EROD o aplikacjach służących do ustalania kontaktów zakaźnych

Posiedzenie odbyło się 16 czerwca 2020 r.

EROD przyjęła oświadczenie w sprawie interoperacyjności aplikacji służących ustalaniu kontaktów zakaźnych, opierając się na Wytycznych EROD 4/2020 w sprawie wykorzystywania danych o lokalizacji oraz narzędzi służących ustalaniu kontaktów zakaźnych w kontekście pandemii COVID-19. Oświadczenie przedstawia pogłębioną analizę kluczowych aspektów, w tym przejrzystości przetwarzania, podstawy prawnej, administrowania, praw osób, których dane dotyczą, zatrzymywania i minimalizacji danych, bezpieczeństwa informacji oraz prawidłowości danych w kontekście tworzenia interoperacyjnej sieci aplikacji, które muszą być rozpatrywane jako uzupełnienie tych wymienionych w Wytycznych EROD 4/2020.

EROD podkreśla, że udostępnianie danych o osobach, które zostały pozytywnie zdiagnozowane lub uzyskały pozytywny wynik testu, przy pomocy takich interoperacyjnych aplikacji, powinno się odbywać wyłącznie na podstawie dobrowolnego działania użytkownika. Udzielanie informacji osobom, których dane dotyczą oraz posiadanie kontroli nad swoimi danymi, zwiększy ich zaufanie do rozwiązań i ich potencjalnego wykorzystania. Cel interoperacyjności nie powinien być wykorzystywany jako argument do rozszerzenia gromadzenia danych osobowych ponad to, co jest niezbędne.

Ponadto EROD przyjęła oświadczenie w sprawie przetwarzania danych osobowych w kontekście ponownego otwarcia granic Schengen w następstwie pandemii COVID-19. Środki pozwalające na bezpieczne ponowne otwarcie granic, które są obecnie przewidywane lub wdrażane przez państwa członkowskie, obejmują badania na obecność COVID-19, wymóg posiadania certyfikatów wydawanych przez pracowników służby zdrowia i korzystanie z dobrowolnej aplikacji służącej ustalaniu kontaktów zakaźnych. Większość środków wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych.

EROD przypomina, że przepisy dotyczące ochrony danych nadal obowiązują i pozwalają na skuteczne reagowanie na pandemię, chroniąc jednocześnie podstawowe prawa i wolności. EROD podkreśla, że przetwarzanie danych osobowych musi być niezbędne i proporcjonalne, a stopień ochrony powinien być spójny w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym. W oświadczeniu EROD wzywa państwa członkowskie do przyjęcia wspólnego europejskiego podejścia przy podejmowaniu decyzji, w których przetwarzanie danych osobowych w tym kontekście jest niezbędne.

Rada przyjęła również dwa pisma do eurodeputowanego Körnera. Pierwsze dotyczy zakazu szyfrowania w krajach trzecich dla oceny poziomu ochrony danych. Drugie natomiast art. 25 RODO i osłon kamer internetowych. Eurodeputowany Körner podkreślił, że ta technologia może pomóc w zachowaniu zgodności z RODO i zasugerował, że nowe laptopy powinny być w nie wyposażone.

EROD przyjęła również pismo do CEAOB w sprawie ustaleń dotyczących amerykańskiej Rady Nadzoru Rachunkowości Spółek Publicznych (PCAOB).

W związku z 32. posiedzeniem plenarnym, na stronie internetowej EROD opublikowano oświadczenie prasowe, którego tłumaczenie w języku polskim dostępne jest w załączniku poniżej:
https://edpb.europa.eu/news/news/2020/thirty-second-plenary-session-statement-interoperability-contact-tracing-applications_en

Agenda 32. posiedzenia plenarnego EROD jest dostępna pod adresem: https://edpb.europa.eu/sites/edpb/files/files/file1/20200616plen_publicagenda_en.pdf

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/1570

Wpływ inwestycji na środowisko naturalne

Stan faktyczny

Sporną decyzją niemiecki organ udzielający zezwolenia zatwierdził plan budowy odcinka autostrady. Decyzją tą udzielono inwestorowi także zezwolenia na odprowadzanie wód opadowych z nawierzchni drogi do trzech zbiorników wodnych, względnie do wód podziemnych. Dokumentacja dotycząca tego przedsięwzięcia była publicznie dostępna. Jednak dokumenty dotyczących ochrony przed hałasem i odprowadzania wody deszczowej, nie zostały wymienione w ogłoszeniu o tym udostępnieniu. W następstwie wydania ww. zezwolenia na przedsięwzięcie skarżący, którzy mieli zostać wywłaszczeni lub posiadali w obrębie tego terenu studnie domowe będące ich indywidualnym zaopatrzeniem w wodę pitną, wnieśli do sądu skargę na sporną decyzję.

Pytania prejudycjalne 

– Czy art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13.12.2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz. L z 2012 r., Nr 26, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na ustanowienie, iż żądanie uchylenia decyzji zezwalającej na inwestycję dotyczącą przedsięwzięcia ze względu na uchybienie proceduralne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy dane uchybienie pozbawiło skarżącego przysługującego mu prawa do udziału w procesie decyzyjnym w sprawach dotyczących środowiska, zagwarantowanego w art. 6 tej dyrektywy?

– Czy art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby kontrola realizacji obowiązków, które przepis ten przewiduje, mogła zostać przeprowadzona dopiero po wydaniu zezwolenia na przedsięwzięcia?

– Czy art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, że przekroczenie co najmniej jednej środowiskowej normy jakości dla danego parametru należy traktować jako pogorszenie stanu chemicznego jednolitej części wód podziemnych spowodowane przedsięwzięciem?

– Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/60 w zw. z art. 19 i art. 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, że członkowie społeczności, której dotyczy przedsięwzięcie, powinni mieć możliwość podniesienia przed właściwymi sądami krajowymi zarzutu naruszenia obowiązku zapobiegania pogarszaniu stanu jednolitej części wód i poprawienia jej stanu?

Stanowisko TS

Żądanie uchylenia decyzji zezwalającej na inwestycję 

W art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92 przewidziano, że państwa członkowskie zapewniają, aby zgodnie z krajowym systemem prawnym członkowie „zainteresowanej społeczności” mający wystarczający interes albo podnoszący naruszenie prawa, gdy administracyjne procedury prawne państwa wymagają tego jako warunku koniecznego, mieli dostęp do procedury odwoławczej, aby zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, działań lub zaniechań wchodzących w zakres przepisów tej dyrektywy. Trybunał podkreślił, że dopuszczalność środka prawnego może być uzależniona od istnienia „wystarczającego interesu prawnego” lub istnienia „naruszenia prawa”, w zależności od tego, którą z tych dwóch przesłanek przewiduje ustawodawstwo krajowe.

Z orzecznictwa TS wynika, że jeśli uchybienie proceduralne nie prowadzi do skutków mogących mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, nie można uznać, iż narusza ono prawa osoby, która na to uchybienie się powołuje (wyrok TS z 7.11.2013 r., Gemeinde Altrip i in., C‑72/12, EU:C:2013:712, pkt 49).

Trybunał orzekł, że art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on, aby państwa członkowskie przewidziały, że jeżeli uchybienie proceduralne, które obciąża decyzję o zezwoleniu na przedsięwzięcie, nie może zmienić jej treści, żądanie uchylenia tej decyzji jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy rozpatrywana nieprawidłowość pozbawiła skarżącego przysługującego mu prawa do udziału w procesie decyzyjnym w sprawach dotyczących środowiska, zagwarantowanego w art. 6 tej dyrektywy.

Kontrola obowiązków przewidzianych w art. 4 ust. 1 

Trybunał podkreślił, że art. 4 dyrektywy 2000/60 zawiera nie tylko obowiązki planowania długoterminowego przewidziane w planach gospodarowania i programach środków działania, lecz dotyczy również szczególnych konkretnych przedsięwzięć, do których stosuje się również zakaz pogarszania stanu jednolitej części wód. W konsekwencji państwo członkowskie jest zobowiązane odmówić wydania zezwolenia na przedsięwzięcie, w przypadku gdy może ono pogorszyć stan jednolitej części wód, której dotyczy, lub może przeszkodzić w uzyskaniu „dobrego stanu” jednolitej części wód powierzchniowych lub podziemnych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych również w tym przepisie. Trybunał doprecyzował, że jeżeli przedsięwzięcie może wywrzeć negatywne skutki dla wód, może być ono przedmiotem zezwolenia jedynie wówczas, gdy spełnione są warunki określone w art. 4 ust. 7 lit. a)–d) tej dyrektywy. Na organach krajowych właściwych w zakresie udzielenia zezwolenia na przedsięwzięcie spoczywa obowiązek kontroli przed wydaniem takiego zezwolenia, czy te warunki zostały spełnione, bez uszczerbku dla ewentualnej kontroli sądowej.

Trybunał orzekł, że art. 4 dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się temu, aby przeprowadzana przez właściwy organ kontrola przestrzegania przewidzianych w nim obowiązków, wśród których znajduje się zapobieganie pogorszeniu się stanu jednolitej części wód, zarówno powierzchniowych, jak i podziemnych, których dotyczy przedsięwzięcie, mogła mieć miejsce dopiero po udzieleniu zezwolenia na nie.

Informacje udostępnione społeczeństwu

Trybunał wskazał, że zgodnie z dyrektywą 2011/92 informacje udostępnione społeczeństwu do celów konsultacji przed wydaniem zezwolenia na przedsięwzięcie powinny zawierać dane niezbędne do oceny jego oddziaływania na wody w świetle kryteriów i obowiązków przewidzianych w szczególności w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/60.

Trybunał przyznał, że z art. 5 i 6 dyrektywy 2011/92 nie można wywieść, iż dane umożliwiające ocenę wpływu przedsięwzięcia na wodę muszą znajdować się w jednym dokumencie, takim jak sprawozdanie lub ekspertyza techniczna. Jednakże zainteresowana społeczność powinna mieć rzeczywistą możliwość udziału w procesie decyzyjnym i prawidłowego przygotowania się do tego. W związku z tym istotne jest, aby dokumentacja udostępniona społeczeństwu umożliwiała mu uzyskanie dokładnego obrazu oddziaływania danego przedsięwzięcia na stan jednolitej części wód, której przedsięwzięcie dotyczy, tak aby jego członkowie byli w stanie sprawdzić realizację obowiązków wynikających w szczególności z art. 4 dyrektywy 2000/60. W szczególności przedstawione dane powinny wskazywać, czy w świetle kryteriów ustanowionych w tej dyrektywie dane przedsięwzięcie może doprowadzić do pogorszenia stanu jednolitej części wód. W ocenie TS niekompletna dokumentacja lub dane rozproszone w wielu dokumentach w sposób pozbawiony spójności nie pozwalają zainteresowanej społeczności na skuteczne uczestnictwo w procesie podejmowania decyzji, a zatem nie spełniają wymogów wynikających z art. 6 dyrektywy 2011/92.

Ponadto zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. e) tej dyrektywy na inwestorze spoczywa obowiązek sporządzenia „podsumowania w języku nietechnicznym” informacji, o których mowa w ust. 3 lit. a)–d), w tym danych niezbędnych do rozpoznania i oszacowania głównych skutków, które mogą być spowodowane w środowisku przez to przedsięwzięcie.

Trybunał wskazał, że w niniejszej sprawie do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy dokumentacja, do której społeczeństwo miało dostęp przed wydaniem zezwolenia na rozpatrywane przedsięwzięcie, spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 2011/92, takie jak sprecyzowane w niniejszym wyroku.

Trybunał orzekł, że art. 6 dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że informacje udostępnione społeczeństwu w toku procedury udzielenia zezwolenia na przedsięwzięcie powinny zawierać dane niezbędne do oceny jego oddziaływania na wody w świetle kryteriów i obowiązków przewidzianych w szczególności w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/60.

Pogorszenie stanu chemicznego jednolitej części wód podziemnych

W ocenie TS art. 4 ust. 1 lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2000/60 należy interpretować w ten sposób, że za pogorszenie stanu chemicznego jednolitej części wód podziemnych w wyniku przedsięwzięcia należy uznać, po pierwsze, przekroczenie co najmniej jednej z norm jakości lub jednej wartości progowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2006/118, a po drugie, przewidywalne zwiększenie stężenia zanieczyszczenia, w sytuacji gdy ustalony dla niego próg jest już przekroczony. Wartości zmierzone w każdym miejscu monitorowania należy uwzględnić indywidualnie.

Prawo jednostek do podejmowania środków mających na celu zapobieganie zanieczyszczeniu

Zdaniem TS art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/60 w związku z art. 19 TUE i art. 288 TFUE należy interpretować w ten sposób, że członkowie społeczności, której dotyczy przedsięwzięcie, powinni mieć możliwość podniesienia przed właściwymi sądami krajowymi zarzutu naruszenia obowiązku zapobiegania pogarszaniu stanu jednolitej części wód i poprawienia jej stanu, jeżeli to naruszenie dotyczy ich bezpośrednio.

Darowizna pieniędzy na zakup komputerów nie rodzi skutków VAT dla obdarowanego

Opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Gmina otrzymała darowiznę z przeznaczeniem na zakup komputerów na cele oświatowe. Przyjęcie darowizny nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, co oznacza, że nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: VATU) stawkę podatku w wysokości 0% stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego:

– dla placówek oświatowych,

– dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym – przy zachowaniu warunków wymienionych art. 83 ust. 13–15 VATU.

Zgodnie z ust. 13 tego artykułu opodatkowaniu stawką 0% podlegają towary wymienione w załączniku:

– jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych,

– drukarki,

– skanery,

– urządzenia komputerowe do pisma Braille’a (dla osób niewidomych i niedowidzących),

– urządzenia dla transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe routery i modemy).

Dokonujący dostawy stosuje stawkę podatku 0%, pod warunkiem:

1) posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. a;

2) posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. b.

Dostawca obowiązany jest przekazać kopię ww. dokumentów do właściwego urzędu skarbowego.

Ponadto, mając na uwadze obecną sytuację w kraju spowodowaną COVID-19 Minister Finansów rozporządzeniem z dnia 20 kwietnia 2020 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych do 30 czerwca 2020 r. obniżył do wysokości 0% stawkę podatku VAT. Zmiana polega na dodaniu po § 10 – § 10a i dotyczy dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 VATU, której przedmiotem są komputery przenośne, wyłącznie laptopy i tablety, na rzecz:

1) placówek oświatowych;

2) organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych oraz operatora OSE, o którym mowa w ustawie z 27.10.2017 r. o Ogólnopolskiej Sieci Edukacyjnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2184) – w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym;

3) organów prowadzących szkołę lub placówkę, o których mowa w art. 4 pkt 16 ustawy z 14.12.2016 r. – Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 910 ze zm.; dalej: PrOśw) tj. ministra, jednostkę samorządu terytorialnego, inne osoby prawne i fizyczne) – w celu dalszego nieodpłatnego przekazania prowadzonym placówkom oświatowym.

Obniżoną stawkę podatku 0% stosuje się pod warunkiem zawarcia pisemnej umowy darowizny między podatnikiem dokonującym dostawy towarów oraz ww. w pkt 1-3 podmiotami.

Przez placówkę oświatową rozumie się publiczne i niepubliczne jednostki, o których mowa w art. 2 pkt 1-4 i 7 PrOśw , uczelnie w rozumieniu ustawy z 20.7.2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 85) oraz placówki opiekuńczo-wychowawcze w rozumieniu ustawy z 9.6.2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 821).

Wobec powyższego, mając na uwadze sytuację w kraju związaną z COVID-19 ustawodawca obniżył tymczasowo stawkę VAT do 0% dla dostawy komputerów przenośnych, wyłącznie laptopów i tabletów w formie darowizny dla placówek oświatowych, organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych oraz operatora OSE, jak i organów prowadzących szkołę lub placówkę pod warunkiem zawarcia pisemnej umowy darowizny między podatnikiem dokonującym dostawy a obdarowanym podmiotem.

Podsumowując, otrzymanie pieniędzy w formie darowizny nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Zakup przez Gminę komputerów na cele oświatowe będzie stanowiło dla dostawcy podstawę do zastosowania stawki VAT 0% przy spełnieniu pozostałych warunków.

(RA)

Autokontrola: czy skład może być ten sam?

Przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczyło się postępowanie, w którym zostało wydanych kilka postanowień. Na pewnym etapie, na orzeczenie SKO wydane w październiku strona wniosła o:

Organ w grudniu, powołując się na art. 54 § 3 PosAdmU, czyli w trybie autokontroli uwzględnił skargę i stwierdził, że jego październikowe orzeczenie nie weszło do obrotu prawnego. Jednak na to grudniowe postanowienie strona złożyła skargę, wnosząc o stwierdzenie nieważności. Czemu zdecydowała się na taki krok? W uzasadnieniu wskazała, że postanowieniu wydanemu w październiku zarzuciła nie tylko to, że nie weszło ono do obrotu prawnego, ale głównie to, że zostało wydane w okolicznościach uzasadniających uznanie postanowienia za nieważne, w niewłaściwej formie. Dlatego, zdaniem strony to orzeczenie nie spełniało wymogów uwzględnienia skargi w całości, a w trybie kontroli nie można tego zrobić w inny sposób, dlatego orzeczenie organu nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa.

Ponadto, zdaniem Strony orzeczenie w trybie art. art. 54 § 3 PostAdmU musi zostać wydane w innym składzie niż orzeczenie podlegające autokontroli organu. Strona wskazała też, że organ mimo deklaracji o uwzględnieniu skargi, nie uchylił zaskarżonego postanowienia i nie wydał nowego, do czego był zobligowany treścią zdania drugiego powołanego przepisu. Strona zaskarżyła też skład orzekający SKO – zdaniem strony orzeczenie w trybie autokontroli musi być wydane przez organ kolegialny w innym składzie orzekającym niż to zaskarżone.

W wydanym orzeczeniu WSA przypomniał, że w trybie autokontroli organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie tak, jak tego oczekuje strona, a więc rozstrzygnięcie powinno uwzględniać skargę w całości. Jeśli nie, to powinien pozostawić skargę do rozpoznania sądowi administracyjnemu.

Sąd nie zgodził się jednak z tym, że skład SKO w trybie autokontroli był nieprawidłowy. Wprawdzie, jak przypomniał WSA, są orzeczenia NSA, które stoją na stanowisku, że organ kolegialny powinien rozpatrywać skargę w trybie autokontroli w zmienionym składzie, ale WSA nie podzielił tego stanowiska. Według WSA istotą autokontroli pozostaje skontrolowanie przez skład orzekający wydanego przez siebie orzeczenia (naprawienie błędów i wydanie orzeczenia prawidłowego). „Mając powyższe na uwadze w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, postanowienie wydane w trybie autokontroli przez organ kolegialny może zostać wydane przez ten sam skład osobowy”.

Organ wyznaczony do prowadzenia systemu teleinformatycznego przekazującego naczelnikowi urzędu skarbowego dokumenty egzekucyjne

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 1072 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów z 10.6.2020 r. w sprawie wyznaczenia organu do prowadzenia systemu teleinformatycznego przeznaczonego do przekazywania naczelnikowi urzędu skarbowego wniosków egzekucyjnych i tytułów wykonawczych lub wymaganych informacji.

Od 30.7.2020 r. obowiązują nowe przepisy dodane do art. 26 ustawy z 17.6.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; dalej: PostAdmU). Zgodnie z art. 26 § 1e PostAdmU, wierzyciel przekazuje organowi egzekucyjnemu wraz z wnioskiem egzekucyjnym i tytułem wykonawczym informację dotyczącą:

1. posiadanego przez zobowiązanego składnika majątkowego lub źródła jego dochodu – w przypadku gdy są znane wierzycielowi;
2. majątku zobowiązanego lub większej jego części znajdującego się na terenie działania organu egzekucyjnego – w przypadku ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego na podstawie art. 22 § 3 Post AdmU (według miejsca położenia składników majątku zobowiązanego);
3. siedziby lub miejsca zamieszkania dłużnika zobowiązanego, który jest obciążony prawem majątkowym względem zobowiązanego – w przypadku ustalenia właściwości miejscowej organu egzekucyjnego na podstawie art. 22 § 3a Post AdmU (według siedziby lub miejsca zamieszkania dłużnika zobowiązanego, który jest obciążony prawem majątkowym względem zobowiązanego);
4. daty wysłania przez centralne biuro łącznikowe wniosku o udzielenie informacji lub powiadomienie do państwa członkowskiego lub państwa trzeciego oraz numeru referencyjnego tego wniosku – w przypadku wystąpienia o udzielenie pomocy, o której mowa w ustawie o wzajemnej pomocy;
5. ujawnionego po umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 PostAdmU składnika majątkowego lub źródła dochodu zobowiązanego oraz numeru i daty wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego – w przypadku wystąpienia z wnioskiem o ponowne wszczęcie egzekucji administracyjnej;
6. imienia i nazwiska oraz adresu do korespondencji przedstawiciela ustawowego zobowiązanego;
7. imienia i nazwiska oraz adresu do korespondencji opiekuna albo kuratora zobowiązanego – w przypadku ustanowienia opieki albo kurateli dla zobowiązanego;
8. imienia i nazwiska oraz adresu do korespondencji zarządcy przedsiębiorstwa w spadku – w przypadku działania zarządcy przedsiębiorstwa w spadku.

Dług celny a zobowiązanie podatkowe

Opis stanu faktycznego

Skarżący dokonał zgłoszenia celnego w zakresie dopuszczenia do obrotu towaru z Chin, w zakupie którego pośredniczył podmiot z Cypru. Towar objęty zgłoszeniami celnymi został zwolniony do deklarowanej procedury, bez rewizji celnej i bez weryfikacji zgłoszenia celnego. Naczelnik Urzędu Celnego w K. przeprowadził w siedzibie firmy Skarżącego kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów, w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej w K. Poczynione w toku tej kontroli ustalenia stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania celnego zmierzającego do weryfikacji zgłoszenia celnego, a następnie do wydania w dniu 13.1.2016 r. decyzji, w których wskutek zmiany wartości celnej towaru organ I instancji określił kwoty długu celnego, podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu tych kwot. Od powyższych decyzji Skarżący nie złożył odwołania. Równolegle do postępowań celnych wszczęte zostały postępowania podatkowe, które zakończyły się wydaniem decyzji z 31.8.2016 r. określających podatek od towarów i usług.

Skarżący odwołał się od tych decyzji. Decyzjami z 8.11.2016 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16.3.2017 r. (III SA/Kr 61/17, Legalis), w sprawie ze skargi R. w J. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z 8.11.2016 r. Nr (…), nr (…), nr (…) w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu oddalił skargę kasacyjną.

Z uzasadnienia Sądu

Pierwszy z zarzutów, szeroko opisywany w skardze kasacyjnej, dotyczył przedawnienia terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych, co w efekcie doprowadziło do przedawnienia należności celnych oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Uzasadniając powyższe, skarżąca podnosiła, że nieprawidłowo przyjęto, że dług celny powstał na skutek czynu skutkującego, w chwili jego popełnienia, wszczęciem postępowania karnego.

Odpowiadając na ten zarzut, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kwestia przedawnienia należności celnych wykracza poza granice rozpoznawanej sprawy. Należy przypomnieć, że Sąd I rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzuty dotyczące przedawnienia długu celnego nie mogą być stawiane w skardze kasacyjnej dotyczącej prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Co prawda, zgodnie z ww. art. 221 ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne były zobowiązane do stwierdzenia, czy istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu, jednakże ustalenia takie mogły być czynione wyłącznie na użytek postępowania zmierzającego do ustalenia należności celnych a nie podatkowych.

W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący przedawnienia należności celnych nie mógł być uwzględniony. (…)

Niewątpliwie w niniejszej sprawie zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług było powstanie długu celnego, w związku ze zmianą wartości celnej towarów objętych procedurą importu towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej jako VATU11). Powstanie tego długu stwierdzone zostało w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w K. z 13.1.2016 r., w których w konsekwencji zmiany wartości celnej towaru organ określił kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu tych kwot. Od powyższych decyzji Skarżący nie złożył odwołania. W takiej sytuacji nie ma podstaw do kwestionowania okoliczności dotyczących powstania długu celnego, czy jego wysokości. W orzecznictwie podnosi się bowiem, że w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów.

Ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane i do 19.8.2016 r. mogły być objęte jedną decyzją (art. 33 ust. 2 VATU11), niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego w VAT, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Z powyższego wywieść więc należy, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie należności celnych, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego.

Dlatego należy przyznać rację Sądowi I instancji, który ocenił, że skoro okoliczność powstania stanu faktycznego determinującego powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług wynika z decyzji organu, która jest ostateczna, to nie mogą mieć znaczenia zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w skardze (jak również obecnie w skardze kasacyjnej) w sytuacji, gdy postępowanie dowodowe co do zasady w sprawie niniejszej ogranicza się do ustaleń czy doszło do powstania długu celnego, a okoliczność ta wynika z powołanych decyzji administracyjnych.

Z tego względu zarzuty, takie jak sformułowane w rozpatrywanej skardze kasacyjnej, a więc odnoszące się do rozstrzygnięć w sprawach celnych, nie dotyczą w istocie niniejszej sprawy o charakterze podatkowym.

W efekcie, za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej bardzo obszernie przedstawione w pkt 1 i 2 petitum, zarówno w sferze naruszenia prawa materialnego jak i procesowego. Wskazać przy tym należy, że zarzuty opisane w pkt 1 lit. a – e w istocie nie odnoszą się do treści rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym wyrokiem (dotyczącym podatku VAT), lecz do rozstrzygnięcia w zakresie długu celnego. Wyjątkiem są art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 oraz art. 146a VATU11. Sformułowanie uzasadnienia w zakresie zarzutu naruszenia tych przepisów wskazywało na zarzut wadliwości ich zastosowania. Zarzuty podważające zastosowanie przepisów prawa materialnego pozostają z kolei w związku z ustaleniami faktycznymi, które w sprawie w zasadniczym dla rozstrzygnięcia zakresie, dokonane zostały w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości długu celnego.

Reasumując, w kontekście powyższego Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne ocenił także zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem sformułowanie i uzasadnienie tych zarzutów wskazuje, że odnoszą się one do kwestii, które ustalane były w postępowaniu dotyczącym długu celnego, głównie stanowiły polemikę z ustaleniami faktycznymi organów celnych.

Ewidencja sprzedaży przez Internet dla osób fizycznych

Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej wynika z art. 111 ust. 1 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: VATU). Zgodnie z nim, podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

W myśl § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 28.12.2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz.U. z 2018 r. poz. 2519 ze zm.; dalej: KasRejR), zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie później niż do 31.12.2021 r.:

– dostawę towarów w systemie wysyłkowym (pocztą lub przesyłkami kurierskimi), jeżeli dostawca towaru otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres) – poz. 36 załącznika;

– świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła (poz. 37 załącznika).

Zgodnie z ww. przepisami dotyczącymi zwolnienia z ewidencjonowania na kasie niektórych czynności, Czytelnik nie musi ewidencjonować na kasie usług, za które zapłata nastąpi bezgotówkowo. Warunkiem jest, że z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła i na czyją rzecz została dokonana (dane nabywcy, w tym jego adres). Natomiast usługi na rzecz osób fizycznych za które zapłata następuje w inny sposób, w tym gotówką, muszą zbyć zaewidencjonowane na kasie rejestrującej. Proszę także pamiętać, że sprzedaż z pominięciem kasy rejestrującej podlega:

– karze grzywny do 180 stawek dziennych na podstawie art. 62 § 4 ustawy z 10.9.1999 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 19 ze zm.; dalej: KKS) oraz

– karze grzywny za nierzetelne lub wadliwe prowadzenie ksiąg na podstawie art. 61 KKS.

(RA)

Obwody głosowania na polskich statkach morskich w wyborach prezydenckich w 2020 r.

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 1079 opublikowano rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 19.6.2020 r. w sprawie utworzenia obwodów głosowania na polskich statkach morskich w wyborach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Utworzono obwody głosowania na polskich statkach morskich w wyborach Prezydenta RP zarządzonych i wyznaczonych na 28 czerwca 2020 r.

Lp.	Armator	Siedziba armatora	Nazwa statku	Nr obwodu
1	Uniwersytet Morski w Gdyni	Gdynia	Dar Młodzieży	1000
2	Uniwersytet Morski w Gdyni	Gdynia	Horyzont II	1001
3	3Oceans Sp. z o.o.	Warszawa	Fryderyk Chopin	1002
4	Instytut Oceanografii Polskiej Akademii Nauk	Sopot	Oceania	1003
5	LOTOS Petrobaltic S.A.	Gdańsk	BALTIC BETA	1004
6	LOTOS Petrobaltic S.A.	Gdańsk	LOTOS PETROBALTIC	1005
7	LOTOS Petrobaltic S.A.	Gdańsk	PETROBALTIC	1006
8	LOTOS Petrobaltic S.A.	Gdańsk	PETRO GIANT	1007

Uwaga na termin składania wniosku o zwolnienie ze składek ZUS

Zwolnienie dotyczy składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych. Najwyższe kwoty z tytułu zwolnień ze składek dotyczą oddziałów ZUS w województwach mazowieckim, śląskim i wielkopolskim. W województwie śląskim ze zwolnienia skorzystało już ponad 205 tys. firm na kwotę około 912 mln zł. Dotychczas ZUS umorzył składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych na łączną kwotę ponad 7,5 mld zł.

Kto może skorzystać ze zwolnienia ze składek ZUS?

Z pełnego zwolnienia ze składek mogą skorzystać małe firmy, zgłaszające do 9 osób do ubezpieczeń społecznych. Zwolnienie dotyczy składek za przedsiębiorcę i pracujące dla niego osoby. Ze zwolnienia mogą skorzystać także samozatrudnieni, których przychody co prawda przekraczają trzykrotność średniego wynagrodzenia, ale ich dochody są niższe niż 7 tys. zł. Z kolei firmy zgłaszające do ubezpieczeń od 10 do 49 osób mogą być objęte 50-procentowym umorzeniem kwoty składek wykazanej w deklaracjach rozliczeniowych

Źródło:

www.zus.pl

Zmiany w poborze opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych drogach krajowych

Przejęcie przez Szefa KAS poboru opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych oraz opłaty za przejazd autostradą a także utworzenie System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, służący poborowi tych opłat wynika z ustawie z 6 maja 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Dotychczasowy system poboru opłat zostanie wygaszony do końca lipca 2021 r. i zastąpi go nowy system oparty na geolokalizacji, który już jest wykorzystywany w monitorowaniu SENT.

Jak wyjaśnia ministerstwo finansów wprowadzone zmiany w 2020 roku nie wpłyną na sytuację kierowców korzystających z dróg płatnych. Krajowy System Poboru Opłat wraz z urządzeniami pokładowymi OBU przeznaczonymi do tego celu będzie funkcjonował na dotychczasowych zasadach. Zmianie nie ulegnie również sposób wnoszenia opłaty za przejazd autostradą.

Nowelizacja ustawy przewiduje w 2021 r. powstanie nowego systemu informatycznego opartego na technologii pozycjonowania satelitarnego, która zastąpi obecnie stosowaną technologię DSRC. Pozwoli to na wykorzystywanie do poboru opłaty elektronicznej telefonów komórkowych, nawigacji satelitarnych, czy systemów/urządzeń fabrycznie montowanych w pojazdach. W sytuacji, gdy korzystający z dróg publicznych nie będzie posiadał takich systemów czy urządzeń służących do pozycjonowania satelitarnego, do uiszczenia opłaty elektronicznej będzie można wykorzystać telefon komórkowy (smartfon) z zainstalowaną bezpłatną aplikacją mobilną, dostarczoną przez KAS. Dane geolokalizacyjne niezbędne do poboru opłaty elektronicznej, przekazywane z urządzeń pokładowych do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, mają obejmować współrzędne geograficzne dotyczące położenia pojazdu samochodowego, jego prędkość, datę i godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu i błąd przekazywania danych satelitarnych.

Proces obsługi nowych rozwiązań będzie w pełni elektroniczny, a obowiązki rejestracyjne korzystających z dróg publicznych zostaną ograniczone, również dzięki wykorzystaniu danych będących w posiadaniu administracji (w Centralnej Ewidencji Pojazdów).