Wsparcie dla domów pomocy społecznej

WsparcieDlaSzpitali to narzędzie wspierające zbiórki publiczne – aplikacja, która pośredniczy pomiędzy szpitalami a darczyńcami. Dnia 17 kwietnia łączyła 254 szpitali i miała 218 zaufanych koordynatorów zbiórek. Pomagać można w różny sposób, szyjąc maski i stroje, drukując przyłbice, przywożąc jedzenie, a także szukając firm i osób prywatnych jako darczyńców. O objęcie wsparciem również domów pomocy społecznej zwrócił się Rzecznik Praw Obywatelskich. Poszukiwani są koordynatorzy lokalni, którzy są łącznikami między domami pomocy społecznej a darczyńcami.

Domy pomocy mogą zgłaszać się do systemu WsparcieDlaSzpitala.pl, wpisując swoje dane w zakładce „Zgłoś szpital” (wpisując dane DPS zamiast szpitala).

Przesunięcie pracownika samorządowego do wykonywania pracy w jednostce pomocy społecznej

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 695 opublikowano ustawę z 16.4.2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (dalej: nowelizacja). Nowelizacja wprowadza zmiany m.in. w ustawie z 2.3.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych(Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej: KoronawirusU).

Dodano bowiem art. 15zzz¹ KoronawirusU, z którego wynika, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, pracownika samorządowego, o którym mowa w ustawie z 21.11.2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1282) można tymczasowo przenieść, za jego zgodą, do wykonywania innej pracy, niż określona w umowie o pracę, zgodnej z jego kwalifikacjami, w jednostce organizacyjnej pomocy społecznej. Chodzi tu jednostkę pomocy społecznej, o której mowa w art. 6 pkt 5 ustawy z 12.3.2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; dalej: PomSpołU), w tej samej lub innej miejscowości, jeżeli nie narusza to ważnego interesu jednostki, która dotychczas zatrudniała pracownika samorządowego, oraz przemawiają za tym ważne potrzeby po stronie jednostki przejmującej.

Zgodnie z art. 6 pkt 5 PomSpołU, jednostka organizacyjna pomocy społecznej to:

Okres wykonywania takiej pracy nie może być dłuższy niż do 30 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Przeniesienia dokonuje się w drodze porozumienia jednostek (przekazującej i przyjmującej) zawierającego w szczególności:

Przestój w trzech ustawach i każdy inny. Przez to firmy popełniają błędy

Instytucja przestoju opisanego w kodeksie pracy ma niewiele wspólnego z przestojem ekonomicznym wprowadzonym ustawą o ochronie miejsc pracy czy tym przewidzianym w specustawie o COVID-19. Pokutuje też błędne przekonanie, że rozwiązania zapewnione w tej ostatniej wyłączają rozwiązania kodeksowe (w tym przestój), które to na czas istnienia tarczy niejako przestają obowiązywać. Przestój z kodeksu pracy (art. 81 KP) ma się jednak dobrze i może się zdarzyć, że ciągle będzie jedyną dostępną dla pracodawcy formą czasowej dezaktywizacji załogi i obniżenia kosztów. Stąd warto wiedzieć, co różni obydwie instytucje.

I. Różne przyczyny

Podstawową różnicę stanowią przyczyny wprowadzenia przestoju. Co prawda KP nie zawiera definicji samego przestoju, lecz orzecznictwo Sądu Najwyższego przez lata wypracowało pewne reguły w tym zakresie. I tak, uznaje się, że przestój powinien być wywołany przez zdarzenie nagłe, niemożliwe do przewidzenia i w tym sensie nietypowe. Chodzi zatem o wszelkie zdarzenia, których wystąpienia nie można z góry zakładać, a przez to zaplanować w postaci chociażby zmienionych harmonogramów pracy (uchwała Sądu Najwyższego z 16 października 1992 r., sygn. akt I PZP 58/92). Powodem dla tak wąskiego rozumienia pojęcia przestoju jest zasada, iż to przedsiębiorca ponosi ryzyko prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przestój niejako dzieli skutki ryzyka pomiędzy pracownika a pracodawcę, pozwalając na ograniczenie kosztów pracowniczych w tym okresie. Z tego względu rozumienie przestoju zawsze było wąskie i wykluczało przyczyny o podłożu ekonomicznym, np. okresowy spadek popytu na produkty firmy. Przyczyna ekonomiczna oczywiście nie oznaczała, że pracodawca nie może zaplanować przerwy w świadczeniu pracy. Jednak oznaczała ona jedynie, że za ten okres pracownik powinien otrzymać swoje zwyczajowe wynagrodzenie, a nie postojowe (które może być niższe). Z biegiem czasu te wytyczne stały się jednak w praktyce nieaktualne, gdyż wiele firm stosuje przestój także wtedy, gdy okoliczności wcale nie są nagłe (np. awizowana wcześniej przerwa w dostawie prądu czy przestój w celu konserwacji maszyn przez firmę zewnętrzną).

Z kolei przestój ekonomiczny to – jak sama nazwa wskazuje – przestój powiązany z okolicznościami o naturze gospodarczej (choć w samej ustawie o ochronie miejsc pracy definiowany jest po prostu jako okres niewykonywania pracy przez pracownika pozostającego w gotowości do pracy z przyczyn go niedotyczących). Kwestią dywagacji prawniczych pozostaje, czy sytuacja wywołana pandemią koronawirusa, np. zamknięcie praktycznie z dnia na dzień i do odwołania niektórych zakładów pracy, może być kwalifikowana jako przestój z KP W mojej ocenie nie ma ku temu przeszkód.

II. Ile zapłacić pracownikowi

Wynagrodzenie należne pracownikowi za przestój (o ile nie był wywołany z jego winy) to zasadniczo stawka wskazana w wysokości godzinowej bądź miesięcznej w jego umowie o pracę. Pokutujące dość powszechnie przekonanie o możliwości wypłaty wynagrodzenia obniżonego do 60 proc. średniego wynagrodzenia jest błędne. Takie wynagrodzenie jest bowiem należne tylko wtedy, gdy pracownik nie ma w umowie o pracę wynagrodzenia określonego w stawce miesięcznej lub godzinowej, czyli np. jest wynagradzany wyłącznie prowizyjnie albo pracuje na tzw. akord. W obecnych czasach takie sytuacje należą już do rzadkości.

Nie oznacza to jednak, że wprowadzenie przestoju nie generuje oszczędności. W trakcie przestoju pracownik nie ma bowiem prawa do dodatkowych składników wynagrodzenia, chyba że są związane z jego zaszeregowaniem, np. dodatek funkcyjny dla lidera czy brygadzisty. Już jednak inne dodatki mogą nie być wypłacane, np. dodatek z tytułu braku absencji. Ponadto można rozważyć niewypłacenie premii. Tu jednak wymagana jest ostrożność oraz uprzednia analiza, jak i za co premia jest należna. Może się bowiem okazać, że pomimo przestoju pracownik spełni warunki do jej otrzymania. W takim przypadku sam fakt zaistnienia przestoju nie jest podstawą do odmowy jej wypłaty.

Natomiast regulacje dotyczące wynagrodzenia w trakcie przestoju ekonomicznego nie wprowadzają żadnej odmiennej metody liczenia wynagrodzenia. W przypadku przestoju ekonomicznego nie patrzymy jednak na zasady dotyczące wynagrodzenia postojowego określonego w KP W tym przypadku pracodawca ma możliwość obniżenia wynagrodzenia pracownika maksymalnie do połowy. Dodatkową granicą obniżenia jest minimalne wynagrodzenie za pracę (podobna reguła obowiązuje w przypadku wynagrodzenia z przestoju regulowanego w KP). Co więcej, jeśli firma chce skorzystać z dofinansowań do wynagrodzeń pracowników, o których mowa w specustawie o COVID-19, musi obniżyć zatrudnionym płace w okresie przestoju ekonomicznego. Przy czym nie musi tego robić o maksymalną wysokość wskazaną w przepisie; obniżenie może być niższe, jednak musi wystąpić. Można przy tej okazji się zastanawiać, czy obniżeniem wynagrodzenia w rozumieniu tych przepisów będzie już samo odebranie pracownikowi premii na mocy porozumienia z przedstawicielami pracowników. Chodzi tu o sytuację, w której wynagrodzenie zasadnicze brutto – wskazane w umowie – pozostaje na niezmienionym poziomie, natomiast wypłata premii jest wstrzymana. Wydaje się, że w przypadku gdy mowa jest o rzeczywistych premiach, czyli świadczeniach stanowiących element wynagrodzenia pracownika, bo nabywanych w przypadku spełnienia przez niego obiektywnych i mierzalnych składników, wtedy ich wstrzymanie na okres przestoju (ewentualnie obniżenie ich wysokości) będzie spełniało wymóg obniżenia wynagrodzenia, o którym mowa w specustawie o COVID-19. Jednak gdy mamy do czynienia z tzw. premiami uznaniowymi, czyli świadczeniami uzależnionymi od dyskrecjonalnej decyzji pracodawcy, ich odebranie nie będzie równoznaczne z obniżeniem wynagrodzenia. W takiej sytuacji konieczne będzie również obniżenie wynagrodzenia zasadniczego. Zatem zanim zostanie podjęta decyzja o ograniczeniu obniżenia wyłącznie do składników dodatkowych wynagrodzenia, należy dokładnie przeanalizować zapisy dotyczące premii. Jeśli nie ma żadnych spisanych regulacji dotyczących jej przyznawania, a takie zasady wynikają z praktyki, wówczas uznanie, że odebranie prawa do tych składników stanowi obniżenie wynagrodzenia w rozumieniu ww. przepisów będzie bardzo ryzykowne.

Jak już wspomniano, obniżenie wynagrodzenia, podobnie jak i samo wprowadzenie przestoju ekonomicznego, musi nastąpić w drodze porozumienia z przedstawicielami pracowników. To kolejna różnica z klasycznym, kodeksowym przestojem. Ten z KP jest bowiem wprowadzany jednostronną decyzją pracodawcy i nie wymaga zatwierdzenia, ani tym bardziej zgody organizacji związkowej czy przedstawicielstwa pracowników. Może to się odbyć w drodze ustnej decyzji, ogłoszenia na tablicy, rozesłania e-mailem czy umieszczenia stosownej informacji na wewnętrznej stronie internetowej. Przestój ten trwa tak długo, jak długo istnieje przyczyna go uzasadniająca. To zdecydowana przewaga nad przestojem ekonomicznym. W tym przypadku sprawa jest bowiem bardziej skomplikowana. Jego wprowadzenie musi nastąpić na podstawie porozumienia z przedstawicielstwem pracowników. Przy czym reprezentantów musi być co najmniej dwóch, ponieważ ustawa posługuje się liczbą mnogą. Porozumienie musi być zawarte w formie pisemnej. Powinno ono dokładnie określać okres, na który jest wprowadzony przestój, grupy zawodowe nim objęte (nie muszą to być wszyscy pracownicy) oraz zasady obniżenia wynagrodzenia za okres przestoju ekonomicznego. To powoduje, że wcześniejsze odstąpienie od stosowania tego przestoju wymaga ponownych rozmów z przedstawicielami pracowników i uzgodnienia nowego, krótszego okresu porozumienia. [tabela]©℗

Tabela. Kodeks a specustawa – porównanie rozwiązań ©℗

	Przestój z kodeksu pracy	Przestój ekonomiczny
Wprowadzenie przestoju	Jednostronna decyzja pracodawcy	Porozumienie pomiędzy pracodawcą a przedstawicielami pracowników
Rodzaj przedsiębiorcy	Każdy przedsiębiorca	Tylko ten spełniający przesłanki ustawowe, w tym spadku obrotów
Przyczyny wprowadzenia	Otwarty katalog zdarzeń: zazwyczaj przyczyny techniczne, organizacyjne, warunki atmosferyczne (wymagany element nietypowości, zaskoczenia)	Otwarty katalog, ale przyczyny muszą być ekonomiczne
Zawinienie pracownika jako przyczyna przestoju	Może, ale nie musi wystąpić	Nie występuje
Sposób ogłoszenia	Brak wymogów	Forma pisemna
Powiadomienie inspekcji pracy	Brak zgłoszenia	Zgłoszenie w terminie pięciu dni od zawarcia porozumienia
Okres obowiązywania	Brak ram czasowych – tak długo, jak trwa przyczyna	Brak ram czasowych, ale jeśli połączony z wnioskiem o dofinansowanie – maksymalnie trzy miesiące
Wynagrodzenie	Wynikające z osobistego zaszeregowania wg stawki miesięcznej lub godzinowej, a jeśli takiej nie określono – 60 proc.	Konieczność obniżenia wynagrodzenia pracownika nie więcej jednak niż do połowy
Dofinansowanie	Nie	Tak
Możliwość powierzenia innej pracy na czas przestoju	Tak	Nie
Odwołanie przestoju	Jednostronna decyzja pracodawcy	Automatycznie po upływie okresu wskazanego w porozumieniu; jeśli wcześniej – aneks do porozumienia

Podstawa prawna

• ustawa z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374; ost.zm. Dz.U. poz. 695, zwana specustawą o COVID-19)

• ustawa z 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 669, zwana ustawą o ochronie miejsc pracy)

• ustawa z 26 czerwca 1974 r. ‒ Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1040; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 1495)

Agata Mierzwa adwokat, partner w praktyce prawa pracy kancelarii Domański Zakrzewski Palinka.

ZUS pomoże przy świadczeniach

W czasie epidemii organ rentowy we własnym zakresie będzie pozyskiwać z urzędu stanu cywilnego odpisy aktów potrzebnych do wypłaty zasiłków. Odpis skrócony aktu urodzenia dziecka jest bowiem niezbędny do ustalenia prawa i wypłaty zasiłku macierzyńskiego, z kolei odpis skrócony aktu zgonu do zasiłku pogrzebowego.

ZUS informuje, że wystąpi do USC o odpis właściwego aktu stanu cywilnego, jeśli nie zostanie on dołączony do wniosku o wypłatę przez ZUS jednego z tych dwóch świadczeń.

Będzie jednak potrzebował od wnioskodawcy danych, które umożliwią urzędowi stanu cywilnego identyfikację osoby, której odpis dotyczy.

Aby ZUS uzyskał z USC odpis aktu urodzenia dziecka, który jest potrzebny do wypłaty zasiłku macierzyńskiego, należy przekazać do ZUS (na specjalnym formularzu dostępnym na stronie) dane dziecka: imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL (w przypadku braku podaje się miejsce jego urodzenia). Pracownicy przekazują formularz za pośrednictwem pracodawcy, a zleceniobiorcy zleceniodawcy.

Z kolei aby ZUS uzyskał z USC odpis aktu zgonu potrzebny do wypłaty zasiłku pogrzebowego, należy złożyć formularz Z-12 (dostępny na stronie ZUS) i wpisać w nim dane identyfikacyjne osoby zmarłej: imię i nazwisko, numer PESEL, datę zgonu.

ZUS informuje jednocześnie, że dokumenty, które − zgodnie z przepisami − nie mogą być przekazane w formie elektronicznej (np. rachunki poniesionych kosztów pogrzebu), muszą być złożone w oryginale, w formie papierowej. ©℗

Paulina Szewioła

Aplikacje wspierające walkę z COVID-19 pod lupą EROD

EROD odnosi się w piśmie w sposób pozytywny wobec inicjatywy Komisji Europejskiej mającej na celu przygotowanie uniwersalnego podejścia, w ramach którego aplikacje mobilne stanowić będą narzędzie wspierające państwa w walce z COVID-19. Organ wskazuje na konieczność uwzględnienia wielu czynników (np. wpływu na zdrowie jednostek), a co za tym idzie konieczności szczegółowej analizy środków technicznych. W celu zapewnienia legalności przetwarzanych danych kluczowym elementem będą konsultacje w tym zakresie z organami ochrony danych.
EROD podkreśla konieczność uwzględnienia zasady privacy by design oraz privacy by default na etapie tworzenia aplikacji. Konieczne jest również przeprowadzenie oceny skutków dla ochrony danych, a także umożliwienie kontroli poprzez upublicznienie kodu źródłowego.
Organ wskazuje na potrzebę wyważenia ochrony zdrowia publicznego oraz ingerencji w życie prywatne. Aplikacje mogą bowiem mieć możliwość śledzenia kontaktów oraz funkcję ostrzegania. Nie jest to tożsame ze śledzeniem konkretnych osób, a służy jedynie wykrywaniu zdarzeń. EROD stoi na stanowisku, że używanie tego typu aplikacji powinno być dobrowolne i oparte na zbiorowej odpowiedzialności. Bez względu na powyższe, przetwarzanie danych osobowych w takim zakresie przez władze publiczne nie musi jednakże być oparte na zgodzie.
EROD zaznacza, że omawiane aplikacje nie będą służyć stygmatyzacji, a stanowić będą narzędzie umożliwiające wykonywanie konkretnych zadań tj. identyfikacji i poddaniu testom oraz udzieleniu porad osobom, które miały kontakt z osobami zarażonymi COVID-19. Algorytmy służące śledzeniu osób monitorowane powinny być przez wykwalifikowany personel. Takie działanie zredukowałoby szansę pojawienia się fałszywych wyników.
Jak podkreśla EROD, tego typu system powinien funkcjonować jedynie w okresie kryzysu. Po jego zakończeniu nie jest wskazane, by był dłużej używany, a wszelkie dane jakie się w nim znalazły poddane powinny zostać anonimizacji lub usunięciu.

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/1495

Projekt ustawy o kooperatywach mieszkaniowych

Przedmiotem inwestycji w ramach kooperatywy mieszkaniowej jest:

1) nabycie nieruchomości gruntowej i wybudowanie na niej budynku mieszkalnego wielorodzinnego lub

2) nabycie nieruchomości gruntowej i wybudowanie na niej budynków mieszkalnych jednorodzinnych, w których łącznie będą się znajdowały co najmniej 3 lokale mieszkalne, lub

3) nabycie prawa do gruntu wraz z budynkiem oraz przeprowadzenie w tym budynku robót budowlanych, po zakończeniu których będą się w nim znajdowały co najmniej 3 samodzielne lokale mieszkalne w rozumieniu art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 532 ze zm.).

Projekt ustala inne zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego niż to wynika z ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.; dalej: GospNierU). Jak stanowi art. 70 ust. 1 GospNierU cena nieruchomości sprzedawanej w drodze przetargu podlega zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy przenoszącej własność, a art. 70 ust. 2 stwierdza, że cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej lub w drodze rokowań może zostać rozłożona na raty, na czas nie dłuższy niż 10 lat.

Tymczasem projekt zakłada, że rada gminy może zdecydować o zbyciu nieruchomości należącej do gminnego zasobu nieruchomości z przeznaczeniem do realizacji inwestycji mieszkaniowej przez działających wspólnie członków kooperatywy mieszkaniowej. Zbycie nieruchomości należącej do gminnego zasobu nieruchomości z przeznaczeniem do realizacji inwestycji mieszkaniowej przez członków kooperatywy mieszkaniowej następuje w drodze sprzedaży w formie przetargu pisemnego ograniczonego.

Decydując o zbyciu nieruchomości należącej do gminnego zasobu nieruchomości z przeznaczeniem do realizacji inwestycji mieszkaniowej przez członków kooperatywy mieszkaniowej, rada gminy może wyrazić zgodę na rozłożenie ceny tej nieruchomości na raty. Okres spłaty rat nie może być krótszy niż 5 lat i dłuższy niż 20 lat od dnia zbycia nieruchomości członkom kooperatywy mieszkaniowej. Pierwsza rata ceny nieruchomości podlega zapłacie nie później niż do dnia zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, a następne raty wraz z oprocentowaniem podlegają zapłacie w terminach ustalonych przez strony w umowie. Rozłożona na raty niezapłacona część ceny nieruchomości podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski

Ustawa zakłada, że nieruchomość sprzedana w ramach kooperatywy może być wynajęta gminie (lokal mieszkalny lub budynek mieszkalny jednorodzinny objęte inwestycją mieszkaniową) lub zbyta na jej rzecz.

Propozycja ustawy nie zawiera zmian do GospNierU, które umożliwiałby jej bezkolizyjne stosowanie w stosunku do GospNierU. Ponadto wskazane w ustawie kompetencje, jakie ma uzyskać rada gminy, ewidentnie naruszają kompetencje wójta, burmistrza, prezydenta miasta, jako organu gospodarującego gminnym zasobem nieruchomości.

Zerowy VAT od sprzętu dla placówek oświatowych

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 715 opublikowano rozporządzenie Ministra Finansów z 20.4.2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych.

Zmiany wprowadzono do rozporządzenia Ministra Finansów z 25.3.2020 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (Dz.U. z 2020 r. poz. 527), w którym dodano § 10a, zgodnie z którym do 30.6.2020 r. obniżoną do wysokości 0% stawkę VAT stosuje się do dostawy towarów w formie darowizny, której przedmiotem są komputery przenośne, wyłącznie laptopy i tablety, na rzecz:

1. placówek oświatowych;
2. organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych oraz operatora OSE, o którym mowa w ustawie z 27.10.2017 r. o Ogólnopolskiej Sieci Edukacyjnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2184 ze zm.) – w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym;
3. organów prowadzących szkołę lub placówkę, o których mowa w art. 4 pkt 16 PrOśw – w celu dalszego nieodpłatnego przekazania prowadzonym placówkom oświatowym (chodzi tu o organ prowadzący szkołę lub placówkę, przez który rozumie się ministra, JST, a także inne osoby prawne i fizyczne).

Stawkę VAT w wysokości 0% stosuje się pod warunkiem zawarcia pisemnej umowy darowizny między podatnikiem dokonującym dostawy tych towarów oraz:

1. placówką oświatową (pkt 1);
2. organizacją humanitarną (pkt 2) i posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu towarów przez tę organizację placówce oświatowej;
3. organem prowadzącym szkołę lub placówkę, z której wynika, że wymienione wyżej towary objęte obniżką stawki VAT zostaną przekazane placówce oświatowej prowadzonej przez ten organ.

Ponadto, przez placówkę oświatową rozumie się w tym przypadku:

1. publiczne i niepubliczne jednostki, o których mowa w art. 2 pkt 1–4 i 7 PrOśw (wymienione w tych przepisach: przedszkola, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze i kształcenia ustawicznego, a także centra kształcenia zawodowego oraz młodzieżowe ośrodki wychowawcze);
2. uczelnie w rozumieniu ustawy z 20.7.2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 85 ze zm.); placówki opiekuńczo-wychowawcze w rozumieniu ustawy z 9.6.2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1111 ze zm.).

Wyłączenie stosowania zawieszenia biegu terminów procesowych i sądowych

W Dz.U. z 2020 r. pod poz. 695 opublikowano ustawę z 16.4.2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (dalej: nowelizacja).
Z art. 15zzs ust. 1 KoronawirusU wynika, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach m.in.: sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, egzekucyjnych, karnych skarbowych, administracyjnych itd.

Do art. 15 zzs KoronawirusU dodano ust. 2a, zgodnie z którym wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu tych terminów nie dotyczy terminów:

Zgodnie z art. 15zzs ust. 8 KoronawirusU, bieg terminu:

1. na milczące załatwienie sprawy,
2. w innej sprawie, w której brak wyrażenia przez organ sprzeciwu, wydania decyzji, postanowienia albo innego rozstrzygnięcia uprawnia stronę lub uczestnika postępowania do podjęcia działania, dokonania czynności albo wpływa na zakres praw i obowiązków strony lub uczestnika postępowania,
3. na wyrażenie przez organ stanowiska albo wydanie interpretacji indywidualnej, z wyjątkiem podatkowej interpretacji indywidualnej

– nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii.

W związku z tym, do art. 15zzs KoronawirusU dodano ust. 8a, zgodnie z którym wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu tych terminów nie dotyczy wymienionych tam terminów wynikających z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rewitalizacji, ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, inwestycjach w sektorze naftowym, inwestycjach w zakresie sieci przesyłowych, terminalu w Świnoujściu.

Ponadto, zgodnie z nowym brzmieniem art. 15zzu KoronawirusU, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego, ale nie dotyczy to orzeczeń wydanych na podstawie art. 11a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie.

Koronawirus: Świadczenie postojowe na nowych zasadach

Dnia 18.4.2020 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o tarczy antykryzysowej. Nowe przepisy wprowadzają zmiany m.in. w zakresie przyznawania świadczenia postojowego wypłacanego przedsiębiorcom w czasie trwania epidemii koronawirusa.

Przypomnijmy, że na podstawie obowiązujących dotychczas przepisów, warunkiem uzyskania świadczenia postojowego było spełnienie limitu przychodowego. Zasiłek przysługiwał przedsiębiorcy tylko wówczas, gdy przychód uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku był nie wyższy niż 15 595,74 zł.

Znowelizowane przepisy tarczy antykryzysowej znoszą ten limit. O zasiłek postojowy może więc wnioskować już każdy przedsiębiorca, niezależnie od wysokości osiąganych przychodów. Spełnione muszą być przy tym pozostałe warunki, które pozostają zmian. Jakie to warunki?

Po pierwsze, zasiłek wypłacany będzie jedynie tym przedsiębiorcom, którzy prowadzili działalność gospodarczą przed dniem 1 lutego 2020 roku.

Po drugie, spełniony musi zostać warunek spadku przychodów. Choć sam limit przychodowy został zniesiony, to przedsiębiorca musi wykazać, że w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku jego przychód był o co najmniej 15% niższy od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc. Jeżeli więc wniosek o zasiłek postojowy składamy w kwietniu, to przychód z miesiąca marca musi być przynajmniej o 15% niższy od przychodu osiągniętego w lutym.

Świadczenie postojowe przysługuje również tym przedsiębiorcom, którzy zawiesili działalność gospodarczą po dniu 31 stycznia 2020 roku. W takiej sytuacji przedsiębiorca nie musi spełniać warunku spadku przychodów.

Zasiłek postojowy przysługuje 3-krotnie

Nowe przepisy zmieniają również liczbę możliwych wypłat zasiłku. Zgodnie z dotychczasowymi przepisami, świadczenie postojowe miało bowiem charakter jednorazowy. Zgodnie zaś z nowymi przepisami, zasiłek postojowy może być wypłacony przedsiębiorcy nawet 3-krotnie.

Wypłata kolejnego świadczenia postojowego uzależniona będzie od złożenia oświadczenia, że sytuacja materialna wykazana we wcześniejszym wniosku nie uległa poprawie.

Ile wynosi zasiłek postojowy?

Wysokość zasiłku postojowego wynosi 80% kwoty minimalnego wynagrodzenia czyli 2080 zł.

Nieco inaczej kwota ta jest kalkulowana w przypadku osób rozliczających się na podstawie karty podatkowej. W tym przypadku bowiem zasiłek wynosi 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia czyli 1300 zł. W przypadku tych osób nie musi być jednak spełnione kryterium dotyczące spadku przychodów.

Kwota wypłaconego zasiłku postojowego jest kwotą netto, a więc nie podlega opodatkowaniu ani oskładkowaniu.

Źródło:

www.zus.pl

Interwencja w Kodeksie karnym skarbowym – zmiany wprowadzone tarczą antykryzysową 2.0

Na mocy art. 27 ustawy z 16.4.2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 695; dalej: InstrWsparSARSCoV2U), wprowadzono zmiany do ustawy z 20.9.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 19 ze zm.; dalej: KKS). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 53 § 41 KKS, interwenientem jest podmiot, który nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi, i dodano, że zgłoszenie to zostało przyjęte.

Rozszerzono brzmienie art. 127 § 1 KKS, który przed zmianą stanowił, że interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu. Natomiast zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, interwencję zgłasza się na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej albo ustnie do protokołu. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i wnosi za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne lub przez portal podatkowy. Do zgłoszenia dołącza się dowody wskazujące na spełnienie warunków do wystąpienia z interwencją.

Ważne

Dodano nowe przepisy, zgodnie z którymi postępowaniu przygotowawczym, w razie zgłoszenia interwencji przez podmiot nieuprawniony lub przy braku podstaw do jej zgłoszenia, organ postępowania przygotowawczego lub prokurator wydaje postanowienie o odmowie jej przyjęcia. Na postanowienie o odmowie przyjęcia interwencji przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego, a gdy postępowanie prowadzi prokurator – do prokuratura nadrzędnego (art. 127 § 2a i 2b KKS).

W postępowaniu prowadzonym przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, zanim wniesiono akt oskarżenia, sprawca przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może zgłosić wniosek o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności (art. 142 § 1 KKS).

Wniosek sprawca może złożyć na piśmie albo ustnie do protokołu. Do wniosku dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych w art. 143 § 1-3 KKS, czyli zapłacić wymagane należności oraz poddać się obowiązkom związanym z orzeczeniem przepadku przedmiotów (art. 142 § 4 KKS). Nowelizacja zmieniła ten przepis, który w nowym brzmieniu stanowi, że wniosek ten można złożyć na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej albo ustnie do protokołu. Do wniosku dołącza się dowody wykonania wspomnianych wyżej czynności. Natomiast pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym i wnosi za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub przez portal podatkowy.