Obniżenie minimalnej sumy ubezpieczenia na rzecz podróżnych

Jak argumentuje Minister Finansów w okresie pandemii koronawirusa przychody branży turystycznej spadną w znacznym stopniu. W szczególności spadki przychodów dotkną organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych. Na obecną sytuację finansową przedsiębiorców turystycznych znacznie wpłynie także rozporządzeniem Rady Ministrów z 13.3.2020 r. w sprawie zakazów w ruchu lotniczym (Dz.U. z 2020 r. poz. 436) a także rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 13.3.2020 r. w sprawie czasowego zawieszenia lub ograniczenia ruchu granicznego na określonych przejściach granicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 435). Obecnie odnotowany jest spadek sprzedaży w branży turystycznej na poziomie 60-70%, co w wymierny sposób wpłynie na obniżenie przychodów przedsiębiorców. W związku z tym uzasadnione jest ograniczenie, mniej więcej, o taki zakres procentowy sposobu obliczania i określania rocznego przychodu przedsiębiorców turystycznych, który stanowi podstawę do obliczenia minimalnej wysokości sumy ubezpieczenia.

Zatem do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 27.12.2017 r. w sprawie minimalnej wysokości sumy ubezpieczenia na rzecz podróżnych związanej z działalnością wykonywaną przez organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2508) – wprowadzono regulacje, które umożliwią odniesienie deklarowanego rocznego przychodu (służącego ustaleniu minimalnej sumy ubezpieczenia na rzecz podróżnych) do aktualnie odnotowywanych strat finansowych przedsiębiorców. Roczny przychód, deklarowany na okres kolejnych 12 miesięcy na potrzeby określenia minimalnej wysokości sumy ubezpieczenia na rzecz podróżnych w roku 2020 nie może być niższy niż 50% rocznego przychodu osiągniętego w roku obrotowym 2019.

Rozporządzenie wejdzie w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Zmiany w specustawie mające wpływ na umowy o zamówienie publiczne

W zakresie zamówień publicznych, a zwłaszcza umów o zamówienie publiczne kluczowe znaczenie mają wprowadzane do specustawy regulacje zawarte w art. 15r projektu. Z ust. 1 tego przepisu wynika, że strony umowy w sprawie zamówienia publicznego, w rozumieniu ZamPublU, niezwłocznie informują się wzajemnie o wpływie okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić.

Bez automatycznego aneksowania umowy

Podkreślić należy, że nie będzie jednak automatycznego aneksowania umowy, lecz będzie mogło do tego dojść dopiero po przedstawieniu „dowodów”. Strony umowy potwierdzają bowiem ten wpływ, dołączając do informacji o wpływie koronawirusa oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności:

1) liczby i stanowisk pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia:

a) podlegających obowiązkowej hospitalizacji w związku z przeciwdziałaniem COVID-19,

b) podlegających obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu w związku z pozostawaniem w styczności z osobami, których zdrowie zostało zagrożone przez COVID-19,

c) zwolnionych od wykonywania pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 25.6.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, lub dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do ukończenia 18 lat albo dzieckiem z orzeczeniem o niepełnosprawności w przypadku zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub innej placówki, do których uczęszcza dziecko, lub niemożności sprawowania opieki przez nianię lub dziennego opiekuna z powodu rozprzestrzeniania się COVID-19;

2) decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych lub kontrolnych;

3) poleceń wydanych przez wojewodów lub decyzji wydanych przez Prezesa Rady Ministrów związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, o których mowa w art. 11 ust. 1 i 2 specustawy;

4) wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5) okoliczności, o których mowa w pkt 1–4 wyżej, w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy lub dalszego podwykonawcy.

Co istotne, na mocy art. 15r ust. 2 projektu każda ze stron umowy o zamówienie publiczne, może żądać przedstawienia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów potwierdzających wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte wykonanie tej umowy. Dopiero na podstawie otrzymanych oświadczeń lub dokumentów strona umowy w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania, przekazuje drugiej stronie swoje stanowisko, wraz z uzasadnieniem odnośnie do wpływu okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie. Jeżeli strona umowy otrzymała kolejne oświadczenia lub dokumenty, termin liczony jest od dnia ich otrzymania.

Możliwość zmiany umowy

Ponadto, jak wskazuje się w art. 15r ust. 4 zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19 mogą wpłynąć lub wpływają na należyte wykonanie umowy o zamówienie publiczne, może w uzgodnieniu z wykonawcą dokonać zmiany umowy, o której mowa w art. 144 ust. 1 pkt 3 ZamPublU, w szczególności przez:

1) zmianę terminu wykonania umowy lub jej części, lub czasowe zawieszenie wykonywania umowy lub jej części,

2) zmianę sposobu wykonywania dostaw, usług lub robót budowlanych,

3) zmianę zakresu świadczenia wykonawcy i odpowiadającą jej zmianę wynagrodzenia wykonawcy – o ile wzrost ceny spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekroczy 50% wartości pierwotnej umowy.

Niemniej, jeżeli umowa zawiera postanowienia korzystniej kształtujące sytuację wykonawcy niż wynikałoby to z art. 15r ust. 4, do zmiany umowy stosuje się te postanowienia.

W przypadku gdy umowa o zamówienie publiczne zawiera postanowienia dotyczące kar umownych lub odszkodowań z tytułu odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie z powodu oznaczonych okoliczności (co można przyjąć, że jest „standardem” w zamówieniach publicznych – przyp. aut.), strona tej umowy przedstawia wpływ okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19 na należyte jej wykonanie oraz wpływ zmiany umowy na zasadność ustalenia i dochodzenia tych kar lub odszkodowań, lub ich wysokość.

Warto podkreślić, że przywołane wyżej przepisy art. 15r ust. 1–6 nie naruszają praw stron umowy o zamówienie publiczne wynikających z przepisów prawa cywilnego.

„Dyspensa” od odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

Do specustawy dodaje się również art. 15s, zgodnie z którym nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 17 ust. 6 DyscFinPubU nieustalenie lub niedochodzenie od strony umowy należności powstałych w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy w sprawie zamówienia publicznego na skutek okoliczności związanych z wystąpieniem COVID-19, a także zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego dokonana zgodnie ze specustawą.

Zgody i zezwolenia wydawane przez zarządcę drogi i inne podmioty dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę – zmiany w przepisach

Zmiany wprowadzono przede wszystkim do ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.; dalej: PrBud). Wraz ze zmianami w PrBud, zmiany wprowadzono także do innych ustaw, np. w ustawie z 21.3.1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 470; dalej: DrPublU). Zgodnie z:

Ponadto, zgodnie z ust. 4c dodanym do art. 15 ustawy z 16.3.2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 55 ze zm.; dalej: OchrPrzyrU), zezwolenia, o których mowa w art. 15 ust. 3 i 4 OchrPrzyrU, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w PrBud. Chodzi tu o sytuację, gdy:

– na odstępstwa od przewidzianych zakazów na tych obszarach.

Do wniosku o pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w PrBud, dołącza się także decyzje określone w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 3.2.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.), czyli decyzje o wyłączeniu wymienionych tam użytków i gruntów na cele nierolnicze i nieleśne.

Budowa gazociągu bezpośredniego lub linii bezpośredniej wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, uzyskania zgody Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki; zgoda jest udzielana w drodze decyzji. Tak wynika z art. 7a ust. 3 ustawy z 10.4.1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 755 ze zm.; dalej: PrEnerg). Zgodnie z ust. 3a dodanym do art. 7a PrEnerg, zgodę taką dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Informacja o pacjencie w dobie epidemii

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ZapobChoróbU kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Od niedawna stan zagrożenia epidemicznego został zamieniony na stan epidemii. Oznacza to, że kierownicy szpitali i innych placówek leczniczych w jeszcze szerszym zakresie niż dotychczas powinni zrewidować swoją politykę w zakresie poruszania się po placówce. Oznacza to konieczność zrewidowania czy nie byłoby koniecznym wprowadzenie całkowitego zakazu odwiedzin, jeżeli taki w danej placówce jeszcze nie obowiązuje. Drugim środkiem jaki można rozważyć a jaki najczęściej po prostu towarzyszy zakazowi odwiedzin jest zakaz udzielania informacji o stanie zdrowia bezpośrednio na oddziale szpitalnym. Takie działania naturalnie spowodują jednak zwiększenie ilości wniosków o udzieleni informacji o stanie zdrowia.

Jak udzielić informacji nieosobiście 

Zamknięcie placówki na bezpośredni kontakt z bliskimi pacjenta oznacza, że udzielenie informacji o stanie zdrowia będzie musiało się odbywać w jakiejś formie korespondencyjnej (zdalnej). Na kierowniku placówki leczniczej spoczywa więc niełatwe zadanie pogodzenia wody z ogniem: udzielenie bez zbędnej zwłoki informacji aktualnej, wyczerpującej i zgodnej z żądaniem a jednocześnie zweryfikowanie tożsamości wnioskującego oraz nienaruszenie tajemnicy lekarskiej oraz zasad ochrony danych osobowych.

Upoważnienie najważniejsze 

Najprostszą, niejako modelową sytuacją, jest ta gdy pacjent w chwili przyjęcia do szpitala czy innej placówki leczniczej zdąży wypełnić oświadczenie o osobach upoważnionych do poznania jego stanu zdrowia. Taki dokument nie musi być sporządzony obligatoryjnie w formie pisemnej, może być także elektroniczny. Zawsze jednak zawiera podpis pacjenta. Zawiera on wskazanie bliskich, którym jednostka jest zobowiązana przekazywać informacje o zdrowiu pacjenta. Wskazanie to następuje poprzez podanie imienia, nazwiska i minimalnych danych kontaktowych (najczęściej numeru telefonu).

Hasło czy PIN bo inaczej nie zweryfikujemy uprawnionego 

Gdy placówka jest już zamknięta dla odwiedzających albo wiemy, że będzie zamknięta za chwilę, wraz z odbiorem upoważnienia należy nadać pacjentowi określone hasło czy PIN. Drugim krokiem jest umożliwienie pacjentowi przekazania tego hasła czy PIN-u jego bliskim. W niektórych przypadkach będzie trzeba udostępnić pacjentowi telefon (np. w przypadku nagłych przyjęć).
Bliski pacjenta dzwoniąc do szpitala i podając dane pacjenta oraz hasło lub PIN zweryfikuje się przed pracownikiem szpitala jako osoba uprawniona do posiadania wiedzy o stanie zdrowia tego konkretnego pacjenta. Zaletą tego rozwiązania jest praktycznie brak jakichkolwiek kosztów, niewielkie obciążenie dodatkową pracą personelu placówki (generowanie haseł lub kodów oraz ich zapisywanie w powiązaniu z pacjentami) oraz umożliwienie pacjentowi decydowania o tym czy w ogóle chce kogoś upoważnić. Pacjent może też w dowolnym momencie i w wybranym przez siebie zakresie rozszerzyć zakres uprawnionych do poznania jego stanu zdrowia. Problematyczne może być w zasadzie wyłącznie odebranie uprawnienia do poznania informacji o stanie zdrowia pacjenta wybranym osobom gdyż oznacza to konieczność zmiany hasła lub numeru PIN i przekazanie nowego hasła/PIN węższej grupie uprawnionych. Taka sytuacja nie wydaje się jednak zbyt częsta w praktyce.
Generowanie hasła lub kodu PIN może być oparte o jakiś system: np. pierwsze 6 cyfr to data udzielenia upoważnienia, potem 3 ostatnie cyfry numeru PESEL pacjenta a na końcu 2 cyfry losowe.

Prowadzenie rozmowy 

Kolejność działania powinna być następująca. Po odebraniu telefonu i usłyszeniu, że rozmówca chce uzyskać informację o stanie zdrowia pacjenta, pracownik placówki powinien przede wszystkim poprosić o podanie hasła lub numeru PIN. Bez tej informacji nie można udzielić rozmówcy żadnych informacji, nawet tego czy pacjent znajduje się w tej konkretnej placówce. Po uzyskaniu hasła lub numeru PIN następuje drugi etap weryfikacji: pracownik szpitala pyta o imię i nazwisko pacjenta oraz imię i nazwisko dzwoniącego. Dopiero gdy wszystkie te dane się zgadzają, możliwe jest udzielenie informacji o stanie zdrowia pacjenta. W przeciwnym wypadku pracownik jest zobowiązany do odmowy udzielenia takiej informacji.

Wyjątki od obowiązku posiadania upoważnienia 

Polskie prawodawstwo pozwala też na przekazanie informacji o pacjencie bez upoważnienia. Art. 31 ust. 6 z 5.12.1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza-dentysty stanowi, że jeżeli pacjent:

lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z 6.11.2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Chodzi tu o małżonka, krewnego do drugiego stopnia lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym pożyciu lub osobę wskazaną przez pacjenta.

Od 30.4.2020 r. obniżenie stopy rezerwy obowiązkowej oraz podwyższenie oprocentowania środków utrzymywanych w formie rezerwy obowiązkowej

Rady Polityki Pieniężnej uchwałą nr 2/2020 z 17.3.2020 r. zmieniającą uchwałę w sprawie stóp rezerwy obowiązkowej banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych i Krajowej SKOK oraz wysokości oprocentowania rezerwy obowiązkowej (Dz.Urz. NBP, poz. 5) – obniżyła stopy rezerwy obowiązkowej z 3,5% do 0,5%.

Uchwała weszła w życie 17.3.2020 r. i ma zastosowanie począwszy od rezerwy obowiąz­kowej utrzymywanej od 30.4.2020 r.

Jednocześnie uchwałą nr 3/2020 Rady Polityki Pieniężnej z 17.3.2020 r. zmieniającą uchwałę w sprawie stóp rezerwy obowiązkowej banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych i Krajowej SKOK oraz wysokości oprocentowania rezerwy obowiązkowej (Dz.Urz. NBP, poz. 6) z 0,5% do poziomu stopy referencyjnej NBP. Zatem wysokość oprocentowania środków rezerwy obowiązkowej, utrzymywanej przez banki, SKOK i Krajową SKOK na rachunkach bieżących lub rachunkach rezerwy obowiązkowej wynosi 1,0% wysokości stopy referencyjnej, określającej oprocentowanie podstawowych operacji otwartego rynku prowadzonych przez NBP. Uchwała wejdzie w życie z 30.4.2020 r.

Działania antykryzysowe – przedłużenie terminu do złożenia zeznania CIT-8 tylko dla organizacji pozarządowych

Do 31 marca należy złożyć zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, a także inne deklaracje, jak informację o wysokości uzyskanego przychodu (dochodu) IFT-2R, informację na formularzu ORD-U, dotyczącą umów zawartych z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego w roku podatkowym 2019, raport o schematach podatkowych na formularzu MDR-3.

Dzień 31 marca, to termin sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego za 2019 r. w jednostce, której rok obrotowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym.

Do tej pory żaden z tych obowiązków nie uzyskał odroczenia terminu w ramach pakietu działań tarczy antykryzysowej.

Przedłużenie terminu do złożenia zeznania CIT-8 zostało ogłoszone jedynie dla organizacji pozarządowych.

Jak czytamy w komunikacie, na stronach ministerstwa:

„Przesunięcie terminu do złożenia zeznania CIT-8 i zapłaty podatku za 2019 r. przez organizacji pozarządowych: podatników osiągających wyłącznie dochody zwolnione od podatku, a także przez podatników działających w sferze pożytku publicznego, jeżeli ich przychody z tej działalności stanowią co najmniej 80% wszystkich przychodów. Termin ulega przesunięciu z 31 marca na 31 lipca”.

Prawa podatnika w obliczu bieżącej sytuacji epidemiologicznej. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych

Nie oznacza to jednak, że nie ma instrumentów, które umożliwiłyby Podatnikom złagodzenie skutków obecnej sytuacji. Poniższe opracowanie ma na celu przybliżyć mechanizmy, które można wykorzystać do próby zmniejszenia obciążeń podatkowych.

Prawa podatnika do ulg podatkowych – odroczenie zapłaty/rozłożenie na raty. 

Na wniosek podatnika, organ podatkowy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

Uprawnienie to wynika wprost z art. 67a Ordynacji Podatkowej który daje Państwu, jako podatnikom, prawo do ubiegania się o uzyskanie takiej formy ulgi.

Co jednak najbardziej istotne w obecnej sytuacji:

Obecna sytuacja epidemiologiczna, przekładająca się na kondycję finansową znacznej części podatników, może uzasadniać powołanie się przez nich na ważny interes, który warunkuje możliwość otrzymania pozytywnej decyzji organu w zakresie przyznania ulgi.

Jednocześnie, skala ostatnich wydarzeń sprawia, że utrzymanie jak najlepszej kondycji gospodarki, a przez to tworzących ją przedsiębiorców, leży również w bezsprzecznym interesie publicznym.

Podkreślić należy jednak, że w swoim wniosku kierowanym do organu podatkowego nie powinni Państwo ograniczać się wyłącznie do ogólnego powołania się na panującą pandemię COVID-19 – uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne przesłanki indywidualnej sytuacji podatkowej, które przekładać będą się na zasadność przyznania przez organ ulgi:

Trzeba także pamiętać, że organ nie może udzielać ulg zupełnie swobodnie. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w realiach zwykłego obrotu gospodarczego może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych:

Możliwość udzielania ulg przedsiębiorcom jest natomiast szersza w przypadku zaistnienia stanów nadzwyczajnych lub też w odniesieniu do konkretnych form rozwoju działalności oczekujących pomocy. W takim wypadku organ, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, może udzielać ulg podatkowych stanowiących pomoc publiczną:

Jak wystąpić o ulgę ?

Aby wystąpić z wnioskiem o ulgę należy sporządzić i dostarczyć do właściwego miejscowo dla danego Podatnika organu podatkowego wniosek o zastosowanie ulgi.

Modelowy wniosek powinien zawierać:

Wniosek o udzielenie ulgi podatkowej złożyć możesz osobiście na dzienniku podawczym biura organu podatkowego lub też za pośrednictwem operatora pocztowego. W obecnej sytuacji istotnego znaczenia nabiera natomiast możliwość złożenia wniosku w formach elektronicznych za pośrednictwem dostępnych narzędzi interaktywnych.

W formie elektronicznej wniosek złożyć możesz za pośrednictwem skrzynki ePUAP (www.epuap.gov.pl) podpisując pismo Profilem Zaufanym (www.pz.gov.pl).

Nie wychodząc z domu swój Profil Zaufany założyć możesz m. in. jeżeli korzystasz z usług jednego z dziesięciu podmiotów świadczących usługi bankowości elektronicznej lub posiadasz tzw. e-dowód.

Kiedy wystąpić o ulgę? 

Jeżeli Twoja sytuacja finansowa uległa pogorszeniu w związku z panującą pandemią COVID-19, nie warto czekać z wnioskiem o przyznanie ulgi do upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego (podstawowe to 20 i 25 każdego miesiąca). Doprowadzając do powstania po twojej stronie zaległości podatkowej narażasz się bowiem na postępowanie podatkowe, odpowiedzialność karno-skarbową, a nawet postępowanie egzekucyjne, które może wiązać się dla Ciebie z dodatkowymi kosztami. Zaległość podatkowa zwiększa również ryzyko skutecznego wszczęcia względem Ciebie postępowania upadłościowego przez twoich wierzycieli.

Jeżeli masz trudności finansowe, powinieneś złożyć wniosek o przyznanie ulgi najpóźniej w dniu upływu terminu płatności podatku.

Opłata prolongacyjna

W obecnie funkcjonującym trybie ubiegania się o ulgi podatkowe, decyzja o przydzieleniu ulgi co do zasady wiąże się z koniecznością zapłaty przez podatnika opłaty prolongacyjnej, której wysokość określa organ w decyzji o udzieleniu ulgi.

Zgodnie zaś z ustawą z 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej przez klęskę żywiołową rozumie się rozumie się przez to katastrofę naturalną lub awarię techniczną, których skutki zagrażają życiu lub zdrowiu dużej liczby osób, mieniu w wielkich rozmiarach albo środowisku na znacznych obszarach, a pomoc i ochrona mogą być skutecznie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych środków, we współdziałaniu różnych organów i instytucji oraz specjalistycznych służb i formacji działających pod jednolitym kierownictwem

Dlatego też w świetle powyższej definicji można bronić tezy, że mamy do czynienia z katastrofą naturalną, której skutki zagrażają życiu a ich pomoc i ochrona mogą być skutecznie podjęte tylko przy zastosowaniu nadzwyczajnych środków, jakie też mają obecnie miejsce, we współdziałaniu różnych organów i instytucji oraz specjalistycznych służb i formacji działających pod jednolitym kierownictwem.

Taka argumentacja przedstawiona w wyjątkowych okolicznościach może skłonić organ do odstąpienia od wymierzenia opłaty. Trzeba też zauważyć, że ustawodawca przewidział również skierowania do właściwego organu wniosku o umorzenie opłaty prolongacyjnej, które również traktowane jest tutaj jako forma ulgi podatkowej.

Terminy i odwołania 

Co do zasady organ podatkowy ma miesiąc na wydanie decyzji w sprawie z wniosku udzielenie ulgi podatkowej. W sprawach szczególnie skomplikowanych termin może jednak ulec wydłużeniu.

W razie otrzymania negatywnej decyzji, Podatnik ma prawo złożyć do właściwego organu odwołanie w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. Składa się je za pośrednictwem organu który wydał decyzję.

Dla ułatwienia Państwu realizacji swoich praw przedstawiamy modelowe pisma o udzielenie ulgi

Artykuł opracował:

Małopolski Instytut Studiów Podatkowych Sp.z o.o. wchodzący w skład grupy Instytutu Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy jest spółką doradztwa podatkowego pomagającą podatnikom już od ponad 20 lat. Oprócz bieżącego doradztwa podatkowego i obsługi sporów z organami skarbowymi, zajmuje się również prowadzeniem księgowości dla podmiotów gospodarczych (https://misp-modzelewski.pl)

Nieruchomości ‒ co nowego w judykaturze: interes prawny w dokonaniu podziału geodezyjnego nieruchomości (wyr. WSA w Białymstoku)

Wobec faktu, że podział geodezyjny nieruchomości jest dokonywany w postępowaniu administracyjnym na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 97 ust. 1 GospNierU), organ powinien ustalić, czy wnioskodawca jest uprawniony do wystąpienia z takim wnioskiem. Wskazany przepis art. 97 ust. 1 GospNierU jako jedyną przesłankę przewiduje „interes prawny” wnioskodawcy. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie precyzuje, co to oznacza na gruncie postępowania podziałowego. Tym samym nie jest jasne, czy np. dzierżawca lub trwały zarządca nieruchomości, jako podmiot posiadający tytuł prawny do nieruchomości (umowa, decyzja o oddaniu w trwały zarząd) posiadają interes prawny do wnioskowania o podział geodezyjny nieruchomości.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wykładnia tego przepisu dokonana z uwzględnieniem art. 28 ustawy z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) prowadzi do wniosku, że interes prawny w postępowaniu podziałowym posiadają, co od zasady, wyłącznie właściciele, względnie użytkownicy wieczyści nieruchomości podlegających podziałowi, tj. osoby, które dysponują tytułem prawnym do dzielonej nieruchomości o charakterze prawno-rzeczowym.

Konsekwencją uregulowania zawartego w art. 97 ust. 1 GospNierU jest to, że osoba niebędąca właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości podlegającej podziałowi, nie może być stroną postępowania podziałowego ani przeciwdziałać zatwierdzeniu przedłożonego projektu podziału. Przymiotu strony postępowania podziałowego nie dają też prawa obligacyjne do dzielonej nieruchomości, pochodzące od właściciela lub użytkownika wieczystego. Stroną postępowania podziałowego nie może być także osoba, która zgłasza roszczenia do nieruchomości podlegającej podziałowi.

Co do zasady, również właściciele nieruchomości graniczących z nieruchomością podlegającą podziałowi, nie mają interesu prawnego do udziału w postępowaniu podziałowym sąsiedniej nieruchomości. Podział nieruchomości nie zmienia bowiem granic zewnętrznych dzielonej nieruchomości, gdyż jego skutkiem jest wydzielenie odrębnych działek wewnątrz nieruchomości dzielonej bez ingerencji w zewnętrzne granice nieruchomości dzielonej. Właściciel nieruchomości graniczącej z nieruchomością podzieloną mógłby mieć interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu o podział nieruchomości sąsiedniej tylko wówczas, gdyby wykazał, że skutki prawne zatwierdzonego podziału nieruchomości sąsiedniej wkraczają w prawo własności jego nieruchomości.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym, jako przykład uzasadnionego interesu prawnego właściciela nieruchomości graniczącej z nieruchomością dzieloną, do udziału w postępowaniu podziałowym sąsiedniej nieruchomości, wskazuje się pozbawienie nieruchomości graniczącej dostępu do drogi publicznej wskutek dokonanego podziału nieruchomości sąsiedniej.

MR: Aktualizacja rozporządzenia dotyczącego handlu w galeriach

Poniżej pełna treść informacji Ministerstwa Rozwoju:

Zmiany obowiązują od soboty, 21 marca. Link do rozporządzenia: http://dziennikustaw.gov.pl/DU/2020/491

Aktualizacja przepisów zawiera katalog branż dopuszczonych do prowadzenia działalności w obiektach handlowych powyżej 2000 m2.

Obecnie rozporządzenie wprowadzające stan epidemii na terytorium RP zawiera katalog branż, które mogą prowadzić działalność w galeriach handlowych:

Dodatkowo w galeriach mogą być świadczone usługi medyczne, bankowe, ubezpieczeniowe, pocztowe, pralnicze lub gastronomiczne, ale tylko w zakresie dowozu, bez usług „na wynos” w samej galerii.

Na terenie galerii z handlu wyłączone będą natomiast tzw. wyspy handlowe.

W efekcie w galeriach dopuszczona będzie nadal działalność podmiotów oferujących jedynie niezbędne w bieżącym okresie produkty i usługi.

Zmiany w zakresie handlu w galeriach, które doprecyzowują dotychczasowe przepisy, wychodzą naprzeciw postulatom zgłaszanym zarówno przez organizacje zrzeszające galerie handlowe, jak i organizacje przedsiębiorców z różnych branż, m.in. branży kosmetycznej i jubilerskiej.

Źródło:
https://www.gov.pl/web/rozwoj/aktualizacja-rozporzadzenia-dotyczacego-handlu-w-galeriach

Najem krótkoterminowy zakazany. Problemy branży

Ministerstwo Zdrowia zdecydowało, że w sytuacji walki z epidemią nie wolno oferować mieszkań na wynajem krótkoterminowy. Zakaz obowiązuje od 14 marca, nie wiadomo jednak, jak długo potrwa taka sytuacja. Apartamenty, z których chętnie korzystali turyści, wybierając się do atrakcyjnych miejscowości, stoją puste.

To problem dla platform takich jak Booking.com czy Airbnb, dla których takie apartamenty stanowiły znaczną część oferty. Klienci odetchnęli z ulgą, bo polityka tych portali zakłada zwrot całości kosztów w przypadku najmu mieszkania nawet, jeśli przy rezerwacji wybrano opcję bezzwrotną (w przypadku Airbnb obejmuje na razie okres od 14 marca do 14 kwietnia, ale może zostać przedłużona).

Problemy mają właściciele tych mieszkań, którzy kupowali je na kredyt, planując spłatę rat z zysków z wynajmu, bo w tym momencie w ogóle nie zarabiają. Im może pomóc decyzja banków o zawieszaniu spłat rat kredytów. Dobrą informacją jest też fakt, że tarcza antykryzysowa, przygotowana przez rząd, obejmuje również przedsiębiorców, zajmujących się krótkoterminowym wynajmem mieszkań.