska w danym miesiącu przychód w wysokości równej co najmniej wynagrodzeniu minimalnemu, z drugiej wykonywanej w tym miesiącu umowy obowiązkowo podlega tylko ubezpieczeniu zdrowotnemu, a ubezpieczenia emerytalne i rentowe z tej umowy są dobrowolne.

Ta ogólna zasada wynika z art. 9 ust. 2c SysUbSpołU. Powstaje natomiast pytanie, czy takie same zasady należy stosować, gdy dwie umowy zlecenia są zawierane u tego samego płatnika. Ustawodawca w tym zakresie nie wprowadza żadnych innych reguł. Wskazać należy, iż ustawodawca w sposób odrębny uregulował kwestę związaną z zawieraniem umów cywilnoprawnych (umowa zlecenia, umowa o dzieło) zawartych z własnym pracodawcą. Na podstawie art. 8 ust. 2a w zw. z art. 18 ust. 1 SysUbSpołU, w sytuacji gdy pracodawca z własnym pracownikiem zawrze umowę cywilnoprawną składki na ubezpieczenia społeczne są należne od przychodu z obydwu tych umów. Umowa cywilnoprawna w zakresie opłacania składek jest wówczas traktowana jak umowa o pracę. Takich odrębnych regulacji brak w zakresie kilku umów zleceń wykonywanych u tego samego płatnika. To przemawiałoby za tym, aby również przy dwóch umowach u tego samego płatnika obowiązek ubezpieczeń rozstrzygać zgodnie z zasadą określoną w art. 9 ust. 2c SysUbSpołU. Warunkiem, który powinien zostać spełniony to wyraźne wyodrębnienie zarówno jednej, jak i drugiej umowy, czyli usług świadczonych na jednej i drugiej umowie. Ten warunek byłby spełniony, gdyby płatnik na podstawie innych przepisów był zobowiązany do zawarcia z daną osobą kolejnej umowy.

W konsekwencji, gdy wynagrodzenie uzyskane z pierwszej umowy byłoby równe co najmniej minimalnemu, z drugiej umowy zlecenia ubezpieczenia emerytalne i rentowe byłyby dobrowolne, a obowiązkowa byłaby tylko składka na ubezpieczenie zdrowotne. Gdy zleceniobiorca z drugiej umowy zlecenia nie zechciałby przystąpić do dobrowolnych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych, powinien zostać zgłoszony tylko do ubezpieczenia zdrowotnego.

Udzielanie urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po długotrwałej chorobie

Stosownie do postanowień art. 229 KP pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom, na swój koszt, profilaktyczną opiekę lekarską. Na tę opiekę składają się trzy rodzaje badań: (1) wstępne, dla osób przyjmowanych do pracy lub pracowników młodocianych przenoszonych na inne stanowiska pracy i innych pracowników przenoszonych na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe; (2) okresowe, w terminie wyznaczonym przez lekarza medycyny pracy, oraz (3) kontrolne, w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą.

Z oczywistych względów powyższych badań nie wykonuje się w trakcie nieobecności pracownika w pracy, jeżeli ich ważność zakończy się właśnie w takim okresie. Przykładem może być przebywanie pracownika na zwolnieniu lekarskim, w którego trakcie zakończy się ważność badań. W takim przypadku pracodawca jest obowiązany skierować go na te badania niezwłocznie po zakończeniu zwolnienia. Co innego, gdyby pracownik bezpośrednio po takiej nieobecności planował skorzystać z urlopu wypoczynkowego i/lub bezpłatnego. W takiej sytuacji pracodawca nie ma obowiązku kierować pracownika na badania jeszcze przed rozpoczęciem urlopu. Jest to zrozumiałe: podczas urlopu pracownik nie będzie przecież świadczył pracy.

W przypadku, w którym pracownik po zakończeniu długotrwałego (dłuższego niż 30 dni) zwolnienia lekarskiego chciałby wykorzystać urlop wypoczynkowy – pracodawca nie ma obowiązku kierować go na badania kontrolne jeszcze przed udzieleniem wolnego. Pracownik nie będzie bowiem świadczył pracy w tym okresie, w związku z czym brak jest przesłanki obligującej pracodawcę do uzyskania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku.

Istnieją jednak również inne orzeczenia (np. wyrok SN z 26.10.2016 r., III PK 9/16, Legalis), w którym zawarto odmienne stanowisko wskazując, że pracodawca może nie udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego na żądanie (art. 167² KP) do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 229 § 4 w związku z § 2 KP. W uzasadnieniu tego wyroku zapisano, że „w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24.2.2015 r. (II PK 84/14, Legalis), zaznaczono, że o ile w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że pracownik rozpoczynający urlop wypoczynkowy po zakończeniu okresu niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, nie ma obowiązku przedstawienia orzeczenia o zdolności do pracy (wyroki SN: z 20.3.2008 r., II PK 214/07, Legalis, i z 9.3.2011 r., II PK 240/10, Legalis), o tyle nie budzi wątpliwości [fakt], że pracownik stawiający się do pracy po okresie niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni ma obowiązek poddania się kontrolnym badaniom lekarskim, na które zostanie skierowany przez pracodawcę w trybie art. 229 § 2 KP (wyrok SN z 23.9.2004 r., I PK 541/03, Legalis). W judykacie tym zastrzeżono, że niezdolność do pracy wyłącza możliwość korzystania z urlopu zgodnie z jego przeznaczeniem, w związku z czym udzielenie urlopu w okresie niezdolności do pracy jest niedopuszczalne, także wówczas, gdy pracownik wyraził na to zgodę (wyroki SN z 10.11.1999 r., I PKN 350/99, Legalis oraz z 9.3.2011 r., II PK 240/10, Legalis). W rezultacie Sąd Najwyższy konkludował, że nie ma podstaw, aby udzielić urlopu wypoczynkowego w sytuacji opisanej w art. 163 § 3 KP, jeśli istnieje niepewność co do zdolności pracownika do pracy”.

Należy jednak stwierdzić, że każde z przywołanych rozbieżnych orzeczeń zapadło w konkretnej sprawie i co do zasady nie stanowi źródła prawa.

Niemniej jednak uważam, że o ile pracownik bezpośrednio po długotrwałej niezdolności do pracy nie może zostać do pracy dopuszczony, o tyle może wnioskować o urlop wypoczynkowy, zaś pracodawca powinien mu go udzielić.

Wzrost kwoty wolnej od podatku – poselski projekt ustawy

Jak jest obecnie

Po zmianach podatkowych wprowadzonych w 2022 r. kwota wolna od podatku wynosi 30 tys. zł. Próg ten odnosi się do zarobków osiąganych w ujęciu rocznym. Jeśli chodzi o 2024 r., kwota wolna od podatku dochodowego jest ustalana w następujący sposób:

1. dochody roczne na poziomie wynoszącym do 30 tys. zł – podatek w wysokości 0 złotych;
2. dochody roczne wynoszące co najmniej 30 001 zł i nie wyższe niż 120 tys. zł – kwota wolna jest ustalana jako różnica 12% (tyle wynosi podstawowa stawka podatku VAT) minus kwota zmniejszająca podatek, czyli 3600 zł;
3. roczne dochody przekraczające 120 tys. zł – kwota jest wówczas ustalana jako 10 800 zł + 32% z nadwyżki ponad 120 tys. zł.

Od 2025 r. coroczny wzrost kwoty wolnej?

Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (druk 322) dotyczy podniesienia kwoty wolnej od podatku dla wszystkich do wysokości równej 12-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, ale nie mniejszej niż 60 tys. zł przy równoczesnym braku zmiany skali podatkowej.

Wysokość kwoty zmniejszającej podatek, o której mowa w pierwszym przedziale skali podatkowej wynosiłaby zatem 12% kwoty wynoszącej 12-krotność kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego w trybie przepisów art. 2 i art. 4 MinWynagrU, ale nie mniejszej niż 7200 zł.

Wpływ na naliczanie pensji pracownika

Aktualnie wysokość kwoty zmniejszającej podatek wynosi 3600 zł, co pozwala na zastosowanie maksymalnie 300 zł kwoty zmniejszającej podatek (3600 zł ÷ 12 = 300 zł).

Przy założeniu, że w 2025 r. kwota wolna wyniesie co najmniej 7200 zł, od naliczonej pracownikowi zaliczki będzie można odliczyć aż 600 zł (7200 zł ÷ 12 = 600 zł), co wpłynie na zwiększenie płac netto większości pracowników i zleceniobiorców.

Źródło: Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Jak rozliczać używanie przez członka zarządu samochodu służbowego?

Opis sytuacji: Pierwsza faktura za najem została wystawiona w marcu 2024 r., ale kolejne zostaną wystawione dopiero po odbiorze samochodów, czyli około sierpnia/września 2024 (faktury będą wówczas wystawiane co miesiąc). Członkowie zarządu spółki pełnią swoją funkcję na mocy aktu notarialnego (nie są zatrudnieni na mocy stosunku pracy). Miesięczny koszt najmu 1 auta wynosi ok. 3 000 zł, natomiast specyfikacja każdego samochodu jest następująca: pojemność silnika dm3 – 2 993, rodzaj paliwa – diesel, moc silnika (HP) – 286, rodzaj nadwozia – kombi.

Na mocy art. 12 ust. 2a PDOFizU wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1) 250 zł miesięcznie – dla samochodów:

a) o mocy silnika do 60 kW,

b) stanowiących pojazd elektryczny lub pojazd napędzany wodorem;

2) 400 zł miesięcznie – dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1.

Problem jednak w tym, że z niewiadomych powodów przepis ten dotyczy wyłącznie pracowników. Tym samym można mieć wątpliwości, jak rozliczyć używanie auta przez członka zarządu. Oczywiście można pokusić się o ustalenie wartości rynkowej świadczenia – taki pogląd preferują organy podatkowe. Jednakże stosowanie np. cen z wypożyczalni, czy przerzucanie na podatnika całego czynszu najmu jest nie do końca właściwe, gdyż wynajęte auta możemy używać je do własnych celów przez 24 godziny na dobę. Tymczasem w przypadku członka zarządu, przynajmniej w części będzie ono używane do celów służbowych, a tym samym naliczanie przychodu według pełnej stawki prowadzi do zawyżenia przychodu.

Inną możliwością jest naliczenie przychodu w kwocie 400 zł, czyli tak jak u pracowników. Na przyjęcie takiego stanowiska przemawia fakt, że brak jest logicznego powodu, żeby to samo świadczenie generowało przychód w odmiennej kwocie u pracowników i członków zarządu. Dlatego też stosowanie ryczałtu w tej kwocie jest uzasadnione, chociaż nie wynika z obowiązujących przepisów.

Niestety – brak wyraźniej regulacji oznacza, że każde rozwiązanie przyjęte przez spółkę może budzić wątpliwości. Niemniej naliczenie PIT i ZUS od 400 zł nie jest pozbawione argumentów.

Przychód należy naliczać od momentu udostępnienia auta.

Założenia do ustawy nowelizującej Kodeks pracy. Staż pracy

Jak jest obecnie?

Obecnie nie wliczamy stażu pracy z prowadzenia działalności gospodarczej lub umowy zlecenia do ustalania wszystkich uprawnień pracowniczych wynikających ze stosunku pracy i dostępu do określonych stanowisk pracy. W Kodeksie pracy znajduje się jedynie szczątkowa regulacja, zgodnie z którą do okresu zatrudnienia wlicza się okres służby w niektórych formacjach mundurowych (art. 302 Kodeksu pracy).

Projektowane zmiany w stażu pracy

Projektowana nowelizacja przepisów zakłada, że do okresu zatrudnienia – poza wykonywaniem pracy na podstawie stosunku pracy i stosunków służbowych – wliczane będą okresy wykonywania pracy i prowadzenia działalności określone w art. 6 ust. 1 pkt 3, 4, 5, 5a, 6, 8, 11, 12 SysUbSpołU, jeśli stanowiły tytuł do ubezpieczeń społecznych. Zatem do okresów, które będą wliczane do stażu pracy zaliczyć należy:

Ponadto nowelizacja Kodeksu pracy przewiduje, że do stażu pracy będą zaliczane niektóre okresy niepodlegania ubezpieczeniom społecznym przewidziane w przepisach szczególnych, które wiążą się z wykonywaniem pracy lub działalności, co do zasady, stanowiącej tytuł do ubezpieczeń społecznych (np. wykonywanie pracy na podstawie umowy o świadczenie usług przez uczniów szkół ponadpodstawowych lub studentów do ukończenia 26 lat). Projekt zakłada, że wymienione okresy będą potwierdzane zaświadczeniem wydawanym przez ZUS, którego przedmiotem będzie podleganie ubezpieczeniom społecznym z wymienionych tytułów lub niepodleganie ubezpieczeniom społecznym w przypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych. Nowelizacja polega na dodaniu w Kodeksie pracy nowego art. 302¹.

Dziś mija termin na złożenie wniosku o zwrot nadpłaty składki zdrowotnej!

Ważne zmiany w zakresie wiążących informacji podatkowych i celnych

Powyższe zmiany wynikają z ustawy z 16.6.2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1598).

Dla zainteresowanych podmiotów oznacza to, że od 1.7.2024 r.:

1) odwołania, zażalenia oraz wszystkie inne pisma w toku postępowania w zakresie WIS należy składać wyłącznie poprzez konto w serwisie e-Urząd Skarbowy,

2) odwołania, zażalenia oraz wnioski o zmianę, uchylenia, przedłużenia ważności WIA i wszystkie inne pisma w toku postępowania w zakresie WIA należy składać wyłącznie poprzez konto na PUESC,

3) odwołania oraz wszystkie inne pisma w toku postępowania w zakresie WIP i WIT należy składać wyłącznie poprzez konto na PUESC.

Złożenie pisma w sprawie WIS, WIA, WIP i WIT w innej formie będzie nieskuteczne.

Korespondencja wychodząca z organu skarbowego również będzie następowała wyłącznie w formie elektronicznej.

Źródło: kis.gov.pl

Projekt ustawy o dostępie cudzoziemców do rynku pracy

Cel nowych przepisów

W wyniku oceny funkcjonowania przepisów PromZatrU w ciągu ostatnich kilku lat jej obowiązywania, zdiagnozowano następujące problemy dotyczące stosowania przepisów w zakresie zatrudniania cudzoziemców:

• nadużywanie przepisów i procedur uzyskania zezwolenia na pracę lub oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi w celu wjazdu cudzoziemców na terytorium Polski i zatrudnianie ich w szarej strefie w Polsce lub w innych państwach obszaru Schengen, a w konsekwencji tego
• brak realnego zaspokojenia potrzeb rynku pracy,
• tworzenie nadmiernej biurokracji w urzędach wydających przedmiotowe dokumenty.

W związku z powyższym zaistniała potrzeba kompleksowego uregulowania zagadnienia dostępu cudzoziemców do rynku pracy w oddzielnej ustawie.

Projekt ustawy o dostępie cudzoziemców do rynku pracy będzie miał na celu:

• uszczelnienie procedur dotyczących powierzania pracy cudzoziemcom,
• ograniczenie występujących nadużyć,
• pełną elektronizację postępowań,
• zmniejszenie zaległości w załatwianiu spraw przez urzędy,
• integracje cudzoziemców.

Założenia projektowanych zmian

Przepisy regulujące dostęp cudzoziemców do polskiego rynku pracy, jak również przepisy dotyczące programów integracyjnych zawarte w projekcie ustawy będą uszczelniać dotychczasowe rozwiązania zawarte w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, żeby zapobiegać nadużyciom, a także przeciwdziałać negatywnym zjawiskom na rynku pracy, takim jak zaniżanie standardów i wypychanie Polaków z rynku pracy. Zawarte w projekcie programy integracyjne dla cudzoziemców, które będą realizowane po wejściu w życie ustawy, mają na celu również uświadamianie grup narażonych na wyzysk o przysługujących im prawach oraz stanowić pomoc w skuteczniejszej integracji. W założeniach projektu znalazła się także możliwość tworzenia przez publiczne służby zatrudnienia wyspecjalizowanych punktów wspierania cudzoziemców na rynku pracy.

Źródło: gov.pl

Projekt ustawy opodatkowujący tzw. transakcje flipperskie

W projektowanej ustawie proponuje się, aby w art. 7 ust. 1 pkt 1 dodać lit. c, zgodnie z którą wprowadzone zostaną trzy nowe stawki PCC dotyczące umowy sprzedaży nieruchomości stanowiących lokale mieszkalne:

1) 10% – w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego przed upływem roku od jego zakupu,

2) 6% – w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego w okresie od roku, jednak przed upływem dwóch lat od jego zakupu,

3) 4% – w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego w okresie od dwóch lat, jednak przed upływem trzech lat od jego zakupu.

W uzasadnieniu do projektu ustawy wskazano, że powyższe rozwiązanie ma na celu takie zwiększenie PCC, aby lokale mieszkalne, które stanowią przedmiot transakcji flipperskich były dodatkowo opodatkowane po ich zakupie.

W ocenie projektodawców konieczność zapłaty przez kupującego mieszkanie od flippera dodatkowego podatku może mieć dwojaki wpływ na działalność flipperską – albo dodatkowy podatek zostanie wliczony do ceny mieszkania, co spowoduje jego natychmiastowe powiększenie o dodatkowe 10,6% lub 4%, co z kolei przełoży się na de facto niesprzedawalność większości lokali poddanych flipom (w takim przypadku na rynku ofert zauważalny będzie podział ofert na takie ze zwykłym PCC na poziomie 2% oraz oferty flipperów ze znacznie wyższym obciążeniem podatkowym – co oczywiście będzie działało na korzyść tych pierwszych), albo flipperzy dodatkowy podatek wliczą do kosztów swojej działalności, drastycznie znacząco obniżając jej rentowność, a zwiększając ryzyko. W ocenie projektodawców w obu przypadkach efekt będzie ten sam, tzn. flipowanie mieszkań przestanie być opłacalną formą działalności.

Projektowane zmiany miałyby zacząć obowiązywać z dniem 1.1.2025 r.

Źródło: sejm.gov.pl

Terminy zatwierdzania i składania sprawozdań finansowych za 2023 r.

Obowiązek przygotowania, zatwierdzenia i złożenia sprawozdania finansowego, a także jego opublikowania wynika z RachunkU. Sprawozdania finansowe sporządzają podmioty prowadzące pełną księgowość, które podlegają RachunkU. Prowadzenie ksiąg rachunkowych może także zostać dobrowolnie wybrane przez podmioty, które nie mają takiego obowiązku (np. spółki jawne osób fizycznych, partnerskie, których przychody nie przekroczyły 2 mln euro).

 

Zatwierdzenie sprawozdania finansowego

Sprawozdanie finansowe należy sporządzać za każdy rok obrotowy działalności podmiotu, w terminie trzech miesięcy od dnia bilansowego (za 2023 r. – do 31.3.2024 r.).

Następnie sprawozdanie finansowe powinno zostać zatwierdzone, we właściwym trybie przyjętym dla danej jednostki, w terminie 6 miesięcy od dnia bilansowego. Zatem za 2023 r. powinno być zatwierdzone do 30.6.2024 r.

Podmioty zatwierdzające sprawozdanie finansowe to w przypadku:

1) spółki z o.o. – zwyczajne zgromadzenie wspólników;

2) spółki akcyjnej – zwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy;

3) spółki jawnej, partnerskiej – wszyscy wspólnicy;

4) jednoosobowej działalności gospodarczej – właściciel.

Złożenie sprawozdania finansowego

Zatwierdzone sprawozdanie finansowe, należy przekazać do KRS lub Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (KAS). Sprawozdanie finansowe i towarzyszące mu dokumenty, a także oświadczenie o braku obowiązku sporządzenia sprawozdania można złożyć do KRS tylko elektronicznie.

Podmioty wpisane do rejestru przedsiębiorców KRS, sporządzające sprawozdania finansowe np. spółki z o.o., spółki akcyjne, spółki komandytowe – są zobowiązane do złożenia sprawozdania finansowego do KRS w terminie 15 dni od zatwierdzenia sprawozdania finansowego. Zatem za 2023 r. najpóźniej powinny złożyć sprawozdanie do 15.7.2024 r. Sprawozdanie finansowe należy złożyć w podanym terminie nawet, jeśli nie zostało zatwierdzone. Po jego zatwierdzeniu należy go złożyć ponownie w ciągu 15 dni wraz z dokumentami potwierdzającymi zatwierdzenie.

Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych niewpisani do rejestru przedsiębiorców KRS, którzy mają obowiązek sporządzać sprawozdanie finansowe – są zobowiązani do ich złożenia Szefowi KAS w terminie 15 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego.

Brak pełnej księgowości a sprawozdanie finansowe

Spółki jawne oraz spółki partnerskie, jeśli ich przychody są mniejsze niż równowartość kwoty 2 mln euro i nie wybrały prowadzenia pełnej księgowości, nie sporządzają sprawozdań finansowych. Jednak mają obowiązek złożenia do sądu rejestrowego oświadczenie o braku obowiązku sporządzania i złożenia rocznego sprawozdania finansowego. Termin na wypełnienie tego obowiązku wynosi 6 miesięcy od dnia kończącego rok obrotowy (za 2023 r. do 30.6.2024 r.). Oświadczenie składa się drogą elektroniczną w Repozytorium Dokumentów Finansowych (RDF). Z usługi można korzystać, nawet jeśli spółka jest zarejestrowana w sposób tradycyjny, a nie w systemie S24.

Oświadczenie wymaga podpisania podpisem kwalifikowanym lub profilem zaufanym przez co najmniej jedną osobę uprawnioną do reprezentacji podmiotu. Aby to zrobić trzeba mieć konto w systemie elektronicznym Ministerstwa Sprawiedliwości.

Złożenie sprawozdania

Złożenie sprawozdania finansowego można przeprowadzić na dwa sposoby:

1) za pośrednictwem eKRS,

2) za pośrednictwem portalu S24.

Składanie sprawozdania finansowego przez eKRS – jest bezpłatne i dostępne dla wszystkich przedsiębiorców, którzy wpisali swoją działalność do KRS. Sprawozdanie finansowe może złożyć osoba uprawniona do reprezentowania firmy, jeśli jej numer PESEL widnieje w KRS. Proces przeprowadza się w tzw. Repozytorium Dokumentów Finansowych (RDF).

Składanie sprawozdania finansowego przez portal S24 – jest odpłatne i dotyczy głównie spółek, w których członkami zarządu są cudzoziemcy bez numeru PESEL, czyli osoby, których numer PESEL nie widnieje w KRS. W tym przypadku raport z działalności firmy składa się przez portal S24 wraz z opłatą w wysokości 140 zł.

Sporządzone w elektronicznej postaci sprawozdanie finansowe musi zostać opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym przez każdą jednostkę prowadzącą księgi rachunkowe. Sprawozdania podpisuje osoba reprezentująca podmiot, a także osoba odpowiedzialna za prowadzenie ksiąg rachunkowych, np. główny księgowy. Gdy organizacją kieruje wieloosobowy zarząd, wówczas sprawozdanie może podpisać przynajmniej jedna osoba, a pozostali członkowie tego organu składają oświadczenia, że sprawozdanie spełnia określone prawem wymagania.

W KRS należy złożyć następujące dokumenty: roczne sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z badania (jeśli sprawozdanie finansowe podlegało badaniu), odpis uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego i podziale zysku lub pokryciu straty, sprawozdanie z działalności (jeśli jednostka na podstawie art. 49 ust. 1 RachunkU była zobowiązana je sporządzać).