Zmiana umowy o pracę bez przerwy w zatrudnieniu a obowiązek wyrejestrowania i ponownego zgłoszenia do ZUS

W przypadku wskazanym w zapytaniu należy wyjaśnić, że pomimo zawarcia z tym samym pracownikiem kolejnej umowy o pracę bezpośrednio po zakończeniu poprzedniej, tj. bez ani jednego dnia przerwy, formalnie dochodzi do rozwiązania jednego stosunku pracy i nawiązania nowego stosunku pracy.

W takiej sytuacji należy wyrejestrować pracownika z ubezpieczeń w związku z zakończeniem poprzedniej umowy, a następnie z tą samą datą zgłosić go ponownie do ubezpieczeń. Formularz ZUS ZWUA należy złożyć w związku z ustaniem poprzedniego stosunku pracy, przy czym jako datę wyrejestrowania wskazuje się dzień następujący po dniu rozwiązania umowy.

Nie ma w tym przypadku znaczenia rodzaj zawartej umowy, tj. czy jest to umowa na okres próbny, umowa na czas określony czy umowa na czas nieokreślony. Nie ma również znaczenia, że jest to ten sam pracodawca oraz że pozostaje ten sam kod tytułu ubezpieczenia.

Ponownego zgłoszenia do ubezpieczeń dokonuje się na formularzu ZUS ZUA. Formularz ten należy złożyć z datą rozpoczęcia wykonywania kolejnej umowy, która jest tożsama z datą ustania ubezpieczenia z tytułu poprzedniej umowy.

W takiej sytuacji nie występuje przerwa w podleganiu ubezpieczeniom. Na koncie ubezpieczonego w ZUS powinny być natomiast widoczne odrębne okresy ubezpieczenia odpowiadające poszczególnym zawartym umowom. Takie działanie jest prawidłowe i ma istotne znaczenie m.in. dla celów prawidłowego ustalania prawa do świadczeń chorobowych oraz podstawy ich wymiaru.

Pracownik w związku z pozostawaniem w stosunku pracy podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu, wypadkowemu oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu. Pracownicy podlegający ubezpieczeniom społecznym są w tym zakresie równo traktowani i mają prawo do gwarantowanej przez państwo wypłacalności świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zasada równego traktowania ubezpieczonych pracowników dotyczy warunków objęcia systemem ubezpieczeń społecznych, obowiązku opłacania składek oraz wypłacania świadczeń pieniężnych przysługujących z ubezpieczenia.

Zasada gwarancji wypłacalności świadczeń z ubezpieczenia społecznego oznacza, że nawet jeżeli w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych brakuje środków na wypłatę świadczeń, pracownicy mają zagwarantowaną ich wypłatę, ponieważ środki na ten cel zostaną uzupełnione z budżetu państwa.

Pracownicy są obowiązkowo objęci ubezpieczeniem chorobowym, wypadkowym, emerytalnym oraz rentowym. Obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym powstaje z chwilą nawiązania stosunku pracy, natomiast ustaje z dniem ustania stosunku pracy. Pracownik, niezależnie od liczby stosunków pracy, z których pozostaje w zatrudnieniu, podlega ubezpieczeniom społecznym z każdego z nich. Z każdego stosunku pracy odprowadzane są składki na ubezpieczenia społeczne.

Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne pracownika jest jego pracodawca. Na pracodawcy spoczywa obowiązek zgłoszenia pracowników do ubezpieczeń społecznych. Pracodawca ma 7 dni na zgłoszenie pracownika do ubezpieczeń od daty powstania obowiązku ubezpieczenia. Ponadto pracodawca ma obowiązek obliczania składek, potrącania składek finansowanych przez pracownika z jego dochodu oraz odprowadzania ich do ZUS.

Pracodawca ma obowiązek zgłosić zatrudnioną osobę do ZUS w terminie 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczeń, tj. od dnia nawiązania stosunku pracy. Zgłoszenie pracownika obejmuje:

1) ubezpieczenia społeczne, tj. emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe,

2) ubezpieczenie zdrowotne,

3) Fundusz Pracy,

4) Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Zgłoszenia pracownika dokonuje się na formularzu ZUS ZUA.

Pracodawca ma również obowiązek ewidencjonowania i rozliczania wynagrodzeń oraz comiesięcznego naliczania i odprowadzania podatku od dochodów pracowników. Dotyczy to zarówno pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, jak i osób, z którymi zawarto umowę zlecenia.

Płatnik składek przekazuje do ZUS imienne raporty miesięczne po upływie każdego miesiąca kalendarzowego, w terminie ustalonym dla rozliczania składek. W tym samym terminie przekazuje również deklarację rozliczeniową ZUS DRA, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, nie później niż do 15. dnia następnego miesiąca.

Grupowe korepetycje z matematyki pozbawiają prawa do korzystania z karty podatkowej

Rozpoznawana przed NSA sprawa dotyczyła podatnika, który podczas czynności sprawdzających wyjaśnił organowi podatkowemu, iż jego działalność gospodarcza polega na przygotowaniu maturzystów do matury z matematyki w małych grupach.

Zarówno organy podatkowe obydwu instancji, jak i Sąd I instancji stanęły na stanowisku, iż na podstawie przepisów ustawy z 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: RyczałtU) opodatkowaniem w formie karty podatkowej objęte są wyłącznie usługi świadczone jednemu uczniowi, których celem jest pomoc mu w nauce, dostosowana do wiedzy i poziomu danego ucznia. Lekcje udzielane większej liczbie osób mają charakter kursów przygotowawczych, niewątpliwie służą poprawie poziomu wiedzy uczniów, ale ten rodzaj szkoleń nie został objęty opodatkowaniem w formie karty podatkowej. Lekcje udzielane pojedynczym uczniom, zwane potocznie korepetycjami, realizowane są w większości przypadków przez nauczycieli, dla których powyższe usługi stanowią dodatkowe źródło dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6.8.2026 r. (II FSK 1426/23, Legalis) podzielił powyższe stanowisko organów podatkowych oraz Sądu I instancji i podkreślił, iż prawidłowa interpretacja normy prawnej wymaga łącznego odczytania art. 23 ust. 1 pkt 11 RyczałtU wraz z częścią XI tabeli Załącznika nr 3 do RyczałtU.

Sąd wskazał, że choć samo użycie w przepisie pojęcia „uczeń” w liczbie pojedynczej odnosi się do ogółu osób będących uczniami w momencie świadczenia usług, to dalsza część definicji oraz przyjęty przez ustawodawcę sposób wyliczania stawki podatkowej wykluczają objęcie kartą podatkową zajęć grupowych w ramach jednej i tej samej godziny. Stawka podatku w tej formie jest bowiem uzależniona wyłącznie od liczby godzin przeznaczonych miesięcznie na udzielanie lekcji. Zgodnie z konstytucyjną zasadą równości opodatkowania (art. 84 Konstytucji RP), stawka podatku powinna być jednakowa dla podatników wykonujących usługi tego samego rodzaju. Gdyby karta podatkowa miała dotyczyć zajęć grupowych, ustawodawca – chcąc zachować tę równość oraz uwzględnić warunki rynkowe – musiałby uzależnić wysokość podatku nie tylko od liczby godzin, ale również od liczby uczniów uczestniczących w lekcji w tym samym czasie. W przeciwnym razie takie samo obciążenie fiskalne dotyczyłoby osoby udzielającej korepetycji jednemu uczniowi, jak i osoby prowadzącej zajęcia grupowe i pobierającej wynagrodzenie od wielu osób jednocześnie, co prowadziłoby do niekonstytucyjnego uprzywilejowania tej drugiej grupy.

NSA zwrócił także uwagę na pkt 2 objaśnień do części XI Załącznika nr 3 do RyczałtU, zgodnie z którym za udzielanie lekcji na godziny uważa się „pomoc w nauce, polegającą głównie na odrabianiu (przygotowaniu) z uczniem zadanych lekcji”. Użycie słowa „głównie” oznacza, że usługa może obejmować także powtórzenie materiału czy przygotowanie do sprawdzianu, jednak jej podstawowym i niezbędnym elementem musi pozostać zindywidualizowana pomoc przy wykonywaniu zadań zleconych konkretnemu uczniowi w szkole. Grupowe kursy przygotowawcze do matury, mimo że utrwalają wiedzę, nie są nakierowane na zindywidualizowane potrzeby konkretnego ucznia w zakresie odrabiania bieżących lekcji. Indywidualne lekcje na godziny mogą być oczywiście udzielane więcej niż jednej osobie będącej uczniem, ale w różnym czasie. Lekcje udzielane wielu osobom jednocześnie mają charakter kursów szkoleniowych, które nie mogą korzystać z opodatkowania w formie karty podatkowej.

Źródło: https://www.nsa.gov.pl/

Zatrudnienie małżonka na umowę zlecenia w firmie współmałżonka a zbieg tytułów do ubezpieczeń z etatem

Z tytułu umowy zlecenia obowiązkowo opłacana powinna być składka na ubezpieczenie zdrowotne. Ubezpieczenia społeczne są dobrowolne.

Zgodnie z interpretacją ZUS (pismo ZUS Oddział w Lublinie z 8.3.2022 r., nr WPI/200000/43/283/2022), osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia, nawet jeżeli spełnia kryteria określone dla osoby współpracującej, podlega ubezpieczeniom społecznym jako zleceniobiorca. Wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia stanowi bowiem odrębny od współpracy przy prowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej tytuł do ubezpieczeń społecznych.

W związku z tym małżonek zatrudniony na podstawie umowy zlecenia podlega ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu na ogólnych zasadach dotyczących zleceniobiorców.

Jeżeli zleceniobiorca posiada inne tytuły do ubezpieczeń, np. umowę o pracę zawartą z innym podmiotem niż zleceniodawca – tak jak w opisanej sytuacji – z których podstawa wymiaru składek jest równa co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia, z tytułu umowy zlecenia ubezpieczenia emerytalne i rentowe są dobrowolne. Obowiązkowo opłacana jest natomiast składka na ubezpieczenie zdrowotne.

Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntu zajętego pod restauracyjny ogródek gastronomiczny

Restauracja jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości od wynajmowanej od miasta części chodnika wykorzystywanej jako ogródek gastronomiczny. Organ podatkowy może również zażądać rozliczenia podatku za poprzednie, nieprzedawnione lata.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Nie jest wymagane, aby grunt został zabudowany, utwardzony albo trwale zmieniony. Brak fundamentów, odwiertów lub stałej konstrukcji nie wyłącza zatem opodatkowania wynajętej części chodnika. Ruchome stoliki, krzesła, rośliny i parasole nie stanowią natomiast odrębnych przedmiotów opodatkowania.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami są posiadacze nieruchomości lub ich części stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem albo z innego tytułu prawnego. Sezonowa umowa najmu zawarta z miastem spełnia tę przesłankę, wskutek czego restauracja staje się podatnikiem w odniesieniu do wynajętej powierzchni.

Jeżeli chodnik znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej, przewidziane w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyłączenie z opodatkowania gruntów zajętych pod pasy drogowe nie obejmuje części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ogródek gastronomiczny jest bezpośrednio związany z działalnością restauracji.

W razie nierozliczenia podatku organ może wezwać do złożenia albo skorygowania deklaracji, a następnie określić wysokość zobowiązania decyzją na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie przedawnia się zasadniczo po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jego płatności. Organ może zatem rozliczyć poprzednie sezony mieszczące się w tym okresie, wraz z należnymi odsetkami.

Wpływ AI na odpowiedzialność zarządu

Wykorzystanie AI nie przenosi ani nie ogranicza odpowiedzialności zarządu. Może wspierać wykonanie obowiązków i stanowić dowód profesjonalnego podejścia, ale zarząd odpowiada za decyzję o wdrożeniu, budżet, organizację nadzoru, dobór dostawcy, kontrolę skuteczności i reakcję na sygnały o nieskuteczności albo nadmiernym ryzyku.

Znowelizowana ustawa o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa wzmacnia osobistą odpowiedzialność kierownika podmiotu kluczowego lub ważnego. Kierownik odpowiada także wtedy, gdy obowiązki powierzono innej osobie, a do jego zadań należy podejmowanie decyzji dotyczących SZBI, planowanie adekwatnych środków finansowych, przydzielanie zadań, nadzór, zapewnienie świadomości personelu i zgodności z prawem. W organie wieloosobowym brak wskazania osoby odpowiedzialnej oznacza odpowiedzialność wszystkich członków.

Wdrożenie AI powinno być zatem przedmiotem świadomej decyzji zarządczej proporcjonalnej do ryzyka. Zarząd nie musi zatwierdzać konfiguracji technicznej, ale powinien otrzymywać informacje o przeznaczeniu, ryzyku, kosztach, wynikach testów, odpowiedzialności dostawcy, modelu human oversight, KPI/KRI oraz planie awaryjnym. Dla krytycznych zastosowań zasadne jest formalne zatwierdzenie ryzyka resztkowego.

Kodeks spółek handlowych wymaga staranności wynikającej z zawodowego charakteru działalności oraz lojalności wobec spółki. Business judgment rule chroni decyzję podjętą lojalnie, w granicach uzasadnionego ryzyka gospodarczego, na podstawie informacji, analiz i opinii, które należało uwzględnić. Dokumentacja due diligence, pilotażu i nadzoru nad AI może więc mieć znaczenie dowodowe w razie szkody lub postępowania.

Zarząd powinien unikać dwóch skrajności: technologicznego zaniedbania i bezrefleksyjnej automatyzacji. Brak analizy rozwiązań, które mogły istotnie zmniejszyć ryzyko, może być zarzutem podobnie jak wdrożenie systemu bez kontroli, nadanie mu nadmiernych uprawnień albo redukcja zespołu poniżej poziomu umożliwiającego weryfikację.

Zatrudnienie 17-letniego ucznia na umowę zlecenia w firmie jednoosobowej w celu odbycia miesięcznych praktyk biurowych

Zawarcie umowy zlecenia z 17-latkiem jest jak najbardziej możliwe.

Zawarcie z osobą, która ukończyła 16. rok życia, umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, jest dopuszczalne.

Do ważności umowy cywilnoprawnej niezbędna jest zgoda rodzica (opiekuna prawnego). Zgodnie z art. 17 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych – a taką jest osoba, która ukończyła 13 lat, a nie ukończyła 18 lat – zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego.

Trafne jest przyjęcie, że zatrudnienie młodocianego na podstawie umowy cywilnoprawnej powinno być powiązane z uzyskaniem orzeczenia lekarza medycyny pracy.

Ograniczenie dotyczące zatrudniania młodocianych wyłącznie do prac lekkich wskazanych w wykazie dotyczy umowy o pracę i nie obejmuje wprost umów cywilnoprawnych. Należy jednak pamiętać o szczególnej ochronie zdrowia oraz regulacjach art. 207 w zw. z art. 304 Kodeksu pracy. Skoro przy umowie cywilnoprawnej podmiot zatrudniający musi uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, trudno pominąć ograniczenia dotyczące rodzaju i zakresu prac, jakie mogą być przez nich wykonywane. Prace biurowe mogą być kwalifikowane jako prace lekkie.

Umowa nie może jednak nosić cech stosunku pracy w rozumieniu art. 22 Kodeksu pracy. Jednocześnie obowiązują przepisy dotyczące minimalnej stawki godzinowej.

Opodatkowanie VAT działalności tłumacza

Działalność podatnika co do zasady wymaga zarejestrowania się do VAT jako czynny podatnik i opodatkowania wykonywanych usług podstawową 23% stawką VAT. Możliwe jest jednak skorzystanie ze zwolnienia podmiotowego.

Dla działalności prowadzonej przez podatnika nie została przewidziana preferencyjna stawka podatku ani zwolnienie przedmiotowe, co oznacza, że świadczone przez niego usługi polegające na tłumaczeniach będą opodatkowane podstawową 23% stawką VAT, o której stanowi art. 41 ust. 1 ustawy o VAT.

Podatnik jest jednak uprawniony do skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Warunkiem jest nieprzekroczenie w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym wartości sprzedaży w wysokości 240 000 zł lub jej proporcji, jeżeli podatnik rozpoczął prowadzenie działalności w ciągu roku podatkowego (art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT).

Kolejnym wymogiem jest nieświadczenie usług doradczych dla swoich klientów. Na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT usługi doradcze wyłączają możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Zatem biorąc pod uwagę przedstawiony w pytaniu opis działalności, należy podkreślić, że o ile rola podatnika ogranicza się wyłącznie do wsparcia językowego i technicznego, a w ramach kontaktów z urzędami podatnik nie udziela klientom porad ani wskazówek, działalność ta nie wyklucza prawa do zwolnienia z VAT (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 9.1.2023 r., 0114-KDIP1-3.4012.621.2022.2.PRM).

Dzień Księgowego 2026

Z okazji Dnia Księgowego przesyłamy najcieplejsze podziękowania za codzienny wysiłek, niesamowitą skrupulatność oraz czuwanie nad finansowym bezpieczeństwem przedsiębiorstw. Ekspercka wiedza i zaangażowanie sprawiają, że finanse są bezpieczne, a wszelkie rozliczenia oraz terminy urzędowe zawsze zostają dopięte na ostatni guzik. Życzymy niegasnącej pasji do zawodu, jasnych przepisów, które nie zaskakują w ostatniej chwili, oraz nieustającej satysfakcji z budowania stabilnego świata biznesu.

Rozliczenie faktury korygującej in minus a przedawnienie transakcji pierwotnej

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła spółki będącej następcą prawnym podmiotu, który w listopadzie 2018 r. otrzymał i odebrał fakturę korygującą do faktury pierwotnej wystawionej dnia 30.1.2013 r. Przyczyną wystawienia korekty in minus było błędne ustalenie wartości podstawy opodatkowania dla wnoszonego aportu niepieniężnego. Nabywca pomimo akceptacji i fizycznego odbioru korekty nie zaewidencjonował jej i nie pomniejszył kwoty podatku naliczonego w deklaracji VAT-7 za listopad 2018 r. Wcześniej na podstawie pierwotnej faktury z 2013 r. podatnik ten w pełni odliczył wynikający z niej VAT naliczony.

Postępowanie przed organami skarbowymi

W wyniku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego ustalił, że spółka dnia 29.11.2018 r. otrzymała i zaakceptowała fakturę korygującą transakcję wniesienia aportu z 2013 r. Ujawniono niesymetrię albowiem wystawca ujął korektę w deklaracji wykazując wielomilionowy zwrot podatku z urzędu skarbowego, podczas gdy nabywca dokument całkowicie zignorował. Z uwagi na brak złożenia przez nabywcę korekty deklaracji w trybie art. 82 ust. 3 ustawy o KAS, Naczelnik opierając się na art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS przekształcił kontrolę w postępowanie podatkowe. Decyzją z 1.10.2020 r. organ określił spółce zobowiązanie w VAT za listopad 2018 r. i wyzerował kwotę nadwyżki podatku oraz ustalił sankcję VAT powołując się na dyspozycję art. 86 ust. 19a VATU. W wyniku odwołania organ II instancji w decyzji z 7.12.2022 r. podtrzymał wymiar podatku potwierdzając, że listopad 2018 r. był właściwym okresem na ujęcie korekty. Uchylono jednak sankcję VAT powołując się na wyrok TSUE z .15.4.2021 r. (C-935/19, Legalis) z uwagi na brak dowodów celowego uszczuplenia należności Skarbu Państwa przez podatnika.

Podatnik w toku całego postępowania argumentował, że obowiązek podatkowy powstaje na gruncie VAT tylko raz w momencie dostawy, a wymóg rozliczania korekty w 2018 r. stanowi naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i bezprawne przedłużanie przedawnienia rozliczeń z 2013 r. Organ zakwestionował tę argumentację wskazując dodatkowo na fuzje i przekształcenia kapitałowe z 2020 r., w wyniku których nabywca i wystawca faktury stali się docelowo tym samym podmiotem. Z jednej strony podmiot ten jako wystawca żądał zwrotu VAT z budżetu państwa, a jako nabywca odmawiał jego pomniejszenia, zasłaniając się właśnie przedawnieniem rozliczeń z 2013 r., co uznano za działanie wybiórcze i nieuprawnione.

Rozstrzygnięcie sądu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 16.3.2023 r. (I SA/Rz 37/23, Legalis) oddalił skargę spółki, a orzeczenie to ostatecznie utrzymał w mocy Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24.3.2026 r. (I FSK 1005/23, Legalis). Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 86 ust. 19a ustawy o VAT w przypadku gdy nabywca towaru lub usługi otrzymał fakturę korygującą wystawioną na warunkach określonych w art. 29a ust. 13 i 14 ustawy o VAT, jest on wprost obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za ten okres, w którym dokument odebrał. Prawo oraz ustawowy obowiązek rozliczenia korekty in minus uzależnione są jednoznacznie od momentu otrzymania dokumentu korygującego.

Sąd definitywnie odrzucił tezę podatnika o niedozwolonym korygowaniu przedawnionego zobowiązania za 2013 r. Konieczność ujęcia faktury korygującej w listopadzie 2018 r. stanowiła samodzielne nowe zdarzenie i w żadnym stopniu nie była korektą przedawnionej deklaracji VAT z przeszłości. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie za listopad 2018 r. podlegało odrębnemu 5-letniemu okresowi przedawnienia, który rozpoczął bieg dnia 1.1.2019 r., a kończył się dopiero z dniem 31.12.2023 r., co oznacza, że w dacie orzekania nie uległo ono przedawnieniu.

Odliczenie darowizny w PIT-28

Darowizna może zostać odliczona, jeżeli została przekazana na cele związane z działalnością pożytku publicznego, a obdarowana fundacja nie jest jednostką sektora finansów publicznych i nie działa w celu osiągnięcia zysku. Status OPP nie jest w tym przypadku wymagany. Odliczenie jest jednak limitowane do wysokości 6% osiągniętego przychodu.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne podatnik uzyskujący przychody wymienione w art. 6 ust. 1, 1a i 1d, opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, może odliczyć od przychodów m.in. wydatki określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU), jeżeli nie zostały odliczone od dochodu lub nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie przepisów PDOFizU.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a PDOFizU podstawę obliczenia podatku, stanowi dochód, po odliczeniu kwot darowizn przekazanych na cele określone w art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (dalej: PożPubWolontU), organizacjom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 PożPubWolontU, lub równoważnym organizacjom określonym w przepisach regulujących działalność pożytku publicznego obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, prowadzącym działalność pożytku publicznego w sferze zadań publicznych, realizującym te cele, z zastrzeżeniem ust. 6e. Zgodnie z art. 26 ust. 5 PDOFizU łączna kwota odliczeń z tytułu tych darowizn nie może jednak przekroczyć w roku podatkowym kwoty stanowiącej 6% dochodu – przychodu w przypadku ryczałtowców.

Brzmienie art. 4 PożPubWolontU i art. 3 ust. 2 i 3 PożPubWolontU, prowadzi natomiast do wniosku, że darowizna o której mowa w pytaniu będzie mogła być odliczona w ramach zeznania PIT-28, składanego za 2025 r., o ile została przekazana na zadania związane z działalnością pożytku publicznego i na rzecz organizacji prowadzącej działalność w tym zakresie, która nie jest jednocześnie jednostką sektora finansów publicznych oraz nie działa w celu osiągnięcia zysku. Do tej kategorii podmiotów przepisy wprost zaliczają fundacje. Status OPP nie jest więc w tym przypadku wymagany.

Brak wymogu posiadania statusu OPP przez obdarowaną organizację potwierdza również utrwalone stanowisko organów podatkowych (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 14.11.2023 r., 0113-KDIPT2-2.4011.648.2023.1.DA).

Należy także pamiętać o prawidłowym udokumentowaniu wydatku. W przypadku darowizny pieniężnej odliczenie stosuje się na podstawie dowodu wpłaty na rachunek płatniczy obdarowanego lub jego rachunek w banku.