Postępowanie restrukturyzacyjne a ulga na złe długi na gruncie VAT i CIT
W takim przypadku, o ile spełnione są pozostałe warunki stosowania ulgi, wierzyciel może skorzystać z ulgi na złe długi na gruncie VAT. Jeżeli natomiast dłużnik, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego (CIT–8) będzie w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, to okoliczność ta wykluczy prawo wierzyciela do skorzystania z ulgi na złe długi na gruncie CIT.
Jak wynika z art. 89a ust. 1 VATU podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.
Zgodnie z art. 89a ust. 1a VATU nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. W myśl natomiast art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a VATU powołany wyżej art. 89a ust. 1 VATU znajduje zastosowanie m.in. pod warunkiem, że na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się takiej korekty, wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni.
W przeszłości brzmienie art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. a VATU wykluczało skorzystanie przez wierzyciela z ulgi na złe długi w przypadku, w którym na dzień złożenia deklaracji podatkowej dłużnik pozostawał w trakcie (m.in.) postępowania restrukturyzacyjnego. Aktualnie natomiast, wskutek wyroku TSUE z 15.10.2020 r. (C-335/19, Legalis) warunek ten został uchylony. Dlatego w przedstawionym przypadku, o ile zostały spełnione pozostałe warunki do skorzystania z ulgi, spółka „B” ma prawo skorzystać z ulgi na złe długi na gruncie VAT.
Jeżeli natomiast chodzi o skorzystanie z ulgi na złe długi w CIT, to zgodnie z art. 18f ust. 10 PDOPrU przepis art. 18f ust. 1 PDOPrU (uprawniający wierzyciela do skorzystania z ulgi na złe długi) stosuje się pod warunkiem, że dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Jeżeli więc dłużnik, na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego (CIT–8) będzie w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, to okoliczność ta wykluczy prawo wierzyciela do skorzystania z ulgi na złe długi na gruncie CIT.
W 2025 roku pierwszy raz Wigilia dniem wolnym od pracy. Zmiany dotyczą także niedziel handlowych
Zmiany zostały wprowadzone w ramach ustawy z 6.12.2024 r. o zmianie ustawy o dniach wolnych od pracy oraz niektórych innych ustaw. Przepisy weszły w życie 1.2.2025 r.
Ustawa o dniach wolnych od pracy z 18.1.1951 r. określa, że dniami wolnymi od pracy są (wraz z nowym dniem wolnym od 2025 r.):
a) 1 stycznia – Nowy Rok,
b) 6 stycznia – Święto Trzech Króli,
c) pierwszy dzień Wielkiej Nocy,
d) drugi dzień Wielkiej Nocy,
e) 1 maja – Święto Państwowe,
f) 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja,
g) pierwszy dzień Zielonych Świątek,
h) dzień Bożego Ciała,
i) 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny,
j) 1 listopada – Wszystkich Świętych
k) 11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości,
ka) 24 grudnia – Wigilia Bożego Narodzenia,
l) 25 grudnia – pierwszy dzień Bożego Narodzenia,
m) 26 grudnia – drugi dzień Bożego Narodzenia,
– oraz niedziele.
Poprzez zmianę ustawy o dniach wolnych od pracy oraz niektórych innych ustaw wprowadzony został dodatkowy dzień wolny w dniu 24 grudnia, czyli w Wigilię Bożego Narodzenia dla wszystkich pracowników.
Zmiany w ustawie o zakazie handlu w niedziele
Ustawa z grudnia 2024 r. wprowadziła również kilka zmian w ustawie z 10.1.2018 r. o ograniczeniu handlu w niedziele i święta oraz w niektóre inne dni. Dokonano zmian w artykule pierwszym, dotychczas przepis stanowił, że ustawa „(…) określa zasady dotyczące ograniczenia handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem w placówkach handlowych w niedziele i święta oraz w sobotę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy”. Po zmianach rozszerzono zakres o dzień 24 grudnia, ustawa „(…) określa zasady dotyczące ograniczenia handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem w placówkach handlowych w niedziele i święta oraz w dniu 24 grudnia i w sobotę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy”.
Niedziele handlowe w 2025 oraz 2026 roku
Kolejna zmiana przewiduje wprowadzenie dodatkowej niedzieli handlowej poprzedzającej Wigilie Bożego Narodzenia, ale z ograniczeniem, że pracownik lub zatrudniony może wykonywać pracę w handlu oraz wykonywać czynności związane z handlem nie więcej niż w dwie niedziele w grudniu.
8 a nie 7 niedziel handlowych w roku kalendarzowym
Począwszy od 2025 r. w roku kalendarzowym jest 8 a nie 7 niedziel handlowych – od 2025 r. w grudniu będą trzy a nie dwie niedziele handlowe – 7 (nowa niedziela handlowa), 14 i 21 grudnia.
Niedziele handlowe w 2026 r. to: 25 stycznia, 29 marca, 26 kwietnia, 28 czerwca, 30 sierpnia, 6 grudnia, 13 grudnia, 20 grudnia.
Sobota bezpośrednio poprzedzająca pierwszy dzień Wielkiej Nocy
Ustawa z grudnia 2024 r. przewiduje również, że sobotę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy w placówkach handlowych:
1) handel oraz wykonywanie czynności związanych z handlem,
2) powierzanie pracownikowi lub zatrudnionemu wykonywania pracy w handlu oraz wykonywania czynności związanych z handlem
– po godzinie 14.00 są zakazane, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 6.
Pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia za czas nieprzepracowany w związku ze zmniejszeniem wymiaru jego czasu pracy z powodu wykonywania pracy w sobotę bezpośrednio poprzedzającą pierwszy dzień Wielkiej Nocy do godziny 14.00.
Przechodząc na kwartalne rozliczanie VAT można odsunąć w czasie obowiązek przesyłania JPK_PIT i JPK_CIT
Do końca 2025 r. księgi papierowe lub elektroniczne
Przypomnijmy, że na gruncie obowiązujących przepisów księgi, o których mowa mogą być prowadzone w wersji papierowej lub elektronicznie przy użyciu programu komputerowego, a ustawodawca nie narzuca w tym zakresie wymagań. Pierwsze próby wprowadzenia zmian pojawiły się już w 2022 r. w przepisach dotyczących Polskiego Ładu. Przewidywały one wprowadzenie obowiązku prowadzenia ksiąg w formie elektronicznej już od 1.1.2023 r. Miał on być skorelowany z obowiązkiem przesyłania odpowiedniego pliku JPK do organów skarbowych. Z uwagi na brak przygotowania i liczne protesty podatników termin ten został przesunięty na 1.1.2025 r. Jednak i wtedy podatnicy nie byli gotowi i doszło do kolejnego odroczenia obowiązku – tym razem do 1.1.2026 r. I choć mogłoby się wydawać, że po tak długim okresie oczekiwania będzie to już termin ostateczny, to resort finansów zdecydował się wprowadzić rozwiązanie pośrednie, którego podatnicy się nie spodziewali – skorelował obowiązek elektronicznego prowadzenia ksiąg ze składaniem JPK V7M. Chodzi o art. 66 ust. 1 ustawy z 29.10.2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym:
„Księgi, ewidencje i wykazy, o których mowa w art. 24a ust. 1e ustawy zmienianej w art. 1 oraz w art. 15 ust. 12 ustawy zmienianej w art. 9, są prowadzone przy użyciu programów komputerowych i przesyłane po raz pierwszy za rok podatkowy rozpoczynający się po dniu:
- 31 grudnia 2025 r. – w przypadku podmiotów, które są obowiązane przesyłać ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 14, zgodnie z art. 109 ust. 3b tej ustawy;
- 31 grudnia 2026 r. – w przypadku podmiotów innych niż określone w pkt 1”.
Takie brzmienie regulacji wywołało pewną dezorientację, w wyniku której do Ministerstwa Finansów skierowano pytanie z prośbą o udzielenie odpowiednich wyjaśnień.
Przejdź na kwartalne rozliczanie VAT, unikniesz wysyłki JPK CIT i JPK PIT
Jak wynika z informacja Ministerstwa Finansów przekazywanej do mediów na zapytania dziennikarzy z 25.11.2025 r. (nr 668295), treść zadanego pytania była następująca:
„W związku z pytaniami Czytelników i przygotowywanym artykułem uprzejmie proszę o wyjaśnienie, czy w świetle art. 66 ustawy z 29.10.2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw w przedstawionej niżej sytuacji na podatniku będą od 2026 r. ciążyć obowiązki w zakresie JPK PIT?
Podatnik rozlicza VAT w okresach miesięcznych. Deklarację VAT za grudzień 2025 r. złożył do 25.1.2026 r. W VAT-R złożonym w terminie do 25.2.2026 r. poinformował, że wybiera kwartalny sposób rozliczenia, co jest warunkiem składania JPK VAT7K począwszy od I kwartału 2026 r.
Czy w takim przypadku należy uznać, że według stanu na dzień zaprowadzenia 1.1.2026 r. podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie był on zobowiązany do składania JPK VAT7M, a tym samym JPK PIT?
Innymi słowy, skoro za cały 2026 r. będzie zobligowany do składania deklaracji JPK VAT7K, to czy za ten rok nie będą go dotyczyć obowiązki związane z JPK PIT?”
W odpowiedzi na tak sformułowane pytanie resort potwierdził, że obowiązek elektronicznego prowadzenia ksiąg podatkowych i ich przesyłania w formie ustrukturyzowanej, który wejdzie w życie od 1.1.2026 r. obejmie swoim zakresem te podmioty, które będą obowiązane dla celów VAT za każdy miesiąc przesyłać JPK V7M. Natomiast w przypadku podatników dokonujących kwartalnego rozliczania VAT, których obowiązek przesyłania JPK V7M nie obowiązuje, również elektroniczne prowadzenia ksiąg podatkowych i ich przesyłanie w formie plików JPK znajdzie zastosowanie dopiero od 1.1.2027 r. Oznacza to, że jeżeli podatnicy dokonają na 2026 r. skutecznego wyboru kwartalnego rozliczania VAT poprzez złożenie w terminie do 26.2.2026 r. odpowiedniego zawiadomienia, to dla celów podatku dochodowego nie będę mieli od 1.1.2026 r. obowiązku elektronicznego prowadzenia ksiąg podatkowych i ich przesyłania w formie plików JPK.
Możliwe jest również zastosowanie innego rozwiązania, które niestety nie jest dostępne dla wszystkich, a jedynie dla małych podatników (art. 21 ust. 1 i 6 ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług). Chodzi o wybór kasowej metody rozliczenia VAT, która automatycznie wiąże się z przejściem na kwartalne rozliczenia (art. 99 ust. 2 VATU). W takim przypadku aktualizację zgłoszenia VAT-R należy złożyć przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego podatnik chce stosować metodę (czyli do końca grudnia, aby móc stosować ją od 1.1.2026 r.).
Zasady te odnoszą się zarówno do podatników PIT i CIT prowadzących księgi rachunkowe (struktury logiczne: JPK KR PD i JPK ST KR), jak i do podatników PIT prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów (struktura JPK PKPIR).
Cesja umowy pożyczki a odsetki
Odsetki w razie spłaty liczymy od 2021 r. zgodnie z pierwotną umową. Nowy właściciel przejmuje na siebie pożyczkę (zgodnie z pytaniem), w związku z czym dojdzie do cesji wierzytelności. Nowy właściciel wejdzie we wszystkie prawa pierwotnego właściciela.
Cesja wierzytelności jest umową cywilnoprawną przekazującą uprawnienia do danej wierzytelności (długu) innemu podmiotowi. Oznacza to, że w przypadku wspomnianej wyżej pożyczki zobowiązanie pożyczkobiorcy istnieje nadal, z tą tylko różnicą, że zapłaty żąda inny podmiot (nowy właściciel).
Przepis art. 509 KC stanowi, że:
„§ 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
§ 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki”.
Warto podkreślić też, że dłużnik nie musi wyrazić zgody na cesję wierzytelności, co oznacza, że zgodnie z art. 509 § 1 KC wierzyciel (w tym przypadku pożyczkodawca) może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, o ile nie sprzeciwia się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Brak wymogu zgody dłużnika na cesję wierzytelności nie oznacza jednak, że dłużnik nie będzie miał możliwości dowidzieć się, kto jest aktualnym wierzycielem, bowiem dopóki zbywca nie zawiadomi o przelewie wierzytelności, dopóty dłużnik jest odpowiedzialny wobec wierzyciela poprzedniego.
Zgodnie bowiem z art. 512 KC dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie.
Mając na względzie art. 509 § 2 KC odsetki nowemu właścicielowi przysługują od 2021 r. (zgodnie z zapisami szczegółowymi wynikającymi z umowy pożyczki).
Podmiot oferujący rozwiązania dla sklepów internetowych w modelu SaaS jako podatnik ułatwiający dostawy towarów
Stan faktyczny
Przedmiotem sporu w sprawie była kwestia uznania spółki za podatnika ułatwiającego poprzez użycie interfejsu elektronicznego dostawy towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 oraz ust. 2 VATU. Spółka oferowała przedsiębiorcom kompleksową usługę świadczoną w modelu SaaS (Software as a Service) polegającą na wdrażaniu oraz rozwijanie sklepów internetowych. Usługi spółki obejmowała m.in.: udostępnienie aplikacji i zasobów serwerowych, wsparcie administracyjne i techniczne, aktualizację systemu, bezpieczeństwo danych, usługi dodatkowe – tj. projektowanie szablonów graficznych sklepu internetowego, konfigurację sklepu czy integrację z systemami płatności i ERP.
W ramach usługi podstawowej spółka wynajmuje aplikacje i zasoby serwerów na potrzeby handlu elektronicznego, świadczone na rzecz klientów (dalej: merchant), co pozwala na prowadzenie sklepów umożliwiających sprzedaż w Internecie.
Specyfikacja czynności wykonywanych przez spółkę polega na tym, że spółka wynajmuje oprogramowanie oraz zasoby serwerowe w celu prowadzenia przez merchantów sklepów na indywidualnych domenach merchantów oraz zapewnia bieżące wsparcie oraz opiekę odnośnie wynajmowanego oprogramowania (usługa podstawowa). Spółka nie prowadzi tzw. rynków online (online marketplaców) – platform handlowych skupiających wielu merchantów pod jedną domeną. Merchant działa na własny rachunek i ryzyko, buduje swój marketing, pozyskuje klientów sklepu (sklep jest na indywidualnej domenie merchanta, a nie na platformie handlowej skupiającej wielu merchantów).
Potwierdzenie lub szczegóły zamówienia są przekazywane klientowi sklepu przez merchanta przy użyciu narzędzi (oprogramowania) dostarczanych przez spółkę. Spółka nie jest stroną umowy kupna-sprzedaży, ta występuje wyłącznie na linii merchant – kupujący.
Cała część organizacyjna, marketingowa, sprzedażowa, serwis i wsparcie klienta Sklepu, księgowość jest po stronie merchanta.
Dane klientów sklepów znajdują się na serwerach spółki, ponieważ zasoby serwerowe spółki są w ramach świadczonej usługi podstawowej wynajmowane merchantom, jednak właścicielem tych danych jest merchant, a nie spółka.
W zakresie płatności, spółka przekazuje merchantowi informacje o tym, jaka jest forma płatności oraz dane, jakie jej towarzyszą. Spółka nie obciąża żadnymi kosztami klienta sklepu, a także nie świadczy usługi realizacji zamówień na rzecz właściwego dostawcy i nie organizuje wysyłki.
Zdaniem spółki nie powinna ona zostać uznana za operatora interfejsu elektronicznego w rozumienie przepisów pakietu VAT e-commerce, gdyż przepisy te dotyczą wyłącznie operatorów interfejsów elektronicznych, którzy ułatwiają dokonanie określonych dostaw towarów. W ocenie spółki, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały sformułowane przepisie art.5b rozporządzenia wykonawczego 282/2011 przesłanki, które pozwalają uznać, że spółka nie ułatwia dostawy towarów w rozumieniu tego przepisu.
Stanowisko DKIS
Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Zdaniem organu w niniejszej sprawie następuje przeniesienie obowiązku rozliczenia VAT z tytułu określonych w art. 7a ust. 1 i ust. 2 VATU dostaw towarów na podatnika prowadzącego działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami. Operator interfejsu elektronicznego, dostarczając merchantom oprogramowanie na swoich zasobach serwerowych, jednocześnie poprzez podejmowane działania w ramach świadczonych usług podstawowych, ułatwia dostawy towarów w rozumieniu art. 5b rozporządzenia wykonawczego 282/2011.
W okolicznościach niniejszej sprawy spełnione są przesłanki do uznania spółki jako operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów z art. 7a ust. 1 i ust. 2 VATU.
Stanowisko WSA
Spółka zaskarżyła sprawę, do WSA w Szczecinie, który oddalił skargę. Przepis art. 7a ust. 1 VATU zawiera szeroką i otwartą definicję interfejsu elektronicznego. W ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że skoro w stanie fatycznym transakcja sprzedaży jest realizowana/zawierana przy pomocy podmiotu świadczącego usługi w oparciu o model SaaS, udostępniającego oprogramowanie i zasoby serwerowe umożliwiające prowadzenie sklepu internetowego, to działanie takie wpisuje się w treść definicji interfejsu elektronicznego rozumianego jako dowolne urządzenie lub oprogramowanie pozwalające na nawiązanie kontaktu pomiędzy użytkownikiem będącym sprzedawcą a użytkownikiem dokonującym zakupu. Nabywcy składają zamówienie za pośrednictwem tego interfejsu, a dostawcy realizują to zamówienie również za jego pośrednictwem. Dochodzi więc do udostępniania merchantom ze strony skarżącej spółki pełnego narzędzia na którym prezentowane są ich towary i za pośrednictwem którego można te towary zamówić i nabyć. Transakcja jest zatem zawierana pomiędzy stronami w interfejsie elektronicznym. W rozpatrywanej sytuacji mamy do czynienia z korzystaniem z udostępnianego przez skarżącą interfejsu elektronicznego w celu umożliwienia nawiązania kontaktu pomiędzy nabywcą a dostawcą towaru, którego towary są oferowane na sprzedaż poprzez interfejs elektroniczny i na skutek nawiązania tego kontaktu dochodzi do zawarcia umowy sprzedaży również za pośrednictwem interfejsu skarżącej i dostawy towarów.
W sytuacji przedstawionej przez spółkę następuje przeniesienie obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu określonych w art. 7a ust. 1 i ust. 2 VATU dostaw towarów na podatnika prowadzącego działalność gospodarczą związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzeniem interfejsami. Spółka bowiem jako operator interfejsu elektronicznego, dostarczając merchantom oprogramowanie na swoich zasobach serwerowych, jednocześnie poprzez podejmowane działania w ramach świadczonych usług podstawowych, ułatwia dostawy towarów w rozumieniu art. 5b rozporządzenia wykonawczego 282/2011.
Spółce umyka wymieniony w art. 5b rozporządzenia wykonawczego 282/2011 „pośredni udział” ostatecznie do dostawy dochodzi bowiem na skutek użycia przez sprzedawcę i kupującego dostarczanych przez skarżącą narzędzi. Bez znaczenia zatem pozostają podnoszone przez spółkę okoliczności, że to merchant ustala regulamin swojego sklepu oraz że umowy sprzedaży są zawierane pomiędzy merchantem a klientem sklepu. Nie ma znaczenia także, że merchant do prowadzenia dostarczanego przez spółkę sklepu używa własnej domeny. Interfejsy elektroniczne objęte fikcją prawną z art. 7a ust. 1 i ust. 2 VATU w praktyce najczęściej nie posiadają towarów, a przeniesienie własności następuje między dostawcą bazowym a jego klientem.
Rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 7a ust. 2 VATU nie dotyczy wyłącznie operatorów dużych platform handlowych takich jak AliExpress czy Amazon. Za podatnika ułatwiającego powinien być bowiem uznany każdy podmiot co do którego są spełnione omówionej powyżej przesłanki bez względu na wielkość tego podmiotu czy też ilość dostaw dokonywanych za pomocą dostarczanego przez niego interfejsu.
Stanowisko NSA
Rozpoznając sprawę NSA oddalił skargę kasacyjną spółki i potwierdził argumentację sądu I instancji. W ocenie NSA, podmioty takie jak spółka, które udostępniają oprogramowanie/aplikację i zasoby serwerowe w oparciu o model SaaS muszą być uznane za podmioty ułatwiające dostawy towarów w rozumieniu art. 5b rozporządzenia wykonawczego 282/2011. Sam charakter działalności spółki – obejmujący udostępnianie interfejsu, rozwój sklepów internetowych i wsparcie transakcji – przesądza o uznaniu jej za operatora elektronicznego ułatwiającego dostawy, o którym mowa w art. 7a ust. 1 VATU.
W ustnych motywach wyroku NSA przyjął szeroką interpretację pojęcia „ułatwiania dostaw”, uznając, że nawet pośrednie zaangażowanie w określanie warunków dostawy, zatwierdzanie płatności czy wspieranie procesu realizacji zamówień stanowi przesłankę do uznania danego podmiotu za zobowiązanego operatora interfejsu elektronicznego. Potwierdził, że rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 7a ust. 2 VATU nie dotyczy wyłącznie operatorów dużych platform handlowych takich jak AliExpress czy Amazon, lecz obejmuje każdy podmiot spełniający ustawowe kryteria, niezależnie od skali działalności.
Podsumowanie
Stanowisko NSA zajęte w omawianym wyroku ma znaczenie dla przedsiębiorców oferujących oprogramowanie i infrastrukturę wspierającą sprzedaż online, gdyż wynika z niego, że obowiązki podatkowe nie dotyczy wyłącznie operatorów dużych platform handlowych, ale również mniejszych podmiotów technologicznych świadczących usługi w modelu SaaS. Kluczowy jest rzeczywisty wpływ na proces sprzedaży, a nie skala/wielkość działalności.
Zmiany w szkoleniach BHP od 12 grudnia 2025 r.
Rozporządzenie w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy zostało wydane na podstawie art. 2375 KP. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 27.7.2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy w § 12 wprowadzone zostały następujące zmiany:
- ust. 1 otrzymał nowe brzmienie,
- po ust. 1 zostały dodane trzy nowe ustępy (1a–1c),
- dodany został również nowy ust. 3.
W postaci elektronicznej
W nowym rozporządzeniu poza formą pisemną (która obejmuje zarówno formę papierową oraz kwalifikowany podpis elektroniczny) potwierdzenie odbycia przez pracownika instruktażu ogólnego i instruktażu stanowiskowego w karcie szkolenia wstępnego dopuszczalne będzie również w postaci elektronicznej. Dodatkowo przepisy przewidują, że kierownik komórki organizacyjnej może również potwierdzać w karcie szkolenia wstępnego, w postaci elektronicznej, przeprowadzenie instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenie pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku. Rozporządzenie przewiduje, że potwierdzenie w postaci papierowej odbywa się na piśmie w karcie szkolenia wstępnego.
Przy zastosowaniu elektronicznej postaci potwierdzenia przez pracownika odbycia szkolenia lub przez kierownika komórki organizacyjnej przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku, pracodawca będzie zobowiązany sporządzić odpowiednią adnotację w karcie szkolenia wstępnego, w miejscu przeznaczonym na podpis odpowiednio pracownika lub kierownika komórki organizacyjnej, oraz dołączyć do karty szkolenia wstępnego dokument lub dokumenty w postaci elektronicznej, zawierające potwierdzenie odbycia przez pracownika instruktaży, a także potwierdzenie przez kierownika komórki organizacyjnej przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku, albo ich odwzorowanie.
Akta osobowe
Potwierdzenie odbycia przez pracownika instruktaży, a także potwierdzenie przez kierownika komórki organizacyjnej przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku lub dokumenty stanowiące ich odwzorowanie będą stanowiły integralną część karty szkolenia wstępnego i pracodawca musi je przechowywać jako dokumentację pracowniczą (do której prowadzenia jest zobowiązany zgodnie z art. 94 pkt 9a KP). Dlatego w § 12 zmienianego rozporządzenia dodano ust. 3 nakazujący przechowywanie w aktach osobowych pracownika karty szkolenia wstępnego wraz z dołączonym do niej dokumentem lub dokumentami, zawierającymi potwierdzenie przez pracownika odbycia instruktażu ogólnego oraz instruktażu stanowiskowego, a także potwierdzenie przez kierownika komórki organizacyjnej przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku, albo ich odwzorowanie.
Oszczędność czasu
Nowe rozwiązanie w zakresie możliwości potwierdzania odbycia przez pracownika szkolenia wstępnego, a także przeprowadzenia instruktażu stanowiskowego oraz dopuszczenia pracownika do wykonywania pracy na określonym stanowisku przez kierownika komórki organizacyjnej, również w postaci elektronicznej przyczyni się w ocenie resortu pracy do:
- zwiększenia efektywności procesu wdrażania i szkolenia nowo zatrudnionych pracowników,
- dostosowania przepisów rozporządzenia do realiów współczesnego rynku pracy oraz rozwoju technologii i cyfryzacji,
- oszczędności czasowych i organizacyjnych zarówno ze strony pracodawców jak i pracowników oraz usprawnienia procesu kompletowania dokumentacji pracowniczej.
Przychody z reklam wyświetlanych na platformie internetowej a podatek dochodowy
Zdaniem fiskusa przychody uzyskiwane w ramach działalności prowadzonej na portalach internetowych, inne niż przychody z reklam, traktuje się jako przychody z innych źródeł rozliczane w zeznaniu PIT–36, natomiast przychody z reklam – jako przychody z najmu rozliczanego ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 PDOFizU odrębnym źródłem przychodów są tzw. inne źródła. Jak wynika z art. 20 ust. 1 PDOFizU do przychodów z tego źródła zalicza się wypłaty wymienionych w tym przepisie świadczeń, ale też inne wypłaty i nieodpłatne świadczenia, które nie należą do przychodów określonych w art. 12–14 i art. 17 PDOFizU, czyli w ramach źródeł przychodów określonych w tych przychodach.
Odrębnym źródłem przychodu jest też najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, co ważne – z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 10 ust. 1 pkt 6 PDOFizU).
Przychody z takiej działalności (czyli z najmu prywatnego) podlegają opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych (art. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1a RyczałtU).
W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 17.5.2023 r. (0112-KDIL2-2.4011.154.2023.4.IM) wskazano, że:
Reasumując – w związku ze streamowaniem gier online i wykonywaniem czynności przedstawionych w opisie sprawy, przychody z opisanych przez Pana tytułów nie będą zaliczane do źródła działalność gospodarcza. Dobrowolne wpłaty od widzów, tzw. „donejty”, a także Pana wynagrodzenie z tytułu subskrypcji Pana kanału na platformie internetowej będą stanowić przychody z innych źródeł na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy w związku z art. 20 [PDOFizU]. Natomiast przychody z reklam na platformie A oraz kanale B powinien Pan zaliczyć do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 [PDOFizU]. [uzup. Autora]
Zmiany w Kodeksie pracy od 24.12.2025 r. a obowiązek korekty regulaminów płac i umów o pracę
Obowiązujące od 24.12.2025 r. nowe przepisy Kodeksu pracy dotyczące rekrutacji pracowników nie nakładają na pracodawców obowiązku wprowadzania zmian ani do regulaminów wynagradzania, ani do umów o pracę osób zatrudnionych przed tą datą. Istnieje jednak duże prawdopodobieństwo, że takie modyfikacje będą konieczne po wejściu w życie kolejnych nowelizacji, które mają wdrożyć pozostałą część dyrektywy o przejrzystości wynagrodzeń. Najwcześniej można się tego spodziewać około połowy 2026 r.
Pracodawcy od 24.12.2025 r. – na mocy nowelizacji Kodeksu pracy z 4.6.2025 r. – zobowiązani są stosować nowe zasady rekrutacji, polegające między innymi na:
1) informowaniu kandydatów o proponowanym wynagrodzeniu, w tym o jego wysokości początkowej lub przedziale wynagrodzenia,
2) przekazywaniu informacji o postanowieniach układu zbiorowego pracy lub regulaminu wynagradzania, które określają parametry płacowe, jeżeli pracodawca takim układem lub regulaminem jest objęty,
3) zapewnieniu, aby ogłoszenia o pracę oraz nazwy stanowisk były neutralne pod względem płci.
Nowelizacja ta implementuje do Kodeksu pracy jedynie niewielką część dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/970 z 10.5.2023 r. dotyczącej wzmocnienia zasady równego wynagrodzenia kobiet i mężczyzn poprzez mechanizmy przejrzystości płac oraz mechanizmy egzekwowania. Jednocześnie nie nakłada ona na pracodawców obowiązku zmiany regulaminów wynagradzania ani aktualizowania umów o pracę. Obowiązek neutralności płciowej dotyczy wyłącznie nazw stanowisk publikowanych w ogłoszeniach rekrutacyjnych od 24.12.2025 r. Nie oznacza to zatem konieczności zmiany nazw stanowisk w dokumentach wewnętrznych obowiązujących przed tą datą.
Nie można jednak wykluczyć, że takie obowiązki zostaną wprowadzone w ramach kolejnych nowelizacji przepisów, które mają implementować pozostałe elementy dyrektywy o przejrzystości wynagrodzeń. Na ten moment trudno wskazać konkretne rozwiązania, ponieważ projekty są na bardzo wczesnym etapie prac. Wiadomo jedynie, że w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utworzono zespół roboczy odpowiedzialny za przygotowanie dalszych regulacji.
Zatrudnianie cudzoziemców na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy lub zezwolenia na pracę. Zmiany od 1 grudnia 2025 roku
Rozporządzenie w sprawie wysokości opłat w związku z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę oraz w związku z oświadczeniem o powierzeniu pracy cudzoziemcowi
Rozporządzenie z 20.11.2025 r. w sprawie wysokości opłat w związku z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę oraz w związku z oświadczeniem o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz.U. z 2025 r. poz. 1622) zostało wydane na podstawie art. 10 ust. 5 oraz art. 63 ust. 4 PowPracyCudzU. Rozporządzenie określa wysokość opłat wnoszonych w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę oraz oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. Przepis art. 10 ust. 5 PowPracyCudzU przewiduje, że minister odpowiedzialny za pracę określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za każdy wniosek o wydanie zezwolenia na pracę. Natomiast przepis art. 63 ust. 4 PowPracyCudzU przewiduje, że minister określi, wysokość opłaty, którą składa się wraz z oświadczeniem o powierzeniu pracy cudzoziemcowi.
Dotychczas opłata wymagana w związku ze złożeniem wniosku lub oświadczenia była określona w rozporządzeniu MRPiPS z 8.12.2017 r. w sprawie wysokości wpłat dokonywanych w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę lub zezwolenia na pracę sezonową oraz złożeniem oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi.
W treści rozporządzenia z 20.11.2025 r. zostały określone następujące stawki opłat wymaganych w związku z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę oraz w związku ze złożeniem oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi:
1) 200 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zamierza powierzyć pracę cudzoziemcowi na podstawie zezwolenia na pracę na okres nieprzekraczający 3 miesięcy,
2) 400 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zamierza powierzyć pracę cudzoziemcowi na podstawie zezwolenia na pracę na okres przekraczający 3 miesiące,
3) 800 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zamierza delegować cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4) 100 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zamierza powierzyć pracę cudzoziemcowi na podstawie zezwolenia na pracę sezonową,
5) 400 zł – w przypadku gdy podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi zamierza powierzyć pracę cudzoziemcowi na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń.
Rozporządzenie w sprawie szczególnych przypadków, w których cudzoziemiec uprawniony do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi
Rozporządzenie z 20.11.2025 r. w sprawie szczególnych przypadków, w których cudzoziemiec uprawniony do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi (Dz.U. z 2025 r. poz. 1620) zostało wydane na podstawie art. 3 ust. 7 PowPracyCudzU. Zgodnie z upoważnieniem, minister właściwy do spraw pracy określił, w drodze rozporządzenia, szczególne przypadki, w których cudzoziemiec uprawniony do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. Podobny przepis znajdował się w ustawie z 20.4.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która utraciła moc z dniem 1.6.2025 r. Na jego podstawie wydane zostało rozporządzenie MPiPS z 21.4.2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę.
Rozporządzenie określa wyjątki od przepisów ustawy, według których przed powierzeniem pracy cudzoziemcowi podmiot powierzający pracę jest obowiązany uzyskać zezwolenie na pracę tego cudzoziemca lub wpis oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, a warunki zatrudnienia cudzoziemca powinny odpowiadać zezwoleniu lub oświadczeniu. W przypadkach określonych rozporządzeniem podmioty powierzające pracę nie będą musiały ubiegać się o wydanie zezwolenia na pracę ani o wpis oświadczenia do ewidencji oświadczeń, a cudzoziemcy będą mogli podejmować i wykonywać pracę, nie posiadając zezwolenia na pracę lub oświadczenia. Podmioty powierzające pracę cudzoziemcowi, korzystając z przepisów rozporządzenia, nie będą miały obowiązków informacyjnych ciążących na podmiotach, które uzyskały zezwolenie na pracę lub oświadczenie. Do opracowania rozporządzenia wykorzystane zostały przepisy rozporządzenia z 2015 r. Uwzględniono jednak potrzebę doprecyzowania niejasnych przepisów i ograniczenia nieprawidłowości w systemie wizowym.
Cudzoziemiec uprawniony do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę lub oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi w przypadku, między innymi, gdy:
1) uczestniczy w opracowywaniu lub nadzorowaniu realizacji programów realizowanych w ramach działań Unii Europejskiej lub innych międzynarodowych programów pomocowych lub prowadzi szkolenia dotyczące tych programów,
2) jest nauczycielem języka obcego lub przedmiotu nauczanego w języku obcym w przedszkolu, szkole, akredytowanej placówce doskonalenia nauczycieli lub kolegium pracowników służb społecznych, o których mowa w PrOśw,
3) jest członkiem sił zbrojnych Państwa-Strony Traktatu Północnoatlantyckiego lub ich personelu cywilnego wykonującym pracę w międzynarodowych strukturach wojskowych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4) jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu wdrożenia programu zbrojeniowego realizowanego na podstawie umowy, której Rzeczpospolita Polska jest stroną,
5) prowadzi zawodową działalność dziennikarską jako korespondent zagraniczny akredytowany przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych,
6) bierze udział w wykonaniu lub przygotowaniu wykonania utworu muzycznego, słownomuzycznego, scenicznego, sceniczno-muzycznego, choreograficznego lub pantomimicznego – do 30 dni w roku kalendarzowym,
7) bierze udział w tworzeniu lub realizacji utworu audiowizualnego – do 30 dni w roku kalendarzowym,
8) wygłasza okazjonalne wykłady, referaty lub prezentacje – do 30 dni w roku kalendarzowym,
9) wykonuje pracę bezpośrednio związaną z międzynarodowym wydarzeniem sportowym jako osoba skierowana na to wydarzenie przez międzynarodową organizację sportową, zagraniczny związek sportowy lub zagraniczny klub sportowy,
10) jest sportowcem wykonującym pracę dla klubu sportowego mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – do 30 dni w roku kalendarzowym.
Rozporządzenie w sprawie państw, których obywateli mogą dotyczyć oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi oraz niektóre przepisy dotyczące zezwolenia na pracę sezonową
Rozporządzenie z dnia 21 listopada 2025 roku w sprawie państw, których obywateli mogą dotyczyć oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi oraz niektóre przepisy dotyczące zezwolenia na pracę sezonową (Dz.U. z 2025 r. poz. 1617) zostało wydane na podstawie art. 3 ust. 8 PowPracyCudzU. Ustawa w tym przepisie wskazuje, że minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, państwa, których obywateli mogą dotyczyć oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi oraz przepisy art. 53 i art. 56 PowPracyCudzU.
Rozporządzenie określa państwa, których obywateli mogą dotyczyć:
- oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi;
- przepisy art. 53 i art. 56 PowPracyCudzU (dotyczące pracy sezonowej).
Nowe przepisy przewidują, że na podstawie zarejestrowanego oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy dla cudzoziemca we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy wykonywać pracę mogą obywatele:
- Republiki Armenii,
- Republiki Białorusi,
- Republiki Mołdawii,
- Ukrainy.
Po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia obywatele powyższych państw będą mogli wykonywać pracę w Polsce na zasadach porównywalnych z dotychczas obowiązującymi zasadami regulującymi pracę na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, a w przypadku prac objętych zezwoleniem na pracę sezonową – na znacznie uproszczonych zasadach w stosunku do obywateli innych państw trzecich.
Obywatel Republiki Gruzji, któremu powierzono wykonywanie pracy na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, może kontynuować pracę na warunkach określonych w tym oświadczeniu do dnia upływu ważności tego oświadczenia.
W porównaniu do przepisów, które z dniem 1.12.2025 r. straciły swoją ważność, czyli rozporządzenia MRPiPS z 8.12.2017 r. w sprawie państw, do których obywateli stosuje się niektóre przepisy dotyczące zezwolenia na pracę sezonową oraz przepisy dotyczące oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, zmodyfikowano listę państw wymienionych w rozporządzeniu poprzez wykreślenie obywateli Republiki Gruzji z listy państw, których obywatele mogą podejmować pracę na podstawie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi oraz wykreślenie obywateli Republiki Gruzji z listy państw, których obywatele mogą podejmować pracę w Polsce na podstawie zezwolenia na pracę sezonową na preferencyjnych warunkach.
Umowa podnajmu a refakturowanie kosztów mediów
W przedmiotowej sprawie, jeśli podnajem tego lokalu spełnia warunki tzw. najmu prywatnego i nie ma związku z zawieszoną działalnością gospodarczą osoby fizycznej, a z tej umowy podnajmu (autor wnioskuje, że podnajem jest wykonywany za zgodą wynajmującego) wynika, że podnajemca ma zwrócić koszt mediów najemcy (spółce), to musi je refakturować. Nie musi odwieszać działalności, ale musi pamiętać, że ten podnajem w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług jest działalnością gospodarczą. Zatem najemca albo będzie podatnikiem zwolnionym na podstawie art. 113 ust.1 VATU i będzie wystawiał refaktury za media jako zwolnione (czyli spółka nie zapłaci mu VAT, bo nie będzie go na fakturze), albo musi się zarejestrować na potrzeby VAT i refakturować ze stawką z faktury, przy czym musi pamiętać, że jeśli np. w mediach jest faktura za gaz, to – chcąc ją refakturować – musi się zarejestrować na potrzeby VAT przed wystawieniem refaktury.
Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 PDOFizU źródłami przychodów są: najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Jest to tzw. najem prywatny, który obecnie może być opodatkowany tylko w formie ryczałtu (art. 6 ust. 1a RyczałtU).
Podatnik, który zawiesił działalność gospodarczą, może uzyskiwać przychód z tzw. najmu prywatnego i nie powoduje to konieczności odwieszenia działalności gospodarczej, jeśli ta nieruchomość nie ma związku z zawieszoną działalnością.
Natomiast świadczenie usług najmu prywatnego wypełnia w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych (interpretacja Dyrektora KIS z 25.1.2024 r., 0114-KDIP1-3.4012.714.2023.1.PRM). Zatem podnajmujący może być albo zwolniony podmiotowo na podstawie art. 113 ust. 1 VATU i wówczas w przypadku refakturowania będzie wystawiał fakturę ze zwolnieniem (płatność od spółki dostanie bez VAT), albo musi się zarejestrować na potrzeby VAT, wtedy refakturuje faktury za media według naliczonych stawek. Przy czym trzeba pamiętać, że nie wszystkie media można refakturować ze stawką zwolnioną, jeśli wśród mediów jest np. faktura za gaz to – chcąc ją refakturować – musi się zarejestrować do VAT, bowiem zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b VATU zwolnienia podmiotowego nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem m.in. energii elektrycznej (CN 2716 00 00).
Co do rozliczenia między stronami wydatków za media, to skoro w umowie podnajmu strony ustaliły, że ponosi je podnajemca, a osoba fizyczna wynajmującą tylko pośredniczy w zapłacie za faktury za media (na nią są faktury), to zwrot tych wydatków ciąży na spółce na podstawie refaktur od najemcy. Pojęcie refakturowania nie jest zdefiniowane w przepisach podatkowych. Refaktura powinna być odzwierciedleniem faktury od dostawcy mediów. Jednak jeśli refakturujący (tu: najemca) jest podatnikiem zwolnionym, nie może wystawić faktury z VAT, więc albo się zarejestruje na potrzeby VAT, albo wystawi refakturę ze zwolnieniem. Zarejestrowania na potrzeby VAT podatnik musi dokonać przed wystawieniem refaktury.
W przypadku zawieszonej działalności gospodarczej, jeśli podatnik podnajmuje lokal w ramach najmu prywatnego, może nie odwieszać działalności, musi jednak pamiętać o właściwym ewidencjonowaniu VAT.
