Jeżeli w toku postępowania wyjaśniającego nie zostanie ustalone, że zdarzenie zostało spowodowane przyczyną zewnętrzną, nie będzie podstaw do uznania go za wypadek w drodze do pracy.
Stosownie do postanowień art. 57b ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana. Jednakże uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy, mimo że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga, nie będąc drogą najkrótszą, była dla ubezpieczonego, ze względów komunikacyjnych, najdogodniejsza.
Za drogę do pracy lub z pracy uważa się – oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy do domu – również drogę do miejsca lub z miejsca:
- innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego,
- zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,
- zwykłego spożywania posiłków,
- odbywania nauki lub studiów.
Ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku w drodze do pracy lub z pracy dokonuje się na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 24.12.2002 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu uznawania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy, sposobu jego dokumentowania, wzoru karty wypadku w drodze do pracy lub z pracy oraz terminu jej sporządzania (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 924 ze zm.).
Przy kwalifikowaniu zdarzenia jako wypadku w drodze do pracy lub z pracy niezbędne jest wyznaczenie jej początku i końca.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że droga z domu do pracy rozpoczyna się z chwilą przekroczenia przez pracownika drzwi domu (mieszkania) i kończy się w momencie przekroczenia bramy zakładu pracy. Droga z pracy do domu zaczyna się natomiast z chwilą opuszczenia bramy zakładu pracy i kończy z chwilą przekroczenia progu domu pracownika. Jeżeli pracownik jest właścicielem (współwłaścicielem) czy najemcą domu jednorodzinnego, w którym mieszka, jego drogę z pracy do domu zakończy przekroczenie progu domu. Niezbędne jest również ustalenie przyczyny zewnętrznej takiego zdarzenia, bowiem schorzenie samoistne, do którego nie przyczynił się żaden czynnik zewnętrzny, nie wypełni przesłanki zawartej w definicji takiego wypadku.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, należy wskazać, że jednym z koniecznych elementów definicji wypadku w drodze do pracy jest wystąpienie przyczyny zewnętrznej. Jeżeli w toku postępowania wyjaśniającego nie zostanie ustalone, że uraz kolana był następstwem działania takiej przyczyny, a dolegliwości wynikają wyłącznie ze schorzenia samoistnego (np. uszkodzenia łękotki powstałego bez udziału czynnika zewnętrznego), brak będzie podstaw do uznania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy.
