Loteria organizowana na rzecz pracowników – wymóg uzyskania zezwolenia

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 2 ust. 1 pkt 10 GryHazardU zawiera wyjaśnienie pojęcia gier losowych, do których odnosi się art. 7 ust. 1 GryHazardU:

„1. Grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku. Są to:

9) loterie fantowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe;

10) loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe”.

Natomiast art. 7 ust. 1 GryHazardU stanowi, że: „Loterie fantowe, gry bingo fantowe i loterie promocyjne mogą być urządzane, na podstawie udzielonego zezwolenia, przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej”.

Już z ww. przepisu wynika, że do organizacji loterii fantowej i loterii promocyjnej potrzebne jest zezwolenie, niezależnie od wartości nagród.

Autor wyjaśnia, że nabycie nie jest rozumiane jako forma zakupienia. „Nabycie”, o jakim stanowi art. 2 GryHazardU, to „uzyskanie czegoś lub zdobycie”. Dowodem udziału w grze może być wszystko, co organizator uzna za potwierdzenie faktu udziału w grze, niezależnie od tego, czy nabycie dowodu udziału w grze było faktycznie związane z zamiarem jego zakupienia, a więc nabycia w rozumieniu prawnym (wyr. NSA z 5.1.2000 r., II SA 1201/99, Legalis).

Wymogi formalne organizacji loterii fantowej lub gry bingo bardzo szczegółowo określają przepisy ustawy o grach hazardowych:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 GryHazardU, jak zostało wskazane wyżej: „Loterie fantowe, gry bingo fantowe i loterie promocyjne mogą być urządzane, na podstawie udzielonego zezwolenia, przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej”.

Natomiast art. 7 ust. 1a GryHazardU (przepis szczególny) stanowi, że: „Loterie fantowe lub gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, o której mowa w art. 70, mogą być urządzane przez podmioty wymienione w ust. 1, po dokonaniu ich zgłoszenia. Zgłoszenia dokonuje się nie później niż 30 dni przed dniem rozpoczęcia tej gry”.

Mając powyższe na uwadze, loterie lub gry bingo fantowe można organizować na podstawie:

1) zgłoszenia,

2) zezwolenia.

Kwota bazowa w 2025 r. wynosi 8167,77 zł.

Zgłoszenia dokonuje się nie później niż 30 dni przed rozpoczęciem loterii, do właściwego miejscowo naczelnika urzędu celno–skarbowego.

Zgłoszenie loterii fantowej lub gry bingo powinno zawierać:

1) określenie rodzaju gry,

2) nazwę i status prawny podmiotu występującego z wnioskiem, w przypadku spółek handlowych również numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku przedsiębiorcy zagranicznego prowadzącego działalność za pośrednictwem oddziału, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym tego oddziału,

3) dane osobowe (imiona, nazwiska, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, rodzaj oraz serię i numer dokumentu tożsamości) osób zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający,

4) określenie obszaru, na którym planowane jest urządzenie gry,

5) określenie czasu, w którym planuje się urządzenie gry,

6) dokładne wyznaczenie celu, na który przeznacza się dochód z urządzanej gry,

7) określenie planowanej wielkości sprzedaży losów lub kartonów,

8) zobowiązanie wypłacalności nagród,

9) regulamin gry,

10) oświadczenie o legalności źródeł pochodzenia kapitału zakładowego, środków finansowych lub innego majątku przeznaczonego na urządzenie loterii fantowej lub gry bingo,

11) oświadczenie o niezaleganiu z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, należności celnych oraz składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne,

12) wzór losu, innego dowodu udziału w grze lub kartonu,

13) oświadczenie osób fizycznych zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający, że nie były skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Ponadto do zgłoszenia loterii fantowej lub gry bingo dołącza się oświadczenie osoby nadzorującej oraz osoby bezpośrednio prowadzącej tę grę, które dotyczy znajomości przepisów ustawy o grach hazardowych w zakresie odpowiednio loterii fantowych lub gry bingo.

Po przeprowadzeniu loterii fantowej, w ciągu 30 dni organizator ma obowiązek poinformować urząd celno–skarbowy o przeprowadzonej loterii, poprzez przesłanie wykazu wydanych wygranych nagród rzeczowych wraz z określeniem ich wartości oraz określeniem wysokości kwoty przekazanego dochodu na cele dobroczynne.

Organizator loterii musi również poinformować urząd celno–skarbowy o zamiarze zniszczenia losów, na 7 dni przed planowanym terminem zniszczenia.

Pojedyncza loteria fantowa, która wymaga zgłoszenia, nie może przekroczyć kwoty bazowej. Przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają ograniczeń dotyczących ilości urządzanych przez jeden podmiot małych loterii fantowych i gier bingo. Brak ograniczeń w ilości urządzanych małych loterii fantowych powoduje, że można je organizować często, jednak każdą jedną należy traktować oddzielnie, jeśli mamy nie przekroczyć kwoty bazowej.

Mając powyższe na względzie, tj. wymogi związane z loteriami, Autor proponuje zmianę formy z loterii na konkurs (poprzez wyeliminowanie elementu losowości). Regulamin konkursu musi zawierać wówczas zasady wyłonienia zwycięzcy.

Obowiązek stosowania odrębnych kas rejestrujących dla co najmniej dwóch punktów sprzedaży

Odrębna kasa rejestrująca dla nowego salonu kosmetycznego

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (zob. art. 111 ust. 1 VATU). Jednocześnie podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny z każdej sprzedaży w postaci papierowej lub za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej (zob. art. 111 ust. 3a pkt 1 VATU).

W przepisach rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących doprecyzowano m.in., że podatnicy, prowadząc ewidencję sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności (zob. § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących; dalej: KasyR). Przy czym w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, paragon fiskalny zawiera co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR).

Mając na uwadze przywołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że w przypadku prowadzenia dwóch lub więcej salonów kosmetycznych równocześnie oraz dokonywania równoczesnej sprzedaży towarów lub usług na rzecz konsumentów, podatnik VAT powinien posiadać odrębną kasę rejestrującą dla każdego takiego salonu kosmetycznego.

Natomiast gdyby podatnik VAT prowadził dwa lub więcej salonów kosmetycznych, ale sprzedaż towarów lub usług w tych salonach nie odbywała się równocześnie (np. jeden salon kosmetyczny byłby czynny tylko w poniedziałki, środy i piątki, a drugi salon kosmetyczny byłby czynny tylko we wtorki i czwartki), to podatnik VAT mógłby mieć tylko jedną kasę fiskalną dla wszystkich takich salonów kosmetycznych.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w działalności interpretacyjnej organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacjach podatkowych Dyrektora KIS z: 16.11.2018 r. (0112-KDIL2-2.4012.385.2018.2.AKR) oraz 20.3.2015 r., IPTPP4/4512-72/15-3/BM).

Treść wydruku paragonu fiskalnego z kasy rejestrującej

Przepisy rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących określają tylko minimalną treść paragonu fiskalnego, wskazując m.in., że w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR). Należy mieć przy tym na uwadze, że dane zawarte na paragonie fiskalnym powinny znajdować się w kolejności określonej w rozporządzeniu w sprawie kas rejestrujących, z wyjątkiem danych o dacie oraz godzinie i minucie sprzedaży, a logo fiskalne i numer unikatowy powinny być umieszczone centralnie w ostatniej linii paragonu fiskalnego (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR).

Jednocześnie przepisy rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących nie zabraniają umieszczenia na paragonie fiskalnym innych informacji, np. wyróżnika „Salon kosmetyczny X”. Przy czym należy mieć na uwadze, aby wprowadzenie wyróżnika nie doprowadziło do zmiany kolejności informacji obowiązkowo zamieszczanych w treści paragonu fiskalnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w działalności interpretacyjnej organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS z 24.11.2019 r. (0112-KDIL2-2.4012.370.2019.3.EW) oraz z 4.1.2017 r. (3063-ILPP2-2.4512.181.2016.1.JK).

W związku z powyższym należy uznać, że zasadniczo każdy paragon fiskalny wystawiony przez podatnika VAT, niezależnie od liczby wykorzystywanych kas rejestrujących, powinien zawierać w swojej treści takie same informacje w zakresie imienia i nazwiska lub nazwy (firmy) podatnika VAT.

Jednocześnie w przypadku stosowania odrębnych kas rejestrujących w poszczególnych salonach kosmetycznych, podatnik VAT powinien zamieścić w treści wystawianych paragonów fiskalnych prawidłowy adres punktu sprzedaży (różny dla poszczególnych salonów kosmetycznych).

Ponadto podatnik VAT może zamieszczać w treści wystawianych paragonów fiskalnych informacje dodatkowe, np. różnego rodzaju wyróżniki, pod warunkiem jednak, że takie dodatkowe informacje nie zaburzą kolejności informacji obowiązkowo umieszczanych w treści paragonów fiskalnych. Przykładowo, w przypadku jednego salonu kosmetycznego podatnik VAT może zamieścić wyróżnik „Salon kosmetyczny X”, a w przypadku drugiego salonu kosmetycznego – „Salon kosmetyczny Y”.

Ponowne korzystanie ze zwolnienia podmiotowego od VAT

Zasady powrotu do zwolnienia podmiotowego od VAT reguluje art. 113 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU). Zgodnie z jego treścią podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od VAT lub zrezygnował z tego zwolnienia, może – nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia – ponownie skorzystać ze zwolnienia od VAT.

W niniejszej sprawie podatniczka przekroczyła próg zwolnienia w grudniu 2024 r. Może więc powrócić do stosowania tego zwolnienia od początku dowolnego miesiąca 2026 r., jednak pod warunkiem, że w 2025 r. nie osiągnie obrotów przekraczających kwotę 240 000 zł oraz że nie będzie wykonywać czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 VATU, wykluczających możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego.

Jeżeli zatem obrót podatniczki za 2025 r. wyniesie tylko 100 000 zł, to będzie ona miała prawo od stycznia 2026 r. stosować przy sprzedaży zwolnienie od VAT.

W związku z powyższym podatniczka zobowiązana będzie złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie aktualizacyjne VAT–R w terminie 7 dni od dnia, w którym powróci do zwolnienia (art. 96 ust. 12 VATU), zaznaczając w części „C.1.” formularza VAT–R (wersja 18) pozycję 30, informującą o tym, że będzie korzystać przy prowadzeniu działalności ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 i art. 113 ust. 9 VATU. W pozycji 43 formularza należy podać datę, od której podatniczka będzie korzystała ze zwolnienia od VAT (tj. 1.1.2026 r.).

Pracownik administracyjno-biurowy a sporadyczne korzystanie z drabiny w celu sięgnięcia po segregatory

Dla konieczności wypełnienia tych szczególnych wymagań nie ma znaczenia fakt, że nie było w zakładzie pracy wypadków przy tego rodzaju pracach.

Przepisy o profilaktycznych badaniach lekarskich nie różnicują wysokości (do 3 m/pow. 3 m).

Praca wykonywana na wysokości co najmniej 1 m nad poziomem podłogi lub ziemi jest pracą na wysokości. Natomiast do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:

1) osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi;

2) wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości.

Jak zatem widać, przepis definiuje wysokość, a nie częstotliwość wykonywania takiej pracy.

Oznacza to, że jeśli pracownik ma stosowne badania lekarskie niewskazujące na istnienie przeciwwskazań do pracy na wysokości, to z medycznego punktu widzenia może je wykonywać. Inną kwestią jest:

1) spełnienie obowiązków szkoleniowych (przez pracodawcę wobec takiego pracownika),

2) wyposażenie stanowiska pracy w bezpieczne urządzenia pomocnicze (np. zabronione byłoby wchodzenie na krzesło przeznaczone do pracy z komputerem, w celu sięgnięcia po segregator w wysokiej półki) oraz

3) stosowny nadzór nad wykonywaniem takiej pracy.

Za braki w tych obszarach konsekwencje będzie ponosić pracodawca.

Projekt ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa trafił do Rady Ministrów

Dnia 14 października 2025 r. Minister Cyfryzacji Krzysztof Gawkowski przekazał do Rady Ministrów projekt ustawy o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw. Dokument opracowany przez Ministerstwo Cyfryzacji został wpisany do wykazu prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów pod numerem UC32.

Projekt wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2555, znaną jako dyrektywa NIS 2, która ustanawia nowe ramy dla zapewnienia wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa w Unii Europejskiej. Realizuje także kamień milowy C3.1 Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności.

Prace nad projektem trwały od początku 2024 r. Dokument przeszedł pełny proces uzgodnień, konsultacji publicznych i opiniowania. 20 maja 2025 r. został przyjęty przez Komitet Rady Ministrów do spraw Bezpieczeństwa Narodowego, a 4 września 2025 r. Stały Komitet Rady Ministrów zarekomendował jego rozpatrzenie przez Radę Ministrów. Komisja prawnicza zakończyła prace nad projektem w dniach 22–25 września, wprowadzając zmiany o charakterze legislacyjno-redakcyjnym.

Dnia 10 października projekt został przekazany do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a 14 października na stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowano opinię Ministerstwa Spraw Zagranicznych, potwierdzającą zgodność projektu z prawem Unii Europejskiej. MSZ zwróciło przy tym uwagę na konieczność pilnego procedowania ustawy w związku z trwającym postępowaniem naruszeniowym Komisji Europejskiej dotyczącym braku wdrożenia dyrektywy NIS 2 przez Polskę.

Zgodnie z projektem, ustawa ma wejść w życie miesiąc po ogłoszeniu. Dla podmiotów kluczowych i ważnych przewidziano sześciomiesięczny okres dostosowawczy, umożliwiający przygotowanie się do nowych obowiązków.

Nowelizacja KSC stanowi kluczowy krok w dostosowaniu polskich regulacji do europejskich standardów cyberbezpieczeństwa i wzmocnieniu odporności infrastruktury krytycznej oraz usług kluczowych.

Rozliczenie podatkowe wspólników po likwidacji spółki jawnej prowadzącej pełne księgi

Zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o PIT w razie likwidacji spółki jawnej sporządza się wykaz składników majątku na dzień likwidacji. Powinien on zawierać minimalny zestaw danych, ale nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego (opodatkowane w ramach źródła „Działalność gospodarcza” jest dopiero zbycie ujętych w wykazie składników majątku).

Przychodem są natomiast środki pieniężne otrzymane przez występującego ze spółki jawnej wspólnika (art. 14 ust. 2 pkt 16 ustawy o PIT). Z kwot tych wyłączono jednak kwoty środków pieniężnych otrzymanych przez wspólnika z tytułu likwidacji spółki, a z tytułu wystąpienia – w części odpowiadającej w przybliżeniu nieopodatkowanemu jeszcze jego dochodowi.

W istocie zatem opodatkowaniu podlega nadwyżka wypłaconych zaliczek nad sumą dochodów podatkowych uzyskanych ze spółki, ale nie przy jej likwidacji, tylko przy wystąpieniu wspólnika. Kwoty pieniężne otrzymane przy likwidacji nie stanowią przychodów, a otrzymany majątek rzeczowy generuje przychody przy jego zbyciu w ciągu 6 lat. Należy też zauważyć, że pojęcie „likwidacji” należy na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozumieć szeroko, nie tylko w aspekcie formalnego postępowania likwidacyjnego. Obejmuje ono każdy sposób zakończenia działalności spółki. Można więc rzec, że likwidacja spółki jawnej nie jest opodatkowana PIT, wymaga jedynie sporządzenia wykazu majątku.

Podobne stanowisko wyrażono m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 13.8.2025 r. (0114-KDIP3-1.4011.546.2025.1.MK1).

Nabycie sześciu lokali mieszkalnych a stawka PCC

Zgodnie z brzmieniem art. 7a PodCzynnCywPrU w przypadku, gdy kupujący nabywa co najmniej sześć lokali mieszkalnych stanowiących odrębne nieruchomości w jednym lub kilku budynkach wybudowanych na jednej nieruchomości gruntowej, opodatkowanych VAT, lub udziały w tych lokalach albo nabył już co najmniej pięć takich lokali lub udziały w nich, stawka podatku od zawartej z tym samym kupującym umowy sprzedaży szóstego i każdego następnego takiego lokalu w tym budynku lub budynkach lub udziału w takim lokalu, wynosi 6%.

Przepisy nie przewidują sytuacji, w której sześć lokali mieszkalnych zostałoby nabytych w jednym akcie notarialnym. Skoro zatem brak jest doprecyzowania w tym zakresie, zastosowanie powinna znaleźć wykładnia językowa (literalna), czyli zgodna z brzmieniem przepisu. Należałoby więc uznać zgodnie z taką wykładnią, że szóstym mieszkaniem będzie mieszkanie wymienione i opisane jako ostatnie w akcie notarialnym przenoszącym własność lokali.

Żaden z przepisów nie wskazuje, że wyższy podatek powinien zostać pobrany od największego (czy też najmniejszego) mieszkania. W związku z tym właściwe będzie pobranie PCC w wysokości 6% w odniesieniu do mieszkania opisanego w akcie notarialnym jako ostatnie.

Czas pracy pracownika biurowego w służbie zdrowia

Ustawa o działalności leczniczej (dalej: DziałLeczU) zawiera odrębne od zawartych w przepisach Kodeksu pracy regulacje dotyczące czasu pracy pracowników podmiotów leczniczych, w tym ustala odmiennie normy czasu pracy. Postanowienia te wyłączają w zakresie uregulowanym tą ustawą stosowanie Kodeksu pracy.

Zgodnie z art. 93 DziałLeczU:

Podstawowe normy czasu pracy dla pracowników podmiotu leczniczego ustawodawca ustanowił w art. 93 ust. 1 DziałLeczU. Kolejne dwa ustępy ustanawiają odstępstwa (wyjątki) od norm ustalonych w przepisach art. 93 ust. 1 DziałLeczU. Norma 8-godzinna dobowa i przeciętnie 40-godzinna na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym obejmuje więc wyłącznie pracowników kwalifikowanych jako pracownicy techniczni, obsługi i gospodarczy. „W praktyce występują problemy dotyczące kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup – i związanego z tym obowiązującego ich czasu pracy, w szczególności dotyczy to wyróżnienia z ogółu pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych. Wypada podkreślić, iż w przypadku wątpliwości należy w takich okolicznościach stosować podstawową zasadę – a więc treść art. 93 ust. 1.” (T. Rek [w:] M. Dercz, T. Rek, „Ustawa o działalności leczniczej. Komentarz”, wyd. III, Warszawa 2019, art. 93 DziałLeczU). Istotne staje się zatem wyróżnienie pracowników, których można zaliczyć do grupy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych – jedynie ta bowiem grupa pracowników objęta jest „standardowym” czasem pracy (8 godzin na dobę, przeciętnie 40 godzin na tydzień).

Do publicznych jednostek służby zdrowia stosuje się przepisy rozporządzenia w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (dalej: KwalPracLeczR). Rozporządzenie to w załączniku wyróżnia m.in. kategorię:

Nie zawierając jednak kategorii wprost odpowiadającej ustawowym zapisom dotyczącym czasu pracy.

Dyskusyjna staje staje się kategoria „pracownik administracyjny” czy „pracownik biurowy”. W praktyce mianem tym określane są osoby zatrudnione na różnych stanowiskach, często dla odróżnienia od grupy pracowników medycznych. Ukształtowały się w tym zakresie dwa poglądy. Według jednego z nich, do pracowników administracyjnych stosowana jest podstawowa norma czasu pracy, tj. 7 godzin i 35 minut na dobę, a tygodniowo 37 godzin 55 minut w przeciętnym 5-dniowym tygodniu pracy.

Drugi pogląd – do którego przychyla się autor – zakłada, że pracownicy administracyjni, zapewniający m.in. obsługę księgową, kadrową, prawną podmiotu leczniczego, należą do grupy pracowników „obsługi” w rozumieniu art. 93 ust. 2 DziałLeczU i zastosowanie znajdują normy 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin na tydzień.

W praktyce jest to kwestia przyjętego w regulacjach wewnętrznych nazewnictwa i klasyfikacji przez pracodawcę.

Do podmiotów medycznych będących przedsiębiorcami nie stosuje się przepisów KwalPracLeczR. Nie ma podstaw prawnych uzasadniających przyjęcie przez podmiot leczniczy będący przedsiębiorcą wprost klasyfikacji stanowisk wynikających z niestosowanego przez niego rozporządzenia. Trafniejszym byłoby posiłkowanie się tym rozporządzeniem przy ustaleniu wewnętrznych regulacji przypisujących pracowników do poszczególnych grup stanowisk, ale nie ma takiego obowiązku.

Jak wskazuje PIP, celem zapewnienia właściwej organizacji czasu pracy w zakładzie pracy, pracodawca powinien w aktach prawa wewnętrznego dokonać kwalifikacji występujących u niego stanowisk pracy (określić jednoznacznie, które stanowiska należą do stanowisk technicznych, obsługi albo gospodarczych). Brak takiej regulacji – w przypadkach budzących wątpliwości – skutkuje stosowaniem skróconych norm czasu pracy, tj. normy dobowej wynoszącej 7 godzin 35 minut oraz normy tygodniowej wynoszącej 37 godzin 55 minut.

Podmiot leczniczy będący przedsiębiorcą powinien posiadać zatem regulacje wewnętrzne (np. zawarte w regulaminie wynagradzania, ale także może to być obwieszczenie o czasie pracy), z których jasno wynikać będzie przypisanie poszczególnych stanowisk do poszczególnych grup stanowisk wynikających z przepisów art. 93 DziałLeczU. Przy ich braku przyjąć należy, że wszystkie stanowiska objęte są normami czasu pracy zawartymi w art. 93 ust. 1 DziałLeczU.

Wydatek poniesiony na szkolenie prezesa zarządu spółki z o.o. jako koszt podatkowy

Aby podatnik mógł uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania przychodu, niezbędne jest spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, musi on być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15 ust. 1 ustawy o CIT), a po drugie – nie może być on wymieniony w katalogu negatywnym zamieszczonym w art. 16 ustawy o CIT. Wydatki, o których mowa w pytaniu, nie zostały zamieszczone w katalogu negatywnym uniemożliwiającym zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, a co za tym idzie, o ile są one związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a podatnik jest w stanie udowodnić istnienie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy ich poniesieniem a uzyskaniem przychodu, można zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów. Co do zasady organy podatkowe nie widzą przeciwwskazań do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów szkoleń członków zarządów spółek, o ile ich temat jest związany z profilem działalności prowadzonej przez te spółki. W wydawanych interpretacjach organy podatkowe, odnosząc się do ograniczeń wynikających z art. 16 ust. 1 pkt. 38a ustawy o CIT, wskazują, że ani w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani w przepisach kodeksu spółek handlowych nie przewidziano definicji organu stanowiącego osoby prawnej. Dlatego też przez pojęcie to należy rozumieć organy władne podejmować decyzje w sprawach spółki, w tym dotyczące jej funkcjonowania oraz powoływania i odwoływania jej organów wykonawczych. Organem stanowiącym jest zatem w spółce z o.o. zgromadzenie wspólników. Czym innym są natomiast organy wykonawcze, w tym zwłaszcza ich organy zarządcze. W konsekwencji wydatki ponoszone na rzecz członków zarządu nie są objęte wyłączeniem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 38a ustawy o CIT (por. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS z: 15.11.2023 r., 0114-KDIP2-2.4010.453.2023.3.PK; 19.12.2023 r., 0114-KDIP2-2.4010.504.2023.5.KW).

Oryginał i kopia skierowania na badania profilaktyczne i orzeczenia lekarza medycyny pracy

Do najważniejszych obowiązków każdego pracodawcy należy przestrzeganie przepisów BHP. Do tej kategorii obowiązków należy skierowanie pracownika na badania lekarskie do lekarza medycy pracy, w celu przeprowadzenia badań, które potwierdzą brak przeciwwskazań do wykonywania pracy w określonych przez pracodawcę warunkach. Wzór takiego skierowania został określony w załączniku nr 3a do rozporządzenia w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (dalej: BadLekR).

Pracodawca ma obowiązek wydać pracownikowi skierowanie na badania profilaktyczne medycyny pracy w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz jest przeznaczony dla lekarza medycy pracy (na tej podstawie przeprowadza on badania), natomiast drugi egzemplarz zachowuje skierowany na badania pracownik (może nim posłużyć się w razie zmiany pracodawcy) – § 4 ust. 1a BadLekR. Pracodawca wykonuje kopię wydanego skierowania i przechowuje ją w aktach osobowych wraz z orzeczeniem lekarskim.

Badania profilaktyczne kończą się wydaniem orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku albo istnienie przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie. Lekarz prowadzący badania profilaktyczne wydaje orzeczenie lekarskie w dwóch egzemplarzach, jeden egzemplarz dla badanego pracownika (może nim posłużyć się w razie zmiany pracodawcy) oraz drugi egzemplarz dla pracodawcy – § 3 ust. 4 BadLekR. Orzeczenie pracodawca przechowuje w aktach osobowych pracownika.