0113-KDIPT1-1.4012.212.2020.2.MG – Interpretacja indywidualna z dnia 28-05-2020

Interpretacja indywidualna z dnia 28-05-2020

0113-KDIPT2-3.4011.453.2020.1.AC – Interpretacja indywidualna z dnia 28-05-2020

Skutki podatkowe zbycia bądź umorzenia udziałów spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (SPZOO II)

Tarcza antykryzysowa 4.0 – kolejne działania osłonowe w Sejmie

Rządowy projekt ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych na zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o zmianie niektórych innych ustaw

Wnioskodawcy proponują dokonanie zmian w przepisach z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.). W ramach tej nowelizacji ustawodawca ma umożliwić prowadzenia procedur planistycznych w sposób dostępny dla każdego zainteresowanego, z wykorzystaniem środków komunikowania się na odległość. Oznacza to, że wnioski lub uwagi dotyczące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projektu tego studium, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu tego planu, projektu uchwały ustalającej zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, projektu audytu krajobrazowego, ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego, projektu tego studium albo planu zagospodarowania przestrzennego województwa będą mogły być także wnoszone w formie elektronicznej, w tym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności poczty elektronicznej lub formularzy zamieszczonych przez organ w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, a także w innych formach, jeżeli inne formy złożenia wniosków lub uwag określi organ. Wnoszący uwagi lub wnioski podaje swoje imię i nazwisko albo nazwę oraz adres zamieszkania albo siedziby. Także dyskusja publiczna nad projektem będzie mogła być prowadzona za pomocą środków porozumiewania się na odległość, zapewniających jednoczesną transmisję wizji i dźwięku.

Zmiany dotyczą także zasad publicznego ogłaszania prac, m.in. o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu.

Dofinansowanie badania pracowników w kierunku koronawirusa ze środków zakładowego funduszu socjalnego

Działalność socjalna pracodawcy

Z funduszu socjalnego dopuszczalne jest finansowanie tylko działalności socjalnej pracodawcy, a tą definiuje art. 2 pkt 1 ustawy z 4.3.1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1352 ze zm.). Definicja ta została skonstruowana na podstawie wyliczenia usług pracodawcy, uznanych przez ustawodawcę za urzeczywistniające cele socjalne. Do usług tych zaliczono działania wspierające:

1) wypoczynek, zorganizowany przez zakład, inne podmioty lub przez samych pracowników,

2) działalność kulturalno-oświatową,

3) sport i rekreację,

4) opiekę nad dziećmi w żłobkach i klubach dziecięcych, sprawowaną przez dziennego opiekuna lub nianię, w przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego,

5) udzielanie pomocy materialnej w formie rzeczowej lub finansowej,

6) pomoc na cele mieszkaniowe.

Wyliczenie usług, które należą do zakresu zakładowej działalności socjalnej, tworzy katalog zamknięty, co oznacza, że nie można uznać za działalność socjalną innych usług pracodawcy realizowanych na rzecz pracowników w związku z zatrudnianiem (np. ubezpieczenia emerytalne i na życie, kasa zapomogowo-pożyczkowa, zakwaterowanie, wyżywienie, dowóz do pracy, szkolenia podnoszące kwalifikacje zawodowe, odprawy dla pracowników zwalnianych z przyczyn dotyczących pracodawcy, zakładowa służba zdrowia, abonament w prywatnej klinice, szczepienia ochronne czy opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne).

Wydatki na utrzymanie zakładowej służby zdrowia lub na opiekę medyczną

Powszechnie przyjmuje się, że do działalności socjalnej nie powinny być zaliczane wydatki na utrzymanie zakładowej służby zdrowia lub na opiekę medyczną, finansowanie szczepień ochronnych. W tych kategoriach należy zdaniem autora traktować dofinansowanie badania pracowników w kierunku koronawirusa. Badanie w kierunku koronawirusa przeprowadzają bezpłatnie placówki służby zdrowia w przypadku występowania objawów infekcji lub w razie kontaktu z osobą, u której zdiagnozowano koronawirusa. Poza tymi przypadkami pracownik nie ma raczej potrzeby przeprowadzania testu na obecność koronawirusa. Komercyjne badanie profilaktyczne nie jest niezbędną potrzebą życiową pracowników. Wiedza o stanie zdrowia pracowników może być potrzebna pracodawcy, ale omawiane badania, nawet tylko dla chętnych pracowników, nie mieszczą się w przytoczonej powyżej ustawowej definicji zakładowej działalności socjalnej. Pracodawca nie może organizować usług zdrowotnych ze środków zakładowego funduszu socjalnego.

Choroba jako zdarzenie losowe

Udzielenie pomocy ze środków funduszu socjalnego możliwe byłoby natomiast, gdyby pracownik (lub członek jego rodziny) zachorował na koronawirusa i z tego powodu pogorszyłaby się jego sytuacja socjalna. W takim przypadku chorobę traktuje się jako zdarzenie losowe, w związku z którym na wniosek pracownika możliwe jest przyznanie zapomogi.

Regulamin funduszu

Aby pracodawca mógł wypłacać środki funduszu socjalnego na dany cel, powinien wprowadzić do regulaminu funduszu postanowienia określające taki cel wydatkowania środków oraz wskazujące wysokość, częstotliwość i tryb przyznawania pomocy. Po pierwsze, pracodawca powinien więc najpierw formalnie zmienić treść regulaminu tak, aby przewidywał dofinansowanie danego celu. Po drugie, powinien pamiętać o podstawowej zasadzie realizacji świadczeń z funduszu, zgodnie z którą przyznawanie świadczeń powinno następować z zastosowaniem kryterium sytuacji socjalnej (złożonej z sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej) osoby ubiegającej się o korzystanie z funduszu.

Kolejne zmiany w Prawie budowlanym w związku z COVID-19

W ramach tej ustawy zostanie wprowadzona nowelizacja do ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej: KoronawiusU). Skutkować ona będzie zmianą w zakresie przepisów ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.).

W ramach noweli poszerzony zostanie zakres niestosowania przepisów Prawa Budowlanego. W nowym brzmieniu zakres niestosowania dotyczyć będzie utrzymania ciągłości działania istotnych usług służących bezpośrednio przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19, w szczególności w zakresie telekomunikacji, łączności publicznej, transportu, świadczeń zdrowotnych, energetyki, handlu, gospodarki wodnej lub kanalizacyjnej, oczyszczania ścieków, porządku publicznego, obronności, niezbędne jest projektowanie, budowa, przebudowa, zmiany sposobu użytkowania, remontu, utrzymania lub rozbiórki obiektów budowlanych.

W sytuacji gdy nie będzie możliwe uzyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej niezwłocznie zawiadamia właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę nieruchomości o zamiarze ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych lub zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Po upływie 7 dni od dnia powtórnego zawiadomienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych lub zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zawiadomień, o których mowa nie stosuje się w przypadku, gdy niezwłoczne rozpoczęcie robót budowlanych lub zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, o których mowa w ust. 1, jest niezbędne dla utrzymania ciągłości działania istotnych usług służących bezpośrednio przeciwdziałaniu i zwalczaniu COVID-19 lub w celu zapobieżenia znacznej szkodzie; stosunku do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

Urlop wypoczynkowy. Czy pracodawca może wysłać pracownika na przymusowy urlop?

Planem urlopów nie obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi, czyli tzw. urlopu „na żądanie”. Pracodawca nie ustala planu urlopów, jeżeli zakładowa organizacja związkowa wyraziła na to zgodę lub gdy u danego pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa. W takich przypadkach pracodawca ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem biorąc pod uwagę wniosek pracownika i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy.

Obowiązujący stan epidemii to sytuacja wyjątkowa. Jak dzisiaj wygląda kwestia urlopów?

Zgodnie z Kodeksem pracy pracodawca zobowiązany jest udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Jeżeli z przyczyn leżących po stronie pracodawcy lub pracownika pracownik nie wykorzysta całego urlopu do końca roku, z dniem 1 stycznia następnego roku urlop ten stanie się urlopem zaległym.

Czy pracodawca może wysłać pracownika bez jego zgody na urlop wypoczynkowy?

Udzielenie pracownikowi urlopu wypoczynkowego przez pracodawcę w drodze jednostronnej decyzji, czyli bez zgody pracownika, jest dopuszczalne jedynie w przypadku polecenia wykorzystania przez pracownika urlopu zaległego oraz w przypadku polecenia wykorzystania przez pracownika przysługującego mu urlopu w okresie wypowiedzenia.

Oznacza to, że pracodawca może „wysłać” pracownika na zaległy urlop, czyli niewykorzystany w roku 2019, szczególnie w okresie epidemii, tzn. w czasie, gdy jego zakład pracy został zamknięty zgodnie z odrębnymi przepisami lub nastąpiły inne uzasadniające okoliczności związane z epidemią. Dotyczy to jednak wyłącznie urlopu zaległego.

Co ważne, termin wykorzystania zaległego urlopu upływa 30 września danego roku.

Jeżeli pracownik wykorzystał cały urlop za rok ubiegły, to pracodawca może „wysłać” go na przymusowy urlop wypoczynkowy?

Nie, taka możliwość nie dotyczy urlopu bieżącego, czyli za rok 2020.

Źródło:

www.gov.pl

Asesor skazuje za niełożenie na dzieci

Powiększony skład Sądu Najwyższego miał we wtorek odpowiedzieć, czy asesor, orzekając jednoosobowo, mógł skazać za niepłacenie alimentów. Odmówił jednak podjęcia uchwały. Uznał, że rozstrzygnięcie przedstawionego zagadnienia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy na etapie postępowania skargowego. Argument? Kwestia obsady sądu pierwszej instancji, w tym orzekanie przez asesora sądowego, nie może być w tym postępowaniu badana z urzędu na podstawie art. 439 § 1 procedury karnej. Wkrótce zapewne pojawi się kolejne pytanie w podobnej sprawie.

Z tym samym problemem nie poradził sobie wcześniej trzyosobowy skład SN. Sprawa trafiła więc do składu siódemkowego. Chodzi o odpowiedź na pytanie, czy zgodnie z art. 30 § 1 kodeksu postępowania karnego sąd może na posiedzeniu orzekać w składzie jednego asesora sądowego, wydając wyrok skazujący po 1 stycznia 2016 r.

Skąd wątpliwości?

Otóż wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z 13 listopada 2018 r. na skutek ugody z prokuratorem D.S. został uznany za winnego ciągu przestępstw niealimentacji. Sąd wymierzył mu karę dziesięciu miesięcy ograniczenia wolności oraz nakazał przepracować społecznie 30 godzin w ciągu miesiąca. Oskarżonego zobowiązano też do łożenia na utrzymanie małoletniego syna. W sprawie orzekał asesor.

Od tego wyroku apelację wniósł prokurator rejonowy w M., zarzucając orzeczeniu „obrazę przepisów prawa materialnego ( art. 209 § 1 KK) polegającą na pominięciu w opisie przypisanych oskarżonemu czynów jednego z istotnych znamion przedmiotowego przestępstwa, poprzez niewskazanie, iż oskarżony zachowaniem swoim naraził małoletniego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Podnosząc ów zarzut, prokurator wniósł o „zmianę zaskarżonego w tej części wyroku poprzez prawidłowe opisanie w treści tych czynów wszystkich istotnych znamion i przyjęcie pełnej ich kwalifikacji prawnej”.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z 27 lutego 2019 r. wyrok pierwszej instancji został uchylony i przekazany do ponownego rozpoznania.

Od orzeczenia tego prokurator rejonowy w M. wniósł skargę na wyrok sądu odwoławczego, zarzucając rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania. Chodziło o błędne stwierdzenie, że nie zachodzą prawne przesłanki zmiany orzeczenia i w konsekwencji bezzasadne jest uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

SN, do którego sprawa trafiła, nabrał zasadniczych wątpliwości. Chodzi o wydanie orzeczenia pierwszoinstancyjnego przez asesora sądowego i związane z tym wątpliwości, czy jest umocowany do orzekania w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania karnego i potencjalnej bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

SN miał do wyboru: albo skargę uwzględnić, albo oddalić, uznając, że rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji było zasadne.

Sygnatura akt: I KZP 14/19

S-ILPP1/4512-1-258/16/20-S/NK – Interpretacja indywidualna z dnia 27-05-2020

Obowiązek rejestracji Wspólnoty jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług

Zagrożenie upadłością podstawą wstrzymania wykonania decyzji

Stan faktyczny

„A.” sp. z o.o. sp.k. w skardze na decyzję w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych złożyła wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podatniczka wyjaśniła, że funkcjonuje na rynku od kilkudziesięciu lat w formule spółki rodzinnej, nie jest nastawiona na krótkotrwały zysk, nie wyzbywa się aktywów a jej obecna sytuacja nie jest skutkiem nieprzemyślanych działań, tylko rezultatem toczących się postępowań wymiarowych połączonych ze wstrzymaniem przez organy podatkowe zwrotu podatku VAT w kwocie przekraczającej 3 mln zł. „A.” sp. z o.o. sp.k. zawarła i spłaca układ ratalny dotyczący decyzji podatkowej w kwocie przekraczającej 2 mln 900 tys. zł. Jednocześnie podatniczka wskazała, że jej zysk za rok 2018 w stosunku do roku poprzedniego był niemal dziesięciokrotnie niższy i wyniósł jedynie 1,46% przychodów, zaś wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania z kwoty 6,2 mln zł wzrosła niemal do kwoty 13,4 mln zł.

Z uzasadnień WSA i NSA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że na poczet zabezpieczenia zobowiązań skarżącej na rachunku depozytowym organu I instancji zostało zgromadzone 900 tys. zł. W uzasadnieniu uznano, że skoro zaskarżona decyzja jest jedyną, która została wydana wobec podatniczki, to ma ona zabezpieczone środki na zaspokojenie wynikającego z niej zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu, ponieważ działalność skarżącej została już bardzo ograniczona, a wręcz faktycznie wstrzymana, to wykonanie spornej decyzji nie może już wpłynąć na prowadzoną działalność.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji uznając, że skarżąca wypełniła obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z 29.1.2020 r., I FZ 259/19, Legalis; postanowienie NSA z 3.10.2019 r., I FZ 190/19, Legalis). W uzasadnieniu podkreślono, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd wydaje postanowienie na podstawie akt sprawy, co oznacza, że w tym postępowaniu należy uwzględnić również dowody przedstawione w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy pod warunkiem, iż uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej odnosi się do tych kwestii. Pomimo tego, że przesłanki o udzielenie prawa pomocy i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu są rozłączne, to zawarte w pierwszym z wniosków informacje obrazują sytuację strony, która winna być wzięta pod uwagę także w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z 29.1.2020 r., I FZ 241/19, Legalis; postanowienie NSA z 3.10.2019 r., I FZ 190/19, Legalis).

Podatniczka wskazała, że cały jej zysk w 2018 r. wyniósł 660 tys. zł przy przychodach wynoszących 45 mln zł. Ponieważ zaskarżona decyzja wraz z odsetkami przekracza 834 tys. zł, wyegzekwowanie jej spowoduje konsekwencje tak poważne, że nawet ewentualny zwrot tej kwoty nie będzie mógł odwrócić powstałych skutków. Skarżąca wyjaśniła, że jej działalność polega na obrocie paliwami i prowadzeniu stacji paliw, zaś nieuregulowanie zobowiązań spowoduje wstrzymanie dostaw i rozliczeń z kontrahentami oraz pozbawi ją środków na bieżący obrót paliwem, co to doprowadzi do wstrzymania działalności gospodarczej i ryzyka upadłości. „A.” sp. z o.o. sp.k. twierdziła też, że w zwykłych okolicznościach mogłaby uiścić należną kwotę, gdyby nie fakt, że postępowanie wymiarowe zbiegło się z postępowaniami o zwrot VAT w kwocie przekraczającej 3 mln zł, które to postępowania te były wielokrotnie przedłużane, co przesunęło w czasie zwrot podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny przyznając podatniczce ochronę tymczasową wskazał, że przedstawione okoliczności i groźba upadłości uprawdopodobniają zarówno przesłankę znacznej szkody, jak i trudnych do odwrócenia skutków warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśniono, pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutków, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd uznał, że w tych okolicznościach nie można oczekiwać od podatniczki aby gromadziła środki finansowe na pokrycie wszystkich potencjalnych rozliczeń z organami podatkowymi, zwłaszcza, że jej działalność jest ograniczona do minimum.