Restauracja jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości od wynajmowanej od miasta części chodnika wykorzystywanej jako ogródek gastronomiczny. Organ podatkowy może również zażądać rozliczenia podatku za poprzednie, nieprzedawnione lata.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Nie jest wymagane, aby grunt został zabudowany, utwardzony albo trwale zmieniony. Brak fundamentów, odwiertów lub stałej konstrukcji nie wyłącza zatem opodatkowania wynajętej części chodnika. Ruchome stoliki, krzesła, rośliny i parasole nie stanowią natomiast odrębnych przedmiotów opodatkowania.
Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami są posiadacze nieruchomości lub ich części stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem albo z innego tytułu prawnego. Sezonowa umowa najmu zawarta z miastem spełnia tę przesłankę, wskutek czego restauracja staje się podatnikiem w odniesieniu do wynajętej powierzchni.
Jeżeli chodnik znajduje się w pasie drogowym drogi publicznej, przewidziane w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyłączenie z opodatkowania gruntów zajętych pod pasy drogowe nie obejmuje części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ogródek gastronomiczny jest bezpośrednio związany z działalnością restauracji.
W razie nierozliczenia podatku organ może wezwać do złożenia albo skorygowania deklaracji, a następnie określić wysokość zobowiązania decyzją na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie przedawnia się zasadniczo po upływie pięciu lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jego płatności. Organ może zatem rozliczyć poprzednie sezony mieszczące się w tym okresie, wraz z należnymi odsetkami.
