Zadośćuczynienie za anulowanie zlecenia transportowego stanowi przychód podatkowy jako odszkodowanie i powstaje w momencie jego faktycznego otrzymania (a nie wystawienia noty). Z kolei od strony kosztowej, w przypadku otrzymania noty od innego przewoźnika, takie odszkodowanie za anulowanie zlecenia nie będzie – co do zasady – stanowić kosztu podatkowego, jednak jeśli nie wynikało ono z winy odbiorcy, tylko z przyczyn obiektywnych, wówczas może stanowić koszt podatkowy w momencie zapłaty.
Za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym uważa się należne przychody, choćby nie zostały jeszcze otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Należy podkreślić, że definicja ta obejmuje również przychody z tytułu wszelkiego rodzaju otrzymanych odszkodowań i kar umownych, określonych w umowach zawartych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które mają niewątpliwie bezpośredni wpływ na dochód podlegający opodatkowaniu.
Datę powstania przychodu, w przypadku otrzymania odszkodowania, ustala się na podstawie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadkach innych niż świadczenie usług, wydanie towarów oraz zbycie praw majątkowych, za dzień powstania przychodu uważa się dzień otrzymania zapłaty.
W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów – zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT – kosztami uzyskania przychodów nie są kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Jednakże za koszty uzyskania przychodów mogą być uznane te odszkodowania, które wynikają z ryzyka gospodarczego pomimo, że podatnik zapewnił staranność swojego działania. Jeśli odszkodowanie nie wynika z przyczyn obiektywnych, lecz z niegospodarności podatnika czy nierozsądnego działania podatnika, wówczas nie ma on prawa zaliczenia takiego odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów.
