Przede wszystkim należy zauważyć, że przy kwalifikowaniu charakteru więzi prawnej łączącej strony należy brać pod uwagę faktyczny sposób wykonywania pracy, a w drugiej kolejności nazwę i treść łączącej je umowy. Jeżeli zatem faktyczny sposób wykonywania pracy będzie właściwy dla stosunku pracy, a zawarty przez strony kontrakt będzie właściwy dla współpracy między przedsiębiorcami, relacja prawna będzie mogła zostać uznana przez PIP za stosunek pracy.
W przedstawionym stanie faktycznym brak jest informacji dotyczących przedmiotu wykonywanych usług. Można jednak założyć, że miejsce i przedział czasowy wykonywania usług wynikają z ich charakteru, a nie z podporządkowania właściwego dla stosunku pracy. W takim przypadku postanowienie kontraktu w tym zakresie może brzmieć:
„Usługodawca zobowiązuje się do zapewnienia dostępności na terenie zakładu Zamawiającego w godzinach od …. do ….., w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonania usług objętych umową.”
Kwestią kluczową będzie jednak określenie sposobu współpracy stron, organizacji pracy oraz wzajemnej komunikacji w trakcie wykonywania usług. Postanowienia w tym zakresie mogą brzmieć:
„1. Usługodawca samodzielnie organizuje sposób i kolejność wykonywania usług, z uwzględnieniem terminów, parametrów jakościowych, wymagań bezpieczeństwa oraz zasad organizacji funkcjonowania zakładu Zamawiającego.
2. Usługodawca ponosi odpowiedzialność za terminowe i należyte wykonanie usług.
3. Zamawiający nie jest uprawniony do wydawania Usługodawcy poleceń dotyczących sposobu wykonania usług, z wyjątkiem poleceń dotyczących parametrów jakościowych i terminów realizacji usług, bezpieczeństwa, ochrony mienia, ochrony informacji oraz innych wymogów wynikających z obowiązujących przepisów lub zasad organizacji funkcjonowania zakładu.”
Jak wskazano powyżej, kluczowe znaczenie ma nie tyle sam zapis zawarty w kontrakcie, ile sposób jego faktycznego wykonywania w praktyce.
