Księgi rachunkowe a metoda kasowa

Obecnie generalną zasadą jest, że przychodem są kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Przychód powstaje w dacie wystawienia faktury, wykonania usługi lub wydania towaru, niezależnie od tego, czy przedsiębiorca otrzymał należną mu zapłatę.

Od 1.1.2025 r. ulegnie to zmianie i będzie możliwe skorzystanie z metody kasowej rozliczania podatku dochodowego. W przypadku metody kasowej rozliczania przychodów datą powstania przychodu będzie dzień, w którym uregulowano należność. Przez uregulowanie należności będzie się rozumieć również częściowe uregulowanie należności, w tym na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych.

Aby podatnik mógł skorzystać z metody kasowej, musi spełniać następujące warunki:

Złożone oświadczenie o wyborze kasowego PIT będzie skutkowało również na lata następne, do czasu rezygnacji. Jak wynika z treści pytania prowadzi Pan księgi rachunkowe, tym samym jest to jeden z warunków, który uniemożliwia zastosowanie kasowej metody rozliczeń. Dlatego też skorzystanie z metody kasowej nie jest możliwe.

Skierowanie na badania profilaktyczne dla pracownika a zatrudnienie na innym stanowisku

Aktualność badań profilaktycznych

Zasadą jest, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (art. 229 § 4 Kodeksu pracy). Aktualnym orzeczeniem lekarskim jest orzeczenie stwierdzające stan zdrowia pracownika w dacie, w której pracownik ma być dopuszczony do pracy. Zachowuje ono aktualność w okresie w nim wymienionym, jednak staje się nieaktualne w przypadku wystąpienia w tym okresie zdarzeń, które mogą wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika (wyrok SN z 18.12.2002 r., I PK 44/02, Legalis; wyrok SN z 13.4.2017 r., I PK 146/16, Legalis).

Skierowanie na badania profilaktyczne

Badania profilaktyczne pracowników (wstępne, okresowe, kontrolne) są wykonywane na podstawie skierowania wydanego pracownikowi/kandydatowi na pracownika przez pracodawcę. W skierowaniu pracodawca/przyszły pracodawca wskazuje:

1) rodzaj badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane,

2) stanowisko pracy, na którym kierowany ma być zatrudniony (badania wstępne) lub na którym jest zatrudniony (badania okresowe i kontrolne),

3) warunki pracy uwzględniające informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy, z podaniem wielkości narażenia oraz aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach.

W skierowaniu zawarte są kluczowe informacje dla lekarza profilaktyka, umożliwiające mu ustalenie zdolności pracownika/kandydata na pracownika do wykonywania danej pracy. Ze skierowania lekarz będzie mógł się dowiedzieć nie tylko jak nazywa się dane stanowisko pracy (choć w mojej ocenie jest to kwestia drugoplanowa), ale także – a w zasadzie przede wszystkim – jaki jest rodzaj pracy, podstawowe czynności, sposób i czas ich wykonywania. Co równie istotne, ze skierowania lekarz profilaktyk dowie się także, jakie są/mają być warunki tej pracy (jakie czynniki niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe występują na danym stanowisku). Na tej podstawie lekarz określa zakres badań przeprowadzanych w ramach kodeksowych obowiązków profilaktycznych i na tej podstawie ocenia stan zdrowia pracownika/kandydata oraz określa, czy może on zdrowotnie podjąć lub kontynuować pracę w warunkach określonych w skierowaniu.

Z pytania wynika, że pracownik uzyskał „zdolność do pracy” po badaniach wstępnych, ale przed nawiązaniem stosunku pracy okazało się, że nie spełnia on wszystkich wymagań kwalifikacyjnych na dane stanowisko (tj. stanowisko ze skierowania na badania profilaktyczne i z orzeczenia lekarskiego). W efekcie końcowym pracownik został zatrudniony na stanowisko niższe. W takiej sytuacji ważne jest, czy rodzaj pracy, podstawowe czynności, sposób i czas ich wykonywania oraz warunki tej pracy są identyczne jak w skierowaniu na badania. Orzeczenie odnosi się bowiem do tego, co pracodawca wskazał w skierowaniu. Jeśli mimo innej nazwy stanowiska pracy, pracownik wykonuje pracę w warunkach tożsamych jak w skierowaniu i jest to praca takiego samego rodzaju, wykonywana w sposób i w czasie takim samym jak w skierowaniu i czynności są te same, wówczas w mojej ocenie nic nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że orzeczenie spełnia wymagania orzeczenia aktualnego dla „niższego” stanowiska (tj. „niższość” stanowiska przejawia się w jego nazwie, lecz pracownik wykonuje te same obowiązki, w ten sam sposób i w tych samych warunkach). W mojej ocenie nie będzie wówczas potrzeby dokonywania korekt w wydanych dokumentach takich jak skierowanie i orzeczenie z badań profilaktycznych. Warto tę kwestię jeszcze skonsultować z zakładowym specjalistą bhp.

Kasowy PIT od 1 stycznia 2025 r.

Zasady kasowego PIT

Metoda kasowa zakłada, że przychód powstaje w momencie faktycznego otrzymania zapłaty od kontrahenta, nie później jednak niż dwa lata od daty wystawienia faktury albo w chwili likwidacji działalności gospodarczej. Metoda ta obejmuje również sytuacje częściowego uregulowania należności oraz wpłat na poczet przyszłych dostaw towarów lub usług, które mają zostać zrealizowane w kolejnych okresach sprawozdawczych. Koszty uzyskania przychodów są natomiast rozliczane w momencie ich rzeczywistego poniesienia. Wybierając tę metodę rozliczania przychodów podatnik jest zobowiązany do jej stosowania przez cały rok podatkowy.

Kryteria stosowania kasowego PIT

Aby podatnik mógł skorzystać z metody kasowej, musi spełniać następujące warunki:

Podmioty objęte regulacją

Z metody kasowej będą mogli korzystać przedsiębiorcy rozliczający podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie:

Termin wejścia w życie przepisów

Nowelizacja wchodzi w życie z dniem 1.1.2025 r., z wyjątkiem niektórych przepisów, które zaczną obowiązywać od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.

Zmiany w podatkowej księdze przychodów i rozchodów

Wraz z wprowadzeniem metody kasowej do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przewidywane są także zmiany w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Jak bowiem wskazano powyżej, w metodzie kasowej koszty uzyskania przychodów będą mogły być rozliczane dopiero w momencie ich rzeczywistego poniesienia. Oznacza to zatem, że zobowiązania, które nie zostaną opłacone, nie będą mogły być zaksięgowane jako koszty uzyskania przychodów. Celem nowelizacji jest więc jedynie dostosowanie rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów do wprowadzanych zmian. Planowany termin wejścia w życie nowelizacji rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów to również 1.1.2025 r.

Ustawa dotycząca wsparcia przedsiębiorców zatrudniających żołnierzy Obrony Terytorialnej lub żołnierzy Aktywnej Rezerwy podpisana przez Prezydenta RP

Cel wprowadzenia nowych przepisów

Żołnierze Obrony Terytorialnej (OT) i Aktywnej Rezerwy (AR), którzy zostają wezwani do pełnienia służby wojskowej, nie mogą wykonywać obowiązków w ramach stosunku pracy. Nagłe wezwanie może wpływać na rytm pracy przedsiębiorstwa i stanowić obciążenie dla pracodawcy. Preferencje dla przedsiębiorców mają zachęcić do zatrudniania żołnierzy OT i AR.

Ulga podatkowa dla pracodawcy zatrudniającego żołnierzy WOT i/lub AR

Przedsiębiorca, który zatrudnia żołnierzy Obrony Terytorialnej lub Aktywnej Rezerwy będzie mógł skorzystać z ulgi podatkowej. Ulga podatkowa obowiązuje na każdego zatrudnionego żołnierza OT lub AR. Wysokość ulgi będzie uzależniona jest od okresu zatrudnienia żołnierzy. Jeżeli żołnierz pełni nieprzerwanie co najmniej przez 1 rok służbę to pracodawca może odliczyć 12 tys. zł od podstawy opodatkowania. Wysokość ulgi rośnie z każdym rokiem nieprzerwanego pełnienia służby przez żołnierza. Maksymalna ulga wynosi 24 tys. zł, jeżeli staż służby wynosi co najmniej 5 lat.

Zatrudnianie żołnierzy WOT i/lub AR a preferencje przy udzielaniu zamówienia publicznego

Przedsiębiorca, który ubiega się o udzielenie zamówienia publicznego i będzie do jego realizacji zatrudniać żołnierzy OT i/lub AR będzie mógł skorzystać z preferencyjnego potraktowania. Wprowadzane jest nowe „kryterium jakościowe” możliwe do zastosowania przez wszystkich zamawiających – zatrudnianie przez podmiot ubiegający się o udzielenie zamówienia publicznego pracowników będących żołnierzami OT lub AR. Dotyczy to zamówień publicznych poniżej progu unijnego (poniżej 25 680 260 zł w przypadku robót budowlanych i 663 105 zł w przypadku dostaw i usług). Dodatkowo MON wyznaczy jednostki organizacyjne jemu podległe i nadzorowane, które przy udzielaniu zamówień publicznych będą zobowiązane stosować „kryterium jakościowe”.

Świadczenie początkowe zamiast odprawy dla pracownika-żołnierza

Dotychczasowa odprawa wypłacana pracownikowi, który został powołany do terytorialnej służby wojskowej zostanie zastąpiona świadczeniem początkowym. Świadczenie początkowe będzie wypłacane przez jednostkę wojskową. Odciąży to pracodawców, którzy nie będą musieli wypłacać odprawy, a później ubiegać się o jej refundację. Świadczenie będzie przysługiwać po odbyciu szkolenia podstawowego przez żołnierza. Będzie wynosić 50% przeciętnego wynagrodzenia w II kwartale roku poprzedniego. W II kwartale 2023 r. przeciętne wynagrodzenie wynosiło 7005,76 zł, zatem świadczenie w bieżącym roku wynosić będzie 3502,88 zł. Świadczenie będzie zwolnione od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Rozliczenie importu towarów w przypadku braku dokumentacji celnej

Zgodnie z definicją wynikającą art. 2 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) pod pojęciem importu towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Z kolei na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 VATU podatnikami z tytułu importu towarów są m.in. osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Z danych przedstawionych w treści pytania nie wynika, czy odprawa celna była organizowana przez nabywcę towarów, czy też dostawcę. Jeżeli importerem był dostawca, to wskazana sprzedaż powinna być rozliczona w VAT jako sprzedaż krajowa. Jeżeli dostawca ten jest zarejestrowany w Polsce do celów VAT, to dla tej czynności podatnikiem będzie dostawca. Jeżeli dostawca nie jest polskim podatnikiem, to do opodatkowania dostawy, jako dostawy krajowej, zobowiązany będzie polski nabywca, na zasadzie wynikającej z art. 17 ust. 1 pkt 5 VATU.

Jeżeli natomiast polski nabywca nie dysponuje żadną dokumentacją wskazującą na opodatkowanie importu przez dostawcę, to na nim ciążą obowiązku celne i podatkowe. W takiej sytuacji nieposiadanie przez nabywcę jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej opodatkowania importu rzeczywiście jest problemem. Skoro import został zgłoszony do opodatkowania, to Autor nie poleca w tej sytuacji ponownie składać zgłoszenia celnego. Sprawę trzeba natomiast wyjaśnić, w tym w szczególności ustalić, kto był importerem zobowiązanym do opodatkowania importu i rozliczyć czynność, adekwatnie do ustaleń, w jeden z przedstawionych wyżej sposobów. Jeżeli import był rozliczony w imieniu nabywcy, to powinien on żądać od pośrednika dokumentacji potwierdzającej to rozliczenie.

Przy czym należy zauważyć, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zgłoszeń celnych, poza szczególnymi przypadkami dotyczącymi zgłoszeń celnych zwolnionych od należności przywozowych, zbiorcze zgłoszenia celne mogą być składane w zakresie importu towarów, których łączna wartość w jednej przesyłce nie przekracza równowartości 150 euro.

Skoro zatem w analizowanym przypadku mamy do czynienia z przesyłką o wartości przekraczającej 1000 USD, natomiast została ona rozliczona w zgłoszeniu zbiorczym, to można podejrzewać, że chiński dostawca zaniżył wartość towarów zawartych w przesyłce do kwoty nieprzekraczającej 150 euro i rozliczył import w ramach jednej z procedur uproszczonych, o których mowa odpowiednio w przepisach art. 138a–138h oraz 138i–138j VATU. Dlatego właśnie dostawca ten miał możliwość dokonania zgłoszenia zbiorczego. Jeżeli tak w istocie się stało, chcąc pozostawać w zgodzie z literą prawa, polski nabywca powinien zawiadomić o zaistniałym incydencie urząd celno–skarbowy, który będzie miał możliwość rozliczenia importu w wydanej w tym zakresie decyzji.

Klauzula informacyjna powinna być również przesłana raz podczas pozyskiwania danych osobowych

Dane osobowe to informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej; możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej (art. 4 pkt. 1 RODO).

Administratorem danych w rozumieniu art. 4 pkt. 7 RODO jest osoba fizyczna lub prawna, organ publiczny, jednostka lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych.

W imieniu administratora danych dane osobowe mogą przetwarzać, osoby, które są przez niego stosownie upoważnione, a także podmioty z którymi administrator danych zawarł umowy powierzenia lub umowy o współadministrowaniu danymi osobowymi. Każdorazowo bowiem administrator musi mieć pewność, że dana osoba, która w jego imieniu przetwarza dane osobowe, będzie czyniła to zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz procedurami wdrożonymi u tego administratora.

Art. 6 ust. 1 RODO przewiduje zaś sześć podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych. W przypadku braku możliwości oparcia przetwarzania o dyspozycję przesłanek uregulowanych w art. 6 ust. 1 lit. b–f RODO, obowiązkiem administratora danych tj. osoby lub podmiotu, który decyduje o celach i sposobach przetwarzania danych osobowych jest uzyskanie od osoby, której dane dotyczą zgody na przetwarzanie jej danych w określonym celu lub celach przetwarzania.

Przepisy RODO w art. 4 pkt. 11 wskazują na to, że zgoda powinna być dobrowolna, konkretna, świadoma i jednoznaczna. Ponadto art. 7 ust. 1 RODO wskazuje, że jeżeli przetwarzanie odbywa się na podstawie zgody, administrator danych musi być w stanie wykazać, że osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych. Jeśli zaś osoba, której dane dotyczą wyraża zgodę w pisemnym oświadczeniu, które dotyczy także innych kwestii, zapytanie o zgodę musi zostać przedstawione w sposób pozwalający wyraźnie odróżnić je od pozostałych kwestii, w zrozumiałej i łatwo dostępnej formie, jasnym i prostym językiem (art. 7 ust. 2 RODO).

W doktrynie przyjmuje się, że zgoda z art. 6 ust.1 lit. a RODO powinna zawierać m.in. informacje: kto, komu wyraża zgodę, na co oraz w jakim celu. Ponadto treść zgody może zawierać wskazanie podstawy prawnej jej udzielenia. Oświadczenie wyrażające zgodę na przetwarzanie danych powinno być wyrażone przez osobę, której dane dotyczą w określonym celu przetwarzania. Jeśli zatem osoba, której dane dotyczą raz wyraziła zgodę na przetwarzanie jej danych np. w celach kontaktowych z administratorem nie ma obowiązku obierania każdorazowo nowej zgody przesyłając kolejne wiadomości e-mail. Wyrażona przez osobę, której dane dotyczą zgoda będzie obowiązywała tak długo jak będzie istniał cel przetwarzania danych lub do momentu, aż osoba, której dane dotyczą wycofa zgodę na podstawie art. 7 ust. 3 RODO.

Poza uzyskaniem oświadczenia woli wyrażającego zgodę przetwarzanie danych osobowych, obowiązkiem administratora danych wynikającym z art. 13 RODO jest przekazanie osobie, której dane dotyczą informacji, które zostały szczegółowo uregulowane w art. 13 ust. 1 lit. a–f oraz ust. 2 lit. a–f RODO.

Przepisy RODO nie wskazują w jakiej formie treść informacji z art. 13 RODO powinna zostać osobie, której dane dotyczą przekazana, nie mniej jednak zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 2 RODO – administrator jest odpowiedzialny za przestrzeganie przepisów (zasad RODO) i musi być w stanie wykazać ich przestrzeganie. Jako przykłady można wskazać: przedstawienie informacji z art. 13 RODO w formie oświadczenia na piśmie, czy też przesłanie ich w formie elektronicznej na adres poczty elektronicznej wskazany do korespondencji pomiędzy stronami. Dopuszczalne będzie również przedstawienie obowiązku informacyjnego na tablicy informacyjnej w miejscu w którym, każda osoba będzie miała możliwość zapoznania się treścią informacji.

W ramach zadanego pytania obowiązkiem administratora razem z odebraniem oświadczenia o zgodzie na przetwarzanie danych osobowych będzie również przesłanie treści obowiązku informacyjnego. Taka klauzula informacyjna powinna być również przesłana raz podczas pozyskiwania danych osobowych. Dopiero wówczas, gdy nastąpią jakiekolwiek zmiany w treści samej klauzuli administrator ma obowiązek przekazać nowo obowiązujące informacje zgodnie z art. 13 ust. 3 i 4 RODO.

Podsumowując zatem administrator danych powinien odebrać zgodę od osoby, której dane dotyczą raz w określonym celu przetwarzania danych i w związku pozyskaniem określonych danych spełnić raz obowiązek informacyjny. Nie ma konieczności każdorazowo przesyłania oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych oraz treści obowiązku informacyjnego, jeśli zakres pozyskanych danych, cel przetwarzania oraz pozostałe informacje z art. 13 ust. 1 i 2 RODO nie ulegają zmianie.

ODO 24 – optymalny kosztowo outsourcing ochrony danych osobowych – ODO24.pl

Projekt ustawy o systemach sztucznej inteligencji trafił do konsultacji społecznych

Opracowanie na podstawie: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12390551

Księgowe ujęcie nadwyżki aktywów nad pasywami

 

Sporządzenie inwentarza jest konieczne dla ustalenia wartości stanów początkowych (bilansu otwarcia) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W sytuacji, gdy spółka cywilna (przekształcana) nie prowadziła ksiąg rachunkowych, inwentarz jest wykazem aktywów i pasywów, które zostały potwierdzone inwentaryzacją. Inwentarz stanowi również element ksiąg rachunkowych. Z powyższego wynika obowiązek rozliczenia wszelkich różnic inwentaryzacyjnych w księgach rachunkowych roku obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji. To oznacza, że różnica opisana w pytaniu powinna zostać ujęta wśród stanów początkowych stanowiących o bilansie otwarcia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Ustalona dodatnia różnica pomiędzy aktywami a pasywami zidentyfikowanymi w toku inwentaryzacji i wycenionymi zgodnie z regulacjami ustawy o rachunkowości, podlega ujęciu jako kapitał zapasowy, z poniższym zastrzeżeniem. W toku przygotowania do otwarcia ksiąg rachunkowych koniecznym jest, obok sporządzenia inwentarza, obliczenie tzw. skorygowanego dochodu, tj. przekształcenie dochodu (straty) wynikającego z ewidencji prowadzonej dotychczas w podatkowej księdze przychodów i rozchodów do kwoty zysku (straty) obliczonej zgodnie z regulacjami ustawy o rachunkowości. Korekta ta dotyczy okresu od pierwszego dnia roku obrotowego, w którym nastąpiło przekształcenie, do dnia poprzedzającego przekształcenie spółki cywilnej. Zakładając, że różnica, o której pytający pisze w swoim pytaniu, stanowi kwotę już po uwzględnieniu ewentualnych korekt z tytułu różnic w ustalaniu dochodu (straty podatkowej) i zysku (straty rachunkowej), to w całości różnica ta powinna zostać zaprezentowana w kapitale zapasowym, który pozostaje do dyspozycji wspólników.

Jeżeli w kwocie, o której mowa w pytaniu, zawarty jest zysk od pierwszego dnia roku obrotowego, w którym nastąpiło przekształcenie, do dnia poprzedzającego przekształcenie, to odpowiednia część tej różnicy powinna zostać ujęta jako „Zysk z lat ubiegłych”, chyba że wspólnicy podjęli uchwałę o podziale tego zysku. W takim przypadku właściwe ujęcie księgowe to grupa zobowiązań.

Zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Wyjaśnienia PIP

Czas pracy osoby niepełnosprawnej

Rozkład czasu pracy pracowników niepełnosprawnych, przy zachowaniu zasady pięciodniowego tygodnia pracy, pracodawca może określić na dowolne dni pracy. Rozkład czasu pracy może przewidywać pracę również w weekendy.

Czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo, a osoby zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo.

Osoba niepełnosprawna nie może być zatrudniona (bez względu na stopień niepełnosprawności):

Wskazana powyżej obniżona norma czasu pracy jak również zakaz zatrudniania w porze nocnej i godzinach nadliczbowych nie dotyczy:

Uprawnienia do obniżonej normy czasu pracy przysługują od dnia, od którego osoba niepełnosprawna została wliczona do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, tym dniem jest dzień przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność.

Wynagrodzenie za pracę osoby niepełnosprawnej

Stosowanie skróconych norm czasu pracy wobec osób zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może powodować obniżenia wysokości wynagrodzenia wypłacanego w stałej miesięcznej wysokości.

Godzinowe stawki wynagrodzenia zasadniczego, odpowiadające osobistemu zaszeregowaniu lub zaszeregowaniu wykonywanej pracy, przy przejściu na skrócone normy czasu pracy ulegają podwyższeniu w stosunku, w jakim pozostaje dotychczasowy wymiar czasu pracy do tych norm.

Urlop osoby niepełnosprawnej

Prawo do dodatkowego urlopu przysługuje pracownikowi, który zaliczony został do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i wynosi 10 dni roboczych w roku kalendarzowym.

Pracownik nabywa prawo po raz pierwszy do dodatkowego urlopu wypoczynkowego po przepracowaniu jednego roku po dniu zaliczenia go do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności. Przepracowanie jednego roku nie musi mieć miejsca u jednego pracodawcy, a także nie musi być zachowana ciągłość zatrudnienia, tylko sumujemy wszystkie okresy pracy.

W przypadku nabycia prawa do dodatkowego urlopu w trakcie roku kalendarzowego stosujemy zasady obowiązujące przy urlopie uzupełniającym, a zatem urlop ten nie będzie podlegał proporcjonalnemu obniżeniu do okresu, w którym pracownik nie miał do niego prawa. Oznacza to, że jeżeli pracownik niepełnosprawny uzyska prawo do dodatkowego urlopu w grudniu, bo w tym miesiącu upływa rok zatrudnienia po dniu zaliczenia do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, to nabywa on prawo do pełnych 10 dni dodatkowego urlopu. Prawo do kolejnego urlopu dodatkowego uprawniony pracownik niepełnosprawny nabywa 1 stycznia każdego roku kalendarzowego.

Jeśli dojdzie do rozwiązania w trakcie roku kalendarzowego stosunku pracy z dotychczasowym pracodawcą i nawiązania stosunku pracy z kolejnym pracodawcą, pracownik powinien otrzymać u każdego z tych pracodawców urlop wypoczynkowy w wymiarze proporcjonalnym do okresu zatrudnienia u każdego z nich.

Dodatkowa przerwa

Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy pracownika wynosi co najmniej 6 godzin, to pracownik ma prawo do płatnej przerwy w pracy, wliczanej do czasu pracy trwającej co najmniej 15 minut.

Niezależnie od powyższego, osoba niepełnosprawna, bez względu na stopień niepełnosprawności, ma prawo do dodatkowej przerwy w pracy na gimnastykę usprawniającą lub wypoczynek. Czas takiej dodatkowej przerwy wynosi 15 minut i również jest wliczany do czasu pracy. Prawo do dodatkowej przerwy przysługuje od dnia przedłożenia pracodawcy orzeczenia o niepełnosprawności.

Dodatkowe dni zwolnienia od pracy

Podobnie jak uprawnienie dotyczące dodatkowego urlopu, osobie zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności przysługuje zwolnienie od pracy, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia:

Źródło: gov.pl

Niższe limity podatkowe na 2025 r.

Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się, co do zasady, według średniego kursu tej waluty ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego.

W 2024 r. 1 października był pierwszym dniem roboczym października, a zatem do liczenia limitów podatkowych na 2025 r. należy wziąć średni kurs euro z tego dnia. Kurs euro na 1.10.2024 r. wynosił 4,2846 PLN/1 EURO, natomiast kurs na 2.10.2023 r. (który był podstawą liczenia limitów na 2024 r.) wynosił 4,6091 PLN/1 EURO. Zatem kurs z 1.10.2024 r. jest niższy w porównaniu do kursu euro z 2.10.2023 r., a w konsekwencji limity podatkowe w 2025 r. będą niższe niż w 2024 r.

Mały podatnik

Pojęcie małego podatnika używane jest zarówno na potrzeby podatku dochodowego (PIT i CIT), jaki i VAT. Status małego podatnika w podatku dochodowym łączy się z możliwością wpłacania zaliczek na podatek dochodowy za okresy kwartalne, możliwością stosowania jednorazowej amortyzacji, a także w CIT z korzystaniem z 9% stawki podatku.

Natomiast w podatku VAT mały podatnik może rozliczać się kasowo (tzn. taki podatnik płaci podatek VAT dopiero po uzyskaniu zapłaty od kontrahenta) i kwartalnie.

Warunkiem uzyskania statusu małego podatnika w VAT jest uzyskanie ze sprzedaży (wraz z VAT) kwoty nie przekraczającej równowartości 2 000 000 euro (kwotę po przeliczeniu zaokrągla się do 1000 zł). Zatem przedsiębiorca będzie mieć status małego podatnika w VAT w 2025 r., jeśli wartość ze sprzedaży za 2024 r. nie przekroczy kwoty 8 569 000 zł (2 000 000 euro × 4,2846 PLN/EURO w zaokrągleniu do 1 000 zł).

W przypadku prowadzącego przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzającego funduszami inwestycyjnymi, będącego agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze (z wyjątkiem komisu) małym podatnikiem jest ten podatnik, którego kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym równowartości 45 000 euro. Za 2024 r. limit ten będzie wynosić 193 000 zł (45 000 euro x 4,2846 PLN/EURO w zaokrągleniu do 1 000 zł).

W przypadku podatków dochodowych małym podatnikiem jest przedsiębiorca, u którego wartość przychodu ze sprzedaży nie przekroczyła kwoty, która odpowiada równowartości 2 000 000 euro (kwotę po przeliczeniu zaokrągla się do 1000 zł). Małym podatnikiem w 2025 r. będzie przedsiębiorca, którego przychód ze sprzedaży (wraz z VAT należnym) w 2024 r. nie przekroczył kwoty 8 569 000 zł.

Jednorazowy odpis amortyzacyjny

Z jednorazowej amortyzacji mogą korzystać podatnicy mający status małego podatnika, a także nowo założone podmioty. Podatnicy, których przychód ze sprzedaży w 2024 r. nie przekroczył kwoty 8 569 000 zł (mali podatnicy) i kupili środek trwały zaliczany do grupy 3-8 klasyfikacji środków trwałych (z wyłączeniem samochodów osobowych) mogą zaliczyć go jednorazowo do kosztów podatkowych. Oznacza to, że w roku podatkowym, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych przedsiębiorca może dokonać tych odpisów amortyzacyjnych do określonego limitu łącznej kwoty stanowiącej równowartość 50 000 euro w roku podatkowym. A zatem w 2025 r. przedsiębiorcy będą mogli zaliczyć jednorazowo do kosztów łączny zakup środków trwałych (z wyjątkiem samochodów osobowych) do wysokości 214 000 zł (50 000 euro x 4,2846 PLN/EURO w zaokrągleniu do 1.000 zł).

Rozliczanie w formie ryczałtu

Zgodnie z ogólną zasadą przedsiębiorcy mogą wybrać opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody z działalności gospodarczej, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, bądź wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, z tym że w tym przypadku ww. limit dotyczy sumy przychodów wspólników spółki z tej działalności – w wysokości nieprzekraczającej 2 000 000 euro. A zatem osoby fizyczne (przedsiębiorcy) lub spółki cywilne (jawne) osób fizycznych, które osiągnęły przychód z działalności w 2024 r. do kwoty 8 569 200 zł (2 000 000 euro x 4,2846 PLN/EURO) mogą rozliczać przychód w 2025 r. w formie ryczałtu ewidencjonowanego.

Kwartalne opłacanie ryczałtu

Na podstawie art. 21 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, podatnicy mogą obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po upływie kwartału, za który ryczałt ma być opłacony, a za ostatni kwartał roku podatkowego – w terminie do dnia 20 stycznia następnego roku podatkowego. Kwartalne rozliczenie ryczałtu mogą stosować wyłącznie podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności oraz podatnicy, których otrzymane przychody z działalności prowadzonej samodzielnie albo przychody spółki – w roku poprzedzającym rok podatkowy – nie przekroczyły kwoty stanowiącej 200 000 euro, czyli za 2024 r. nie przekroczył kwoty 856 920 zł (200 000 euro x 4,2846 PLN/EURO).

Prowadzenie ksiąg rachunkowych

Jeśli przychód przedsiębiorcy lub spółki osobowej przekroczy za 2024 r. 2 000 000 euro to mają oni obowiązek w 2025 r. prowadzić ewidencję działalności w formie ksiąg rachunkowych. Do przeliczenia tej kwoty należy wziąć pod uwagę średni kurs euro ogłaszany przez NBP na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok obrotowy. A zatem jeśli w 2024 r. przedsiębiorca osiągnął przychód ponad kwotę 8 569 200 zł powinien w 2025 r. prowadzić księgi rachunkowe.

Przy czym do Sejmu 10.10.2024 r. wpłynął projektu ustawy o zmianie ustawy o rachunkowości, ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym oraz niektórych innych ustaw, w którym przewidziano podniesienie do równowartości 2 500 000 euro limit przychodów netto ze sprzedaży, których przekroczenie powoduje obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych. Przewidziane zmiany miałyby zastosowanie po raz pierwszy do roku obrotowego rozpoczynającego się po 31.12.2024 r., przy czym na potrzeby ustalenia spełnienia warunku określonego w tych przepisach uwzględnia się przychody osiągnięte w poprzednim roku obrotowym rozpoczynającym się po 31.12.2023 r.

Tabela. Limity podatkowe na 2025 r.