Wprowadzenie skróconego czasu pracy

Zgodnie z art. 145 Kodeksu pracy (dalej: KP), skrócenie czasu pracy poniżej norm określonych w art. 129 § 1 KP dla pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnie uciążliwych lub szczególnie szkodliwych dla zdrowia może polegać na ustanowieniu przerw w pracy wliczanych do czasu pracy albo na obniżeniu tych norm, a w przypadku pracy monotonnej lub pracy w ustalonym z góry tempie polega na wprowadzeniu przerw w pracy wliczanych do czasu pracy. Wykaz prac związanych ze skróceniem czasu pracy ustala pracodawca po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami w trybie i na zasadach określonych w art. 237^11a i art. 237^13a KP oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami.

Skrócenie czasu pracy obejmuje tutaj pracowników zatrudnionych przy danych pracach. W związku z istnieniem pewnych szczególnych warunków (np. wysokie upały) skrócenie czasu pracy może obejmować wszystkie zatrudnione osoby, gdyż wszystkich dotyczą te szczególne warunki.

Skrócenie czasu pracy powinno objąć w taki sam sposób wszystkich pracowników, których dotyczy bez względu na indywidualną sytuację. W opisanym przypadku niezależnie od tego, czy pracownica ma przerwy na karmienie, ktoś pracuje w administracji czy zmianowo albo ma orzeczoną niepełnosprawność, skrócenie tygodniowego czasu pracy powinno nastąpić o 5 godzin. Nie przekłada się to na ograniczenie maksymalnego wymiaru czasu pracy planowanego dziennie – skrócenie dotyczy normy średniotygodniowej.

Świadczenia dodatkowe przy umowie o pracę członka zarządu

Te wymienione świadczenia są elementami wynagrodzenia ze stosunku pracy. Zatem w kontekście ustalenia ukrytego zysku z tego tytułu ma zastosowanie art. 28m ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOPrU). Oznacza to, że wynagrodzenie ze stosunku pracy plus te wymienione świadczenia zapewnione członkowi zarządu będą ukrytym zyskiem w części, w jakiej ich suma w danym miesiącu wypłacona tej osobie przekroczy pięciokrotność średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez spółkę z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 7, 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU), nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat osobie fizycznej.

Zgodnie z art. 28m ust. 1 pkt 2 PDOPrU: opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości ukrytych zysków (dochód z tytułu ukrytych zysków). Przez ukryte zyski rozumie się świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem (art. 28m ust. 3 PDOPrU).

Jednak do ukrytych zysków zgodnie z art. 28m ust. 4 pkt 1 PDOPrU nie zalicza się wynagrodzeń z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt. 7, 8 i 9 PDOFizU oraz zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłaconych osobie fizycznej w określonej części. Wyłączenie z ukrytych zysków dotyczy tej części wymienionych należności, których suma wypłacona w danym miesiącu osobie fizycznej nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika (tu: spółkę) z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt. 7, 8 i 9 PDOFizU, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat osobie fizycznej.

Jednocześnie trzeba przywołać art. 12 ust. 1 PDOFizU, zgodnie z którym za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Zgodnie z art. 12 ust. 2 PDOFizU wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. W tym kontekście zapewnione przez spółkę członkowi zarządu wynagrodzenia w postaci: karty MultiSport częściowo finansowanej przez pracodawcę, ubezpieczenia medycznego dla niego i jego rodziny w całości pokrywane przez spółkę i lekcji języka angielskiego w całości finansowane przez spółkę – są świadczeniami ze stosunku pracy. Te wymienione świadczenia są elementami wynagrodzenia ze stosunku pracy.

Zatem w kontekście ustalenia ukrytego zysku z tego tytułu ma zastosowanie art. 28m ust. 4 pkt 1 PDOPrU. Oznacza to, że wynagrodzenie ze stosunku pracy plus te wymienione świadczenia zapewnione członkowi zarządu będą ukrytym zyskiem w części, w jakiej ich suma w danym miesiącu wypłacona tej osobie przekroczy pięciokrotność średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez spółkę z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt. 7, 8 i 9 PDOFizU, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat osobie fizycznej. Zatem nie jest ukrytym zyskiem wypłacane wynagrodzenie plus te elementy dodatkowe wynagrodzenia, pod warunkiem że nie przekraczają w miesiącu:

1) pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez spółkę z tytułów wskazanych wyżej, lub

2) pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw wskazana przez GUS.

Co istotne, wystarczy że wypłacane wynagrodzenie przekracza tylko jedną z tych kwot. Takie podejście zaprezentował Dyrektor KIS w interpretacji z 14.11.2022 r. (0111-KDIB1-2.4010.557.2022.2.AK):

„jeśli średnia wynagrodzeń z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt. 7, 8 i 9 ustawy z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w spółce jest niższa od średniej GUS to średnia spółki będzie punktem odniesienia, zaś jeśli ww. średnia wynagrodzeń spółki jest wyższa od średniej GUS to średnia GUS będzie punktem odniesienia”.

Bezpieczeństwo przy pracach w kuchni – gumowe rękawice dla pracowników produkcyjnych

Przepisy UE

Powyższą tematykę szczegółowo uregulowano w następujących aktach prawnych:

1) rozporządzeniu (WE) NR 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28.1.2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującemu Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającemu procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.Urz. UE L 2002 Nr 31, str. 1 ze zm.),

2) rozporządzeniu (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29.4.2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 2004 Nr 139, str. 1), gdzie w rozdziale VIII załącznika II zapisano, że każda osoba pracująca w styczności z żywnością powinna utrzymywać wysoki stopień czystości osobistej i nosić odpowiednie, czyste i, gdzie stosowne, ochronne okrycie wierzchnie.

Ponadto w odniesieniu do artykułu 7 rozporządzenia Państwa Członkowskie zachęcają do opracowywania krajowych wytycznych dobrej praktyki higieny oraz stosowania zasad HACCP. Takie wytyczne opracowane dla Polski znajdziemy na stronie https://www.gov.pl/web/wsse-katowice/gmpghp. Znajdziemy tam podstawowe wymagania dotyczące higieny osobistej i warunków zdrowia pracowników, w tym m.in.:

1) pracownicy powinni mieć odpowiednie kwalifikacje w zakresie podstawowych zagadnień higieny;

2) każda osoba pracująca na stanowisku wymagającym bezpośredniego kontaktu z żywnością musi wykazywać odpowiedni stan zdrowia określony na podstawie badań lekarskich i odpowiednich badań analitycznych;

3) pracownik chory lub podejrzany o chorobę zakaźną, cierpiący na infekcje dróg oddechowych, biegunkę lub ropne schorzenia skóry powinien być bezzwłocznie odsunięty od pracy wymagającej kontaktu z żywnością;

4) pracownicy nie mogą przechowywać rzeczy osobistych w strefie produkcyjnej;

5) pracownicy nie mogą wykonywać czynności, które mogłyby przyczynić się do zanieczyszczenia żywności, a w szczególności:

a) pić, spożywać posiłków,

b) jeść słodyczy lub żuć gumy,

c) palić tytoniu,

d) pluć, kasłać, czyścić nos itp.;

6) przed rozpoczęciem pracy każdy pracownik produkcyjny powinien:

a) umyć się,

b) założyć czystą odzież roboczą (najlepiej białą lub w jasnych kolorach),

c) założyć odpowiednie nakrycie głowy, a także

d) ewentualnie (tam gdzie to konieczne) obuwie robocze i maseczki ochronne;

7) pracownik musi przestrzegać zasad higieny i czystości, zwłaszcza rąk, w tym w szczególności mieć krótko obcięte paznokcie;

8) pracownicy produkcyjni nie mogą nosić biżuterii, zegarków, szpilek i spinek do włosów oraz innych drobnych przedmiotów, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu konsumenta w przypadku dostania się do żywności.

Podkreślamy, że odzież ochronna powinna być czysta i nieuszkodzona oraz całkowicie zakrywać odzież osobistą pracownika i włosy.

Jak postąpić?

Jak widać z przywołanych tu wymagań dotyczących higieny osobistej oraz warunków zdrowia pracowników opracowanych dla Polski, nie ma obowiązku noszenia rękawiczek przez pracownika. Z dobrej praktyki higieny wynika jednak, że:

1) każdy pracownik musi przestrzegać zasad higieny i czystości, zwłaszcza rąk,

2) odzież ochronna powinna być czysta i nieuszkodzona oraz całkowicie zakrywać odzież osobistą i włosy,

3) pracownicy zatrudnieni bezpośrednio na produkcji nie mogą nosić biżuterii, zegarków, szpilek i spinek do włosów oraz innych drobnych przedmiotów, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu konsumenta w przypadku dostania się do żywności.

Obniżenie wynagrodzenia za pracę po zmianie stanowiska pracy 

Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy, pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Rodzaj pracy (stanowisko, funkcja, zawód, specjalność) oraz wynagrodzenie za pracę odpowiadające temu rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia, to nieodłączne postanowienia umowy o pracę, a zarazem warunki pracy i płacy. Warunki te mogą jednak ulec zmianie w trakcie trwania zatrudnienia. Zmiany te wprowadza się albo w drodze porozumienia zmieniającego (tzw. aneksu do umowy), albo wypowiedzenia zmieniającego. Zmiany korzystne dla pracownika, jak i niekorzystne, mogą być wdrożone, jeśli obie strony stosunku pracy zgodnie wyrażą taką wolę. Z opisu stanu faktycznego wynika, że to pracownik zaproponował przejście na inne stanowisko pracy, a pracodawca wyraził zgodę. Zatem nie ma wątpliwości, że w tej materii strony osiągnęły porozumienie.

Natomiast w kwestii wynagrodzenia, które na tym stanowisku jest niższe niż wynagrodzenie otrzymywane przez pracownika na dotychczasowym stanowisku. W zakresie wynagrodzenia obowiązuje zasada, że powinno ono być ustalone w taki sposób, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy, kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. W celu określenia wynagrodzenia za pracę ustala się – w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania – wysokość oraz zasady przyznawania pracownikom stawek wynagrodzenia za pracę określonego rodzaju lub na określonym stanowisku, a także innych (dodatkowych) składników wynagrodzenia, jeżeli zostały one przewidziane z tytułu wykonywania określonej pracy. Ponadto pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości. Wynagrodzenie to obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub innej niż pieniężna. Pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub zdobytych poprzez praktykę i doświadczenie zawodowe, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku.

Biorąc powyższe pod uwagę, jeśli dla stanowiska obejmowanego przez pracownika zostały określone stawki wynagrodzenia z uwzględnieniem kwalifikacji, wykształcenia czy innych warunków, a na tym stanowisku zatrudnieni są także inni pracownicy o porównywalnych do tego pracownika atutach, którzy otrzymują adekwatne do stanowiska płace, należałoby pracownikowi obniżyć wynagrodzenie w drodze porozumienia, lub – w przypadku braku zgody – poprzez wypowiedzenie zmieniające. Natomiast jeśli pracownik wyróżnia się na tle innych osób zajmujących to stanowisko, a jego cechy są na tym stanowisku pożądane – co oznacza, że nie można zarzucić działania naruszającego zasady równego traktowania w zatrudnieniu – możliwe jest zachowanie dotychczasowego wynagrodzenia.

Zdalne świadczenie usług na rzecz kontrahenta z Wielkiej Brytanii a VAT

W opisanej sytuacji mamy do czynienia z tzw. eksportem usług, czyli świadczeniem usług między podatnikami VAT z różnych państw.

Usługi związane z administracyjną obsługą biura oraz usługi kadrowo–płacowe podlegają ogólnym regułom ustalenia miejsca świadczenia. Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Usługi te nie są opodatkowane VAT w Polsce.

Jak wynika z art. 106b ust. 1 pkt 1 VATU podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 VATU, dokonywane przez niego na rzecz podatnika podatku od wartości dodanej. Z kolei czynności wskazane w art. 106a pkt 2 VATU, to m.in. świadczenie usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca.

Polski podatnik ma w tej sytuacji obowiązek wystawienia faktury bez VAT, z adnotacją „odwrotne obciążenie” (art. 106e ust. 1 pkt 18 VATU) oraz ujęcia transakcji w rejestrach VAT (art. 109 ust. 3a VATU). Usługi te powinny być wykazane w dacie ich wykonania upływu okresu rozliczeniowego, ewentualnie otrzymania za nie wcześniejszej zapłaty.

Nie ma w tej sytuacji obowiązku rejestracji dla potrzeb VAT UE (art. 97 VATU) ani składania informacji podsumowującej VAT UE (art. 100 ust. 1 pkt 4 VATU).

W JPK_V7 eksport usług powinien być wykazany w polach P_11, K_11.

Nie można przetwarzać danych ,,na wszelki wypadek” – nowy wyrok NSA

Cała sprawa została zapoczątkowana skargą pewnego małżeństwa, która została złożona do organu nadzorczego. Skarżący byli byłymi klientami administratora. W ich ocenie bank przetwarzał ich dane osobowe, mimo że ich rachunki zostały zamknięte, a dodatkowo złożyli oni sprzeciwy wobec przetwarzania ich danych osobowych. Skarżący wskazali, że pomimo podjętych działań w tym zakresie ukarany bank przesyłał im korespondencję o charakterze marketingowym. Po przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie Prezes UODO wskazał, że w jego ocenie przetwarzanie danych osobowych nie miało w tym przypadku podstawy prawnej i nakazał administratorowi natychmiastowe usunięcie danych osobowych skarżących.

Bank nie zgodził się z decyzją regulatora i zaskarżył ją do WSA, wskazując jednocześnie, że w jego ocenie bank przetwarzał dane osobowe skarżących na podstawie tzw. uzasadnionego interesu administratora, polegającego na obronie przed ewentualnymi, przyszłymi roszczeniami byłych klientów. Sądy obu instancji nie podzieliły jednak interpretacji banku. Zarówno WSA, jak i NSA stwierdziły, że na podstawie przesłanki uzasadnionego interesu administratora dane można przetwarzać w celu obrony lub dochodzenia roszczeń istniejących, nie zaś tych przyszłych i niepewnych. NSA zwrócił uwagę, że skarżący nie wystąpili z żadnym roszczeniem przeciwko bankowi.

Warto zwrócić uwagę, że w ubiegłym roku również było głośno o wyroku NSA dotyczącym przetwarzania danych w celu obrony przed roszczeniami. Wówczas NSA stwierdził, że dane osób biorących udział w rekrutacji można przetwarzać (archiwizować) do momentu przedawnienia potencjalnych roszczeń związanych z dyskryminacją w procesie rekrutacji (3 lata), niezależnie od tego, czy osoba ta skierowała jakiekolwiek roszczenia względem administratora. Sprawa dotycząca banku Millenium jest oczywiście trochę inna. Administrator bowiem nie tylko archiwizował dane w celu ewentualnej obrony przed roszczeniami, ale również przetwarzał te dane w celach marketingowych. Niezależnie od tego warto jednak zwrócić uwagę na rozbieżność w orzecznictwie NSA, która może przyczynić się do mniejszej pewności stosowania prawa o ochronie danych osobowych przez administratorów.

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/3510

Klasyfikacja i ujęcie księgowe gruntu nabytego przez dewelopera

Nabyty grunt przez dewelopera może być w zależności od okoliczności ujęty jako towar, środek trwały lub inwestycja.

Podpowiedzi w zakresie sposobu ujęcia gruntu przez podmiot prowadzący działalność deweloperską zawiera KSR 8 „Działalność deweloperska”.

Wskazuje on iż w zależności od okoliczności może być to towar, środek trwały lub inwestycja.

Do dnia rozpoczęcia przedsięwzięcia deweloperskiego posiadany przez dewelopera grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu, na którym jest lub będzie posadowiony przedmiot przedsięwzięcia deweloperskiego, jest zależnie od stanu faktycznego w momencie nabycia, klasyfikowany i wykazywany w bilansie jako:

1) Towar (zapas) – jeśli deweloper zakupił grunt lub prawo wieczystego użytkowania dla realizacji ściśle określonego przedsięwzięcia deweloperskiego, jednak jego rozpoczęcie zostało opóźnione (np. ze względów finansowych lub prawnych) wykazuje się je w cenie nabycia, przy czym do czasu rozpoczęcia przedsięwzięcia deweloperskiego cena ta jest powiększana o koszty związane z przystosowaniem gruntu do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu, takie jak np. koszty odrolnienia, rekultywacji terenu, karczowania, rozbiórki zbędnych zabudowań, uzbrojenia terenu, itd. zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Dodatkowo może w uzasadnionych przypadkach być powiększana o koszty finansowania zewnętrznego związanego z zakupem i przystosowaniem do stanu zdatnego do sprzedaży gruntu lub prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz pomniejszana o przychody z tego tytułu z zastrzeżeniem, że tak ustalona wartość gruntu lub prawa nie jest wyższa od jego ceny sprzedaży netto na dzień bilansowy, zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy o rachunkowości lub

2) Inwestycja w nieruchomości – w przypadku gdy deweloper zakupił grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu bez zamiaru realizacji ściśle określonego przedsięwzięcia deweloperskiego; w takim przypadku grunt lub prawo mogą być wycenione według zasad stosowanych do nieruchomości inwestycyjnych, tj. w cenie nabycia bądź w cenie rynkowej lub inaczej określonej wartości godziwej. Jeżeli poniesiono koszty przystosowania gruntu (np. koszty odrolnienia, rekultywacji terenu, karczowania, rozbiórki zbędnych zabudowań), to w razie jego wyceny w cenie nabycia zwiększają one tę cenę, natomiast w przypadku jego wyceny w cenie rynkowej koszty przystosowania gruntu obciążają pozostałe koszty operacyjne,

3) Środek trwały – jeśli grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu miały pierwotnie być wykorzystywane na własne potrzeby dewelopera; grunt lub prawo wycenia się w takim przypadku w cenie nabycia. Cena nabycia obejmuje koszty finansowania zewnętrznego poniesione do dnia przyjęcia środka trwałego do użytkowania. Zwiększają cenę nabycia koszty przystosowania gruntu, np. odrolnienia, rekultywacji terenu, karczowania oraz rozbiórki zbędnych zabudowań, itp.

W opisanej sytuacji wydaje się, że skoro grunt został nabyty pod konkretne przedsięwzięcie, to będzie on towarem. W dniu rozpoczęcia przedsięwzięcia deweloperskiego wynikająca z ksiąg rachunkowych wartość gruntu, wartość prawa wieczystego użytkowania gruntu lub wartość budynku do przebudowy (ulepszenia), na którym przedsięwzięcie to będzie realizowane, ujęta będzie w kosztach produkcji w toku przedsięwzięcia deweloperskiego.

Stawka VAT dla usługi montażu pompy ciepła

Pomimo ogólnej zasady, według której sprzedaż krajowa winna być opodatkowana VAT według stawki podstawowej, tj. 23%, we wskazanych normatywnie przypadkach właściwe są stawki obniżone.

Obniżona do 8% stawka VAT ma zastosowanie m.in. do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji, przebudowy lub robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W przypadku montażu pompy ciepła, zapewne spełnione są warunki uznania za termomodernizację.

Wyjaśnić przy tym należy, że przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy o odnawialnych źródłach energii, funkcjonalnie z nimi związaną.

Jednocześnie trzeba zastrzec, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się:

1) budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m²,

2) lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m².

W przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej powyższe limity, stawkę VAT 8% stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej. Co ważne, prawodawca nie zastrzegł, że stawka obniżona nie jest stosowana wyłącznie wówczas, gdy świadczenie jest realizowane wyłącznie dla finalnego nabywcy. To oznacza, że wykonywanie usługi, która spełnia warunki uznania jej za termomodernizację, w zakresie w jakim dotyczy ona nieruchomości mieszkalnej objętej społecznym programem mieszkaniowym, nawet jeżeli świadczącym jest podwykonawca, podlega opodatkowaniu VAT wg stawki 8%.

Oczywiście, w każdym przypadku przed finalnym podjęciem decyzji o zastosowaniu obniżonej stawki VAT należy przeprowadzić szczegółową ocenę i weryfikację okoliczności faktycznych dla potwierdzenia, że spełnione są przywołane powyżej warunki normatywne. W szczególności należy potwierdzić, że świadczenie jest elementem termomodernizacji budynku mieszkalnego objętego społecznym programem mieszkaniowym (patrz np. Dyrektor KIS w wiążącej informacji stawkowej z 22.9.2022 r., 0111-KDSB1-2.440.158.2022.3.GL).

Urlop macierzyński w dniu wejścia przepisów o uzupełniającym urlopie macierzyńskim

Wniosek o uzupełniający urlop macierzyński składany ma być „standardowo” w terminie nie krótszym niż 21 dni przed zakończeniem korzystania z urlopu macierzyńskiego. Okres ten ma pozwolić pracodawcy na przygotowanie organizacyjne do nieobecności pracownika.

Zgodnie z art. 26 ustawy z 6.122024 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 1871), pracownicy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej (19.3.2025 r.) będą uprawnieni do korzystania lub korzystają z urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, mają prawo do uzupełniającego urlopu macierzyńskiego, o którym mowa w art. 180² albo art. 183 § 3¹ Kodeksu pracy. Uzupełniający urlop macierzyński będzie w takich przypadkach udzielany jednorazowo na wniosek składany w postaci papierowej lub elektronicznej przez pracownicę albo pracownika-ojca wychowującego dziecko najpóźniej w ostatnim dniu urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.

Wskazana w pytaniu pracownica wypełnia warunek korzystania z urlopu macierzyńskiego w dniu wejścia w życie nowelizacji. To, że jest to akurat ostatni dzień urlopu macierzyńskiego nie ma przy tym znaczenia – nadal w dniu wejścia w życie przepisów o uzupełniającym urlopie macierzyńskim pracownica będzie na urlopie macierzyńskim. Zakładając zatem, że wypełnia warunki określone w art. 180² § 1 Kodeksu pracy zależne od momentu urodzenia oraz wagi dziecka związane z hospitalizacją dziecka, będzie mogła uzyskać uzupełniający urlop macierzyński, o ile złoży o niego wniosek. Ten natomiast powinien zostać złożony najpóźniej 19.3.2025 r. Warto dodać, że przed 19.3.2025 r. przepisy o uzupełniającym urlopie macierzyńskim nie obowiązują (można powiedzieć, że są dopiero przewidziane w nowelizacji), można zatem mieć wątpliwości, czy wniosek złożony wcześniej (tj. przed dniem pojawienia się w prawie pracy uzupełniającego urlopu macierzyńskiego) ma jakiekolwiek podstawy prawne.

Wymóg złożenia wniosku najpóźniej ostatniego dnia urlopu macierzyńskiego wynika z tego, że uzupełniający urlop macierzyński wykorzystywany może być jedynie bezpośrednio po urlopie macierzyńskim, czyli od kolejnego dnia kalendarzowego po ostatnim dniu urlopu macierzyńskiego.

Roszczenie klienta biura rachunkowego bez zgłoszenia szkody w polisie OC

Na wstępie wyjaśnię, że zobowiązanym do naprawienia szkody wywołanej zdarzeniem objętym obowiązkowym ubezpieczeniem jest zarówno właściciel biura rachunkowego jako ubezpieczony, jak i ubezpieczyciel. Podstawę odpowiedzialności ubezpieczyciela jest umowa ubezpieczenia oraz fakt wyrządzenia szkody poszkodowanemu, a odpowiedzialność ubezpieczonego opiera się na przepisach Kodeksu cywilnego czynach niedozwolonych albo niewłaściwym wykonaniu umowy (art. 471 Kodeksu cywilnego). Tym niemniej właściciel biura, który musiałby szkodę naprawić będąc ubezpieczonym miałby potem roszczenie do ubezpieczyciela o zwrot wypłaconego odszkodowania. W takim przypadku zastosowanie ma art. 84 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym strona, której w razie niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia przysługiwałoby roszczenie względem osoby trzeciej albo przeciwko której osoba trzecia mogłaby wystąpić z roszczeniem, może zawiadomić taką osobę o toczącym się procesie i wezwać ją do wzięcia w nim udziału. Przystąpienie do procesu w charakterze interwenienta ubocznego zależy jedynie od woli ubezpieczyciela, może to zrobić bądź nie. Praktyka pokazuje, że często ubezpieczyciele przystępują do sprawy. Jeśli wzywany ubezpieczyciel zechce wziąć udział w procesie, powinien zgłosić interwencję uboczną. Warto wiedzieć, że nawet jeżeli ubezpieczyciel nie przystąpi do procesu to i tak wystąpią pożądane skutki materialne i procesowe w przyszłości w stosunkach między właścicielem biura a ubezpieczycielem.

W tej sytuacji rekomenduję zawiadomienie ubezpieczyciela o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z art. 84 § 2 Kodeksu cywilnego przypozwanie następuje w formie pisma procesowego, w którym musi być podana przyczyna wezwania, tj. wskazana zależność interesu prawnego osoby trzeciej od korzystnego rozstrzygnięcia toczącej się sprawy dla strony przypozywającej. Ponadto we wnoszonym piśmie procesowym musi być podany stan sprawy w sposób umożliwiający przypozywanemu zorientowanie się nie tylko w przedmiocie toczącego się postępowania, ale i w jego przebiegu i stanie zaawansowania.

Proszę zatem takie pismo do sądu złożyć, opisać stan faktyczny sprawy, powołać się na związanie z ubezpieczycielem stosunkiem ubezpieczenia potwierdzonym polisą. Obserwuję, że nawet jeśli ubezpieczyciel nie przystępuje do sprawy to po wydaniu przez sąd wyroku spełnia zasądzone świadczenie.