Księgowanie zaliczek na CIT w trakcie roku może przebiegać zgodnie z przyjętą przez jednostkę politykę rachunkowości, która powinna odpowiadać regulacjom ustawy o rachunkowości. Na koniec roku kwotę CIT należy (na koncie wyniku finansowego) doprowadzić do kwoty, która wynika z bieżącego CIT za cały rok podatkowy. Zaliczki na CIT, które płacone są w formie uproszczonej, powinny być księgowane w trakcie roku jako: Wn „Obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego”/Ma „Zobowiązania publicznoprawne”.
Naliczone oraz zapłacone zaliczki na CIT nie są czynnymi rozliczeniami międzyokresowymi kosztów, ponieważ nie dotyczą ponoszonych przez jednostkę kosztów ani nie dotyczą przyszłych okresów sprawozdawczych. Zatem, choć w trakcie roku jednostka może zorganizować sobie sposób ewidencji księgowej uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy (za pomocą odpowiednich zapisów w polityce rachunkowości), to – zdaniem Autora – błędnym jest wykorzystywanie konta z zespołu 6 „Rozliczenia międzyokresowe kosztów” z powodów opisanych powyżej.
Autor sugeruje korektę zapisów, aby ewidencja księgowa miała następujący układ:
1) naliczenie comiesięcznej zaliczki na CIT:
a) Wn „Obowiązkowe obciążenie wyniku finansowego”,
b) Ma „Zobowiązania publicznoprawne”,
2) doprowadzenie kwoty CIT zapłaconego (w postaci zaliczki uproszczonej) do wartości zaliczki należnej (faktycznej) za dany rok obrotowy:
a) jeżeli CIT należny za dany rok jest wyższy, niż suma zapłaconych zaliczek uproszczonych: Wn „Obowiązkowe obciążenie wyniku finansowego”/Ma „Zobowiązania publicznoprawne”,
b) jeżeli CIT należny za dany rok jest niższy, niż suma zapłaconych zaliczek uproszczonych: Wn „Zobowiązania publicznoprawne”/Ma „Obowiązkowe obciążenie wyniku finansowego”.
Autor sugeruje ustalanie faktycznego zobowiązania podatkowego (w rachunku narastającym) poza księgami rachunkowymi i dopiero „wyrównanie” rozrachunków publicznoprawnych jednym księgowaniem, po dokonaniu rozliczenia rocznego CIT. Takie rozwiązanie eliminuje konieczność dokonywania wielu zapisów na koncie „Obowiązkowe obciążenie wyniku finansowego” oraz jest zgodne z rozumieniem zobowiązań z tytułu CIT (KSR nr 2 „Podatek dochodowy”). Z racji opłacania zaliczek w formie uproszczonej, w danym miesiącu nie powstało zobowiązanie z tytułu CIT w kwocie obliczonej zaliczki, którą jednostka płaciłaby, gdyby nie wybrała uproszczonej formy opłacania zaliczek.
