Wydłużenie możliwości polecania pracownikom pracy zdalnej

Przepis art. 3 ustawy z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, pozwalający pracodawcy na polecanie swoim pracownikom wykonywania pracy zdalnej traci moc z dniem 4.9.2020 r. Wynika to z art. 36 ust. 1 tej ustawy – wymienia on przepisy tracące moc po upływie 180 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, co nastąpiło z dniem 8.3.2020 r.

Wydłużenie terminu polecenia pracy zdalnej

Jednak z uwagi na bardzo duże zainteresowanie wykonywaniem pracy zdalnej − zarówno ze strony pracodawców, jak i pracowników – postanowiono o wydłużeniu tego terminu. Art. 3 ww. ustawy ma być usunięty z katalogu przepisów wymienionych w art. 36 ust. 1 tej ustawy. Ponadto zmienione zostanie brzmienie ust. 1 w art. 3 tej ustawy. W obecnym brzmieniu przepis ten jedynie umożliwia pracodawcom − w celu przeciwdziałania COVID-19 − polecanie pracownikom wykonywania pracy zdalnej, tj. wykonywania, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania. Natomiast po zmianach z przepisu tego wynikać będzie także, że praca zdalna w tym celu będzie mogła być pracownikom polecana w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu.

Planowana praca zdalna w Kodeksie pracy
Niezależnie od nowelizacji ustawy z dnia 2.3.2020 r. zapowiedziano także wprowadzenie przepisów regulujących pracę zdalną bezpośrednio do Kodeksu pracy, czyli na stałe. Wówczas praca zdalna mogłaby już być stosowana niezależnie od ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego/stanu epidemii, zatem także po upływie ww. okresów.

MF: Już 900 mln zł dla OPP. Kolejny rekord pobity

Informacja zamieszczona na stronie: https://www.gov.pl/web/finanse/juz-900-mln-zl-dla-opp-kolejny-rekord-pobity

„W tym roku Polacy po raz kolejny pokazali, że chętnie wspierają bliskie im cele, przekazując w swoich rocznych rozliczeniach PIT blisko 900 mln zł dla organizacji pożytku publicznego. To rekordowa kwota, wyższa o 25 mln zł w porównaniu z ubiegłym rokiem” – mówi minister finansów Tadeusz Kościński.

„Cieszę się również z tego, że jako resort finansów znacznie ułatwiamy Polakom rozliczanie podatków, w tym np. przekazanie 1 proc. poprzez usługę Twój e-PIT. To praktyczny wymiar naszego zorientowania na klienta. Stawiamy podatników i przedsiębiorców w centrum uwagi, staramy się dobrze poznać ich potrzeby i dostarczać im nowoczesne, przyjazne usługi, aby w ten sposób ułatwiać ich codzienne funkcjonowanie” – dodaje minister.

W 2020 r. (stan na 7 sierpnia) kwota 1 proc. podatku należnego przekazana organizacjom pożytku publicznego (z rozliczenia za 2019 r.) wyniosła 899,4 mln. To o 25 mln zł więcej niż rok wcześniej (z rozliczenia za 2018 r.) – wtedy było to 874,4 mln zł.

Kwoty te rosną z roku na rok. Przykładowo w 2015 r. Polacy przekazali OPP 560 mln, w 2016 r. 619,1 mln, w 2017 r. 662,2 mln, a rok później – 763,9 mln zł.

Pełna kwota dla OPP za 2019 r. i liczba podatników, którzy przekazali im swój 1 proc. podatku, będzie znana na przełomie 3 i 4 kwartału 2020 r.

Źródło: www.gov.pl/web/finanse

Przeniesienie na własność mieszkańca zamontowanych instalacji odnawialnych źródeł energii

Zgodnie z art. 11 ust. 1 PDOFizU, przychodami, co do zasady, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Dla celów podatkowych, bez wątpliwości, przyjmuje się, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przy czym, przysporzeniem majątkowym i przychodem w rozumieniu PDOFizU są nie tylko aktywa, które ulegają zwiększeniu u podatnika, ale także zmniejszenie jego pasywów.

W sprawie rozpatrywanej przez Dyrektora KIS zasady korzystania z instalacji OZE w okresie trwałości projektu, jak i zasady nabywania instalacji OZE po upływie tego okresu, dla wszystkich odbiorców są takie same. A skoro tak, to nie mają one charakteru indywidualnego. Nie można w związku z tym mówić o powstaniu przysporzenia majątkowego dla konkretnego mieszkańca. Tylko w przypadku, gdyby konkretny, zindywidualizowany mieszkaniec korzystał z instalacji lub nabył instalację na preferencyjnych zasadach w stosunku do innych mieszkańców, powstałby u niego przychód.

A zatem, świadczenie wynikające ze wsparcia, jakiego udzieli gmina z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w związku z realizacją projektu na równych zasadach dla wszystkich odbiorców, nie powoduje powstania po stronie mieszkańca gminy przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 PDOFizU, zarówno w związku z zamontowaniem instalacji odnawialnych źródeł energii na nieruchomościach należących do mieszkańców gminy, jak i z tytułu przeniesienia ich na własność mieszkańców po okresie trwałości projektu. W konsekwencji, na gminie nie ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-11 dla odbiorców.

Stres pracowników wywołany przez pandemię wpływa na obniżenie poziomu cyberbezpieczeństwa firm

Stres, z jakim borykają się pracownicy, może być związany z rozprzestrzenianiem się koronawirusa. Według Menlo Security w okresie od 25 lutego do 25 marca 2020 roku nastąpił 25-proc. wzrost liczby osób klikających w złośliwe adresy URL z nazwami domen odnoszącymi się do COVID-19 lub koronawirusa. Z kolei z informacji opublikowanych przez Stały Komitet Międzyagencyjny (IASC) sytuacja związana z pandemią wywołuje szereg skutków społecznych, do których zalicza się poczucie smutku, zmartwienia, dezorientacji, strachu czy złości.

Z raportu sporządzonego przez firmę Tessian wynika, że błędy skutkujące zagrożeniem dla cyberbezpieczeństwa popełnia aż 43 % pracowników. Aż 52 % respondentów przyznało, że incydenty te były wynikiem stresu, u 43 % badanych było to zmęczenie, a u 36 % zbyt szybkie tempo pracy.

IASC wydał szereg porad skierowanych do chorych i ich rodzin, osób starszych czy personelu medycznego. Tymczasem brakuje porad na temat tego, jak ze stresem wywołanym pandemią mogą sobie radzić pracownicy korzystający z narzędzi informatycznych. Rozwiązaniem mogą być częstsze szkolenia pracowników.

Z raportu Tessian wynika, że w grupie osób najczęściej popełniających błędy zagrażające cyberbezpieczeństwu znajdują się pracownicy młodzi – w wieku od 18 do 30 lat i od 31 do 50 lat. 70 proc. pracowników, którzy przyznali się do kliknięcia wiadomości phishingowej, ma od 18 do 40 lat. Dla porównania podobny błąd popełniło zaledwie 8 % osób powyżej 51. roku życia. Ponadto 65 % pracowników w wieku od 18 do 30 lat wysłało e-mail na niewłaściwy adres. W grupie powyżej 51. roku życia odsetek ten sięgał 34 %.

Google notuje codziennie 240 mln wiadomości spamowych o tematyce związanej z koronawirusem. Od lutego liczba ataków phishingowych wzrosła o 667 % i nadal rośnie.

Źródło:

www.newseria.pl

Rodzaje podatków, opłat lub niepodatkowych należności budżetowych wpłacane przy użyciu mikrorachunku podatkowego

Rozporządzenie stanowi wykonanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 61b § 4 ordynacji podatkowej.

Rozporządzenie określa katalog podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych wpłacanych za pośrednictwem mikrorachunku podatkowego. Katalog ten został zamieszczony w załączniku do rozporządzenia i dotyczy należności, dla których zostały spełnione uwarunkowania techniczno-organizacyjne do dokonywania wpłat za pomocą mikrorachunku podatkowego. Wykaz został podzielony na trzy części według rodzajów podatków, tj.: CIT, PIT i VAT. W każdej z tych części zostały ujęte należności wynikające z określonych deklaracji/zeznań w ramach danego rodzaju podatku, które są realizowane przy użyciu mikrorachunku podatkowego. Wskazanie poszczególnych formularzy podatkowych, którymi rozlicza się określone podatki ma na celu ułatwienie podatnikom identyfikacji wpłat, które są realizowane w wyżej wymieniony sposób.

Rozporządzenie wejdzie w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Nadciąga pomoc publiczna dla przedsiębiorców

Dzięki ustawie zostanie wdrożony, zaakceptowany przez Komisję Europejską, program pomocowy, który jest jednym ze składników programu Polityka Nowej Szansy (został przyjęty uchwałą Rady Ministrów z 22.7.2014 r.). Pomocy będzie udzielał minister właściwy do spraw gospodarki, lub na mocy powierzenia, będzie to robiła Agencja Rozwoju Przemysłu S.A.

Projektodawcy w treści uzasadnienia do ustawy stwierdzają, że zachowanie istnienia przedsiębiorstwa często jest bardziej korzystne dla wierzycieli niż jego likwidacja. Dlatego przedsiębiorcy, którzy popadli w kłopoty, są w stanie postępowania upadłościowego lub stanęli wobec groźby likwidacji i nie są w stanie samodzielnie udźwignąć procesu restrukturyzacji już niedługo będą mogli liczyć na wsparcie państwa. Pomoc będzie udzielana na pisemny wniosek przedsiębiorcy znajdującego się w trudnej sytuacji. Będzie też dostępna dla firm, które wpadły w kłopoty z powodu wystąpienia epidemii COVID-19. Według nowej ustawy do podziału będzie nawet 120 mln złotych rocznie przez 10 lat. Wsparcie obejmie zarówno firmy z sektora MŚP, jak też duże przedsiębiorstwa.

Pomoc publiczna będzie udzielana w trzech kategoriach:

– pomocy na ratowanie,

– tymczasowego wsparcia restrukturyzacyjnego oraz

– pomocy na restrukturyzację.

Pomoc na ratowanie (krótkookresowe pożyczki)

Wysokość wsparcia będzie uzależniona od indywidualnej sytuacji przedsiębiorcy. Pożyczki będą udzielana na 6 miesięcy i może być zabezpieczona w szczególności hipoteką, zastawem, cesją wierzytelności czy wekslem in blanco.

Tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne

Tutaj także wysokość wsparcia będzie uzależniona od indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Tymczasowe wsparcie będzie mogło być kontynuacją pomocy na ratowanie, albo jako samodzielny instrument. Z tej pomocy będą mogły skorzystać przedsiębiorstwa, która są w stanie przeprowadzić restrukturyzację, ale potrzebują wsparcia finansowego, żeby jej efekty były dobre. Nie mogą się o nią starać duże przedsiębiorstwa (skorzystają tylko mikro, małe i średnie).

Pomoc na restrukturyzację

To wsparcie będzie z kolei dostępne dla przedsiębiorców, którzy opracowali plan restrukturyzacji, ale samodzielnie nie udźwignęliby jej kosztów. Tutaj pomoc będzie stopniowana. W chwili stwierdzenia problemów z płynnością przedsiębiorca będzie się starał o pomoc na ratowanie. Następnie, gdyby to wsparcie nie było wystarczające, a przedsiębiorca zalicza się do sektora MŚP, to będzie mógł wystąpić o dodatkową pożyczkę (tymczasowe wsparcie restrukturyzacyjne). Jeśli i ta pomoc nie rozwiąże problemu, to będzie mógł się zwrócić o pomoc na restrukturyzację. W przypadku dużych przedsiębiorców pomoc będzie wyglądała co do zasady podobnie, jednak z pominięciem drugiego etapu.

USA: Ograniczenie wykorzystywania technologii rozpoznawania twarzy

Senatorzy Jeff Merkley oraz Bernie Sanders zaproponowali wprowadzenie National Biometric Information Privacy Act, która została opracowana na podstawie ustawy regulującej kwestie przetwarzania danych biometrycznych w Illinois.

Nowe przepisy miałyby charakter przełomowy i zabraniałyby gromadzenia przez prywatne podmioty danych biometrycznych. Przetwarzanie danych takich jak skany oczu, odcisków twarzy czy palców oraz czerpanie z nich korzyści, wymagałaby zebrania uprzedniej zgody podmiotów danych.

Potrzeba wprowadzenia omawianej regulacji jest powodowana rosnącymi obawami dotyczącymi popularyzacji zjawiska gromadzenia przez firmy danych biometrycznych oraz wykorzystywania technologii rozpoznawania twarzy. Tego typu przetwarzanie wiąże się z wystąpieniem negatywnych konsekwencji dla bezpieczeństwa społeczności kolorowych. Zgodnie z przeprowadzonym w 2019 r. badaniem, osoby czarnoskóre oraz Azjaci byli 100 razy bardziej narażeni na błędną identyfikację przy pomocy technologii rozpoznawania twarzy.

Zgodnie ze stanowiskiem Jeffa Merkleya należy podjąć walkę z inwigilacją, która prowadzi do utraty prywatności oraz kontroli nad danymi bez względu czy jej źródłem jest państwo, czy prywatne firmy. Wskazał on również na zagrożenie dla swobód obywatelskich, jakie niesie za sobą omawiana technologia.

Ustawa ma na celu ograniczenie możliwości gromadzenia, handlu oraz przechowywania danych biometrycznych bez pisemnej zgody osób, których dane dotyczą. Obliguje również firmy prywatne do udzielania podmiotom danych informacji na temat gromadzonych na ich temat danych. Projekt regulacji jest wspierany przez Fight for the Future, The American Civil Liberties Union, Electronic Frontier Foundation i Open Technology Institute.

Źródło:

https://www.merkley.senate.gov/news/press-releases/merkley-sanders-introduce-legislation-to-put-strict-limits-on-corporate-use-of-facial-recognition-2020

Opodatkowanie odszkodowań za składniki majątku znajdujące się na likwidowanych ogródkach działkowych

Tak stwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 23.7.2020 r. (0113-KDIPT2-2.4011.468.2020.2.KR).

Zgodnie z art. 18 RodzOgrDzU, do likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego (ROD) lub jego części na cel publiczny w rozumieniu przepisów GospNierU, stosuje się przepisy GospNierU dotyczące wywłaszczania nieruchomości z uwzględnieniem warunków określonych w art. 21, art. 22 i art. 24 RodzOgrDzU.

Przy czym, nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca, stanowią jego własność (art. 30 ust. 2 RodzOgrDzU).

Z art. 22 ust. 1 RodzOgrDzU wynika zaś, że podmiot likwidujący obowiązany jest wypłacić:

1. działkowcom – odszkodowanie za składniki majątkowe znajdujące się na działkach, a stanowiące ich własność oraz za prawa do działki w ROD, pomniejszone o wartość prawa do działki przyznanego w nowo powstałym ROD;
2. stowarzyszeniu ogrodowemu – odszkodowanie, według kosztów odtworzenia, za składniki majątkowe stanowiące jego własność, a niepodlegające odtworzeniu.

Także przepis art. 128 ust. 1 GospNierU stanowi, że wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw.

Odszkodowanie, co do zasady, stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 PDOFizU. Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 PDOFizU, korzystają z przedmiotowego zwolnienia od podatku.

Jedno z takich zwolnień przewiduje art. 21 ust. 1 kpkt 29 PDOFizU, zgodnie z którym wolne od podatku są przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami lub z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu sprzedaży nieruchomości w związku z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami; nie dotyczy to przypadków, gdy właściciel nieruchomości, o której mowa w zdaniu pierwszym, nabył jej własność w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego bądź odpłatnym zbyciem nieruchomości za cenę niższą o co najmniej 50% od wysokości uzyskanego odszkodowania lub ceny zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w związku z realizacją prawa pierwokupu.

Jak podkreślił dyrektor KIS, zawarty w tym przepisie zwrot „przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłaconego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami” odnosi się do wszystkich przypadków, w których wypłata tego odszkodowania następuje stosownie do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc nie tylko w zakresie wywłaszczenia nieruchomości, lecz również w innych przewidzianych prawem sytuacjach (zdarzeniach), w których stosownie do tych przepisów odszkodowanie to jest wypłacane.

W tym przypadku, powodem likwidacji ogródka działkowego była decyzja wojewody, który wskazał teren inwestycji publicznej. W związku z tym, w tym przypadku odszkodowanie wypłacone działkowcom, jest objęte przedmiotowym zwolnieniem od podatku dochodowego.

Ministerstwo Finansów informuje o przerwie w przyjmowaniu danych do systemu GIIF

Komunikat MF dostępna na: https://www.gov.pl/web/finanse/komunikat-nr-25-dotyczacy-przerwy-w-przyjmowaniu-danych-do-systemu-giif-w-dniu-8-sierpnia-2020-r

Informujemy, że w dniu 8 sierpnia 2020 r. w godzinach od 08:00 do 16:00 z powodu prowadzonych prac serwisowych nie będzie możliwe przesyłanie danych do GIIF.

Za utrudnienia przepraszamy.

Źródło: www.gov.pl/web/finanse

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia – korzystne dla podatników orzeczenia NSA

Chodzi o wyroki NSA z 30.7.2020 r. (I FSK 128/20 oraz I FSK 42/20).

Orzeczenia te są skutkiem skarg kasacyjnych na wyroki WSA we Wrocławiu z 22.7.2019 r. (I SA/Wr 365/19 oraz I SA/Wr 366/19). Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325; dalej: OrdPU), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. A zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 OrdPU, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

WSA we Wrocławiu podkreślił, że art. 70 § 6 pkt 1 OrdPU uzależnia zawieszenie biegu terminu przedawnienia od wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Pewność prawa wymaga, zdaniem sądu, aby strona miała świadomość zrealizowania tej przesłanki, ponieważ musi mieć możliwość zapoznania się z dokładnymi i rzeczywistymi argumentami organu, co wynika również z prawa do obrony. Taka sytuacja jest niemożliwa, gdy podatnik nie zna przyczyn wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Tym samym nie może podjąć w związku z tym odpowiednich działań na gruncie prawa podatkowego. W sprawie będącej przedmiotem orzeczenia skarżąca została zawiadomiona jedynie o części stawianych zarzutów naruszenia ustawy z 10.09.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 19; dalej: KKS), co powoduje, że w części nieujawnionych zarzutów została pozbawiona prawa do obrony.

O ile przepisy art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70 § 7 pkt 1 OrdPU są jasne w swej treści to jego stosowanie przez organy powoduje, że podatnik pozostaje w niepewności co do momentu podjęcia zawieszonego postępowania karnego skarbowego a w konsekwencji co do momentu upływu terminu przedawnienia. Podatnik powinien oczekiwać, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego powinno następować w rozsądnym terminie.

Na orzeczenia WSA wniesiono skargi kasacyjne, które NSA, we wskazanych wyżej wyrokach, odrzucił. NSA uznał, że sądy administracyjne mają prawo zbadać, czy zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego było skutkiem wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Wyroki nie mają jeszcze pisemnego uzasadnienia.