Pracodawcy będą mogli wysłać niezaszczepionego pracownika na bezpłatny urlop. Regulacja w przygotowaniu przez resort zdrowia

Od 1 października więcej okresów rozliczeniowych, za które będzie można odliczyć VAT przez korektę deklaracji

Obecnie podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego (w drodze korekty deklaracji podatkowej) ma możliwość skorygowania wyłącznie jednego okresu, tj. okresu, w którym powstało prawo do odliczenia.  Wynika to z art. 86 ust. 13 VATU, zgodnie z którym podatnik może odliczyć podatek naliczony w drodze korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia tego podatku, w przypadku gdy nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w terminach zawartych w art. 86 ust. 10, 10d, 10e i 11 VATU.

Po  zmianie, jaką wprowadzono w ustawą z 11.8.2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – prawo bankowe (ramach pakietu Slim VAT 2) w przypadku przekroczenia okresu ujmowania faktury zakupowej „na bieżąco” podatnik będzie miał możliwość skorygowania deklaracji podatkowej:

1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo

2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika rozliczającego się kwartalnie – za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, przypadających bezpośrednio po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego

– nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało to prawo.

Po zmianie brzmienia art. 86 ust. 13 VATU decyzja w zakresie wyboru, w którym okresie zostanie ujęta kwota podatku naliczonego, zostanie pozostawiona samemu podatnikowi w sposób analogiczny, jak decyzja o ujmowaniu zakupu dokonywanego „na bieżąco”.

Jak zaznaczono w uzasadnieniu projektu zmiany art. 86 ust. 13 VATU, przyjęte rozwiązanie ma u podatników zmniejszyć liczby obowiązków w zakresie liczby składanych korekt deklaracji. Możliwa bowiem będzie kumulacja odliczeń VAT w jednej deklaracji za wybrany okres rozliczeniowy w przypadku faktur, dla których prawo do odliczenia powstało w niedużych odstępach czasu.

Przepis art. 86 ust. 13 VATU w nowym brzmieniu, jak większość przepisów ustawy zmieniającej, zacznie obowiązywać od 1.10.2021 r. Przy czym należy mieć na względzie przepis przejściowy (art. 4 ustawy zmieniającej) zgodnie z którym, w przypadku gdy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstało przed 1.10.2021 r. stosuje się przepis art. 86 ust. 13 VATU w dotychczasowym brzmieniu.

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy dopuszczającej możliwość wystawiania e-faktur

RM przyjęła projekt ustawy 

31.8.2021 r. Rada Ministrów przyjęła, przedłożony przez ministra finansów, funduszy i polityki regionalnej, projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym rząd chce wprowadzić możliwość wystawiania e-faktur, czyli faktur elektronicznych posiadających tzw. ustrukturyzowany format XML. Korzystanie z e-faktur będzie dobrowolne. Projekt ustawy zostanie przekazany do Sejmu, zgodnie z założeniami nowe rozwiązania mają wejść w życie 1.1.2022 r.

Faktura ustrukturyzowanych jako jedna z dopuszczanych form dokumentowania transakcji

Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy, należy wskazać, że projektowana ustawa reguluje możliwość wystawiania faktur ustrukturyzowanych jako jednej z dopuszczanych form dokumentowania transakcji obok faktur papierowych i obecnie występujących w obrocie gospodarczym faktur elektronicznych. Przyjmuje się, że faktura ustrukturyzowana będzie uznana za rodzaj faktury elektronicznej, tym samym do faktur ustrukturyzowanych, co do zasady, będą miały zastosowanie ogólne regulacje prawne dotyczące faktur elektronicznych, za wyjątkiem przepisów szczególnych wprowadzanych projektem ustawy przyjętej w dniu 31 sierpnia 2021 roku przez rząd. Faktury ustrukturyzowane będą wystawiane i otrzymywane przez podatników za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, tj.: Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Stosowanie faktur ustrukturyzowanych będzie wymagało akceptacji odbiorcy

Wprowadzane projektowaną ustawą rozwiązanie ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Stosowanie faktur ustrukturyzowanych będzie wymagało akceptacji odbiorcy takiej faktury, np. poprzez zaakceptowanie stosownego komunikatu w aplikacji e-Mikrofirma lub samego poboru faktur z systemu przez API (zbiór reguł ściśle opisujących, w jaki sposób programy lub podprogramy komunikują się ze sobą). Do faktur ustrukturyzowanych nie będą miały zastosowania przepisy regulujące zasady wystawiania duplikatów faktur, ponieważ nie będzie istniała możliwość zagubienia lub zniszczenia faktury wystawionej za pośrednictwem KSeF.

Model poświadczeń – wymagana będzie autoryzacja danej osoby w systemie

Projektowane rozwiązanie będzie oparte na modelu poświadczeń, tzn. wymagana będzie autoryzacja danej osoby w systemie. Faktury będą przygotowywane bezpośrednio w programach finansowo-księgowych podatnika oraz przesyłane do systemu poprzez API, dzięki czemu cały proces przekazywania faktur będzie szybszy i sprawniej będzie można przekazywać faktury pomiędzy stronami. W tym celu konieczne będzie uwierzytelnienie się podatnika w systemie. Poza podatnikiem faktury ustrukturyzowane będzie mógł wystawić lub będzie mógł mieć do nich dostęp podmiot uprawniony do dostępu do KSeF. Wprowadza się możliwość uprawnienia do wystawienia faktur ustrukturyzowanych w imieniu podatnika lub do dostępu do takich faktur np. dla biura rachunkowego lub konkretnej osoby.

Numer identyfikujący e-fakturę

Jak wskazano wyżej, wszystkie faktury, w tym również faktury korygujące, będą mogły być sporządzone w systemie księgowo-finansowym podatnika oraz przesłane do KSeF za pomocą API. Po przesłaniu faktury, KSeF przydzieli numer identyfikujący tę fakturę w systemie z oznaczeniem daty i czasu. Numer identyfikujący fakturę ma charakter systemowy i nie należy go utożsamiać ze stanowiącym element faktury numerem, o którym mowa w art. 106e ust. 1 pkt 2 VATU. W dniu przydzielenia fakturze ustrukturyzowanej przez system numeru identyfikującego tę fakturę, będzie ona uznawana za wystawioną i jednocześnie za otrzymaną. Faktura ustrukturyzowana będzie mogła być korygowana zarówno w drodze faktury korygującej według zasad dotychczas obowiązujących (w tym przypadku korekta podstawy opodatkowania i podatku należnego będzie odbywać się zgodnie z zasadami określonymi w art. 29a ust. 13 VATU), jak i faktury korygującej w postaci faktury ustrukturyzowanej, czyli wystawionej za pośrednictwem KSeF. Każdy podatnik poprzez indywidualne konto w systemie e-faktur będzie mógł wystawić fakturę z wykorzystaniem wzoru zamieszczonego na elektronicznej platformie usług administracji publicznej.

Podsumowanie

Warto wskazać najważniejsze założenia i propozycje zmian przewidziane w komentowanej ustawie, która trafi obecnie do Sejmu, gdzie na etapie prac parlamentarnych może jeszcze ulec zmianie.

1. Warunkiem korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur jest posiadanie uprawnień do wystawiania lub dostępu do faktur ustrukturyzowanych.
2. Wprowadzane rozwiązanie w pierwszym etapie będzie miało charakter fakultatywny.
3. Otrzymywanie faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF będzie wymagało akceptacji odbiorcy takiej faktury.
4. Podatnikom wystawiającym w całym okresie rozliczeniowym wyłącznie faktury ustrukturyzowane, z pewnymi zastrzeżeniami, będzie przysługiwać preferencja w postaci skróconego z 60 do 40 dni terminu zwrotu podatku VAT.
5. Dla podatników, którzy nie są osobami fizycznymi i nie posiadają możliwości uwierzytelnienia się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, podpisem zaufanym oraz unikalnym lub wygenerowanym przez KSeF tokenem, wprowadzono możliwość nadawania lub odbierania uprawnień do korzystania z KSeF przez złożenie do właściwego naczelnika urzędu skarbowego zawiadomienia o nadaniu lub odebraniu uprawnień do korzystania z systemu.
6. E-faktury będzie mógł wystawić podatnik lub osoba upoważniona. Podatnik będzie mógł udzielić upoważnienia do wystawienia e-faktury w imieniu i na jego rzecz, np. dla biura rachunkowego lub konkretnej osoby.
7. Każdy podatnik, poprzez indywidualne konto w systemie KSeF, będzie mógł wystawić fakturę ustrukturyzowaną z wykorzystaniem wzoru zamieszczonego na elektronicznej platformie usług administracji publicznej.
8. Podatnicy, którzy zdecydują się wystawiać faktury ustrukturyzowane za pośrednictwem KSeF, zostaną zwolnieni z obowiązku ich przechowywania i archiwizacji przez okres 10 lat. W KSeF, to administracja podatkowa zapewnia przez 10 lat przechowywanie wystawionych za jego pośrednictwem faktur.

Dobrowolne badania okresowe w czasie epidemii koronawirusa

Czasowa zmiana zasad wykonywania badań profilaktycznych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii

Rzeczywiście zasady wykonywania badań profilaktycznych pracowników w okresie epidemii zostały czasowo zmienione. W okresie stanu epidemii oraz stanu zagrożenia epidemicznego badania wstępne i kontrolne są nadal wykonywane, natomiast obowiązek wykonywania badań okresowych został zawieszony. Orzeczenia lekarskie wydane w ramach wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich, których ważność upłynęła po 7.3.2020 r., zachowują ważność, nie dłużej jednak niż do upływu 180 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii. Po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego, w przypadku gdy nie zostanie ogłoszony stan epidemii albo po odwołaniu stanu epidemii, pracodawca i pracownik są obowiązani niezwłocznie podjąć wykonywanie zawieszonych obowiązków (czyli powrócić do badań okresowych) i wykonać je w okresie nie dłuższym niż 180 dni od dnia odwołania danego stanu. Z czasem wprowadzono także pewne czasowe złagodzenia w zakresie badań wstępnych uchylając w wyraźnie określonych przypadkach obowiązek przeprowadzenia takich badań.

Skierowanie na badania okresowe mimo braku obowiązku

Zawieszenie obowiązku wykonywania badań okresowych oznacza czasowy brak obowiązku w tym zakresie, co nie jest równoznaczne z zakazem wykonywania badań. W konsekwencji pracodawcy mogą wystawiać pracownikom skierowania na takie badania, a pracownicy mogą je wykonywać. W literaturze prawa pracy podkreśla się, że badania okresowe powinny być obecnie realizowane jako dobrowolne, tj. za obopólną zgoda pracodawcy i pracownika. Choć nie brak opinii, że skoro pracodawca kieruje pracownika na takie badania, to jego obowiązkiem jest badania wykonać. Zasada ta obowiązywała przed epidemią koronawirusa. Niemniej jednak obecny kształt przepisów dotyczących badań okresowych zdaje się wskazywać na ostrożne jej stosowanie. Przepisy zawieszają obowiązek badań okresowych, a zatem trudno jest obecnie znaleźć wyraźny przepis, na którym pracodawca może się oprzeć wymagając badań okresowych od pracowników, którzy nie chcą ich wykonywać. Oczywiście dotyczy to tylko tych pracowników, którzy mają ważne badania profilaktyczne w oparciu o przepis art. 31 m KoronawirusU.

 

Składka zdrowotna 9% czy 3%, odliczana czy jednak bez takiej możliwości?

W ramach trwających konsultacji społecznych – z których z początkiem września powinien wyłonić się nowy projekt ustawy z 26.7.2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw – pojawiły się informacje, że pomysł zlikwidowania możliwości odliczania większości składki zdrowotnej od podatku został źle odebrany zarówno wśród pracowników jak i przedsiębiorców. W związku z tym są rozważane alternatywne rozwiązania dotyczące jej wysokości i naliczania. Poniżej opisujemy trzy warianty, które są obecnie analizowane przez resort finansów. 

3% zamiast 9% składki zdrowotnej 

Pierwsza propozycja przewiduje, że rząd zdecyduje się na całkowitą zmianę i wycofa się w znacznej części ze swoich pomysłów. Składka zdrowotna zostanie zmniejszona z 9% do 3% ale zniknie również możliwość odliczenia ponad 80% jej wartości od podatku.

Już nie 7,75% z 9% odliczane od podatku 

Druga propozycja, to pozostawienie wysokości składki zdrowotnej na tym samym 9% poziomie, natomiast zmniejszona zostałaby część, którą można odliczyć od podatku, już nie 7,75% a np. 4,75%. Dzięki czemu wzrost składki zdrowotnej byłby mniej odczuwalny, co byłoby pewnym kompromisem.

Plan wzrostu składki zdrowotnej z 3% do 9% w kolejnych latach 

Trzeci wariant, to obniżenie składki zdrowotnej z 9% do 3%, bez możliwości jej odliczania od podatku, przy jednoczesnym rozłożeniu w czasie jej podwyżki. Co oznacza, że w 2022 r. składka może wynosić 3%, w 2023 r. np. 4% i takie sukcesywne podwyższanie miałoby miejsce w kolejnych latach. Nie zostało określone czy każdy rok to byłaby podwyżka o jeden punkt procentowy czy już np. w 2023 r. wartość składki zdrowotnej wzrosłaby przykładowo do 5%.

Podsumowanie

Szczegóły finalnego rozwiązania maja zostać zaprezentowana przez rząd na początku września.

Zmiany w składce zdrowotnej od 1.1.2022 r.

RODO zmniejszyło innowacyjność w Europie

Raport opiera się na danych z Crunchbase oraz VentureXpert, które są komercyjnymi bazami danych inwestycyjnych, które należą do koncernu Reuters. Brano pod uwagę dane na dwa lata przed wejściem RODO i dwa lata po wejściu w życie rozporządzenia.

Inwestycje venture, na których oparto raport zdaniem autorów raportu są wskaźnikiem innowacyjności. Tego rodzaju inwestycje charakteryzują się inwestowaniem średnio i długoterminowym w przedsiębiorstwa będące we wczesnej fazie rozwoju. Najczęściej są to inwestycje wyspecjalizowanych podmiotów.

Jak wskazuje raport, spadek inwestycji w startup’y po wejściu w życie RODO wyniósł około jednej trzeciej. Przy jednoczesnym niewielkim wzroście inwestycji w pozostałych częściach świata. Biorąc pod uwagę ogół inwestycji, różnica jest jeszcze większa, ponieważ inwestycje poza Unią Europejską wzrosły o 50%.

Największe spadki inwestycji odnotowano w zakresie inwestycji w firmy z sektora opieki zdrowotnej oraz dojrzałych startup’ów. Dojrzałe startup’y to takie, które poszukują większego finansowania do dalszego rozwoju.

Podczas gdy ogólne inwestycje w Unii Europejskiej spadają, to inwestycje w startup’y zajmujące się prywatnością, bezpieczeństwem czy bezpieczeństwem danych wzrosły o 50% po wprowadzeniu rozporządzenia. Autorzy raportu przewidują, że wzrost inwestycji w tego typu startup’y jest trendem długoterminowym i choć obecnie nie bilansuje inwestycji w innych branżach może tak się stać w przyszłości.

Raport przewiduje, że zmniejszenie inwestycji w innych branżach utrzyma się w związku z wyższymi barierami wejścia jakie wprowadziło rozporządzenie. Jak również potencjalne kary jakie mogą nakładać organy ochrony danych za naruszenia ochrony danych mogą odstraszać potencjalnych inwestorów.

Spadek inwestycji w startup’y, a w konsekwencji zmniejszenie innowacyjności w Unii Europejskiej po wprowadzeniu rozporządzenia było do przewidzenia. W związku ze zmianami jakie w swoich zasadach dotyczących bezpieczeństwa przetwarzanych danych osobowych wprowadzili giganci technologiczni – Amazon, Facebook czy Google, które doprowadziły do zmniejszenia przychodów początkowych.

Oczywiście na spadek inwestycji po wprowadzeniu rozporządzenia, pod koniec 2019 r. oraz w 2020 r. wpłynął również wybuch pandemii COVID-19. Jednak w odróżnieniu od innych części świata, gdzie wraz z ponownym otwarciem wzrosły inwestycje, Unia Europejska pozostaje w tyle.

Źródło: https://www.adexchanger.com/data-exchanges/academic-study-shows-european-startup-investments-diminished-in-the-wake-of-gdpr/

Dokumentowanie w PKPiR wydatków poniesionych w związku z realizacją umowy zlecenia

Nie, wystawiony przez zleceniobiorcę rachunek nie może być podstawą zaewidencjonowania w PKPiR kosztu uzyskania przychodów.

Uzasadnienie

Podstawą ewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów są dowody księgowe, wymienione w § 11-13 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej: PodKsPiRR). W myśl tych przepisów dowodami księgowymi są, m.in.,:

1. faktury, faktury RR, rachunki oraz dokumenty celne, odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach (§ 11 ust. 3 pkt 1 PodKsPiRR),
2. inne dowody opłat oraz dokumenty zawierające co najmniej (§ 12 pkt 5 PodKsPiRR):
3. wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
4. datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
5. przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
6. podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych

– oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi, dokonanymi na jego podstawie.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów generalnie uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaewidencjonowania kosztu w PKPiR.

Wydawać więc by się mogło, że wystawiony przez zleceniobiorcę rachunek jest wystarczającą podstawą do ujęcia wydatku z tytułu wykonanej usługi za koszt uzyskania przychodów.

Tymczasem, mając na względzie słowa Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, który w swojej interpretacji indywidualnej z dnia 29 października 2019 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.431.2019.2.AC, stwierdził: „(…) każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej”, należy zauważyć, że wydatki poniesione w związku z rozliczeniem się ze zleceniobiorcą (również i wykonawcą umowy o dzieło) są wynagrodzeniem z tytułu umowy zlecenia (o dzieło), a to oznacza, że ogólna zasada momentu ujęcia kosztu w PKPiR nie znajduje tu zastosowania.

Moment ujęcia wynagrodzenia w kosztach uzyskania przychodów określa art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU). Zgodnie z tym przepisem za koszt uzyskania przychodów nie uważa się niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułu, m.in., umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Oznacza to, że należność wynikająca z wystawionego przez zleceniobiorcę rachunku będzie mogła zostać uznana za koszt podatkowy zleceniodawcy wyłącznie w dacie jej realizacji (zapłaty za rachunek).

Powyższe oznacza, że wystawiony rachunek nie może być podstawą zaewidencjonowania kosztu.

Pozostaje więc, na podstawie § 12 pkt 5 PodKsPiRR, ustalić inny sposób ujęcia wydatku w kosztach uzyskania przychodów.

Moim zdaniem najlepszy dokumentem będzie dowód poniesienia opłaty bankowej. Dowód taki jest „Potwierdzeniem wykonania operacji”, wystawionym przez bank lub bezpośrednio pobranym przez podatnika w formie elektronicznej. Bankowe potwierdzenie wykonania operacji wypełnia prawie wszystkie elementy dowodu księgowego, o których mowa w § 12 pkt 5 PodKsPiRR. Brakuje tylko podpisu podatnika. Podatnik więc powinien uzupełnić ten dokument o własnoręczny podpis.

Jeżeli jednak podatnik, dokonując przelewu bankowego, nie umieści na nim wszystkich danych, o których mowa w § 12 pkt 5 PodKsPiRR (wymienionych wyżej), wówczas powinien sporządzić odrębny dowód z wyszczególnieniem wszystkich danych (nazywając go, np. „dowodem księgowym”), który będzie stanowił podstawę zaewidencjonowania kosztu w PKPiR, dołączając do niego bankowe potwierdzenie wpłaty.

Wielu interpretatorów prawa podatkowego twierdzi, że wystarczającym dowodem dokonania wpłaty bankowej jest wyciąg bankowy. Moim zdaniem wyciąg nie może stanowić dowodu księgowego, ponieważ nie zawiera wszystkich danych, o których mowa w § 12 pkt 5 PodKsPiRR.

Jedynym przypadkiem, kiedy otrzymany przez podatnika, od zleceniobiorcy, rachunek może być podstawą do zaewidencjonowania kosztu podatkowego jest sytuacja, kiedy należność zostanie wypłacona wystawcy rachunku w gotówce. Wówczas zleceniobiorca powinien na rachunku własnoręcznym podpisem potwierdzić fakt otrzymania gotówki, z wyraźnym oznaczeniem daty jej otrzymania. Datą uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów będzie data wypłacenia należności zleceniobiorcy.

Warto, na zakończenie, dodać, że należne zleceniobiorcy wynagrodzenie należy zaewidencjonować w kol. 12 księgi – „wynagrodzenia w gotówce i w naturze”.

Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw

Najważniejsze zmiany w ustawach dotyczą:

1. Ustawa o rachunkowości

2. Ustawa o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym

Pozostałe zmiany – w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o Krajowym rejestrze Sądowym oraz ustawy o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, służą dostosowaniu przepisów tych ustaw do projektowanych zmian w ustawie o rachunkowości oraz ustawie o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym.

 

Źródło: Ministerstwo Finansów

SLIM VAT 2 z podpisem Prezydenta

Celem ustawy jest dalsze uproszczenie rozliczania podatku od towarów i usług przez podatników – tzw. pakiet Slim VAT 2 (ang. Simple Local and Modern VAT), a także dostosowanie krajowych przepisów do sytuacji wynikającej z wystąpienia Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej. Ustawa zawiera ponadto, przepisy mające na celu wykonanie wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, tj. wyroku z dnia 15 października 2020 r. E. Sp. z o.o. Sp. k. przeciwko Ministrowi Finansów. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny, C-335/19 oraz wyroku z dnia 18 marca 2021 r. A. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, C-895/19.

Zmiany dotyczą m.in.:

Uproszczenia zaczną obowiązywać od 1 października 2021 r., przy czym zmiany w zakresie korekt importu towarów i neutralnego rozliczenia WNT, importu usług i dostaw krajowych podlegających odwrotnemu obciążeniu mają obowiązywać już od następnego dnia po ogłoszeniu ustawy w Dzienniku Ustaw. Możliwość płacenia z rachunku VAT składek na KRUS będzie natomiast możliwa od 1 stycznia 2022 r.

SLIM VAT 2 – bilety jako faktury

SLIM VAT 2 to również zmiana rozporządzenia w zakresie zasad uznawania biletów za faktury. To wyjście naprzeciw oczekiwaniom wielu przewoźników i realizacja postulatów zgłaszanych na forum dialogu Ministerstwa Finansów z biznesem. Dzięki tej zmianie przewoźnik uniknie konieczności wystawiania faktur na żądanie dla przejazdów poniżej 50 km. Jednocześnie nabywca skorzysta z prawa odliczenia podatku VAT, na podstawie biletów, bez względu na liczbę przejechanych kilometrów. Oczywiście dla celów realizacji prawa do odliczenia zakup musi mieć związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, m.in. w przypadku podróży służbowej.

Zmiana obowiązuje od 1 lipca 2021 r. – rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 czerwca 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wystawiania faktur (plik PDF; 284 KB).

Jednocześnie Ministerstwo Finansów wprowadziło uproszczone raportowanie tego typu faktur w JPK_VAT z deklaracją.

SLIM VAT 2 i zmiany w fakturowaniu

W ramach projektu legislacyjnego wdrażającego do polskiego systemu prawnego e-fakturę, procedowane są również zmiany w fakturowaniu stanowiące część pakietu SLIM VAT 2. Dotyczą one:

Źródło: Ministerstwo Finansów

Polski Ład. Ulga dla klasy średniej

W praktyce okazało się, że konieczne jest przygotowanie propozycji ulg, dzięki którym osoby zarabiające do kwoty około 133 tys. złotych nie będą tracili na wszystkich zmianach.

1. W przypadku podatników, których – podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy PIT – roczne przychody z pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy PIT (z wyjątkiem przychodów, do których mają zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT) mieszczą̨ się̨ w przedziale od 68 412 zł do 102 588 zł, kwota obniżki korygującej wynosi: (przychody z pracy x 0,06684549) – 4 572 zł / 0,17.
2. W przypadku podatników, których – podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy PIT – roczne przychody z pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy PIT (z wyjątkiem przychodów, do których mają zastosowanie 50% koszty uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy PIT) są̨ wyższe od 102 588 zł i nie przekraczają̨ kwoty 133 692 zł, kwota ulgi wynosi: – (przychody z pracy x 0,07346090) + 9821,75 zł / 0,17.

Ulga dla pracowników stosowana będzie w rozliczeniu rocznym oraz przy obliczaniu zaliczek na podatek między innymi przez zakłady pracy, które będą stosować ulgę̨ za miesiące, w których podatnik uzyska od tego zakładu pracy przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy (podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 27 ustawy, z wyłączeniem przychodów, do których mają zastosowanie koszty uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 9 pkt 3) w wysokości od 5 701 zł do 11 141 zł.

Jeżeli warunek wysokości i rodzajów przychodów będzie spełniony, zakład pracy pomniejszy dochód o kwotę ulgi dla pracowników w wysokości obliczonej według jednego z wzorów: (A x 0,06684549) – 381 zł / 0,17

– gdzie A oznacza przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy (które podlegają̨ opodatkowaniu zgodnie z art. 27 ustawy, z wyłączeniem przychodów, do których mają zastosowanie koszty uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy) w wysokości wyższej od 5701 zł i nieprzekraczającej kwoty 8549 zł miesięcznie,

albo – (A x 0,07346090) + 818,48 zł / 0,17

– gdzie A oznacza uzyskane przez podatnika w roku podatkowym przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy (które podlegają̨ opodatkowaniu zgodnie z art. 27 ustawy, z wyłączeniem przychodów, do których mają zastosowanie koszty uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 9 pkt 3) w wysokości wyższej od 8549 zł i nieprzekraczającej kwoty 11 141 zł miesięcznie.

Warto podkreślić, że komentowane ulgi nie obejmują osób świadczących pracę na podstawie stosunku zlecenia. Szczególnie, że trwają obecnie prace mające na celu całkowite oskładkowanie (chociaż z pewnymi wyjątkami) umów zlecenia. W tym zakresie warto jeszcze poczekać na kolejne wersje projektów ustaw, ponieważ może się okazać, że przepisy dotyczące zleceniobiorców będą ulegały dalszym zmianom.