Dropshipping z Chin a VAT

Z opisu wynika, że stosujecie Państwo model dropshipping, czyli nabywcom w Polsce oferowane są towary wysyłane bezpośrednio od producenta. Wspomniany opis wskazuje na to, że ma miejsce transakcja łańcuchowa w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), zgodnie z którym w przypadku, gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Wówczas, zgodnie z art. 22 ust. 3 VATU, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów,

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Należy na to wszystko nałożyć jeszcze regulacje o imporcie towarów. W opisywanej sytuacji importerem potencjalnie może być chińska spółka albo polska spółka. Skoro końcowym nabywcą jest podmiot z Polski, to Autor zakłada, że będzie miał miejsce import towarów, przez co powinien być rozliczony VAT importowy, co wynika z art. 26a ust. 1 VATU. Jeśli importerem będzie chińska spółka, to jeśli nie będzie zarejestrowana dla potrzeb VAT w Polsce, to powinna wystawić fakturę bez VAT, którą polska spółka rozliczy jako dostawę towarów, dla której podatnikiem jest nabywca (art. 17 ust. 1 pkt 5 VATU). Natomiast sprzedaż na rzecz ostatecznego nabywcy (firmy lub konsumenta) będzie opodatkowana polskim VAT. Jeśli importerem będzie polska spółka, to powinna rozliczyć VAT importowy, który po otrzymaniu ZCP stanie się także VAT naliczonym do odliczenia. W tym wypadku również sprzedaż na rzecz ostatecznego nabywcy (firmy lub konsumenta) będzie opodatkowana polskim VAT.

Umowa powierzenia przetwarzania danych osobowych w kontroli instalacji

Zgodnie z art. 4 pkt 8 w związku z art. 28 RODO, jeżeli w imieniu i na zlecenie administratora następuje przetwarzanie danych osobowych, konieczne jest zawarcie umowy powierzenia. Kluczowe jest ustalenie, czy rzeczywiście dochodzi do przetwarzania danych osobowych.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 RODO, dane osobowe to informacje o osobie fizycznej, które umożliwiają jej identyfikację (bezpośrednio lub pośrednio), np. adres zamieszkania. Aby adres zamieszkania stanowił dane osobowe, musi identyfikować konkretną osobę fizyczną. Biorąc pod uwagę zakres udostępnionych danych, takich jak zestawienia adresów budynków, liczba klatek i mieszkań, należy ustalić, czy dochodzi do udostępnienia konkretnego adresu, który można powiązać z daną osobą fizyczną. Na przykład, udostępniony adres: budynek wielomieszkaniowy przy ul. Wspólnej 8, zawierający 40 mieszkań i 2 klatki, nie stanowi udostępnienia danych osobowych. Jednakże, jeśli udostępnione byłyby imiona, nazwiska właścicieli lub osób zamieszkujących konkretne mieszkania, dochodziłoby do udostępnienia danych osobowych. Dane adresowe nie zawsze stanowią dane osobowe.

Należy jednak pamiętać, że w ramach wykonywania zleconych prac może dojść do przetwarzania danych osobowych na późniejszych etapach, np. przy spisywaniu protokołu, w którym mogą znaleźć się imiona i nazwiska osób zamieszkujących dany lokal lub ich podpisy. W takim przypadku zawarcie umowy powierzenia przetwarzania danych osobowych będzie konieczne.

Uwaga! Do 31 grudnia obowiązek korekty odpisu na zfśs za 2024 rok

Ustalenie przeciętnej liczby zatrudnionych w poszczególnych miesiącach

Studia podyplomowe z BHP a urlop szkoleniowy

Stosownie do postanowień art. 103¹ § 1 Kodeksu pracy, przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.

Pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe przysługują:

1) urlop szkoleniowy;

2) zwolnienie z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, aby punktualnie przybyć na obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania.

Za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.

Zgodnie z art. 103² Kodeksu pracy, urlop szkoleniowy, o którym mowa powyżej, przysługuje w wymiarze:

1) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminów eksternistycznych;

2) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminu maturalnego;

3) 6 dni – dla pracownika przystępującego do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie lub egzaminu zawodowego;

4) 21 dni w ostatnim roku studiów – na przygotowanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu dyplomowego.

Urlopu szkoleniowego udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Niezależnie od powyższego, zgodnie z art. 103³ Kodeksu pracy, pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie.

Wszelkie uprawnienia, które pracodawca chciałby przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe, zgodnie z art. 103⁴ Kodeksu pracy, powinny zostać określone w pisemnej umowie. Co ważne, umowa ta nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy Kodeksu pracy. Pracodawca nie ma obowiązku zawarcia takiej umowy, jeżeli nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych.

Mając na uwadze powyższe, w opisanym przypadku, w którym pracownik został skierowany przez pracodawcę na studia podyplomowe, nie przysługuje mu urlop szkoleniowy. Studia podyplomowe nie zostały bowiem ujęte w przytoczonym wykazie (art. 103² Kodeksu pracy). Oczywiście, istnieje możliwość zawarcia umowy o innej treści, obejmującej studia podyplomowe, w żadnym jednak razie nie jest ona obligatoryjna, a strony mogą ustalić jej treść wedle własnego (nie kodeksowego) uznania.

Od 1 stycznia 2025 r. mali przedsiębiorcy będą zwolnieni z VAT w całej UE

Z dniem 1.1.2025 r. wejdą w życie przepisy ustawy z 8.11.2024 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r., poz. 1721; dalej: ustawa nowelizująca). Zasadniczym celem ustawy jest implementacja dyrektywy Rady (UE) 2020/285 i dyrektywy Rady (UE) 2022/542. Zmiany mają na celu umożliwienie stosowania zwolnienia podmiotowego z VAT w państwach członkowskich, które wprowadziły u siebie procedurę szczególną dla małych przedsiębiorstw, przez podatników posiadających siedzibę działalności gospodarczej w innych państwach członkowskich, w których VAT jest należny (dalej: procedura SME). Ponadto, uszczegółowiono reguły ustalania miejsca świadczenia niektórych usług, co ma bardziej precyzyjne odzwierciedlać zasady opodatkowania usług VAT w miejscu rzeczywistej konsumpcji usług.

Mały przedsiębiorca z siedzibą poza Polską na terenie UE

Obecnie podatnicy nieposiadający siedziby działalności gospodarczej w Polsce rozliczają VAT od pierwszej sprzedaży dokonanej na terytorium kraju (Polski). Od przyszłego roku w tym zakresie będą zmiany. Będą mogli skorzystać, po spełnieniu określonych warunków, ze zwolnienia podmiotowego w Polsce. Na podstawie dodanego art. 113a ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), zwalnia się bowiem od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (Polska), jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) całkowita roczna wartość dostaw towarów i świadczenia usług dokonanych przez podatnika w roku podatkowym, dla których miejscem opodatkowania jest terytorium UE, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, w tym wartość sprzedaży na terytorium kraju, z wyłączeniem podatku (roczny obrót na terytorium UE), nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 100 000 euro;

2) wartość sprzedaży u tego podatnika, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł;

3) podatnik nie dokonuje na terytorium kraju określonych w art. 113 ust. 13 VATU dostaw towarów ani świadczenia usług.

Podatnik ten przed rozpoczęciem korzystania ze zwolnienia będzie obowiązany powiadomić państwo członkowskie, na terytorium którego posiada siedzibę działalności gospodarczej, o zamiarze skorzystania ze zwolnienia na terytorium kraju (PL) oraz uzyskać w państwie członkowskim, na terytorium którego posiada siedzibę działalności gospodarczej, indywidualny numer identyfikacyjny zawierający kod EX, na potrzeby korzystania ze zwolnienia na terytorium kraju.

Podatnicy ci, który korzystają ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 113a VATU nie mają obowiązku ewidencyjnego w NIP wyłącznie w zakresie korzystania z tego zwolnienia (art. 5 ust. 5 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników).

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na terytorium Polski przekroczy kwotę 200 000 zł, lub roczny obrót na terytorium UE przekroczy kwotę 100 000 euro, to zwolnienie podmiotowe dla podatnika z UE straci moc począwszy od czynności, którą przekroczono jedną z tych kwot, w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej.

W przypadku podatników posiadający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium państwa UE innego niż Polska, którzy będą chcieli skorzystać ze zwolnienia w ramach procedury SME, nie będzie obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego. Jeżeli podatnik ten był zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny i wybierze zwolnienie z VAT, to naczelnik urzędu skarbowego wykreśli takiego podatnika z rejestru jako podatnika VAT czynnego po uzyskaniu informacji o zidentyfikowaniu go za pomocą indywidualnego numeru identyfikacyjnego EX, który będzie wykorzystywany na potrzeby zwolnienia na terytorium Polski.

W przypadku gdy podatnik podlegał zarejestrowaniu jako podatnik VAT-UE naczelnik urzędu skarbowego pozostawi go w rejestrze, nadając mu status „podatnika VAT zwolnionego”.

W związku z wykonywaniem transakcji wewnątrzwspólnotowych podatnicy ci będą obowiązani złożyć zgłoszenie rejestracyjne VAT-R w celu rejestracji jako podatnik VAT-UE. Stąd przygotowano nową wersję formularza VAT-R (18) uwzględniającą te zmiany.

Wystawianie faktur uproszczonych przez podatników korzystających ze zwolnienia

W związku z powyższym, konieczne jest wprowadzenie zmian do rozporządzenia w sprawie wystawiania faktur, mających charakter dostosowujący do zmian związanych z wdrożeniem procedury SME. W rozporządzeniu Ministra Finansów z 29.10.2021 r. w sprawie wystawiania faktur (Dz.U. poz. 1979) w § 3 dodano pkt 3a w brzmieniu: „dostawa towarów lub świadczenie usług zwolnionych od podatku na podstawie art. 113a ust. 1 VATU powinna zawierać dane, o których mowa w pkt 1 lit. a–g oraz indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 113a ust. 2 pkt 2 VATU (czyli numer EX)”. Wynika z tego, że podatnicy korzystający ze zwolnienia w ramach procedury SME na podstawie art. 113a ust. 1 VATU będą mogli wystawiać faktury z węższym zakresem danych – podobnie jak w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 VATU i zamieszczać indywidualny numer identyfikacyjny EX.

Mały przedsiębiorca z siedzibą w Polsce

Podatnik, który posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju (w Polsce) i którego roczny obrót na terytorium UE nie przekroczył w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 100 000 euro, będzie mógł skorzystać ze zwolnienia dla dostaw towarów i świadczenia usług w państwie członkowskim innym niż Polska, na warunkach określonych przez to państwo członkowskie, jeżeli to państwo członkowskie wprowadziło zwolnienie na zasadach odpowiadających regulacjom wprowadzanym w VATU.

W celu skorzystania z tej preferencji podatnik będzie musiał złożyć właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego powiadomienie o zamiarze skorzystania ze zwolnienia (tzw. uprzednie powiadomienie).

Nadal będzie obowiązywać art. 113 ust. 1 VATU, przewidujący zwolnienie w zakresie VAT przysługujące podatnikom, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł (do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku). Dla firm rozpoczynających działalność limit 200 000 zł jest liczony proporcjonalnie do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w trakcie roku (art. 113 ust. 9 VATU). Jeśli będą oni działać tylko na terenie kraju nadal zgłoszenie rejestracyjne jest dobrowolne (art. 96 ust. 3 VATU). Zatem jeśli nie są zainteresowani procedurą SME, nie muszą rejestrować się jako zwolnieni VAT w Polsce ani podejmować żadnych działań związanych z systemem SME.

Procedura SME dla polskich małych przedsiębiorców

W przypadku gdy polski podatnik chce skorzystać ze zwolnienia w VAT w innych krajach UE, oprócz warunków materialnych wynikających z VATU podanych wcześniej, powinien także dochować warunków formalnych. Musi więc złożyć tzw. uprzednie powiadomienie do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście. Podatnicy zwolnieni z VAT w Polsce powinni zarejestrować swój status (podatnika zwolnionego) poprzez złożenie VAT-R przed złożeniem uprzedniego powiadomienia.

Uprzednie powiadomienie

Uprzednie powiadomienie o zamiarze skorzystania ze zwolnienia VAT w innych państwach UE niż swojej siedziby można złożyć wyłącznie w formie elektronicznej poprzez e-Urząd Skarbowy. Powinno ono zawierać:

1) dane przedsiębiorcy,

2) dane państwa, w których przedsiębiorca chce skorzystać ze zwolnienia podmiotowego VAT,

3) dane dotyczące rocznego obrotu na terytorium UE w poprzednim oraz bieżącym roku podatkowym wyrażone w euro.

Szczegółowy zakres danych zawartych w uprzednim powiadomieniu wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania zostanie wydany w rozporządzeniu.

Polski numer identyfikacyjnym EX

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, po otrzymaniu uprzedniego powiadomienia oraz uwzględnieniu informacji od organów podatkowych innych państw członkowskich UE, podejmie decyzję w terminie 35 dni w sprawie:

1) nadania indywidualnego polskiego numeru identyfikacyjnego EX (EX- oznacza zwolnienie);

2) potwierdzenia już nadanego numeru EX (w przypadku ubiegania się o zwolnienie z VAT w kolejnych państwach UE);

3) odmowy nadania numeru EX;

4) odmowy skorzystania ze zwolnienia w państwie/państwach UE (w przypadku niespełnienia warunków, w którymkolwiek z państw.

Ustalanie miejsca świadczenia niektórych usług

Cyfrowa transformacja gospodarki spowodowała zmianę sposobu świadczenia niektórych usług. W sytuacjach, w których usługi są świadczone w sposób wirtualny np. z wykorzystaniem sieci Internet, miejsce konsumpcji takiej usługi może różnić się od miejsca konsumpcji usług świadczonych w tradycyjny sposób. W związku z tym wprowadzono nowe zasady określania miejsca świadczenia dla celów VAT.

W odniesieniu do usług w dziedzinie kultury, sztuki, sportu, nauki, edukacji, rozrywki oraz usług takich jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych do tych usług, świadczonych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami, miejscem świadczenia jest miejsce, w którym działalność ta jest faktycznie wykonywana.

Jednak w sytuacji, gdy usługi te dotyczą działalności, która jest transmitowana lub w inny sposób udostępniana wirtualnie, miejscem świadczenia będzie miejsce, w którym podmiot niebędący podatnikiem, na rzecz którego są świadczone te usługi, posiada siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28g VATU).

Podział spółki a otwarcie ksiąg rachunkowych

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o rachunkowości (dalej: RachunkU) nie ma obowiązku zamykania ksiąg w spółce dzielonej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 RachunkU księgi rachunkowe otwiera spółka na dzień rozpoczęcia jej działalności.

Zgodnie z art. 44d RachunkU przepisy art. 44a–44c RachunkU stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia przez jednostkę zorganizowanej części innej jednostki, w tym również w razie podziału spółek.

Przepisy te stanowią, iż łączenie się (a więc i podział) spółek handlowych rozlicza się i ujmuje na dzień połączenia w księgach rachunkowych spółki, na którą przechodzi majątek łączących się spółek (spółki przejmującej) albo nowej spółki powstałej w wyniku połączenia (spółki nowo zawiązanej), metodą nabycia, o której mowa w art. 44b RachunkU, z zastrzeżeniem art. 44b ust. 2 RachunkU.

W razie łączenia się spółek (a więc i podziału), na skutek którego nie następuje utrata kontroli nad nimi przez ich dotychczasowych udziałowców, można zastosować metodę łączenia udziałów, o której mowa w art. 44c RachunkU. W szczególności dotyczy to łączenia się spółek zależnych w sposób bezpośredni lub pośredni od tej samej jednostki dominującej, jak również w razie połączenia jednostki dominującej niższego szczebla z jej jednostką zależną.

W spółce dzielonej na dzień poprzedzający wydzielenie ustala się wartość majątku jaka ma być przeniesiona i ta wartość jest później podstawą do otwarcia ksiąg rachunkowych, jeśli majątek ten odpowiada wartości udziałów nowopowstałej spółki (tzw. metoda łączenia udziałów). Rozliczenie metodą łączenia udziałów polega na sumowaniu (tu: wydzieleniu) poszczególnych pozycji odpowiednich aktywów i pasywów oraz przychodów i kosztów połączonych spółek, według stanu na dzień połączenia, po uprzednim doprowadzeniu ich wartości do jednolitych metod wyceny.

Może być też sytuacja, iż wartość majątku przekazywanego w zamian za udziały jest wyceniana odrębnie. Wtedy mamy do czynienia z metodą nabycia i tym samym koniecznością ustalenia wartości godziwej majątku w nowopowstałej spółce. Oczywiście wartość tego majątku powinna być określona w umowie nowopowstałej spółki. Za wartość godziwą określonych aktywów lub zobowiązań przyjmuje się w szczególności w przypadku:

1) notowanych papierów wartościowych – aktualny kurs notowań pomniejszony o koszty sprzedaży,

2) nienotowanych papierów wartościowych – wartość oszacowaną, uwzględniającą takie czynniki, jak współczynnik ceny do zysku i stopy dywidendy porównywalnych papierów wartościowych wyemitowanych przez spółki o podobnych charakterystykach,

3) należności – wartość bieżącą (zdyskontowaną) kwot wymagających zapłaty, wyznaczoną przy odpowiednich bieżących stopach procentowych, pomniejszoną o odpisy na należności zagrożone i nieściągalne oraz ewentualne koszty windykacji; wyznaczanie wartości bieżących (zdyskontowanych) w odniesieniu do należności krótkoterminowych nie jest konieczne, jeżeli różnica pomiędzy wartością należności według kwot wymagających zapłaty a według ich wartością zdyskontowaną nie jest istotna,

4) zapasów produktów gotowych i towarów – cenę sprzedaży netto pomniejszoną o opust marży zysku wynikający z kosztów doprowadzenia przez spółkę przejmującą do sprzedaży zapasu lub znalezienia nabywcy,

5) zapasów produktów w toku – cenę sprzedaży netto produktów gotowych pomniejszoną o koszty zakończenia produkcji i opust marży zysku, który wynika z kosztów doprowadzenia przez spółkę przejmującą zapasów do sprzedaży lub znalezienia nabywcy,

6) zapasów materiałów – aktualną cenę nabycia,

7) środków trwałych – wartość rynkową lub ich wartość według niezależnej wyceny; jeśli nie jest możliwe uzyskanie niezależnej wyceny środków trwałych – aktualną cenę nabycia albo koszt wytworzenia, z uwzględnieniem aktualnego stopnia ich zużycia,

8) wartości niematerialnych i prawnych – wartość oszacowaną, wyznaczoną w oparciu o ceny rynkowe takich samych lub podobnych wartości niematerialnych i prawnych, a w odniesieniu do wartości firmy lub ujemnej wartości firmy zawartej w bilansie spółki przejętej – wartość zerową; jeśli wartość oszacowana nie może zostać wyznaczona w oparciu o ceny rynkowe, to przyjmuje się taką wartość, która nie spowoduje powstania lub zwiększenia ujemnej wartości firmy w wyniku połączenia,

9) zobowiązań – wartość bieżącą (zdyskontowaną) kwot wymagających zapłaty, wyznaczoną przy odpowiednich bieżących stopach procentowych; wyznaczanie wartości bieżących (zdyskontowanych) w odniesieniu do zobowiązań krótkoterminowych nie jest konieczne, jeżeli różnica pomiędzy wartością zobowiązań według kwot wymagających zapłaty a według ich wartością zdyskontowaną nie jest istotna,

10) rezerw lub aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego – wartość możliwą do realizacji przez połączone spółki, po uwzględnieniu zmiany wartości podatkowej i księgowej aktywów netto spółki przejmowanej.

Wyznaczenie Wigilii wolnej za odpracowaniem w innym terminie

Odnośnie możliwości jednostronnego wyznaczenia dniem wolnym, np. Wigilii i jednocześnie wskazania innego dnia do odpracowania wszystko zależy od wewnętrznej organizacji dotyczącej rozkładów czasu pracy. Pracodawca wyznacza rozkłady czasu pracy, ale robi to w regulaminie pracy, a nie na bieżąco. Regulamin wskazuje na konkretny rozkład (godzinowy lub dzienny) albo wyznacza granice tworzenia harmonogramów czasu pracy. Może dawać pracodawcy możliwość wyznaczania także innych dni wolnych i dni pracy niż standardowo wskazane w regulaminie.

Należałoby zwrócić uwagę na zapisy obowiązującego regulaminu pracy. To w nim bowiem ustala się rozkłady czasu pracy, które mają moc wiążącą dla pracowników ale również dla pracodawcy. Rozkłady mogą być przy tym określane jako stałe, jak też zmienne, ustalana w harmonogramach czasu pracy.

Nawet przy rozkładzie stałym często w regulaminach pojawiają się zapisy wskazujące, że pracodawca jest uprawniony do wyznaczenia innych dni pracy niż będące „standardowo” dniami pracy. Jeżeli tego rodzaju zapisy w regulaminie się znalazły to pracodawca jednostronnie, bez konieczności ustalania tego z pracownikami może wyznaczyć inne dni pracy niż „zwykłe”.

Pracodawca zasadniczo nie ma całkowitej swobody w kształtowaniu rozkładów czasu pracy poza regulaminem. Jeżeli regulamin nie przewiduje żadnych odstępstw od stałego rozkładu dziennego, to zmiana dni pracy (i wyznaczenie wolnej Wigilii i w to miejsce innego dnia wolnego) nie jest w ocenie autora odpowiedzi dopuszczalna i wymagałaby wcześniejszej zmiany regulaminu. Przy stałych rozkładach czasu pracy ustalonych w regulaminie i braku jakichkolwiek zapisów pozwalających na planowanie pracy w innych dniach i godzinach pracodawca jest związany stworzonymi przez siebie regulacjami w pełni. W regulaminie pracy należałoby wprowadzić zapis, aby można było ustalić sobotę dniem odpracowania za inny dzień, np. Wigilię (gdyby odpracowanie miało być jednak w tym samym okresie rozliczeniowym), np. „Pracodawca może wyznaczyć zarządzeniem inne dni wolne od pracy i inne dni pracy w przedziale od poniedziałku do soboty”.

Można byłoby dopuścić indywidualne zmiany na podstawie wniosków pracowników. Te dotycząc mogłyby jednak tylko konkretnych osób – tych, które wnioski takie by złożyły.

Druga kwestia to okres rozliczeniowy. Skoro wprowadzono miesięczny okres rozliczeniowy to w żadnym razie nie można wyznaczyć dodatkowego dnia wolnego w grudniu (jeden okres rozliczeniowy) i dnia do odpracowania w styczniu (drugi okres rozliczeniowy). Dotyczy to także ewentualnego działania na wniosek pracownika.

Zaznaczmy, że system czasu pracy podstawowy nie opiera się na pracy od poniedziałku do piątku, ale na stałości godzin pracy przy pełnym etacie. W systemie równoważnym również można stosować stałe rozkłady dni pracy (np. od poniedziałku do piątku). To jednak nie ma akurat znaczenia odnośnie do pytania.

Jeden NIP na potrzeby wszystkich zobowiązań podatkowych w kraju

Rozpatrywana sprawa dotyczyła skargi na interpretację indywidualną, w której organ podatkowy stwierdził, że krajowy oddział zagranicznej spółki macierzystej, z racji posiadania statusu płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, powinien posługiwać się własnym, odrębnym od jednostki macierzystej NIP. Numer ten powinien być jednak wykorzystywany wyłącznie w celu wykonywania obowiązków płatnika.

Z takim stanowiskiem organu podatkowego nie zgodziła się wnioskodawczyni, która wniosła skargę do sądu administracyjnego.

Po rozpoznaniu sprawy WSA orzekł, że w EwidPodU brak jest podstaw do przyjęcia, iż podmiot, będący jednocześnie podatnikiem jakiegokolwiek podatku oraz płatnikiem podatku lub składek ubezpieczeniowych, jest zobowiązany do podwójnego zgłoszenia ewidencyjnego, a tym samym do posiadania dwóch NIP. Sąd podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy czynności dokonywane przez oddział należy traktować jako działania samej jednostki macierzystej. Nałożenie więc obowiązku ewidencyjnego na oddział spółki, która to spółka ma już NIP, byłoby jednoznaczne z ponownym nałożeniem obowiązku zgłoszenia identyfikacyjnego na tę samą spółkę, co w świetle zawartej w art. 5 EwidPodU zasady jednokrotności zgłoszenia identyfikacyjnego jest niedopuszczalne. Przymiot bycia płatnikiem, w przypadku podmiotu, który na mocy odrębnych przepisów jest już podatnikiem, nie jest związany z obowiązkiem ponownego zgłoszenia ewidencyjnego i starania się o drugi NIP.

Podsumowując, WSA w Poznaniu uznał, że krajowy oddział zagranicznej spółki macierzystej powinien posługiwać się NIP nadanym jednostce macierzystej zarówno na potrzeby realizacji obowiązków podatnika, jak i płatnika, bez konieczności uzyskiwania odrębnego NIP.

Większa ochrona przed mobbingiem. Ministerstwo Pracy przygotowało projekt

Mówimy „nie” kulturze mobbingu

Doświadczenie mobbingu wpływa nie tylko na sytuację w pracy, ale całe życie osoby, która się z nim zmaga. Obecnie regulacje prawne są niewystarczające i nierzadko powodują trudności w dochodzeniu swoich praw na drodze sądowej.

W Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej powstał projekt ustawy, która ma doprecyzować przepisy, dostosować definicję mobbingu do współczesnych realiów, a w efekcie – lepiej chronić ofiary mobbingu.

Uzasadnienie zmian prawnych

W aktualnej definicji mobbingu jest kilka elementów, które muszą wystąpić łącznie, aby dane zachowanie mogło zostać uznane za mobbing. W efekcie ofiarom bardzo trudno jest dochodzić swoich praw na drodze sądowej. Co więcej, definicja mobbingu nie była zmieniana od przeszło 20 lat i niekoniecznie przystaje do dzisiejszych realiów.

Potrzebujemy jasnej i zrozumiałej definicji, a także lepszego rozumienia prawa zarówno przez pracowników, jak i pracodawców. Konieczne jest także ujednolicenie orzecznictwa, czyli większa spójność w działaniach sądów w sprawach dotyczących mobbingu.

Założenia projektu ustawy autorstwa resortu pracy

Zgodnie z projektem podstawową cechą mobbingu ma być uporczywe nękanie pracownika. Proponowana definicja zjawiska zakłada uniezależnienie stwierdzenia istnienia mobbingu od intencjonalności działania sprawcy lub wystąpienia określonego skutku, a także wyklucza zachowania incydentalne i jednorazowe.

Projekt zakłada także:

Źródło: gov.pl

Sprzedaż samochodu przez spółkę z o.o. a obowiązek założenia kasy fiskalnej

W związku ze sprzedażą nie powstaje konieczność założenia kasy fiskalnej. Fakt zapłaty przez klienta gotówką nie wiąże się po stronie spółki z dodatkowymi obowiązkami podatkowymi.

Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (dalej: KasRejR), zwalnia się z obowiązku prowadzenia ewidencji w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do 31.12.2024 r.: podatników, u których wartość sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli wartość sprzedaży z tego tytułu nie przekroczyła, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł (§ 3 ust. 1 pkt 1 KasRejR).

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 KasRejR w przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 KasRejR zwolnienie to traci moc po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym wartość sprzedaży podatnika dokonanej na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych przekroczyła kwotę 20 000 zł.

Zgodnie z § 3 ust. 3 KasRejR przy ustalaniu wartości sprzedaży nie uwzględnia się sprzedaży z tytułu czynności, o których mowa w poz. 35 i 47 załącznika do KasRejR.

W poz. 47 do załącznika do KasRejR wskazana jest dostawa towarów i świadczenie usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, jeżeli czynności te w całości zostały udokumentowane fakturą.

Oznacza to, że skoro samochód stanowił środek trwały i jego sprzedaż udokumentowano fakturą, wartość tej sprzedaży nie powoduje przekroczenia progu 20 000 zł, po przekroczeniu którego traci się prawo do zwolnienia z obowiązku stosowania kasy fiskalnej.

Zapłata gotówką przez nabywcę nie wiąże się ze szczególnymi obowiązkami podatkowymi sprzedawcy.