Podatnik może odliczać koszty związane z utrzymaniem domu, takie jak np. energia, woda itd., na podstawie ustalonej przez siebie proporcji.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT: „Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23”.
Aby zatem wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien spełniać łącznie następujące warunki:
1) pozostawać w związku przyczynowo–skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów,
2) być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
3) nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ustawy o PIT,
4) być właściwie udokumentowany.
Organy skarbowe dopuszczają możliwość odliczania kosztów związanych z utrzymaniem domu czy mieszkania, w którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą, pomimo niewydzielenia konkretnych pomieszczeń dla potrzeb prowadzonej działalności. Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 24.1.2024 r. (0115-KDIT3.4011.777.2023.3.KP) wskazano na stan faktyczny, w którym doradca podatkowy prowadzący działalność w mieszkaniu szacunkowo określił proporcję wykorzystania mieszkania na cele działalności gospodarczej w stosunku do powierzchni mieszkania na poziomie 30% i wywodził, że koszty na utrzymanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego, przemnożone zgodnie z taką proporcją, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy się z nim zgodził.
