Obowiązek zawiadomienia okręgowego inspektora pracy
Nie, wystąpienie samego wypadku przy pracy nie rodzi od razu obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 234 § 2 Kodeksu pracy. Niemniej jednak, w określonych okolicznościach, gdy istnieją wątpliwości co do możliwości ciężkiego lub śmiertelnego skutku wypadku, lepiej powiadomić właściwego okręgowego inspektora bezpośrednio po zdarzeniu.
Zgodnie z art. 234 § 2 Kodeksy pracy pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy oraz o każdym innym wypadku, który wywołał wymienione skutki, mającym związek z pracą, jeżeli może być uznany za wypadek przy pracy. Pracodawca ma więc obowiązek powiadomienia zarówno okręgowego inspektora pracy jak i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy. Ustawa nie wskazuje kogo pierwszego należy powiadomić, jednak należy to rozumieć jako podjęcie działań w celu powiadomienia inspektora pracy i prokuratora najszybciej jak jest to możliwe.
Poprzez wypadek w pracy należy rozumieć nagłe zdarzenie niepożądane, które skutkuje uszkodzeniem ciała, pogorszeniem stanu zdrowia lub utratą życia. Poprzez ciężki wypadek należy rozumieć zdarzenie niepożądane, które skutkuje ciężkim uszkodzeniem ciała, takim jak utrata wzroku, słuchu, mowy, zdolności rozrodczej lub inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia, naruszające podstawowe funkcje organizmu, a także choroba nieuleczalna lub zagrażająca życiu, trwała choroba psychiczna, całkowita lub częściowa niezdolność do pracy w zawodzie albo trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała. Mówiąc o zbiorowym wypadku przy pracy należy mieć na myśli sytuację, w której w wyniku zdarzenia pokrzywdzone zostały co najmniej dwie osoby. Do wypadku przy pracy może dojść nie tylko w chwili wykonywania zadań służbowych, lecz także podczas korzystania z przerwy w pracy.
Przepis art. 234 § 2 Kodeksu pracy przewiduje obowiązek dokonania zawiadomienia okręgowego inspektora pracy i prokuratora w chwili, gdy dochodzi do innego wypadku, którego skutkiem jest śmierć człowieka, albo zdarzenie ma charakter ciężkiego lub zbiorowego wypadku, mającego związek z pracą, jeżeli może być uznany za wypadek przy pracy. Już sam fakt możliwości uznania tego wypadku za wypadek przy pracy rodzi obowiązek powiadomienia inspektora pracy i prokuratora. Analizując powyższe można odnieść wrażenie, że spełnienie obowiązku polegało będzie na pewnego rodzaju subiektywnej opinii lub luźnej interpretacji, gdyż określenie możliwości wystąpienia wypadku, powiązanie go z możliwością traktowania go jako domniemanego wypadku przy pracy, czy też określenie stopnia uszkodzenia ciała bez posiadania opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej nie należy do rzeczy najprostszych, stąd też wnioskując warto wskazać, że w przypadku jakichkolwiek podejrzeń, że wypełniono definicję przepisu i prawdopodobnie należy dokonać zawiadomienia, lepiej takiego zawiadomienia dokonać, jednak wystąpienie samego wypadku przy pracy nie rodzi od razu obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w art. 234 § 2 Kodeksu pracy.
Uprawnienia PIP a kwalifikacja umów B2B jako umów o pracę
Przede wszystkim PIP uzyskała uprawnienie do wydawania decyzji stwierdzających istnienie stosunku pracy. Zgodny zamiar stron stosunku prawnego nie może mieć decydującego znaczenia przy kwalifikacji zawartej umowy.
W obowiązujących od 8.7.2026 r. zmianach przepisów ustawy o PIP przewidziano możliwość wydania przez inspektora PIP polecenia usunięcia naruszeń dotyczących:
1) funkcjonowania umowy cywilnoprawnej,
2) niezawarcia umowy o pracę – w sytuacji, gdy w stosunku prawnym łączącym strony dominują cechy stosunku pracy określone w art. 22 § 1 Kodeksu pracy.
Polecenie stanowi formalne wskazanie naruszenia, które pracodawca powinien usunąć, jednak nie rozstrzyga ostatecznie danej kwestii.
W przypadku niewykonania polecenia może zostać wydana decyzja stwierdzająca istnienie stosunku pracy albo PIP może wystąpić do sądu pracy o uznanie istnienia stosunku pracy.
Są to dwie najważniejsze zmiany. Istotne jest również podwyższenie kar za naruszenie przepisów prawa pracy (m.in. za zawieranie umów cywilnoprawnych w warunkach właściwych dla umowy o pracę) o 100% – grzywna od 2000 zł do 60 000 zł, a także zobowiązanie PIP do wydawania interpretacji indywidualnych.
W praktyce – w kontekście przedstawionego pytania – najistotniejsze znaczenie ma kompetencja do wydawania decyzji ustalających istnienie stosunku pracy. Okręgowy inspektor pracy określi w decyzji podstawowe elementy stosunku pracy:
1) oznaczenie stron umowy o pracę,
2) rodzaj umowy o pracę,
3) datę zawarcia umowy o pracę,
4) rodzaj pracy,
5) miejsce wykonywania pracy,
6) wymiar czasu pracy,
7) wysokość wynagrodzenia za pracę.
Decyzja powoduje zmianę kwalifikacji umowy na umowę o pracę, przy czym datą zawarcia umowy o pracę jest data wydania decyzji. Od decyzji możliwe jest wniesienie odwołania. Zgodnie z art. 4777b Kodeksu postępowania cywilnego odwołanie od decyzji okręgowego inspektora pracy ustalającej istnienie stosunku pracy wnosi się na piśmie za pośrednictwem okręgowego inspektora pracy w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia.
Zgodna wola stron nie może mieć decydującego znaczenia przy kwalifikacji umowy. Jeżeli umowa posiada dominujące cechy stosunku pracy, strony nie mogą skutecznie wskazać, że zamiarem ich było zawarcie umowy cywilnoprawnej. Sama nazwa umowy oraz zgodne oświadczenie stron nie przesądzają bowiem o jej charakterze prawnym.
Zgodnie z definicją stosunku pracy przez nawiązanie tego stosunku pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie na takich warunkach jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy.
Nie można jednoznacznie wskazać, jakie elementy powinna zawierać umowa B2B, aby nigdy nie została uznana za umowę o pracę. Ocena dokonywana jest bowiem na podstawie całokształtu okoliczności – analizowana jest treść umowy, poszczególne jej postanowienia oraz sposób faktycznego wykonywania zobowiązania. Kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy występują dominujące cechy stosunku pracy.
Bardziej właściwe jest wskazanie elementów, które nie powinny występować w umowie B2B. Ocena nie zawsze jest jednoznaczna, jednak występowanie elementów podporządkowania oraz przyznanie zlecającemu kierowniczej roli wiąże się ze znacznym ryzykiem uznania umowy za umowę o pracę. Szczególnie istotne jest zawarcie postanowień wskazujących na obowiązek wykonywania poleceń przez wykonawcę.
Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 29.11.2017 r., (sygn. akt I PK 358/16, Legalis) za podporządkowanie pracownika pracodawcy nie można uznać wyłącznie podporządkowania osobowego. Znaczenie ma również podporządkowanie organizacyjne, przejawiające się w wyznaczaniu miejsca i czasu pracy.
Przyjęcie, że pracownik wykonuje pracę pod kierownictwem pracodawcy oznacza, że przejawy takiego kierownictwa występują w trakcie realizacji procesu pracy. Pracodawca określa zadania oraz sposób ich realizacji. Wykonywanie poleceń stanowi podstawę wzajemnych relacji między stronami stosunku pracy.
Istotą pracy podporządkowanej jest możliwość bieżącego konkretyzowania pracownikowi jego obowiązków, w szczególności określania czynności mieszczących się w zakresie uzgodnionego rodzaju pracy oraz sposobu ich wykonywania. Charakterystyczna dla stosunku pracy dyspozycyjność pracownika wyraża się w obowiązku wykonywania zadań według wskazań pracodawcy, a obowiązek stosowania się do poleceń przełożonych został określony w art. 100 § 1 Kodeksu pracy.
Codzienne stawianie się do pracy bez wcześniej określonych czynności do wykonania oraz bieżące wykonywanie poleceń może świadczyć o wykonywaniu pracy pod kierownictwem pracodawcy.
W umowie B2B nie powinny występować postanowienia wskazujące na kierownictwo zlecającego, w szczególności możliwość wydawania poleceń, jednostronnego wyznaczania miejsca oraz czasu wykonywania czynności.
Jak wskazał SA w Szczecinie w wyroku z 14.5.2025 r., sygn. akt III AUa 475/23, Legalis o ile takie cechy jak odpłatność czy osobiste świadczenie pracy mogą występować również w stosunkach cywilnoprawnych, o tyle podporządkowanie oraz podleganie kierownictwu mają charakter konstrukcyjny dla istnienia stosunku pracy.
Dla stwierdzenia występowania tej cechy wskazuje się w szczególności na takie elementy, jak określony czas pracy i miejsce wykonywania czynności, podpisywanie list obecności, podporządkowanie regulaminowi pracy oraz poleceniom kierownictwa dotyczącym miejsca, czasu i sposobu wykonywania pracy, obowiązek przestrzegania norm pracy, wykonywania poleceń przełożonych oraz realizowania zadań pod nadzorem kierownika.
W sposób ogólny można wskazać, że im większa swoboda wykonawcy w zakresie sposobu wykonywania usług, tym mniejsze ryzyko uznania, że zawarta umowa posiada cechy umowy o pracę.
Warto również skorzystać z listy kontrolnej opracowanej przez PIP, która może pomóc w ocenie zarówno konstrukcji umowy, jak i faktycznego sposobu wykonywania zobowiązania.
Odrębność robót budowlanych od działalności usługowej a stawka ryczałtu 5,5% i 8,5%
Pojęcie robót budowlanych na gruncie prawa podatkowego
Zastosowanie właściwej stawki opodatkowania wymaga w pierwszej kolejności zdekodowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca podatkowy. W świetle art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: RyczałtU) ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 5,5% przychodów m.in. z działalności wytwórczej oraz z robót budowlanych. Zauważyć należy, iż RyczałtU nie definiuje w sposób autonomiczny pojęć „usługi budowlane” czy „roboty budowlane”. Organ interpretacyjny konsekwentnie stoi na stanowisku, że w celu prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej konieczne staje się odwołanie do definicji znajdujących się w ustawie z 7.7.1994 r. Prawo budowlane (dalej: PrBud).
Zgodnie z art. 3 pkt 7 PrBud przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei na podstawie art. 3 pkt 1 PrBud obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Oznacza to, iż nie każde świadczenie powiązane z szeroko pojętą branżą budowlaną konstytuuje wprost roboty budowlane. W praktyce organów skarbowych ukształtował się pogląd wskazujący na konieczność odejścia od samej klasyfikacji statystycznej (PKWiU), właściwej dla rozstrzygania o działalności usługowej, na rzecz literalnego brzmienia pojęć zawartych w Prbud. Klasyfikacja wyrobów i usług, chociaż pomocna przy ustalaniu profilu działalności, nie jest wyłącznym wyznacznikiem uprawniającym do zastosowania stawki preferencyjnej. Oparcie się na samej klasyfikacji statystycznej nie gwarantuje bowiem stawki 5,5%, jeżeli faktyczne czynności realizowane przez podatnika nie wypełniają definicji unormowanych w PrBud.
Wyjaśnienia wymaga również prawne odróżnienie robót budowlanych od ogólnej działalności usługowej. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 RyczałtU przez działalność usługową rozumie się pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług. Działalność budowlana oraz działalność usługowa stanowią zatem na gruncie RyczałtU odrębne kategorie, dla których przewidziano odmienne reżimy opodatkowania. W sytuacji, w której świadczenie realizowane przez podatnika polega na wykonaniu pracy nieposiadającej trwałego związku z obiektem budowlanym i niewpisującej się w definicję budowy, przebudowy, montażu, remontu ani rozbiórki, winno ono zostać zakwalifikowane jako usługa opodatkowana wyższą, 8,5% stawką podatku.
Kwalifikacja przychodów do stawki 5,5%
Prowadzenie rzeczywistych robót budowlanych na obiektach
Zasadniczym kryterium pozwalającym na bezpieczne skorzystanie ze stawki ryczałtu w wysokości 5,5% jest prowadzenie rzeczywistych prac o charakterze trwałym, ingerujących bezpośrednio w strukturę nośną lub instalacje stacjonarne obiektów budowlanych. Stan faktyczny podlegający takiej kwalifikacji musi bezwzględnie odnosić się do obiektu budowlanego w rozumieniu architektonicznym. Wykonywanie prac montażowych, instalacyjnych, wykończeniowych oraz remontowych, trwale ulepszających daną nieruchomość, traktowane jest jako prowadzenie robót budowlanych podlegających stawce z art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a RyczałtU. Podatnik wykonujący szpachlowanie, malowanie, montaż drzwi wewnętrznych i listew przypodłogowych realizuje fizycznie czynności, których efektem jest wykończenie lub trwałe ulepszenie nieruchomości, co kwalifikuje uzyskany stąd przychód do opodatkowania na poziomie 5,5%.
W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3.6.2026 r. (0112-KDSL1-1.4011.349.2026.2.DS) wskazano, że:
uzyskane przez Pana przychody z tytułu świadczenia robót budowlanych wykończeniowych sklasyfikowanych przez Pana w dziale PKWiU 43 podlegają opodatkowaniu 5,5% stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a tej ustawy, jako przychody z robót budowlanych.
Działalność wytwórcza w budownictwie i model deweloperski
Zastosowanie preferencyjnej 5,5% stawki obejmuje również przychody pochodzące ze specyficznego modelu biznesowego, jakim jest system deweloperski, a w szczególności działalność małych przedsiębiorców wznoszących budynki na własnym gruncie i na własny rachunek w celu ich późniejszej sprzedaży. W świetle wykładni celowościowej i systemowej prezentowanej przez organy podatkowe, budowa domów jednorodzinnych lub lokali na własnym gruncie, z materiałów stanowiących własność przedsiębiorcy, z zamiarem zbycia gotowego produktu, uznawana jest wprost za działalność wytwórczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 RyczałtU lub za świadczenie robót budowlanych. Taka kwalifikacja prawnopodatkowa wymaga, aby nowo wybudowany obiekt stanowił finalny rezultat pracy podatnika, przy czym ryczałt znajduje tu zastosowanie wyłącznie pod warunkiem, iż spełnione są pozostałe limity ogólne, w tym nieprzekroczenie kwoty 2 000 000 euro przychodu rocznie. Organ interpretacyjny zauważa, iż proces wytwórczy polegający na wzniesieniu kompletnych budynków mieszkalnych wpisuje się ściśle w dyspozycję uprawniającą do opodatkowania preferencyjnego.
W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 31.7.2023 r. (0112-KDSL1-1.4011.212.2023.2.MJ) wskazano, że:
uzyskane przez Pana w przyszłości przychody ze sprzedaży wybudowanych lokali mieszkalnych w stanie deweloperskim będą stanowić przychody z robót budowlanych, które będą mogły zostać opodatkowane 5,5% stawką ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Świadczenia złożone w robotach budowlanych
Powszechną i ugruntowaną praktyką w branży budowlanej jest realizacja kompleksowej usługi powiązanej nierozerwalnie z dostawą materiału własnego, niezbędnego do prawidłowego wykonania podjętego zlecenia. Zasadniczym dylematem staje się wówczas kwalifikacja takiego wieloelementowego świadczenia z punktu widzenia właściwej stawki ryczałtowej. W sytuacji, gdy wykonawca realizuje usługę budowlaną polegającą przykładowo na montażu instalacji fotowoltaicznych czy turbin i jednocześnie dostarcza własny materiał stanowiący integralny element tej pracy, mamy do czynienia z tak zwanym świadczeniem złożonym. Koszt wbudowanych materiałów oraz elementów pomocniczych, które ulegają trwałemu połączeniu z obiektem budowlanym, dzieli byt prawny świadczenia głównego. Skoro elementem nadającym sens gospodarczy transakcji jest z perspektywy nabywcy fachowe wykonanie pracy na nieruchomości, wbudowanie towaru ma w tym układzie charakter wyłącznie pomocniczy i wtórny. Przychód z tak zdefiniowanej działalności podlega zatem w całości opodatkowaniu według stawki 5,5% właściwej dla robót budowlanych, co znajduje pełne i usankcjonowane zastosowanie nawet w stanach faktycznych, które wymuszają na podwykonawcy wyszczególnienie na wystawianej fakturze odrębnych pozycji za usługę montażu oraz wyodrębnione koszty zakupu niezbędnych materiałów (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 3.3.2022 r., 0113-KDIPT2-1.4011.1135.2021.2.AP).
Kwalifikacja przychodów do stawki 8,5%
Instalacje tymczasowe i prace pozbawione cechy trwałości
Znacznie odmiennemu reżimowi podatkowemu podlegają prace montażowe, podłączeniowe oraz demontażowe, które z uwagi na swój ulotny bądź prowizoryczny charakter nie są trwale związane z gruntem ani substancją samego obiektu budowlanego. Brak kumulatywnego spełnienia przesłanki trwałej ingerencji w strukturę nieruchomości oraz niezakwalifikowanie czynności do procesu budowy przesądzają o zakwalifikowaniu tego rodzaju zaangażowania do ogólnej działalności usługowej, podlegającej opodatkowaniu wyższą stawką w wysokości 8,5%. Tytułem wyrazistego przykładu wskazać można na powtarzalne prace polegające na rozkładaniu stoisk targowych, ustawianiu wolnostojących nośników reklamowych czy też montażu czasowych instalacji elektrycznych niezbędnych wyłącznie do sezonowego użytkowania infrastruktury technicznej zlokalizowanej chociażby w halach namiotowych. Wobec niespełnienia warunków pozwalających na uznanie wskazanych czynności za element budowy w rozumieniu PrBud, zastosowanie obniżonej stawki 5,5% jawi się jako niedopuszczalne naruszenie przepisów materialnych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 14.4.2026 r. (0115-KDST2-1.4011.43.2026.2.AP) wskazano, że tego typu prace dokonywane bez ingerencji w stałą instalację budynku i bez trwałej zmiany jego konstrukcji kwalifikowane są do działalności usługowej opodatkowanej według 8,5% stawki ryczałtu.
Czynności konserwacyjne oraz bieżące utrzymanie
Kolejne istotne rozróżnienie, rzutujące bezpośrednio na wysokość płaconego podatku, dotyczy wyraźnego oddzielenia pojęcia remontu od licznych czynności z zakresu bieżącej konserwacji, przeglądów eksploatacyjnych i technicznej obsługi serwisowej stacjonarnych urządzeń. Stosownie do utrwalonej linii interpretacyjnej przez remont rozumieć należy proces dążący do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu, co skutecznie uzasadnia opodatkowanie takich czynności preferencyjną stawką 5,5% jako pełnoprawnych robót budowlanych. Natomiast regularna konserwacja, dokonywanie rutynowych przeglądów, wymiana zużytych filtrów, smarowanie podzespołów mechanicznych czy bieżący serwis urządzeń klimatyzacyjnych, wentylacyjnych oraz dźwigów osobowych pozbawione są rzeczonego przymiotu robót budowlanych. Zlecenia obejmujące takie płatne usługi serwisowe kwalifikuje się niezmiennie jako działalność usługową w ogólnym tego słowa znaczeniu, co wymusza zastosowanie stawki z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a RyczałtU. Organ interpretacyjny stanowczo rozdziela wykonanie prac o ciężarze naprawczo-budowlanym od zwykłych przeglądów i konserwacji zachowawczych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 8.8.2025 r. (0113-KDIPT2-1.4011.544.2025.1.RK) wskazano jednoznacznie, że usługi polegające na konserwacji dźwigów osobowych i towarowych w budynkach mieszkalnych i przemysłowych nie podlegają opodatkowaniu stawką 5,5% przewidzianą dla robót budowlanych, lecz ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi dla takich świadczeń 8,5%.
Wytwarzanie z materiałów powierzonych przez klienta
Istotne rozróżnienie w obrębie regulacji ryczałtowych dotyczy szeroko pojmowanej obróbki i stricte produkcji rozmaitych elementów wykończeniowych czy prefabrykatów z surowców dostarczonych fizycznie przez zamawiającego. Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. e RyczałtU działalność polegająca na bezpośrednim wytwarzaniu przedmiotów z materiału powierzonego przez klienta skutkuje automatyczną koniecznością zastosowania stawki opodatkowania w wysokości 8,5%. Niezbędne jest tutaj rygorystyczne odgraniczenie dyspozycji powołanego przepisu od stanu faktycznego, w którym podatnik wykonuje klasyczne świadczenie instalacyjne bezpośrednio na obiekcie budowlanym z wykorzystaniem własnych komponentów. Jeżeli wykonawca realizuje w swoim warsztacie nowe wyroby budowlane, bazując wyłącznie na surowcu dostarczonym przez zamawiającego, traci on prawo do preferencji właściwej dla działalności wytwórczej bądź robót budowlanych. Tego rodzaju aktywność organy podatkowe przyporządkowują do reżimu opodatkowania na poziomie 8,5%, niezależnie od faktu, iż gotowy wyrób jest następnie przez tego samego przedsiębiorcę montowany na inwestycji docelowej.
W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 18.7.2024 r. (0112-KDSL1-1.4011.254.2024.3.JB) wskazano, że:
do przychodów uzyskiwanych z tytułu wykonywania stolarki budowlanej z materiałów klienta wraz z montażem, stawka ryczałtu wynosi 8,5% , na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Wpływ spersonalizowanych zamówień na kwalifikację stawkową
Ewolucja stanowiska fiskusa odnośnie stosowania stawki 5,5%
Realizacja zindywidualizowanych zleceń, takich jak meble na wymiar czy nietypowe zabudowy, stanowiła w ostatnich latach obszar istotnego sporu z organami skarbowymi. Zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów RyczałtU przychody z działalności wytwórczej od zawsze podlegały opodatkowaniu stawką w wysokości 5,5%. Organy podatkowe wykreowały jednak skrajnie profiskalną linię interpretacyjną, w ramach której odmawiały podatnikom prawa do tej preferencji. Uznawano bowiem, iż wytwarzanie przedmiotów o cechach ściśle określonych przez zamawiającego odbiera im walor uniwersalnego wyrobu i przekształca proces produkcji w klasyczną usługę opodatkowaną stawką 8,5% (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10.1.2023 r., 0115-KDIT1.4011.688.2022.2.DB).
Przełom w omawianej kwestii nastąpił jednak w połowie 2023 r. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 28.8.2023 r. (0115-KDST2-1.4011.284.2023.2.JPO) wskazano mianowicie, że:
w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne Pani działalność w tym zakresie stanowi działalność wytwórczą. W ramach tej działalności produkuje Pani z własnych materiałów nowe wyroby (meble), które są dostarczane klientowi lub dodatkowo montowane.
Tym samym dla przychodów z działalności w zakresie wyrobu mebli, a więc działalności wytwórczej, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 5,5%, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a nie jak Pani wskazała 8,5%.
W przywołanej interpretacji odrzucono więc możliwość arbitralnego narzucania stawki właściwej dla działalności usługowej w przypadku zindywidualizowanych zamówień realizowanych z materiału należącego do wykonawcy. Podejście to jest widoczne również w najnowszych rozstrzygnięciach organu interpretacyjnego, co wyraźnie ugruntowuje korzystną dla podatników wykładnię (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 16.7.2026 r., 0112-KDSL1-1.4011.474.2026.2.MW).
Kluczowe znaczenie własności materiałów
Utrzymanie prawa do zryczałtowanej stawki opodatkowania w wysokości 5,5% uzależnione jest jednak od spełnienia jednego, bezwzględnie obowiązującego warunku ustawowego. Podatnik realizujący zindywidualizowane zamówienie musi opierać proces produkcyjny na materiałach nabytych we własnym imieniu. Wykorzystanie surowca dostarczonego fizycznie przez nabywcę determinuje natychmiastową zmianę kwalifikacji prawnej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. e RyczałtU ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów z działalności polegającej na wytwarzaniu przedmiotów z materiału powierzonego przez zamawiającego. Przepis ten stanowi normę szczególną, całkowicie wykluczającą swobodę interpretacyjną organów i podatników. W przypadku równoległego prowadzenia prac na materiale własnym oraz powierzonym, ustawodawca wymusza na przedsiębiorcach rygorystyczne rozdzielenie strumieni przychodów. Doskonałym tego przykładem jest stanowisko organu interpretacyjnego wskazujące na konieczność stosowania stawki w wysokości 8,5% w odniesieniu do wykonywania stolarki budowlanej z materiałów klienta wraz z montażem (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 18.7.2024 r., 0112-KDSL1-1.4011.254.2024.3.JB).
Odrębność usług projektowych
Niezależnie od procesu fizycznego wytwarzania zindywidualizowanego wyposażenia, w toku postępowań skarbowych szczególną uwagę zwraca się na wyodrębnienie świadczeń o charakterze stricte projektowym. Aktywność polegająca wyłącznie na specjalistycznym projektowaniu mebli, opracowywaniu koncepcyjnych modeli trójwymiarowych oraz tworzeniu dokumentacji technicznej, realizowana bez jednoczesnego fizycznego wykonawstwa, nie może korzystać z preferencyjnej stawki wytwórczej. Tego rodzaju świadczenia koncepcyjne fiskus nakazuje kwalifikować do grupowania PKWiU 74.10.19.0 jako usługi w zakresie pozostałego specjalistycznego projektowania. Stanowisko to skutkuje obligatoryjnym zastosowaniem stawki ryczałtu właściwej dla usług projektowych, o której stanowi art. 12 ust. 1 pkt 2a lit. c RyczałtU. Oznacza to w praktyce, iż sztuczne wyodrębnienie procesu twórczego od etapu fizycznej produkcji z materiałów własnych wymusza na przedsiębiorcy odprowadzenie podatku w ramach 14% stawki ryczałtu. Z tak dotkliwą oceną prawną spotkał się podatnik, który zajmował się wyłącznie projektowaniem mebli na wymiar oraz tworzeniem wizualizacji 3D, a organ interpretacyjny kategorycznie odmówił mu prawa do ogólnej stawki usługowej w wysokości 8,5%, nakazując zastosowanie 14% stawki (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 17.6.2026 r., 0112-KDSL1-1.4011.420.2026.2.MK). Powyższa odrębność klasyfikacyjna wymusza na przedsiębiorcach zachowanie szczególnej ostrożności przy sporządzaniu umów oraz opisów na wystawianych fakturach. Nieostrożne wydzielenie prac projektowych jako osobnej pozycji na dokumencie sprzedażowym może bowiem doprowadzić do sztucznego rozbicia jednego zlecenia i skutkować koniecznością zapłaty znacznie wyższego podatku.
Podsumowanie
Opodatkowanie zróżnicowanej aktywności gospodarczej obejmującej roboty budowlane, działalność wytwórczą oraz świadczenia o charakterze usługowym wymaga od przedsiębiorców wnikliwej oceny każdego stanu faktycznego. Zasadnicze rozróżnienie pomiędzy stawką ryczałtu w wysokości 5,5% a 8,5% w sektorze budowlanym opiera się na stopniu i trwałości związania efektu końcowych prac z bryłą obiektu, co nakazuje bezwzględnie weryfikować profil realizowanych zleceń przez pryzmat norm i pojęć uregulowanych w PrBud. Z kolei w przypadku realizacji spersonalizowanych zamówień o charakterze produkcyjnym, kluczowym kryterium determinującym prawo do preferencyjnego opodatkowania pozostaje własność surowca. Wykorzystanie materiałów nabytych we własnym imieniu pozwala na bezpieczną kwalifikację przychodu do działalności wytwórczej ze stawką w wysokości 5,5%. Praca na materiale powierzonym oznacza, iż podatnik ma bezwzględny obowiązek zastosowania reżimu usługowego i stawki na poziomie 8,5%, podczas gdy sztuczne wyodrębnianie usług projektowych determinuje konieczność odprowadzenia podatku w drastycznie wyższej wysokości, wynoszącej 14%.
Minimalizacja ryzyka podatkowego wymaga zatem rygorystycznego konstruowania umów z kontrahentami, precyzyjnie definiujących zakres świadczenia, stopień ingerencji w obiekt budowlany oraz źródło pochodzenia wykorzystywanych materiałów. Przedsiębiorcy prowadzący tak zdywersyfikowaną aktywność winni nadto sumiennie prowadzić wyodrębnioną dokumentację ewidencyjną, pozwalającą na jednoznaczne przypisanie właściwej stawki do konkretnego przychodu, o czym wprost stanowi art. 12 ust. 3 RyczałtU. W sytuacjach krańcowo niejednoznacznych rekomendowanym rozwiązaniem zabezpieczającym interesy podatnika pozostaje wystąpienie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Brak takiego zabezpieczenia i arbitralny wybór stawki obniżonej naraża wykonawcę na ryzyko odmiennej kwalifikacji przychodów przez organ podatkowy, co w ostateczności może wiązać się z koniecznością uregulowania powstałej zaległości.
Oryginały i kopie zaświadczeń z kursów oraz szkoleń w dokumentacji pracowniczej
W aktach osobowych należy umieszczać kopie zaświadczeń. Dotyczy to również szkolenia bhp.
W aktach osobowych przechowuje się m.in. dokumenty związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych przez pracownika lub związane ze zdobywaniem lub uzupełnianiem wiedzy i umiejętności na zasadach innych niż dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych.
Zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie dokumentacji pracowniczej, pracodawca przechowuje w aktach osobowych pracownika, prowadzonych w postaci papierowej, odpisy lub kopie dokumentów przedłożonych przez osobę ubiegającą się o zatrudnienie lub pracownika, poświadczone przez pracodawcę lub osobę upoważnioną przez pracodawcę za zgodność z przedłożonym dokumentem. Zasada ta ma zastosowanie także do dyplomów, zaświadczeń, itp. potwierdzających uzyskanie kwalifikacji zawodowych.
Oryginał zaświadczenia o ukończeniu szkolenia okresowego z zakresu bhp pracodawca powinien przekazać pracownikowi, natomiast w aktach osobowych pozostawić jego odpis (kopię). Wprost wskazuje na to § 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Kwota wyegzekwowanych składek ZUS jako koszty podatkowe
Zdaniem Autora możliwe jest uznanie, że kwota składek, poniesiona przez przedsiębiorcę prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą, stanowi dla niego koszty uzyskania przychodów, jeżeli nie zostaną one odliczone od dochodu.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT, czyli w tzw. katalogu wyłączeń.
Wśród powyższych wyłączeń wymieniono m.in.:
1) koszty egzekucyjne związane z niewykonaniem zobowiązań,
2) grzywny i kary pieniężne, orzeczone w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w sprawach o wykroczenia oraz odsetki od tych grzywien i kar,
3) kary, opłaty i odszkodowania oraz odsetki od tych zobowiązań z tytułu: nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska, niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie BHP,
4) odsetki za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat należności budżetowych i innych należności, do których stosuje się przepisy ordynacji podatkowej,
5) kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad lub zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
W katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów nie wskazano składek na ubezpieczenia społeczne (w okolicznościach opisanych w pytaniu). W związku z czym, jeżeli podatnik (przedsiębiorca) poniósł takie wydatki i mają one związek z uzyskaniem przychodu na zasadach określonych w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, to – zdaniem Autora – można je zaliczyć do kosztów podatkowych. Z pytania można wywnioskować, że warunki te spełniono.
Wydatki poniesione na remont pomieszczenia przeznaczonego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej – opodatkowanie PIT
Wydatki, które poniesione zostały na remont pokoju w lokalu mieszkalnym podatnika, przeznaczonym wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, mogą zostać w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Z kolei czynsz, opłaty za media oraz odsetki zapłacone od kredytu hipotecznego, który zaciągnięty został na nabycie prywatnego lokalu mieszkalnego, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, ale wyłącznie w części odpowiadającej proporcji powierzchni tego pokoju do całkowitej powierzchni lokalu.
Koszty remontu gabinetu niebędące ulepszeniem, przywracające pierwotną wartość użytkową pomieszczenia, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Jeśli cały remont dotyczy wyłącznie pokoju, w którym prowadzony będzie gabinet, podatnik ma prawo tym wydatkiem obciążyć bezpośrednio koszty prowadzonej działalności, bez konieczności stosowania jakiejkolwiek proporcji.
Jeśli chodzi o koszty remontu, które dotyczą innych części lokalu (np. kuchni czy łazienki), należy wskazać, iż nie można zaliczać do kosztów podatkowych wydatków, które poniesione zostały na remont pomieszczeń wykorzystywanych w głównej mierze na własne cele mieszkaniowe. Organy podatkowe traktują je jako typowe wydatki o charakterze osobistym, niespełniające warunku ścisłego powiązania z działalnością gospodarczą i osiąganymi z niej przychodami (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 14.3.2025 r., 0115-KDIT3.4011.56.2025.2.MJ).
Należy jednak zaznaczyć, iż do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć proporcjonalną część ogólnych kosztów utrzymania i eksploatacji własnego mieszkania. Proporcję tę ustala się najczęściej jako procentowy udział powierzchni, która wykorzystywana jest na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (gabinetu), w całkowitej powierzchni lokalu. Ujęciu w kosztach podatkowych podlega także proporcjonalnie przypadająca na gabinet część czynszu płaconego do wspólnoty czy spółdzielni mieszkaniowej, część opłat za energię elektryczną, wodę, gaz oraz ciepło systemowe.
Do kosztów podatkowych nie można jednak zaliczyć kapitałowej części raty kredytu. Kosztem tym mogą być wyłącznie zapłacone odsetki od kredytu hipotecznego, który zaciągnięty został na zakup mieszkania. Odliczeniu podlega oczywiście tylko ta część odsetek, która proporcjonalnie przypada na metraż gabinetu i dotyczy okresu po oddaniu nieruchomości do używania na cele działalności gospodarczej, co potwierdzały wielokrotnie organy podatkowe (np. pisma Dyrektoria KIS z: 23.1.2025 r., 0115-KDWT.4011.147.2024.3.AK oraz 23.10.2024 r., 0112-KDIL2-2.4011.652.2024.1.KP).
Nie jest wymagane fizyczne i trwałe wydzielenie pomieszczenia z substancji mieszkania. Niemniej jednak podkreśla się, że wydatki ponoszone na czynsz oraz media mogą być zaliczone do kosztów podatkowych, jeżeli są związane z działalnością gospodarczą zarejestrowaną mieszkaniu, którego dotyczą (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 4.10.2024 r., 0115-KDIT3.4011.677.2024.1.RS). Z tego względu najlepiej byłoby najpierw zgłosić nowy adres kancelarii adwokackiej, pod którym prowadzona jest aktywność zawodowa, zanim rozpocznie się ujmowanie wskazanych wydatków w kosztach podatkowych. Formalna rejestracja działalności gospodarczej pod danym adresem stanowi dla organów urzędu skarbowego dowód, który dotyczy powiązania ponoszonych tam wydatków z działalnością gospodarczą podatnika i osiąganymi przychodami. Bez dopełnienia tego obowiązku, organy podatkowe potraktują ponoszone wydatki (np. czynsz, odsetki) jako wydatki osobiste, zaspokajające wyłącznie własne potrzeby mieszkaniowe podatnika.
Konsekwencje reformy przepisów w zakresie wliczania umów cywilnoprawnych do stażu pracy
Nowelizacja Kodeksu pracy z 26.9.2025 r. dotycząca wliczania umów cywilnoprawnych do stażu pracy w sposób znaczący wpłynęła na obowiązki po stronie pracodawców i zwiększyła uprawnienia pracowników w zakresie należnych im świadczeń.
Nowelizacja Kodeksu pracy rozszerzyła definicję okresu zatrudnienia będącego podstawą do ustalania stażu pracy (zarówno ogólnego, jak i — w określonych przypadkach — zakładowego). W praktyce oznacza to, że do stażu pracy obecnie wliczają się również udokumentowane okresy wykonywania innej pracy zarobkowej niż stosunek pracy, m.in.:
- prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej,
- wykonywanie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych (np. umowa zlecenia, umowa o świadczenie usług, umowa agencyjna),
- udokumentowana praca za granicą oraz niektóre formy współpracy zawodowej.
Celem nowelizacji było wyrównanie pozycji osób, które przez lata wykonywały pracę na innych podstawach (np. samozatrudnieni, zleceniobiorcy) i w efekcie miały krótszy „staż pracowniczy” kwalifikujący do uprawnień wynikających z Kodeksu pracy.
Co istotne, do stażu pracy nie wliczają się nadal umowy o dzieło. A to z uwagi na fakt, że są to umowy rezultatu i trudno byłoby uznać, że czas związania tą umową można zaliczyć do stażu pracy pracownika.
Rozszerzenie stażu przekłada się na prawa, które w Kodeksie pracy uzależnione są od długości stażu. Najistotniejsze skutki dla pracowników to:
- dłuższy wymiar urlopu wypoczynkowego,
- dłuższe okresy wypowiedzenia,
- wyższe odprawy przy rozwiązaniu stosunku pracy (skala odpraw zależy od stażu),
- większa liczba osób uprawnionych do dodatków stażowych, nagród jubileuszowych i innych świadczeń uzależnionych od stażu.
W praktyce oznacza to, że osoby, które wcześniej przez lata pracowały na umowach cywilnych lub prowadziły własną działalność, po doliczeniu tych okresów do stażu zyskały prawo do dłuższego urlopu, wyższego dodatku czy lepszych warunków przy ewentualnym rozwiązaniu umowy.
Nowe zasady przyniosły ze sobą wyzwania dla pracodawców — nie tylko merytoryczne, ale przede wszystkim organizacyjno-płatnicze. Pracodawca musi weryfikować dokumenty, które potwierdzają zatrudnienie na podstawie umów cywilnoprawnych. Co do zasady takie zaświadczenie wydaje ZUS, jednak, w szczególności w przypadku pracy zarobkowej wykonywanej za granicą sama osoba zainteresowana musi zgromadzić niezbędne dokumenty, które wiarygodnie potwierdzą, że wykonywał pracę zarobkową inną niż na podstawie umowy o pracę.
W następnej kolejności, pracodawca musi przeanalizować historię zatrudnienia danego pracownika, aby móc ustalić związane z tym uprawnienia mu przysługujące.
Istotnym elementem tej zmiany jest obciążenie dla pracodawców, ponieważ zaliczenie tych okresów do stażu pracy wiąże się z np. wyższymi odprawami, których pracodawca wcześniej nie planował w budżecie.
Sprzedaż kosmetyków – możliwość skorzystania ze zwolnienia od VAT
Sprzedaż kosmetyków, która będzie odbywała się w lokalu, nie spowoduje utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od VAT, ale będzie wliczała się do limitu tego zwolnienia. Wysyłanie próbek nie będzie miało wpływu na stosowanie zwolnienia ani też na wykorzystanie jego limitu. Z kolei sprzedaż internetowa uniemożliwia zastosowanie zwolnienia od VAT.
Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) zwalnia się od VAT sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem VAT, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Jednak w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f VATU wskazano, że ze zwolnienia podmiotowego nie mogą korzystać podatnicy dokonujący dostaw „Preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1)” w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość, do chwili zawarcia umowy włącznie.
Grupowanie PKWiU 20.42.1 obejmuje np. perfumy, kosmetyki, pudry kosmetyczne czy preparaty kosmetyczne.
Sprzedaż kosmetyków, która będzie miała miejsce w lokalu, nie spowoduje utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od VAT, ale będzie wliczała się do limitu w wysokości 240 000 zł.
Sprzedaż internetowa kosmetyków będzie stanowiła zawieranie umów na odległość, przez co – na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f VATU – nastąpi utrata prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od VAT.
Jak stanowi art. 7 ust. 3 VATU nie podlega opodatkowaniu VAT przekazanie prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Z kolei art. 7 ust. 7 VATU wskazuje, że przez próbkę rozumie się identyfikowalne jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:
1) ma na celu promocję tego towaru,
2) nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać odbiorcę do zakupu promowanego towaru.
Skoro przekazanie próbek nie jest opodatkowane VAT, to nie stanowi „sprzedaży” i nie wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego od VAT.
Możliwość wyboru opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego
Uzyskiwanie w 2026 r. przychodów kwalifikowanych, jako przychodów z działalności gospodarczej, przed formalną rejestracją w CEiDG, wyłącza prawo podatnika do wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo podatku liniowego w tym roku podatkowym, dla tej działalności. Z tych form opodatkowania podatnik będzie mógł skorzystać dopiero od 2027 r.
Z treści pytania wynika, że usługi reklamowe były świadczone przez dwa lata w sposób ciągły i zarobkowy. Aktywność ta spełnia definicję pozarolniczej działalności gospodarczej i nie stanowiła tzw. działalności nierejestrowanej. Brak wpisu przedsiębiorcy do rejestru CEiDG nie zmienia – w opisanym przypadku – charakteru osiąganych przychodów. W 2026 r. przychody z działalności gospodarczej były osiągane od stycznia.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego lub podatku liniowego należy złożyć do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnięto pierwszy przychód z tego tytułu w danym roku podatkowym.
Jeżeli od początku 2026 r. osoba fizyczna świadczyła usługi reklamowe i uzyskała z tego tytułu pierwszy przychód, przykładowo w styczniu 2026 r., termin na wybór opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo podatku liniowego upłynął 20.2.2026 r. Spóźnione zgłoszenie działalności do CEiDG, dokonane w połowie 2026 r., nie powoduje ponownego biegu tego terminu, gdyż decydujące znaczenie ma faktyczna data uzyskania pierwszego przychodu kwalifikowanego, jako przychodu z działalności gospodarczej w danym roku podatkowym.
Skoro więc termin na złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania w 2026 r. upłynął, podatnik nie może już na ten rok wybrać ani opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego, ani w formie podatku liniowego. Przychody podatnika, uzyskane w 2026 r., z mocy prawa muszą zostać opodatkowane na zasadach ogólnych, czyli według skali podatkowej. Podatnik, po formalnym uzyskaniu statusu przedsiębiorcy zarejestrowanego w CEiDG, będzie mógł wybrać ryczałt ewidencjonowany lub podatek liniowy jako formę odpakowania przychodów z wykonywanej działalności gospodarczej, ale dopiero od 2027 r.
Wynagrodzenie wypłacane na rzecz prokurenta spółki z o.o., będącego podmiotem powiązanym
Przychody prokurenta, który jest wspólnikiem lub małżonkiem wspólnika spółki z o.o., będą stanowić ukrytą dywidendę.
W przypadku spółek, które opodatkowane są estońskim CIT, podatek płaci się m.in. od ukrytych zysków, przez które rozumie się świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem. Przez podmioty powiązane rozumie się także małżonków (osoby pozostające w związku małżeńskim).
Do ukrytych zysków nie zalicza się m.in. wynagrodzeń ze stosunku pracy lub umów cywilnoprawnych w części, w jakiej suma tych wynagrodzeń i zasiłków wypłacona w konkretnym miesiącu na rzecz danej osoby nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika z powyższych tytułów, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat na rzecz osoby fizycznej. Przychody, które uzyskiwane są przez prokurentów, zaliczane są – zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do przychodów z innych źródeł.
W związku z powyższym przychody prokurenta, który jest wspólnikiem lub małżonkiem wspólnika spółki z o.o., będą stanowić ukrytą dywidendę.
Warto dodać, że ustanowienie prokurenta nie jest obowiązkowe w spółce z o.o., a prokura może być nieodpłatna.
