Skutki podatkowe używania i pobierania pożytków ze środków trwałych bez określenia wysokości czynszu

Zgodnie z przepisami ustawy z 23.4.1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 ze zm.; dalej: KC) za umowę użyczenia uznaje się taką umowę, która zakłada:

– nieodpłatność (art. 710 KC),

– spółka, która bierze rzecz (tu: tira) w używanie ponosi tylko zwykłe koszty utrzymania – wskazane w pytaniu wydatki (w tym w szczególności wydatki remontowe nie mogą być za takie koszty uznane).

Zatem, wskazana w pytaniu umowa wiążąca strony, nie jest umową użyczenia (umową o charakterze nieodpłatnym) i nie będzie powodowała konsekwencji podatkowych u biorącego w użyczenie. Z podatkowego punktu widzenia należy zaważyć, że każda ze stron uzyskuje korzyści majątkowe kosztem drugiej spółki, tj.

– spółka (właściciel tira) odnosi korzyść w postaci utrzymania tira w sprawności technicznej (np. remonty, ubezpieczenia, serwisy – tego typu ciężar ekonomiczny ponosi właściciel rzeczy,

– spółka, która nie jest właścicielem tira, korzysta z niego nieodpłatnie, nie ponosząc kosztów wynajęcia (dzierżawy).

Jest to zatem umowa, gdzie występują obopólne korzyści. Należy pamiętać, że ustawa o podatku dochodowym nakazuje wycenę korzyści, za które dany podatnik nie płaci. Na takie rozumienie wskazuje treść art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 15.2.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865 ze zm.; dalej: PDOPrU). Mówi on, że przychodem są także, oprócz otrzymania środków pieniężnych ze sprzedaży produktów, towarów i usług, także korzyści ekonomiczne, za które podatnik (spółka) nie płaci – nie dochodzi do obniżenia przez to jego aktywów ani nie zwiększenia pasywów. Korzyści majątkowe nazywane są nieodpłatnymi świadczeniami, ale taka sytuacja występuje, gdy jeden podmiot korzysta nieodpłatnie z majątku drugiego podmiotu.

W omawianym przykładzie mamy jednakże z sytuacją, w której każda ze spółek nieodpłatnie uzyskuje korzyść kosztem majątku drugiej spółki. Mamy zatem do czynienia z ewentualnymi świadczeniami częściowo odpłatnymi oraz świadczeniem nieodpłatnym. Dlatego też należy postąpić następująco:

– spółka, która nie jest właścicielem tira, musi wyliczyć ile wyniósłby czynsz za wynajem takiego samego tira miesięcznie, a następnie odjąć od tej kwoty wydatki na serwis, ubezpieczenie, itd. – jeżeli występuje nadwyżka korzyści, to należy w danym miesiącu doliczyć wartość częściowo odpłatnego świadczenia do przychodu z działalności gospodarczej,

– z kolei spółka, która jest właścicielem tira, powinna na podstawie informacji od drugiej spółki, dokonać ustalenia kwoty jaką powinna ponosić jako właściciel rzeczy dla jego utrzymania w ruchu (zachowanie substancji majątkowej) – nie wszystkie zatem wydatki jakie ponosi spółka używająca tira powinny stanowić przychód ze świadczeń nieodpłatnych, ale te obiektywnie ustalane (wedle normalnego utrzymania tira).

(RA)

Ubezpieczenie zdrowotne: brak obowiązku informacyjnego przy zgłaszaniu członków rodziny pracownika

Przepisy ustawy z 27.8.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przesądzają, które osoby podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego (art. 66). Stanowią też w jakich terminach obowiązek ten powstaje i jak należy go dopełnić.

Jeżeli członkowie rodziny pracownika nie mają własnego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego, ma on obowiązek ich zgłosić w ciągu 7 dni od zaistnienia okoliczności, które spowodowały konieczność takiego zgłoszenia. Pracownik powinien poinformować o tym podmiot właściwy do dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego, np. pracodawcę (art. 67 ust. 3).

W przypadku gdy członek rodziny zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego nabył własny tytuł do ubezpieczenia lub zaistniały inne okoliczności, przez które stracił status członka rodziny – pracownik powinien w ciągu 7 dni zaistnienia tych okoliczności (art. 76) powiadomić płatnika składki, aby go wyrejestrował.

Ubezpieczony, który nie poinformuje podmiotu właściwego do dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego o okolicznościach powodujących konieczność zgłoszenia lub wyrejestrowania członka rodziny, podlega karze grzywny (art. 193 pkt 6). Jednocześnie w celu ubezpieczenia zdrowotnego członka rodziny pracownik wypełnia i przekazuje pracodawcy-płatnikowi formularz ZUS ZCNA „Zgłoszenie danych o członkach rodziny dla celów ubezpieczenia zdrowotnego”. Został on wprowadzony przez § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wzorów zgłoszeń do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego, imiennych raportów miesięcznych i imiennych raportów miesięcznych korygujących, zgłoszeń płatnika składek, deklaracji rozliczeniowych i deklaracji rozliczeniowych korygujących, zgłoszeń danych o pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, raportów informacyjnych, oświadczeń o zamiarze przekazania raportów informacyjnych oraz innych dokumentów.

Przetwarzanie danych członka rodziny w zgłoszeniu do ubezpieczenia jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, czyli pracodawcy-płatniku (art. 6 ust. 1 lit. c RODO). Ponadto pozyskiwanie tych danych jest wyraźnie uregulowane prawem państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, przewidującym odpowiednie środki chroniące prawnie uzasadnione interesy osoby, której dane dotyczą. Spełniona jest zatem wskazana w art. 14 ust. 5 lit. c ogólnego rozporządzenia o ochronie danych przesłanka uprawniająca do odstąpienia od obowiązku dopełniania obowiązku informacyjnego wobec osób, których dane są pozyskiwane w sposób inny niż bezpośrednio od nich.

Koronawirus: Dodatkowy zasiłek opiekuńczy do 14.6.2020 r.

Przypomnijmy, że od dnia zamknięcia szkół i przedszkoli z powodu epidemii koronawirusa, rodzicom dzieci uczęszczających do szkół i przedszkoli przysługuje prawo do pobierania zasiłku opiekuńczego. Wypłacany przez ZUS zasiłek opiekuńczy przysługuje bowiem nie tylko w przypadku choroby dziecka, ale również w sytuacji nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, do których uczęszcza dziecko.

O ile jednak w przypadku choroby, zasiłek opiekuńczy przysługuje rodzicowi do 14 roku życia dziecka, o tyle w przypadku zamknięcia placówki oświatowej, rodzice mogą liczyć na zasiłek z ZUS jedynie w przypadku dzieci, które nie ukończyły 8 lat.

W normalnej sytuacji, maksymalny okres, za który ZUS wypłaca zasiłek opiekuńczy, wynosi 60 dni w ciągu całego roku kalendarzowego. Przy czym łączny okres 60 dni przysługuje łącznie matce i ojcu dziecka.

Przepisy tarczy antykryzysowej wprowadzają wyjątkową zasadę, zgodnie z którą w przypadku zamknięcia szkoły, przedszkola czy żłobka z powodu epidemii koronawirusa, rodzicowi dziecka przysługuje dodatkowy zasiłek opiekuńczy, który nie wlicza się do wspomnianego wcześniej limitu 60 dni pobierania zasiłku opiekuńczego na zasadach ogólnych, lecz przysługuje dodatkowo, ponad standardowy limit.

Dodatkowy zasiłek opiekuńczy z powodu epidemii koronawirusa przysługuje od dnia 12 marca 2020 roku, przy czym łączny okres pobierania zasiłku był już wydłużany kilkukrotnie. Ostatnia nowelizacja tarczy antykryzysowej wydłużyła okres pobierania zasiłku do dnia 24 maja. Obecnie okres ten został wydłużony odpowiednim rozporządzeniem do dnia 14 czerwca.

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej poinformowało, że okres ten zostanie wydłużony po raz kolejny, po uchwaleniu następnej wersji tarczy antykryzysowej. Nowe przepisy zawarte w tzw. tarczy 4.0 wydłużają okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego do dnia 28 czerwca.

Oznacza to, że całkowity okres pobierania dodatkowego zasiłku opiekuńczego wyniesie łącznie 109 dni, tj. od 12 marca do 28 czerwca 2020 roku.

Co istotne, z zasiłku będą mogły skorzystać również te osoby, które podejmą decyzję o nieposyłaniu dzieci do przedszkoli i szkół otwieranych odpowiednio 6 maja i 25 maja.

Przypomnijmy również, że osoby prowadzące działalność gospodarczą, w celu uzyskania zasiłku nie muszą składać standardowego kompletu dokumentów (tj. formularzy ZUS Z-15A oraz ZUS Z-3b). Wnioskowanie o dodatkowy zasiłek opiekuńczy odbywa się w oparciu o uproszczony wniosek wysyłany na formularzu ZAS-58.

Źródło:

www.zus.pl

Tarcza antykryzysowa 4.0 – kolejne działania osłonowe w Sejmie

Projekt został przygotowany w ramach tzw. pakietu osłonowego dla firm i stanowi kolejny element w realizacji tarczy antykryzysowej mającej na celu ograniczenie skutków gospodarczych wynikających z epidemii COVID-19.

Proponowane zmiany mają na celu poprawę sytuacji przedsiębiorców dotkniętych skutkami rozprzestrzeniania się koronawirusa (SARS-CoV-2) w tym utrzymanie płynności finansowej przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie szczególnie narażonym na straty ekonomiczne związane z epidemią.

Zmiany mają też na celu wsparcie budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz utrzymanie ciągłości procesu inwestycyjnego samorządów.

Z uzasadnienia do projektu wynika, że najistotniejsze zmiany dotyczą:

1.Wprowadzenia dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przez banki komercyjne przedsiębiorcom oraz podmiotom prowadzącym działalność w sektorze produkcji podstawowej produktów rolnych, dotkniętych skutkami epidemii. Do odsetek dopłaci BGK ze środków budżetu państwa, ze środków nowo utworzonego Funduszu Dopłat do Oprocentowania. Umowę kredytu z dopłatą będzie można podpisać do końca 2020 r

2. Wdrożenia pakietu osłonowego dla samorządów (tzw. tarcza samorządowa), w celu wsparcia budżetów samorządów, a także umożliwienia kontynuowania postępowań administracyjnych służących przygotowaniu inwestycji infrastrukturalnych i budowlanych.

3. Zmian w zakresie zamówień publicznych, których celem jest odblokowanie Krajowej Izby Odwoławczej i ułatwienie realizacji przetargów w warunkach epidemii, a także poprawa sytuacji wykonawców zamówień publicznych.

4. Rozwiązań mających na celu uelastycznienie zasad wynikających z prawa pracy i ich dostosowanie do wyzwań epidemii. W okresie pandemii priorytetem bowiem jest utrzymanie płynności prowadzonych działalności przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony maksymalnej liczby miejsc pracy.

5. Rozszerzenia zakresu darowizn podlegających odliczeniu od podatku dochodowego, a także wyłączenia z przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej wartości darowizn otrzymanych od 1 stycznia 2020 r. do 30 września 2020 r. przez placówki medyczne (m.in. szpitale) oraz placówki oświatowe, w związku z COVID-19, które nie podlegają z tytułu otrzymanych darowizn podatkowi od spadków i darowizn.

Rządowy projekt ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych na zapewnienie płynności finansowej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19

Projekt jest kolejnym przykładem specustawy w ramach tzw. Tarczy COVID-19. Jednak nie zawiera on tylko zmiany w przepisach związanych z organizacją i usprawnieniem działania przedsiębiorców, czy administracji. Zawiera także nowelizacje przepisów OpłSkarbU.

Po pierwsze, propozycja zmienia zakres zwolnienia z opłaty skarbowej. W myśl obecnego brzmienia m.in. nie podlega opłacie skarbowej dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia oraz zezwolenia w sprawach budownictwa mieszkaniowego (art. 2 pkt 2 OpłSkarbU). Po zmianie otrzyma brzmienie, zgodnie z którym nie podlega opłacie skarbowej dokonanie innej niż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia oraz zezwolenia, w sprawach budownictwa mieszkaniowego.

Po drugie, propozycja projektu zakłada zmiany w wysokości opłaty skarbowej za wydanie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 107 zł do kwoty 598 zł. Jednocześnie wprowadza on zwolnienie od opłaty w odniesieniu do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego terenu, którego wniosek dotyczy.

Jak piszą wnioskodawcy w uzasadnieniu do projektu, opłata skarbowa w pełnej wysokości będzie należna od wniosków o wydanie decyzji składanych przez osoby inne niż właściciele lub użytkownicy wieczyści bez względu na to, czy planują wybudowanie budynku mieszkalnego. Celem wprowadzanej regulacji jest zniechęcenie osób do wnioskowania o wydanie decyzji „wz” bez wyraźnego celu społeczno-gospodarczego, a także poprawa stanu finansów gmin przez częściowe sfinansowanie prowadzenia tych postępowań z wpływów z opłaty skarbowej. W obowiązującym stanie prawnym każdy podmiot ma prawo wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nawet niedysponujący jakimkolwiek prawem do nieruchomości. W rezultacie obowiązujące regulacje prawne spowodowały wzrost liczby prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego postępowań administracyjnych zakończonych wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, które nie mają przełożenia w liczbie wydawanych decyzji o pozwoleniach na budowę.

Trudno uznać te zmiany za takie, które minimalizują skutki utraty płynności finansowej przedsiębiorców dotkniętych trudną sytuacją wywołaną epidemią COVID-19. Także wspomożenie samorządów w odniesieni do tej zmiany wydaje się mieć minimalne znaczenie, gdyż zdeterminowany inwestor, niebędący właścicielem, czy użytkownikiem wieczystym i tak wystąpi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

0113-KDIPT2-2.4011.273.2020.1.SR – Interpretacja indywidualna z dnia 26-05-2020

Opodatkowanie dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową – IP BOX

0114-KDIP4-2.4012.90.2020.2.AS – Interpretacja indywidualna z dnia 26-05-2020

Ustalenie okresu rozliczeniowego właściwego do uwzględnienia korekt faktur z tytułu usługi dystrybucji energii elektrycznej

Zmiany dotyczące zamówień publicznych związane z COVID-19 w kolejnej tzw. tarczy antykryzysowej

W tym zakresie ustawa ma wchodzić w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem zmiany dotyczącej wadium, której wejście w życie ma nastąpić po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

W art. 41 wprowadza się zmianę do art. 40 ust. 1 ZamPublU, polegającą na określeniu, że wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia w trybie przetargu nieograniczonego następuje poprzez zamieszczenie ogłoszenia o zamówieniu na stronie internetowej. Usuwa się tym samym archaiczny obowiązek w postaci zamieszczania ogłoszenia o zamówieniu w siedzibie zamawiającego w miejscu publicznie dostępnym.

Natomiast w art. 58 projektu ustawy dokonuje się kilku zmian w przepisach KoronawirusU, odnoszących się do obszaru zamówień publicznych, które to wpływają istotnie na uprawnienia oraz obowiązki zamawiającego i wykonawcy.

Obowiązek lub uprawnienie do zmiany umowy

Kluczowa zmiana dotyczy reguł aneksowania umowy o zamówienie publiczne określonych w art. 15r KoronawirusU. Wprowadza się bowiem rozróżnienie na obowiązek zmiany oraz uprawnienie zmiany umowy o zamówienie, w zależności od tego, czy okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19 wpływają na należyte wykonanie umowy czy też mogą wpłynąć na należyte wykonanie umowy. W pierwszej sytuacji stosownie do art. 15r ust. 4 KoronawirusU zamawiający, po stwierdzeniu, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19 określone w art. 15r ust. 1 KoronawirusU wpływają na należyte wykonanie umowy, w uzgodnieniu z wykonawcą dokonuje zmiany umowy, o której mowa w art. 144 ust. 1 pkt 3 ZamPublU, a zatem aneksowanie jest wówczas obowiązkowe. Natomiast w dodanym w art. 15r ust. 4a KoronawirusU wydzielono uprawnienie zamawiającego do zmiany umowy w uzgodnieniu z wykonawcą, w przypadku stwierdzenia, że okoliczności związane z wystąpieniem COVID-19 mogą wpłynąć na należyte wykonanie umowy.

Zakaz potrącania kar umownych

Niezmiernie oczekiwane są rozwiązania określone w art. 15r1 KoronawirusU. Z ust. 1 tej nowej regulacji wynika, że w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w związku z COVID-19, i przez 90 dni od dnia odwołania stanu, który obowiązywał jako ostatni, zamawiający nie może potrącić kary umownej zastrzeżonej na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa w art. 15r ust. 1 KoronawirusU, z wynagrodzenia wykonawcy lub z innych jego wierzytelności, a także nie może dochodzić zaspokojenia z zabezpieczenia należytego wykonania tej umowy. Warunkiem jest jednak to, aby zdarzenie, w związku z którym zastrzeżono tę karę, nastąpiło w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii.

Ponadto, na mocy art. 15r1 ust. 2 KoronawirusU, w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii w związku z COVID-19, i przez 90 dni od dnia odwołania stanu, który obowiązywał jako ostatni, bieg terminu przedawnienia roszczenia zamawiającego z art. 15r1 ust. 1 KoronawirusU oraz terminu ważności zabezpieczenia należytego wykonania umowy nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Upływ przywołanych terminów może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 120 dni od dnia odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni.

Brak obowiązku żądania wadium w zamówieniach od progów unijnych

Zamawiający powinni zwrócić uwagę na dodany art. 15va KoronawirusU, wprowadzający szczególną regulację odnośnie do wadium. Otóż zgodnie z nią do zamówień publicznych udzielanych na podstawie ZamPublU stosuje się przepisy ZamPublU dotyczące wadium, ale z uwzględnieniem art. 15va ust. 2 KoronawirusU, który to przewiduje fakultatywność żądania wadium niezależnie od wartości zamówienia. Użyto bowiem sformułowania „zamawiający może żądać od wykonawców wniesienia wadium”, jednocześnie wyłączając stosowanie przepisu art. 45 ust. 1 ZamPublU, przewidującego obowiązek żądania wadium w zamówieniach o wartości równej progom unijnym lub wyższej.

Płatności wynagrodzenia w częściach lub zaliczki

Wsparcie dla wykonawców w zamówieniach publicznych mają stanowić przepisy nakazujące zamawiającemu w określonych przypadkach (tj. umowach zawieranych na okres dłuższy niż 12 miesięcy) dokonywanie płatności wynagrodzenia w częściach lub udzielanie zaliczek. W art. 15vb ust. 1 KoronawirusU określono wprawdzie, że do zamówień publicznych udzielanych na podstawie ZamPublU stosuje się przepisy ZamPublU dotyczące umowy w sprawie zamówienia publicznego, ale z uwzględnieniem art. 15vb ust. 2–8 KoronawirusU.

Stosownie zatem do art. 15vb ust. 2 KoronawirusU w przypadku umów zawieranych na okres dłuższy niż 12 miesięcy zamawiający płaci wynagrodzenie w częściach, po wykonaniu części umowy w sprawie zamówienia publicznego, lub udziela zaliczki na poczet wykonania zamówienia. Co więcej – jak wskazuje się w art. 15vb ust. 3 KoronawirusU – zamawiający określa w umowie procent wynagrodzenia wypłacanego za wykonanie poszczególnych jej części. Procentowa wartość ostatniej części wynagrodzenia nie może wynosić więcej niż 50% wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy. Zaliczka nie może być natomiast mniejsza niż 5% wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy. Ponadto w przypadku, o którym mowa w art. 143a ust. 1 pkt 1 ZamPublU (tj. jeżeli umowa przewiduje zapłatę wynagrodzenia w częściach), zamawiający może wskazać w SIWZ procentową wartość ostatniej części wynagrodzenia, która nie może wynosić więcej niż 50% wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy.

Podkreślić należy, że w art. 15vb ust. 8 KoronawirusU wyraźnie wskazano, że do zamówień, o których mowa w art. 131a ZamPublU (tj. zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa), nie stosuje się przepisów art. 15vb ust. 2 i 3 KoronawirusU.

Zabezpieczenie należytego wykonania umowy – wysokość i zwrot

Znacznemu zmniejszeniu – wzorem regulacji przewidzianych w nowej PZP – ulega maksymalna możliwa do żądania przez zamawiającego wysokość zabezpieczenia należytego wykonania umowy. Zgodnie bowiem z dodawanym art. 15vb ust. 5 KoronawirusU, zasadą jest, że takie zabezpieczenie ustala się w wysokości nieprzekraczającej 5% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy. Dla porównania – na podstawie art. 150 ust. 2 ZamPublU możliwa jest wysokość do 10% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy.

Wprawdzie w art. 15vb ust. 6 KoronawirusU stwarza się możliwość ustalenia zabezpieczenia w wysokości większej niż 5%, ale nie większej jednak niż 10% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy. Musi to być jednak uzasadnione przedmiotem zamówienia lub wystąpieniem ryzyka związanego z realizacją zamówienia, co zamawiający opisał w SIWZ.

Umożliwia się ponadto w art. 15vb ust. 7 KoronawirusU zamawiającemu dokonanie częściowego zwrotu zabezpieczenia należytego wykonania umowy po wykonaniu części zamówienia, jeżeli przewidzi taką możliwość w SIWZ.

Przejściowe stosowanie przepisów dotychczasowych

Warto zwrócić na koniec uwagę na art. 69 projektu ustawy zawierający przepisy przejściowe dotyczące zamówień publicznych. Określono w nich, że do postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, o których mowa w ZamPublU wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie art. 15va i art. 15vb KoronawirusU (zmienianej przez art. 58 projektowanej ustawy), stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponadto przepisy dotychczasowe stosuje się do umów w sprawie zamówienia publicznego, o których mowa w ZamPublU, zawartych:

1) przed dniem wejścia w życie art. 15vb KoronawirusU (zmienianej przez art. 58 projektowanej ustawy),

2) nie wcześniej niż z dniem wejścia w życie art. 15vb KoronawirusU (zmienianej przez art. 58 projektowanej ustawy), w następstwie postępowań o udzielenie zamówienia wszczętych przed dniem wejścia w życie tego przepisu.

Urządzanie gry hazardowej pod kątem prawnokarnym

Opis stanu faktycznego

M.W. oskarżony został o to, że w okresie od 1.8.2015 r. do 14.10.2015 r. w sklepie spożywczo – przemysłowym przy ul. G. w E. będąc osobą odpowiedzialną, jako prezes zarządu H. Sp. z o.o. z siedzibą w O., urządzał gry na automatach będących w dyspozycji spółki, której był prezesem zarządu, to jest automatach do gry A., to jest urządzając gry na automatach bez wymaganej koncesji wbrew art. 6 ust. 1 GryHazardU, a w okresie od 3.9.2015 r. do 14.10.2015 r. również wbrew art. 14 ust. 1 GryHazardU, urządzając grę poza kasynem gry. Czyn ten zakwalifikowano jako przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 KKS w zw. z art. 9 § 3 KKS.

Stanowisko SR i SO

Sąd pierwszej instancji uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, wymierzając karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 150 złotych każda; na podstawie art. 30 § 5 KKS orzekł przepadek dowodów rzeczowych w postaci automatów do gier; na podstawie art. 30 § 5 KKS w zw. art. 32 § 1 i § 3 KKS orzekł środek karny w postaci ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku środków pieniężnych w łącznej kwocie 1.920 zł, ujawnionych w automatach A. Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy uchylił wyrok w zaskarżonej części dotyczącej skazania M.W. w pkt I oraz rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt VII w zakresie dotyczącym tego oskarżonego i na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 KPK w zw. z art. 113 § 1 KKS umorzył postępowanie karne w zakresie czynu M.W. Sąd drugiej instancji przyjął, że istotą tych wszystkich zachowań było wykorzystanie przez oskarżonego tej samej sposobności, wynikającej z prowadzenia ściśle określonego, wyspecjalizowanego typu działalności gospodarczej, oskarżony był zdeterminowany osiągnięciem tego samego, sprecyzowanego, konkretnego celu, który realizował w ramach założonych przez niego spółek, zachodziła tożsamość czynów. Takie elementy jak różne miejsca popełnienia poszczególnych czynów, urządzanie gier na różnych automatach nie mają tutaj żadnego znaczenia.

Od powyższego orzeczenia kasację wnieśli zarówno Prokurator Rejonowy w E. oraz Naczelnik (…) Urzędu Celno – Skarbowego w O. Zarzuty kasacyjne opierały się na błędnym przyjęciu, iż zaistniała ujemna przesłanka procesowa w postaci powagi rzeczy osądzonej, gdyż oskarżony M.W. został wcześniej prawomocnie skazany za czyn, będący elementem czynu ciągłego przypisanego mu wyrokami wskazanych w zarzucie Sądów w sytuacji, gdy nie został prawomocnie skazany w warunkach określonych w art. 6 § 2 KKS w związku z art. 107 § 1 KKS, a tym samym nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego. Czyn zarzucany oskarżonemu w niniejszej sprawie nie jest tożsamy z czynami, za które został skazany z uwagi na fakt, że czyn ten został popełniony w innych miejscach i miejscowościach, dotyczył innych urządzeń do gry oraz zachodziły inne istotne różnice, a zatem nie było prawnej przeszkody do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności karnej skarbowej oskarżonego. Ponadto zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 6 § 2 KKS w związku z art. 107 § 1 KKS, polegające na uznaniu, iż art. 6 § 2 KKS obejmuje swą treścią normatywną i znajduje zastosowanie do przestępstw trwałych – wieloczynowych.

Stanowisko SN

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu dwóch kasacji wniesionych na niekorzyść oskarżonego przez Prokuratora Rejonowego w E. oraz Naczelnika (…) Urzędu Celno – Skarbowego w O. uchylił zaskarżony wyrok co do M.W. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. SN nie miał żadnych wątpliwości co do zasadności kasacji wskazując, że trafnie podniesiono, iż Sąd odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia prawa procesowego (art. 17 § 1 pkt 7 KPK), dokonując błędnej wykładni art. 6 § 2 KKS. Nieuprawnione przyjęcie powyższej negatywnej przesłanki procesowej skutkowało niezasadnym umorzeniem postępowania wobec M.W.

Urządzanie gry hazardowej w postaci gry na automatach wymaga uzyskania koncesji na kasyno gry, a koncesja taka udzielana jest w odniesieniu do jednego kasyna, prowadzonego w ściśle określonym (geograficznie) miejscu. Z tego względu, zachowanie osoby, która nie posiadając koncesji na prowadzenie kasyna podejmuje działanie w postaci urządzania gry na automatach w różnych miejscach stanowi każdorazowo inny czyn, podjęty z zamiarem naruszenia tych przepisów w każdym z tych miejsc. Dodatkowo, przestępstwo określone w art. 107 § 1 KKS należy zaliczyć do tzw. przestępstw wieloczynnościowych. Chodzi w nich o działania złożone z wielu czynności dokonujących zmian w świecie zewnętrznym. Słusznie podnosi się w ocenie SN, że instytucja z art. 6 § 2 KKS nie znajduje zastosowania do przestępstw trwałych, wieloodmianowych, zbiorowych, czy przestępstw z reguły popełnionych powtarzającymi się zachowaniami.

ICO oraz Instytut Alana Turinga przygotowały poradnik do Sztucznej Inteligencji

Sztuczna Inteligencja coraz częściej używana jest przez organizacje w celu podejmowania różnorodnych decyzji wobec podmiotów danych, lub wspierania procesu decyzyjnego. Z uwagi na powyższe brytyjski organ nadzoru ds. ochrony danych osobowych (ICO) przy współpracy Instytutu Alana Turinga w Londynie, przygotował trzyczęściowy poradnik. Każda z nich jest dedykowana dla innej grupy odbiorców, w zależności od poziomu wiedzy oraz organizacji.

Część pierwsza skierowana jest do osób pełniących funkcje inspektorów ochrony danych (IOD) oraz członków działów compliance. Opisane są w niej podstawy wyjaśniania Sztucznej Inteligencji. Omawiana część obejmuje definicje związane
z technologią oraz kluczowe założenia. Będzie to przydatne dla wszystkich członków personelu mających udział w implementacji systemu.

Kolejna część dedykowana jest do zespołów technicznych, jednak wiele przydatnych informacji znajdą w niej także zespoły compliance oraz osoby piastujące funkcję IOD. Część druga koncentruje się na przybliżeniu praktycznych aspektów funkcjonowania Sztucznej Inteligencji. Umożliwi to pracownikom udzielanie odpowiedzi i wyjaśnień osobom poddanym decyzjom opartym na SI.

Trzecia część poradnika jest skierowana głównie do osób piastujących funkcje kierownicze w organizacji. Dotyczy ona określenia ról, a także wprowadzenia dokumentacji, procedur i zasad, które zapewnią, że dana firma jest przygotowana na udzielanie stosownych wyjaśnień wszystkim osobom fizycznym w zakresie funkcjonowania Sztucznej Inteligencji.

Jak zaznacza ICO, poradnik nie stanowi kodeksu postępowania, o którym mowa
w brytyjskiej ustawie o ochronie danych osobowych z 2018 r. Niemniej jednak Sztuczna Inteligencja jest to technologia, która powinna zostać szerzej omówiona. Wyjaśnieniu poddane muszą zostać również kwestie ochrony danych osobowych
w związku z podejmowaniem decyzji opartych na SI.

Źródło:

https://ico.org.uk/for-organisations/guide-to-data-protection/key-data-protection-themes/explaining-decisions-made-with-artificial-intelligence/introduction/