Dostęp osób współpracujących na podstawie umów B2B do danych osobowych podlegających RODO
Samo zawarcie umowy o zachowaniu poufności (NDA) oraz umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych nie jest wystarczające. Konieczne jest również zapewnienie zgodności z przepisami ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) oraz krajowej ustawy o ochronie danych osobowych poprzez wdrożenie odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 RODO, administrator danych, powierzając przetwarzanie danych osobowych podmiotowi przetwarzającemu (np. osobie współpracującej na podstawie umowy B2B), ma obowiązek korzystać wyłącznie z takich podmiotów, które zapewniają wystarczające gwarancje wdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych, by przetwarzanie odbywało się zgodnie z wymaganiami RODO i chroniło prawa osób, których dane dotyczą.
Umowa powierzenia przetwarzania danych, o której mowa w art. 28 ust. 3 RODO, musi zawierać szczegółowe zapisy dotyczące m.in. celu i charakteru przetwarzania, czasu trwania, rodzaju danych, obowiązków i praw administratora oraz obowiązków podmiotu przetwarzającego, w tym m.in. wymogu zachowania poufności przez osoby działające z jego upoważnienia (art. 28 ust. 3 lit. b RODO).
Samo podpisanie NDA nie zastępuje obowiązków wynikających z art. 32 RODO, który nakłada na administratora i podmiot przetwarzający obowiązek wdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych uwzględniających m.in. stan wiedzy technicznej, koszt wdrożenia, charakter, zakres, kontekst i cele przetwarzania oraz ryzyko naruszenia praw i wolności osób fizycznych.
Oznacza to, że firma, zatrudniając osoby na podstawie umów B2B, powinna – oprócz odpowiednich umów – wdrożyć procedury zarządzania dostępem, polityki bezpieczeństwa, rejestry przetwarzań oraz systemy kontroli i audytu przetwarzania danych. Tylko całościowe podejście do kwestii ochrony danych osobowych może zostać uznane za zgodne z przepisami prawa.
Utrata prawa do zwolnienia podmiotowego od VAT
Jeżeli obrót z tytułu dostawy nieruchomości u podatnika stanowi tzw. transakcję związaną z nieruchomościami, która dla tego podatnika nie ma charakteru czynności pomocniczej (mając na uwadze przedmiot jego działalności gospodarczej na potrzeby VAT), to transakcja sprzedaży musi zostać wliczona do przysługującego podatnikowi limitu zwolnienia podmiotowego w wysokości 200 000 zł. W konsekwencji traci on prawo do stosowania zwolnienia od VAT, jeśli cena sprzedaży mieszkania wyniesie ponad 200 000 zł.
Jak wynika z art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) do kwoty sprzedaży nie wlicza odpłatnej dostawy towarów zwolnionych od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 VATU, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
Nie wiadomo, czy sprzedaż mieszkania po remoncie przez podatnika powinna być opodatkowana, czy może zwolniona od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub art. 43 ust. 1 pkt 10a VATU. Najprawdopodobniej będzie to sprzedaż korzystająca ze zwolnienia przedmiotowego od VAT na podstawie jednego z tych przepisów. Transakcje zwolnione od VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 VATU generalnie nie są uwzględniane w limicie zwolnienia podmiotowego w wysokości 200 000 zł, za wyjątkiem transakcji nieruchomościowych mających priorytetowe znaczenie dla całokształtu działalności podatnika.
Wedle stanowisk organów podatkowych, w sytuacji gdy dostawa nieruchomości mieszkalnej jest czynnością mającą charakter transakcji pomocniczej, to kwota uzyskana z tytułu sprzedaży budynku, lokalu, nie powinna być wliczana do progu w kwocie 200 000 zł (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 20.4.2022 r., 0114-KDIP1-3.4012.94.2022.2.AMA). W przypadku natomiast, gdy dostawa objęta zwolnieniem od VAT będzie stanowić przedmiot zasadniczej działalności gospodarczej podatnika i nie będzie miała charakteru transakcji uzupełniającej tę działalność, to kwoty uzyskane ze sprzedaży nieruchomości należy włączyć do progu zwolnienia podmiotowego od VAT (por. interpretacja indywidulana Dyrektora KIS z 10.3.2022 r., 0112-KDIL1-1.4012.406.2022.2.AW).
Podatek u źródła jako koszt podatkowy
Zapłacony przez spółkę podatek u źródła może stanowić w spółce koszt uzyskania przychodu. Jednocześnie, zwrot zapłaconego podatku powinien powiększyć przychody jednostki w momencie otrzymania tego zwrotu.
Co do zasady – zgodnie z przepisami ustawy o CIT – za koszty uzyskania przychodów nie uważa się podatku dochodowego, jednak należy zwrócić uwagę na fakt, że dotyczy to podatku dochodowego wpłacanego przez podatnika, a nie przez płatnika. Natomiast w przypadku podatku u źródła, polski podmiot działa jako płatnik, nie jako podatnik. Ponadto, w ustawie o CIT (w katalogu wyłączeń) z kosztów uzyskania przychodów nie został wyłączony podatek u źródła.
Organy podatkowe w wydawanych interpretacjach podatkowych stoją na stanowisku, że w przypadku, gdy ciężar podatku u źródła ponosi polski podmiot będący płatnikiem (tzn. w przypadku ubruttowienia należności wypłacanej kontrahentowi), nie ma przeszkód co do tego, by zaliczyć taki wydatek do kosztów uzyskania przychodów (np. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS z: 13.7.2023 r., 0111-KDIB1-2.4010.163.2023.2.EJ; 7.10.2022 r., 0111-KDIB2-1.4010.526.2022.1.BJ).
Analizując skutki podatkowe zwrotu zapłaconego podatku u źródła, należy sięgnąć do art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT, zgodnie z którym do przychodów nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Należy stwierdzić, że w przypadku, gdy wcześniej zapłacone podatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ich zwrot będzie stanowić u podatnika przychód podlegający opodatkowaniu.
Ciągłość ubezpieczenia przedsiębiorcy przebywającego tymczasowo w areszcie
Po wyrejestrowaniu z KRUS osoba prowadząca działalność gospodarczą powinna zostać niezwłocznie zgłoszona do ubezpieczeń społecznych w ZUS, aby zachować ciągłość ubezpieczenia. Jeżeli działalność była cały czas kontynuowana – nawet przez ustanowionego pełnomocnika – tymczasowe aresztowanie przedsiębiorcy nie stanowi podstawy do przerwania obowiązku ubezpieczeniowego.
Prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej stanowi jeden z tytułów do objęcia ubezpieczeniami społecznymi. Osoby prowadzące taką działalność (lub współpracujące przy jej prowadzeniu) mogą równocześnie wykonywać inne aktywności zawodowe – np. pracować na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia lub pozostawać w służbie – co wpływa na sposób podlegania ubezpieczeniom.
Z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej osoba podlega obowiązkowo:
- ubezpieczeniu emerytalnemu,
- ubezpieczeniu rentowemu,
- ubezpieczeniu wypadkowemu.
Ubezpieczenie chorobowe jest dla tych osób dobrowolne i obejmuje je tylko na wniosek.
W przypadku, gdy prowadzenie działalności nie jest jedynym tytułem do ubezpieczeń społecznych, osoba ta może podlegać ubezpieczeniom z tego tytułu obowiązkowo lub dobrowolnie – zależnie od konfiguracji z pozostałymi tytułami.
Dla osób prowadzących działalność podstawę wymiaru składek stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa niż 60% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego do ustalenia rocznego limitu składek.
Za osobę współpracującą z prowadzącym działalność uznaje się m.in. małżonka, dzieci, rodziców, ojczyma, macochę czy osoby przysposabiające, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu działalności. Takie osoby, nawet jeśli są formalnie zatrudnione jako pracownicy, dla celów ubezpieczeń społecznych traktowane są jak osoby współpracujące.
Zakaz stosowania działań odwetowych wobec sygnalisty
Wobec sygnalisty, osoby pomagającej w dokonaniu zgłoszenia oraz osoby powiązanej z sygnalistą – czyli osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej pomagającej sygnaliście lub z nim powiązanej a szczególnie będącej własnością sygnalisty lub go zatrudniającej – obowiązuje zakaz podejmowania działań odwetowych, prób lub gróźb ich zastosowania. Sygnalista, wobec którego zastosowano działania odwetowe może wystąpić o odszkodowanie w wysokości nie niższej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim roku lub zadośćuczynienie.
Działanie odwetowe to choćby pośrednie działanie lub zaniechanie w kontekście związanym z pracą, które jest wywołane zgłoszeniem lub ujawnieniem publicznym, i które narusza lub może naruszyć prawa sygnalisty lub wywołuje, lub może wywołać nieuzasadnioną szkodę sygnaliście, w tym bezpodstawne rozpoczęcie postępowań wymierzonych w sygnalistę.
Zgodnie z art. 12 ustawy o ochronie sygnalistów (dalej: OchrSygnalU), jeżeli praca była, jest lub ma być świadczona na podstawie stosunku pracy, wobec sygnalisty nie mogą być podejmowane działania odwetowe, polegające w szczególności na:
- odmowie nawiązania stosunku pracy,
- wypowiedzeniu lub rozwiązaniu bez wypowiedzenia stosunku pracy,
- niezawarciu umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas nieokreślony po rozwiązaniu umowy o pracę na okres próbny, kolejnej umowy o pracę na czas określony lub umowy o pracę na czas nieokreślony po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony – w sytuacji gdy sygnalista miał uzasadnione oczekiwanie, że zostanie z nim zawarta taka umowa,
- obniżeniu wysokości wynagrodzenia za pracę,
- wstrzymaniu awansu albo pominięciu przy awansowaniu,
- pominięciu przy przyznawaniu innych niż wynagrodzenie świadczeń związanych z pracą lub obniżeniu wysokości tych świadczeń,
- przeniesieniu na niższe stanowisko pracy,
- zawieszeniu w wykonywaniu obowiązków pracowniczych lub służbowych,
- przekazaniu innemu pracownikowi dotychczasowych obowiązków sygnalisty,
- niekorzystnej zmianie miejsca wykonywania pracy lub rozkładu czasu pracy,
- negatywnej ocenie wyników pracy lub negatywnej opinii o pracy,
- nałożeniu lub zastosowaniu środka dyscyplinarnego, w tym kary finansowej, lub środka o podobnym charakterze,
- przymusie, zastraszaniu lub wykluczeniu,
- mobbingu,
- dyskryminacji,
- niekorzystnym lub niesprawiedliwym traktowaniu,
- wstrzymaniu udziału lub pominięciu przy typowaniu do udziału w szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe,
- nieuzasadnionym skierowaniu na badania lekarskie, w tym badania psychiatryczne, chyba że przepisy odrębne przewidują możliwość skierowania pracownika na takie badania,
- działaniu zmierzającym do utrudnienia znalezienia w przyszłości pracy w danym sektorze lub w danej branży na podstawie nieformalnego lub formalnego porozumienia sektorowego lub branżowego,
- spowodowaniu straty finansowej, w tym gospodarczej, lub utraty dochodu,
- wyrządzeniu innej szkody niematerialnej, w tym naruszeniu dóbr osobistych, w szczególności dobrego imienia sygnalisty.
Wskazany katalog działań odwetowych jest katalogiem otwartym, a więc działania odwetowe w nim wskazane nie są wszystkimi, które mogą wystąpić w efekcie zgłoszenia. Działania a nawet próby, czy też groźby ich zastosowania są zakazane, a ich zastosowanie wiąże się z sankcjami wobec podmiotu prawnego.
W przypadku podjęcia wobec sygnalisty działań wskazanych w art. 12 ust. 1 i 2 OchrSygnalU – dotyczących odmowy nawiązania stosunku pracy lub wypowiedzenia, lub rozwiązania bez wypowiedzenia stosunku pracy – to na pracodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia, że podjęte działanie nie jest działaniem odwetowym.
Sygnalista, który doświadczył działań odwetowych ma prawo do odszkodowania nie mniejszego niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w Polsce za rok poprzedni lub prawo do zadośćuczynienia.
Sygnalista podlega ochronie od chwili zgłoszenia lub ujawnienia publicznego, przy założeniu że miał uzasadnione podstawy myśleć, że informacja zawarta w zgłoszeniu lub ujawnieniu publicznym jest prawdziwa, i że jest informacją o naruszeniu prawa.
Jednym z ważniejszych wyroków w Polsce dotyczącym sygnalistów jest wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu z 12.7.2023 r.; IV P 171/22. Sprawa dotyczyła nieuzasadnionego według powoda wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd podkreślił, że w sporze o odszkodowanie konieczne jest przyjęcie domniemania, że szkoda została wyrządzona w ramach działań odwetowych za zgłoszenie lub ujawnienie publiczne, jeśli sygnalista tak twierdzi. Powód, miał uzasadnione podstawy, by wierzyć, że będące przedmiotem zgłoszenia informacje są prawdziwe w momencie dokonywania zgłoszenia, i że są objęte zakresem stosowania dyrektywy. Ochrona sygnalisty nie jest uzależniona od tego, czy informacje są prawdziwe lecz od dobrej wiary sygnalisty.
Zwolnienie z pracy to jeden z najsurowszych środków odwetowych, który może być zastosowany wobec sygnalisty. Nie ma przy tym znaczenia, że inne przyczyny wypowiedzenia umowy są zasadne. Zdaniem sądu nie można doprowadzić do tego, aby działanie odwetowe pozostało bez właściwej reakcji. Sąd Najwyższy wielokrotnie stwierdził, że pracownik ma prawo do tzw. dozwolonej, publicznej krytyki pracodawcy, gdy nie powoduje to naruszenia jego obowiązków pracowniczych. W orzecznictwie podnosi się, że pracownik ma prawo do tzw. dozwolonej krytyki pracodawcy (przełożonego), włączając krytykę publiczną (prawo do whistleblowingu) oraz istnieje zasada ochrony pracownika przed sankcjami związanymi z korzystaniem z tego prawa.
Jak wskazał sąd, sygnalista od chwili zgłoszenia lub ujawnienia publicznego – przy założeniu, że miał przekonanie, że informacja w zgłoszeniu jest prawdziwa, i że jest informacją o naruszeniu prawa – podlega ochronie. Nie ma tu znaczenia czy informacja jest prawdziwa.
Sprzedaż samochodu na rzecz osoby fizycznej a możliwość przyjęcia płatności w formie gotówkowej
Z tytułu sprzedaży samochodu, podatnik może przyjąć od osoby prywatnej zapłatę w formie gotówkowej. Dla zastosowania stawki 0% VAT względem dostawy pojazdu, który zostanie wywieziony z terytorium UE, istotne jest jedynie posiadanie dokumentów potwierdzających wywóz do kraju trzeciego samochodu w ramach transakcji eksportowej.
Stosownie do treści art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku, gdy:
1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca,
2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
Jeżeli więc nabywcą pojazdu samochodowego ma być konsument (krajowy albo zagraniczny), to powyższa regulacja nie ma zastosowania. Podatnik ma zatem prawo przyjąć od nabywcy płatność przy użyciu gotówki. Nie wpływa to w żaden sposób na możliwość opodatkowania transakcji stawką VAT w wysokości 0%. Dla skorzystania ze stawki VAT w wysokości 0% – w przypadku eksportu towarów – konieczne jest, aby wywóz towaru poza terytorium UE został potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
Dostawa samochodu może korzystać ze zwolnienia z ewidencji fiskalnej na podstawie poz. 47 załącznika do rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących, jeśli ów składnik majątku stanowi środek trwały podatnika, pod warunkiem, że transakcja zostanie w całości udokumentowana fakturą. Dodać można również, że sprzedaży detalicznej, dokonanej na warunkach wskazanych w poz. 47 załącznika do ww. rozporządzenia, nie wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego z obowiązku stosowania kasy fiskalnej w wysokości 20 000 zł.
Wymaganie biletów komunikacji miejskiej w rozliczeniu podróży służbowej
Pracownik nie ma obowiązku dokumentowania rachunkami ani biletami wydatków objętych ryczałtem.
Ryczałt na przejazdy środkami komunikacji miejscowej, przysługujący w trakcie krajowej podróży służbowej, wynosi on 9 zł za każdą rozpoczętą dobę podróży, co stanowi 20% obowiązującej diety. Nie przysługuje on w 2 przypadkach:
1) pracownik korzysta z bezpłatnych środków transportu lub nie przemieszcza się w obrębie miejsca delegowania,
2) gdy pracodawca, na wniosek pracownika, wyrazi zgodę na rozliczenie faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów dojazdów – w takim przypadku pracownik musi przedłożyć stosowne dokumenty (np. bilety, rachunki za taksówkę itp.).
Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, do rozliczenia kosztów podróży pracownik załącza dokumenty potwierdzające poniesione wydatki (np. rachunki, faktury, bilety), z wyjątkiem diet oraz wydatków objętych ryczałtami.
Pracodawca nie może wymagać od pracownika przedstawienia biletów za przejazdy miejscowe, jeśli wypłacany jest ryczałt. Wyjątkiem może być sytuacja, w której jeszcze przed wyjazdem pracodawca poinformował pracownika, że w rozliczeniu należy wykazać faktyczne poniesienie kosztów – nawet objętych ryczałtem – poprzez np. zachowanie biletów.
W praktyce jednak wystarczające powinno być pisemne oświadczenie pracownika o konieczności korzystania z komunikacji miejscowej. Pracodawca może dodatkowo zweryfikować to oświadczenie, np. poprzez ocenę położenia miejsca docelowego delegacji względem dworca czy przystanku, co może uzasadniać konieczność dojazdu.
Faktury sprzedażowe za dostawę mediów do lokali użytkowych a VAT
Media dostarczane do lokali użytkowych, rozliczane według zużycia (lub zajmowanej powierzchni nieruchomości), powinny zostać opodatkowane właściwą dla nich stawką VAT (23% i 8%). Nie ma przy tym znaczenia tytuł prawny do lokalu. Jednakże koszty pozostałych opłat przenoszone na najemców, obciążające zasadniczo właściciela lokalu (np. wywóz śmieci), będą zwiększać wartość samego najmu. Muszą zatem zostać doliczone do kwoty czynszu wykazanego na fakturze. Tego rodzaju opłaty należy objąć stawką VAT właściwą dla najmu lokali użytkowych (23%).
Dostawy mediów do nieruchomości, tj. wody, energii, odprowadzanie ścieków, powinny być generalnie uważane za odrębne świadczenia dokonane przez wynajmującego, jeżeli najemca ma możliwość wyboru sposobu korzystania z nich poprzez decydowanie o wielkości ich zużycia. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy wynajmujący z najemcą odrębnie od czynszu najmu rozliczają zużycie mediów w oparciu o wskazania liczników lub też w oparciu o liczbę osób korzystających z nieruchomości albo powierzchnię obiektu.
Dostawa mediów przez wynajmującego na rzecz najemcy, wykonywana w warunkach określonych przez art. 8 ust. 2a ustawy o VAT (odsprzedaż, refakturowanie), powinna odbyć się przy zastosowaniu stawki VAT właściwej dla poszczególnych mediów, określonej ustawowo. Stawka VAT nie jest w żadnym wypadku uzależniona od tytułu prawnego do lokalu, posiadanego przez wynajmującego czy najemcę (tj. prawo własności, stosunek obligacyjny: najem, użyczenie). Dostawa energii elektrycznej, cieplnej i gazu obciążona będzie VAT w stawce 23%, a dostawa wody i odprowadzenie ścieków przyjmują stawkę VAT w wysokości 8% (PKWiU 36.00, 37.00).
Niektóre opłaty wnoszone przez najemców nie podlegają refakturowaniu z tego względu, że ich koszt nie może być przerzucony „wprost” na użytkownika lokalu z jednoczesnym zwolnieniem z obowiązku uiszczenia długu przez właściciela. Do katalogu tego rodzaju opłat wliczyć należy np. wywóz śmieci (wywóz nieczystości stałych), których wartość każdorazowo powinna zostać doliczona do czynszu najmu i zostać objęta wraz ze świadczeniem podstawowym tą samą stawką VAT (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28.4.2025 r., 0113-KDIPT1-3.4012.39.2025.2.AB).
Tym samym wynajmujący, który „przerzuca” koszty wywozu nieczystości stałych na swojego najemcę, musi doliczyć wartość opłaty śmieciowej do kwoty czynszu i opodatkować VAT w stawce 23%. Mimo, iż organy podatkowe sprzeciwiają się takiej praktyce, wywóz śmieci może stanowić odrębną (od czynszu najmu) pozycję na wystawionej fakturze.
Zlecenie produkcji i sprzedaż gotowych wyrobów a stawka zryczałtowanego podatku dochodowego
Produkcja i sprzedaż wyprodukowanych toreb opodatkowana jest ryczałtem w wysokości 5,5%.
Z art. 4 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: RyczałtU) wynika, iż działalność usługowa na potrzeby niniejszej ustawy klasyfikowana jest na podstawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.
Działalność wytwórcza – co do zasady – opodatkowana jest 5,5% stawką ryczałtu na mocy art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a RyczałtU. Przez działalność wytwórczą rozumie się działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, w tym również sprzedaż wyrobów własnej produkcji, prowadzoną przez podatnika. W sytuacji, gdy dokonywaliby Państwo zakupu materiałów we własnym zakresie i zlecali je podwykonawcy do uszycia, mielibyśmy do czynienia z działalnością wytwórczą.
Potwierdza to również w prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 5.10.2022 r. (I SA/Gl 666/22, Legalis), w którym wskazano, że:
W sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży są wyroby wytworzone przez inną firmę na zlecenie podatnika, pod jego konkretne zamówienie, mamy do czynienia z prowadzeniem działalności wytwórczej, dla której właściwa stawka ryczałtu wynosi 5,5% osiąganych przychodów.
Należy podkreślić, iż skoro podatnik jest pomysłodawcą projektu, a wyrób produktów (toreb) odbywa się z inicjatywy i na jego zlecenie, to przychody uzyskiwane z ich sprzedaży kwalifikują się do opodatkowania 5,5% stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, określoną dla działalności wytwórczej.
Pracownik z cukrzycą w hali produkcyjnej
Należy dokonać analizy kompletności wypełnionych obowiązków w zakresie bhp (wskazane poniżej). W ramach dobrej praktyki, można porozumieć się z pracownikiem co do wyrażenia przez niego zgody na poinformowanie osób udzielających pierwszej pomocy w zakładzie pracy o stanie zdrowia pracownika. Wyrażenie zgody jest działaniem w pełni dobrowolnym ze strony pracownika. Brak takiej zgody nie może w żaden sposób obciążyć pracownika.
W pierwszej kolejności, należy przeanalizować, czy zostały wypełnione przez pracodawcę obowiązki nałożone przepisami prawa pracy, w tym dotyczące:
1) oceny ryzyka zawodowego związanego z wykonywana pracą, w tym poinformowanie pracownika o zagrożeniu, jakim jest wysoka temperatura na hali produkcyjnej oraz ustalonych przez pracodawcę środkach profilaktycznych,
2) prawidłowego wypełnienia skierowania na badania profilaktyczne (uwzględniającego wszystkie czynniki występujące na stanowisku pracy, w tym wysoką temperaturę),
3) zapewnienia środków niezbędnych do udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach (w tym omdleń związanych z upałem czy hiperglikemią) oraz wyznaczenia osób do udzielania pierwszej pomocy,
4) zapewnienia łączności ze służbami zewnętrznymi wyspecjalizowanymi w szczególności w zakresie udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach oraz ratownictwa medycznego.
W kolejnym kroku, dobrą praktyką byłoby wystąpienie do pracownika z prośbą o zgodę na przekazanie informacji wrażliwych (o jego stanie zdrowia – cukrzycy i konieczności stosowania insuliny) oraz miejscu przechowywania dawki insuliny osobom wyznaczonym do udzielania pierwszej pomocy. Uzasadnieniem takiej prośby byłaby większa skuteczność w sytuacji nagłego omdlenia. Ponieważ, gdyby do takiego omdlenia doszło, w pierwszej kolejności inni pracownicy sprawdziliby, czy pracownik nie pominął dawki, co byłoby kluczowe dla dalszego procedowania do czasu przyjazdu ratowników medycznych (bądź nawet w trakcie rozmowy z dyspozytorem).
