Montaż okien w nieruchomości znajdującej się na terenie Niemiec – opodatkowanie VAT
W przypadku montażu okien na nieruchomości położonej na terenie Niemiec, podatnik powinien wystawić fakturę z adnotacją „odwrotne obciążenie”, a nie ze stawką 0% VAT. Niemniej jednak w przedstawionym stanie faktycznym przedsiębiorca jest również zobowiązany do rozpoznania w rozliczeniach transakcji WDT w ramach tzw. nietransakcyjnego przemieszczenia towarów własnych do Niemiec (okien i innych materiałów budowlanych), jeśli zostaną one zużyte przy świadczeniu usługi budowlanej i nie powrócą na terytorium Polski. Dla tej czynności, w określonych warunkach, można zastosować stawkę VAT w wysokości 0%.
Zgodnie z art. 28e ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest miejsce (państwo), w którym dana nieruchomość się znajduje. Okna, po ich zamontowaniu w budynku, stanowią jego integralną część, a tym samym są traktowane jako nieruchomość. W konsekwencji tracą charakter rzeczy ruchomych i stają się częścią składową nieruchomości. Świadczenie polegające na dostawie okien do Niemiec wraz z montażem, kwalifikowane jest jako usługa budowlano–montażowa, rozliczana według przepisów niemieckich. Usługa ta nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.
Na podstawie art. 106a pkt 2 VATU krajowe przepisy w zakresie fakturowania znajdują zastosowanie do świadczenia usług, dla których miejscem świadczenia jest terytorium innego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy nabywca jest osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej. W przedmiotowym stanie faktycznym usługa montażu okien podlega opodatkowaniu w miejscu położenia nieruchomości przez jej niemieckiego nabywcę. Czynność tę należy zatem udokumentować fakturą wystawioną według przepisów krajowych. Faktura ta – stosownie do art. 106e ust. 5 pkt 2 VATU – nie będzie zawierać stawki ani kwoty VAT. W miejscu przeznaczonym na te dane dopuszczalne jest stosowanie oznaczenia „np”. Na fakturze należy umieścić wyrazy „odwrotne obciążenie”, co wskazuje, że to niemiecki nabywca jest zobowiązany do rozliczenia VAT w swoim kraju (art. 106e ust. 1 pkt 18 VATU).
Stawka 0% VAT jest zarezerwowana m.in. dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Za WDT nie uznaje się dostawy z montażem w innym państwie członkowskim, jeśli montaż dotyczy elementów stających się integralną częścią budynku. W takiej sytuacji transakcja dostawy nabiera charakteru usługi związanej z nieruchomością.
Niemniej jednak podatnik, który przemieszcza okna do Niemiec w celu ich montażu, zobowiązany jest rozpoznać tzw. nietransakcyjne przemieszczenie towarów własnych, o którym mowa w art. 13 ust. 3 VATU, na własną rzecz.
Zgodnie z art. 13 ust. 3 VATU za WDT uznaje się przemieszczenie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa z Polski do innego państwa członkowskiego, jeżeli mają one służyć jego działalności gospodarczej w tym państwie.
W zaprezentowanej sprawie okna nalężące do polskiego przedsiębiorcy, znajdujące się w Polsce, są wywożone do Niemiec w celu wykonania usługi budowlanej ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Okna zostaną na stałe zamontowane w budynku, nie wrócą one do Polski. Podatnik w polskich ewidencjach musi zatem rozpoznać nietransakcyjne WDT, które może objąć stawką VAT w wysokości 0%, pod warunkiem posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów do Niemiec.
Konieczność rozpoznania nietransakcyjnego WDT przy przemieszczaniu materiałów wykorzystywanych przy realizacji projektów budowlano–montażowych w innych państwach członkowskich, potwierdzają organy podatkowe. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 20.9.2022 r. (0111-KDIB3-3.4012.272.2022.4.PJ) wskazano wprost, że art. 13 ust. 3 VATU odnosi się do materiałów przemieszczanych z Polski do Niemiec i zużywanych definitywnie przy usłudze budowlanej. Organ uznał, że takie przemieszczenie stanowi WDT z art. 13 ust. 3 VATU, podlegającą wykazaniu w rozliczeniach VAT, w tym VAT UE.
Nowe uprawnienia PIP w zakresie stwierdzania istnienia stosunku pracy
Począwszy od 8.7.2026 r. PIP będzie mógł wydawać decyzje o stwierdzeniu istnienia stosunku pracy, które będzie można zaskarżać do sądu pracy. Ponadto podwyższone zostaną kary za wykroczenie z art. 281 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, czyli za zawarcie umowy cywilnoprawnej w warunkach, w których zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy powinna być zawarta umowa o pracę. Nowe widełki grzywny będą wynosić od 2000 zł do 60 000 zł.
Nowe uprawnienia PIP
Na mocy przepisów ustawy z 11.3.2026 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw, od 8.7.2026 r. Państwowa Inspekcja Pracy uzyska nowe uprawnienia i będzie mogła jeszcze skuteczniej niż obecnie kwestionować umowy cywilnoprawne, w których dominują cechy pracowniczego zatrudnienia.
W skrócie – jeśli po przeprowadzeniu kontroli inspektor PIP uzna, że zawarta przez strony umowa zlecenie powinna być w rzeczywistości umową o pracę, umożliwia stronom zajęcie stanowiska w tej sprawie i wydaje polecenie usunięcia naruszeń dotyczących:
- funkcjonowania umowy cywilnoprawnej, lub
- niezawarcia umowy o pracę – w sytuacji gdy w stosunku prawnym łączącym strony dominują cechy stosunku pracy określone w art. 22 § 1 Kodeksu pracy.
Jeżeli strony nie skorygują sytuacji i nie usuną naruszeń zgodnie z poleceniem inspektora, wówczas rozpoczyna się kolejny etap postępowania, w którym najpierw okręgowy inspektor pracy zawiadamia strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o stwierdzeniu istnienia stosunku pracy. Jeżeli okręgowy inspektor pracy stwierdzi, że praca jest wykonywana w warunkach określonych w art. 22 § 1 Kodeksu pracy, może wydać wspomnianą decyzję opierając się na całokształcie ustaleń poczynionych w trakcie kontroli lub wnieść powództwo o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy (np. gdy sprawa jest bardziej złożona i wymaga dłuższego postępowania dowodowego). Co istotne, na tym etapie okręgowy inspektor pracy uwzględnia wolę stron dotyczącą podstawy zatrudnienia, o ile nie jest ona sprzeczna z prawem w szczególności z przepisami prawa pracy lub zasadami współżycia społecznego albo nie zmierza do obejścia prawa. Decyzja stwierdzająca istnienie stosunku pracy może zostać zaskarżona do sądu pracy. Odwołanie od decyzji wnosi się na piśmie za pośrednictwem okręgowego inspektora pracy w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. Powinno ono zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, zwięzłe przytoczenie zarzutów oraz wniosków, a także ich uzasadnienie oraz podpis odwołującego się. Jeżeli okręgowy inspektor pracy uzna takie odwołanie w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję. W tym przypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu i sprawa nie trafia już do sądu. W przeciwnym przypadku OIP przekazuje je niezwłocznie do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz ze stanowiskiem w sprawie odwołania, nie później niż w terminie miesiąca od dnia jego wniesienia.
Decyzja PIP wywiera skutki prawne od dnia jej wydania (choć staje się wykonalna z dniem upływu terminu do wniesienia odwołania albo z dniem prawomocnego orzeczenia sądu). Od tego momentu konieczne będzie dopełnienie obowiązków związanych z etatowym zatrudnieniem, np. korekta składkowo-podatkowa, opłacenie składek na FP i FGŚP, ustalenie wymiaru urlopu wypoczynkowego, rozliczenie ewentualnych godzin nadliczbowych, itd.
Sankcje za wykroczenie przeciwko prawom pracownika
Oprócz opisanego powyżej postępowania dotyczącego stwierdzenia istnienia stosunku pracy, inspektor PIP może zastosować wobec zatrudniającego odpowiedzialność wykończeniową. Kodeks pracy stanowi bowiem, że ten, kto będąc pracodawcą lub działając w jego imieniu zawiera umowę cywilnoprawną w warunkach, w których zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy powinna być zawarta umowa o pracę, podlega karze grzywny obecnie w wysokości od 1000 zł do 30 000 zł. Od 8.7.2026 r. wysokość grzywny wzrasta i będzie wynosiła od 2000 zł do 60 000 zł. Inspektor pracy może albo ukarać pracodawcę mandatem karnym od razu (obecnie w postępowaniu mandatowym inspektor może nałożyć grzywnę do 2000 zł, a przypadku recydywy – do 5000 zł, natomiast po 8.7.2026 r. wysokość grzywien wzrośnie i będzie wynosiła odpowiednio 5000 zł i 10 000 zł w przypadku recydywy) albo skierować przeciwko zatrudniającemu wniosek o ukaranie do sądu.
Co równie ważne, 8.7.2026 r. w Kodeksie pracy pojawi się nowe wykroczenie przeciwko prawom pracownika z zagrożeniem grzywną w wysokości od 2000 zł do 60 000 zł. Zatrudniający (lub osoba działająca w jego imieniu) popełni wykroczenie, jeśli wydanie decyzji o stwierdzeniu istnienia stosunku pracy stanie się podstawą jakiegokolwiek niekorzystnego traktowania pracownika, w tym będzie ono przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie bez wypowiedzenia przez pracodawcę.
Przychód z umowy zlecenia w części objętej kosztami autorskimi w PIT-11
Jest to przychód z praw autorskich, do którego mają zastosowanie tzw. koszty autorskie (50% przychodu), wykazywany w informacji PIT-11 w części E, wiersz 9, poz. 71, 72, 73 i 74.
Zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 i 4 ustawy o PIT, koszty uzyskania niektórych przychodów określa się z tytułu:
1) korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami – w wysokości 50% uzyskanego przychodu (z zastrzeżeniem art. 22 ust. 9a i 9b ustawy o PIT), przy czym koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o PIT, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód;
2) przychodów określonych w art. 13 pkt 2, 4–6 i 8 ustawy o PIT (czyli m.in. z umowy zlecenia) – w wysokości 20% uzyskanego przychodu, przy czym koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o PIT, których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
Wskazane wyżej dwie grupy zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodów dotyczą zatem dwóch różnych grup przychodów, tj.:
1) koszty 50-procentowe stosuje się m.in. do przychodów z praw autorskich, jako rodzaju praw majątkowych, o których mowa w art. 18 ustawy o PIT,
2) koszty 20-procentowe stosuje się do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa m.in. w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, czyli z tytułu umowy zlecenia lub umowy o dzieło, ale bez praw autorskich.
W związku z tym, mimo że w opisanej sytuacji chodzi o przychód wynikający z umowy zlecenia, mamy do czynienia z przychodem z praw majątkowych, tj. z praw autorskich, do których stosuje się określone w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT 50-procentowe koszty uzyskania przychodów.
Takie przychody oraz koszty uzyskania przychodów wykazuje się w informacji PIT-11 w części E, wiersz 9, poz. 71, 72, 73 i 74, dotyczących przychodów z praw autorskich i innych praw majątkowych, do których stosuje się koszty uzyskania przychodów określone m.in. w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o PIT.
Zniszczenie dokumentacji pracowniczej po okresie przechowywania
Zniszczenie powinno odbyć się tak, aby nie można było odtworzyć dokumentacji pracowniczej.
Zgodnie z art. 947 § 1 Kodeksu pracy, pracodawca niszczy dokumentację pracowniczą w sposób uniemożliwiający odtworzenie jej treści, w terminie do 12 miesięcy (w tym terminie może wydać dokumentację byłemu pracownikowi) po upływie okresu przeznaczonego na odbiór dokumentacji pracowniczej. Pracownik ma czas na odbiór dokumentacji do końca miesiąca kalendarzowego następującego po upływie okresu przechowywania dokumentacji pracowniczej. Przykładowo, jeżeli okres przechowywania dokumentacji upłynął 31.12.2025 r., pracownik miał czas na odbiór do 31.1.2026 r. Pracodawca powinien zniszczyć dokumentację do 31.1.2027 r. (a najwcześniej 1.2.2026 r.). W tym czasie może ją wydać byłemu pracownikowi, nawet wtedy gdy ten nie odebrał dokumentacji do 31.1.2026 r. Dłuższe przechowywanie dokumentacji oznacza przetwarzanie danych po okresie wskazanym przepisami, co narusza przepisy RODO.
Z art. 947 § 1 Kodeksu pracy wynika, że pracodawca musi zniszczyć dokumentację w sposób uniemożliwiający odtworzenie jej treści.
Obowiązek zniszczenia dokumentacji dotyczy zarówno dokumentacji prowadzonej w postaci papierowej, jak i dokumentacji prowadzonej elektronicznie. Zniszczenie dokumentacji elektronicznej oznacza konieczność usunięcia wszelkich dokumentów pracownika z systemu teleinformatycznego. Odnośnie do niszczenia dokumentacji papierowej nie ma żadnych przepisów w tym zakresie. Wyjątkowo, w organach państwowych i państwowych jednostkach organizacyjnych oraz w organach jednostek samorządu terytorialnego i samorządowych jednostkach organizacyjnych po okresie przechowywania dokumentacji stosuje się rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 20.10.2015 r. w sprawie klasyfikowania i kwalifikowania dokumentacji, przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych i brakowania dokumentacji niearchiwalnej. Dokumentację papierową można zniszczyć w niszczarce, a następnie powstałe skrawki po prostu wyrzuć jak inne papierowe odpady. Pracodawca może też przekazać ją do zniszczenia przedsiębiorcy, który prowadzi takie usługi.
Jak wskazano wyżej, w przepisach nie wskazano sposobu niszczenia dokumentacji. W praktyce istotne jest, aby sporządzić protokół zniszczenia dokumentacji, z uwagi na zasadę rozliczalności wynikająca z art. 5 ust. 2 RODO. Takie też stanowisko zaprezentowało MRPiPS w odpowiedzi na interpelację poselską Nr 7753, wskazując, że pracodawca powinien dysponować dowodami wskazującymi na zniszczenie dokumentacji pracowniczej w odpowiednim terminie. Co więcej, niektórzy eksperci twierdzą, że należy nawet powołać komisję, której członkowie podpiszą protokół zniszczenia po przeprowadzeniu takich działań.
Audyt i badanie sprawozdania finansowego fundacji rodzinnej
Fundacja rodzinna, która powstała w połowie 2023 r. i której sprawozdanie finansowe nie podlega badaniu przez biegłego rewidenta, powinna przeprowadzić pierwszy audyt najpóźniej w połowie 2027 r., obejmując okres od jej powstania do daty audytu.
Audyt fundacji rodzinnej wynika z art. 77–81 ustawy o fundacji rodzinnej i jest on obowiązkowy dla każdej fundacji rodzinnej. Należy go przeprowadzać – co do zasady – co najmniej raz na 4 lata (art. 79 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej ), a corocznie – przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego – jeżeli sprawozdanie to podlega badaniu na podstawie ustawy o rachunkowości (art. 79 ust. 2 ustawy o fundacji rodzinnej).
Badanie rocznego sprawozdania finansowego jest czynnością realizowaną na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, tj. jeżeli w poprzednim roku obrotowym fundacja rodzinna spełniła co najmniej 2 z 3 warunków z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o rachunkowości.
Jeżeli fundacja powstała np. 15.7.2023 r., a jej roczne sprawozdanie finansowe nie podlega badaniu, to pierwszy audyt należy przeprowadzić najpóźniej do 15.7.2027 r. Powyższe wynika z faktu, że przepisy ustawy o fundacji rodzinnej nie odwołują się do lat obrotowych, lecz do okresu „raz na cztery lata”, dlatego ostrożnościowo okres liczy się od powstania fundacji rodzinnej w organizacji, tj. od dnia sporządzenia aktu założycielskiego albo ogłoszenia testamentu (art. 23 ustawy o fundacji rodzinnej).
Nieodpłatne wycofanie samochodów z majątku spółki cywilnej a podatek od spadków i darowizn
Stan faktyczny
Rozpoznawana sprawa dotyczyła oceny skutków podatkowych planowanego zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca wskazał, że jest wspólnikiem trzyosobowej spółki cywilnej. W trakcie trwania spółki wspólnicy wnieśli do niej aporty w postaci samochodów osobowych. Aktualnie wspólnicy planują nieodpłatne wycofanie pojazdów ze spółki do ich majątków prywatnych, w taki sposób, aby każdy ze wspólników otrzymał 100% własności wniesionego uprzednio do spółki pojazdu. Odbędzie się to w myśl zasady swobody umów, na podstawie uchwały i porozumienia wspólników. Przedmiotowe porozumienie będzie stanowić umowę nienazwaną, zbliżoną do zmiany umowy spółki cywilnej.
W związku z tym podatnik zadał pytanie, czy nieodpłatne wycofanie samochodu ze spółki na podstawie umowy nienazwanej, w wyniku której składnik majątku zostanie przekazany z majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej do majątku osobistego wspólnika, podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
W ocenie wnioskodawcy, planowana czynność nie będzie podlegać opodatkowaniu. Uważał on, że art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn określa zamknięty katalog zdarzeń cywilnoprawnych, które skutkują nabyciem podlegającym opodatkowaniu. Objęta pytaniem czynność nie spełnia przesłanek do uznania jej za umowę darowizny albo nieodpłatnego zniesienia współwłasności w świetle przepisów KC. Skoro wycofanie pojazdów ze spółki odbędzie się na mocy porozumienia niestanowiącego umowy darowizny ani nieodpłatnego zniesienia współwłasności i nieznajdującego się w zamkniętym katalogu zdarzeń podlegających opodatkowaniu, brak jest podstaw do objęcia planowanej czynności podatkiem od spadków i darowizn. Ponadto podatnik wskazał na brak nabycia, czyli przysporzenia majątkowego, po stronie każdego ze wspólników.
Stanowisko Dyrektora KIS
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Organ oparł się na art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w którym wymieniono tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych podlegające opodatkowaniu. Organ podkreślił, że wskazany katalog jest katalogiem zamkniętym, a zawarte w nim tytuły stanowią jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.
Z opisu zdarzenia przyszłego nie wynika, aby przedmiotowa czynność przyjęła którykolwiek z tytułów wymienionych w ustawy o podatku od spadków i darowizn. Czynność ta nie będzie stanowić umowy darowizny ani żadnej innej umowy nazwanej, przewidzianej w przepisach Kodeksu cywilnego. Ustawodawca nie wymienił czynności opisanej we wniosku, tj. umowy nienazwanej zbliżonej do zmiany umowy spółki cywilnej, w zamkniętym katalogu tytułów podlegających opodatkowaniu.
Podsumowanie
Skoro czynność nieodpłatnego przeniesienia na rzecz wspólnika spółki cywilnej samochodu, który uprzednio wniósł on aportem do spółki, będzie umową nienazwaną zbliżoną do zmiany umowy spółki cywilnej i nie przyjmie formy umowy darowizny ani umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, to czynność ta nie będzie objęta zakresem przedmiotowym ustawy o podatku od spadków i darowizn. W związku z tym z tytułu tej czynności nie powstanie po stronie wspólnika obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn.
Opodatkowanie dywidendy wypłaconej poprzez fundację rodzinną
Dywidenda wypłacona poprzez fundację rodzinną powinna być opodatkowana jako świadczenie fundacji.
Wspólnicy mogą w różny sposób podzielić zyski, mogą też zmienić sposób tego podziału dopóki zyski pozostają w spółce. Wypłatę podzielonych zysków na rzecz wspólników, także gdy są to zatrzymane zyski lat ubiegłych, należy traktować jak dywidendę. Taki zysk kapitałowy z udziału w spółce generuje w fundacji rodzinnej przychody (art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o CIT). Są to jednak przychody zwolnione od CIT (art. 6 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT). Można rzec, że dochody fundacji rodzinnej związane z dywidendą podlegają zwolnieniu od CIT, niezależnie od formy jej wypłaty czy pochodzenia samych środków w spółce.
Podobne stanowisko wyrażono m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 17.6.2025 r. (0114-KDIP2-1.4010.266.2025.1.PK).
Gdy fundacja już otrzyma dywidendę, to będzie mogła nią rozporządzać, w szczególności przez wypłatę na rzecz fundatorów. Są to przychody beneficjenta, który jest fundatorem, z innych źródeł (art. 20 ust. 1g ustawy o PIT). Beneficjent taki może otrzymać wypłatę od fundacji, która będzie zwolniona od PIT (art. 21 ust. 1 pkt 157 pkt 2 ustawy o PIT). Dotyczy to wypłaty obliczonej według proporcji wynikającej z art. 27–29 ustawy o fundacji rodzinnej. W sytuacji, w której występuje wielu fundatorów, ze zwolnienia tego fundatorzy mogą skorzystać tylko wtedy, gdy wypłat dokonują proporcjonalnie. Nieproporcjonalne wypłaty podlegają, w części obejmującej nadwyżkę nad proporcję, opodatkowaniu PIT w wysokości 10% (art. 30 ust. 1 pkt 17 ustawy o PIT).
Należy jednak zwrócić uwagę, że – na potrzeby obliczenia tej proporcji – za mienie wniesione przez fundatora uważa się także mienie wniesione przez jego małżonka, zstępnych, wstępnych lub rodzeństwo (art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o fundacji rodzinnej). Tak więc – co do zasady – wypłaty, które dokonywane są na rzecz fundatorów poprzez fundację rodzinną, w całości zwolnione są od PIT. Nie jest to jednak bezwzględna zasada.
Podobne stanowisko wyrażono m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 16.7.2025 r. (0113-KDIPT2-3.4011.502.2025.1.JŚ).
W konsekwencji wypłata dywidendy, która dokonywana jest poprzez fundację rodzinną, opodatkowana jest CIT w wysokości 15% jedynie w fundacji rodzinnej (jako wypłacone świadczenie; art. 24q ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT).
Brak obowiązku podpisywania dokumentów zgłoszeniowych ZUS przez ubezpieczonego po reformie z listopada 2025 r.
Po zmianie przepisów, obowiązującej od 4.11.2025 r., nie ma już obowiązku potwierdzania własnoręcznym podpisem danych zawartych w dokumentach zgłoszeniowych do ZUS.
Przed zmianą przepisów pracownik był zobowiązany do podpisania zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnego, tj. formularza ZUS ZUA. Jeżeli pracodawca przesyłał dokumenty ubezpieczeniowe do organu rentowego drogą elektroniczną, pracownik podpisywał ich papierową wersję.
Każda osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zgłoszenie pracownika do ubezpieczeń w ZUS należy do obowiązków pracodawcy. Zgłoszenia dokonuje się na formularzu ZUS ZUA w terminie 7 dni od dnia nawiązania stosunku pracy. Zgodnie z wcześniejszym brzmieniem przepisów ustawy systemowej, osoba zgłaszana potwierdzała prawdziwość danych zawartych w zgłoszeniu własnoręcznym podpisem. Taki stan prawny obowiązywał przed nowelizacją przepisów.
Od 4.11.2025 r. obowiązek ten formalnie przestał istnieć. Należy jednak podkreślić, że zmiana dotyczy wyłącznie sytuacji, w których zgłoszenie zostało skutecznie przekazane do ZUS drogą elektroniczną. Oznacza to, że system teleinformatyczny ZUS stanowi obecnie wystarczające źródło dowodowe potwierdzające dokonanie zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń.
Jednocześnie zlikwidowano obowiązek przechowywania przez 5 lat papierowych wersji dokumentów zgłoszeniowych, ponieważ ZUS weryfikuje dane bezpośrednio w systemach informatycznych. Pracodawca nadal powinien jednak zadbać o prawidłowe potwierdzenie danych ubezpieczeniowych.
Zamiast podpisu na papierowym formularzu pracownik może np. przesłać zaakceptowany zestaw danych drogą mailową, co można uznać za potwierdzenie poprawności przekazanych danych.
Wydatki poniesione na zakup niezbędnego wyposażenia dla dziennikarza a koszty podatkowe
Podatnik może zaliczyć wydatek do kosztów podatkowych.
Kwestię wyposażenia dziennikarza należy rozpatrywać biorąc pod uwagę całokształt potrzeb, które związane są z wykonywaniem tego zawodu. Nie ma przecież różnicy między wyposażeniem dziennikarza w mikrofon, kamerę czy dyktafon, a niezbędne w pracy wyposażenie wyprawowe (np. sportowe, ale też ochronne w przypadku dziennikarza wojennego). Istotnym elementem jest związek przyczynowo–skutkowy między kosztami a przychodami (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT). Organy podatkowe wskazują jedynie, że nie może być kosztem podatkowym wyposażenie o charakterze osobistym, np. odzież (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 7.8.2019 r., 0115-KDIT2-3.4011.285.2019.1.PS). Wydatki poniesione na wyposażenie (do kwoty w wysokości 10 000 zł), które niezbędne są do uzyskania przychodów z prowadzonej działalności, mogą być kosztami podatkowymi (cenniejsze powinny być amortyzowane). Podatnik powinien zwrócić też uwagę na szczególne obowiązki, które wynikają z art. 10 i art. 12 Prawa prasowego, będą one bowiem niekiedy mogły uzasadnić szczególne koszty, które w innych rodzajach działalności nie posiadałyby związku przyczynowo–skutkowego z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Podział urlopu wypoczynkowego na części
Pracownik może złożyć wniosek o podział urlopu wypoczynkowego w taki sposób, że każda z części będzie krótsza niż 14 dni kalendarzowych.
Zgodnie z art. 162 Kodeksu pracy, na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.
Powyższy przepis jest interpretowany w następujący sposób: jeżeli pracownik złoży wniosek o podział urlopu w taki sposób, że jedna część urlopu obejmuje nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych, to pracodawca ma obowiązek takiego urlopu udzielić. Natomiast, jeśli podwładny chciałby podzielić urlop na krótsze części, to pracodawca nie może zmusić go do podziału urlopu zgodnie z art. 162 Kodeksu pracy, czyli tak, aby jedna z części trwała 14 dni kalendarzowych.
Co istotne, akceptacja wniosku pracownika o podział urlopu na części, z których żadna nie obejmuje co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych, nie stanowi wykroczenia przeciwko prawom pracownika przewidzianego w art. 282 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy. Nie ma podstaw, aby inspektor pracy pociągnął pracodawcę do odpowiedzialności za nieudzielenie 14-dniowej części urlopu, jeżeli pracownik w taki sposób podzielił przysługujący mu wymiar urlopu wypoczynkowego. Natomiast, jeśli pracownik złożył wniosek urlopowy o podział urlopu w taki sposób, aby jedna część wynosiła 14 dni wypoczynku i pracodawca odmówi udzielenia takiej części urlopu – inspektor pracy zwróci uwagę na takie niewłaściwe postępowanie.
