Faktura uproszczona i jej korekta – obowiązki sprzedawcy oraz prawa nabywcy
Nabywca powinien otrzymać od dostawcy dokument będący fakturą, czyli de facto paragon będący fakturą uproszczoną zgodnie z przepisami normującymi podatek od towarów i usług.
Sytuacja opisana w pytaniu stanowi doskonałe praktyczne potwierdzenie tezy, że przepisy prawa podatkowego są niespójne i nieprecyzyjne, przez co wprowadzają niepotrzebne zamieszanie w obrocie gospodarczym. Na to nakłada się całkowicie nieracjonalna (chociaż jednolita) wykładania organów podatkowych, zgodnie z którą w przypadku, gdy paragon spełnia warunki do jego uznania za fakturę uproszczoną (tj. dla transakcji do 450 zł lub 100 euro), wystawiając taki paragon sprzedawca pozbawia się możliwości wystawienia „zwykłej” faktury sprzedaży. Otóż, z jednej strony ustawodawca godzi się na to, by w przypadku, gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, dokument zawierający numer VAT i bardzo ograniczony zestaw danych (art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT) był fakturą, jednak z drugiej strony ustawodawca nie wprowadza szczególnych unormowań dotyczących np. jego korygowania. Na to nakłada się wspomniana powyżej wykładania organów, według których w takiej sytuacji (również wtedy, gdy tym dokumentem jest paragon) sprzedawca nie może wystawić „zwykłej” faktury.
Problem w tym, że jeżeli takim dokumentem faktury uproszczonej jest paragon, mają do niego zastosowanie regulacje dotyczące samego takiego dokumentu i transakcji nim dokumentowanych.
Zgodnie z przepisami dotyczącymi kas rejestrujących zwroty towarów i uznane reklamacje towarów i usług, które skutkują zwrotem całości albo części należności (zapłaty) z tytułu sprzedaży, ujmuje się w odrębnej ewidencji zawierającej:
1) datę sprzedaży,
2) nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację i ewentualnie opis towaru lub usługi stanowiący rozwinięcie tej nazwy,
3) termin dokonania zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi,
4) wartość brutto zwracanego towaru lub wartość brutto towaru lub usługi będących przedmiotem reklamacji oraz wysokość podatku należnego – w przypadku zwrotu całości należności z tytułu sprzedaży,
5) zwracaną kwotę (brutto) oraz odpowiadającą jej wysokość podatku należnego – w przypadku zwrotu części należności z tytułu sprzedaży,
6) dokument potwierdzający dokonanie sprzedaży, a w przypadku gdy dokonanie sprzedaży potwierdza paragon fiskalny lub faktura w postaci elektronicznej – numer tego paragonu lub tej faktury oraz numer unikatowy,
7) protokół przyjęcia zwrotu towaru lub reklamacji towaru lub usługi podpisany przez sprzedawcę i nabywcę albo notatkę służbową lub protokół z nabycia sprawdzającego.
Problemem okazuje się tutaj być punkt 6, bowiem w praktyce sprzedawcy odczytują to w ten sposób, że dla skutecznego zwrotu towaru dokumentowanego paragonem i jego rozliczenia muszą „odebrać” nabywcy paragon. Jest to zdecydowana nadinterpretacja, bo przecież w regulacji mowa jest o tym, co ma się znaleźć w ewidencji zwrotów, zatem powinno wystarczyć wskazanie tego dokumentu (chociaż trzeba przyznać, że redakcja przepisu jest dalece nieprecyzyjna).
Absolutnie nie można się jednak zgodzić z tym, iż właściwa jest praktyka odbierania paragonów przy zwrocie, jako działaniu obligatoryjnym, a już z całą pewnością nie jest to prawidłowe działanie wówczas, gdy na paragonie jest więcej towarów, a zwracane są tylko niektóre. Przecież niezależnie od tego, jaka jest funkcja paragonu, sprzedawca jest zobowiązany wydać konsumentowi paragon, a innemu podatnikowi fakturę (którym tutaj jest ów paragon).
Stąd, w analizowanej sytuacji dostawca powinien wystawić dokument korygujący fakturę uproszczoną (oczywiście nie poprzez kasę rejestrującą, bo ona nie ma takiej funkcji) i z całą pewnością oddać nabywcy pierwotnie wystawiony dokument (fakturę uproszczoną). Tylko bowiem dysponując fakturą nabywca może korzystać z prawa do odliczenia VAT (termin do realizacji prawa biegnie od momentu pierwotnego otrzymania takiej faktury), ale również dokonać rozliczenia kosztów podatkowych.
Zatem sprzedawca nie powinien wydawać duplikatu, tylko oddać pierwotnie wystawioną fakturę, gdyż ona nie zaginęła ani nie uległa zniszczeniu, więc brak jest przesłanek do wystawienia duplikatu.
Wynajem i sprzedaż nieruchomości przez fundację rodzinną a VAT
Najem nieruchomości mieszkalnych na cele mieszkalne korzysta ze zwolnienia od podatku, bez względu na wielkość obrotu z tego tytułu. Jeżeli fundacja nabyła lokal od dewelopera z zamiarem oddania nieruchomości do korzystania na cele mieszkalne, to nie przysługiwało jej prawo do odliczenia VAT od nabycia lokalu mieszkalnego oraz od innych wydatków związanych z lokalem. Nieco upraszczając temat można powiedzieć, że późniejsza sprzedaż (przed upływem i po upływie dwóch lat od zasiedlenia) obiektu, objęta będzie zwolnieniem od VAT. W razie sprzedaży nieruchomości fundacja nie będzie ani zobowiązana, ani uprawniona do korekty podatku naliczonego od wydatków poniesionych na lokal.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, korzystają ze zwolnienia od VAT. Usługa najmu objęta jest zwolnieniem nawet wówczas, gdy obrót fundacji z tego tytułu przekroczy kwotę 200 000 zł w roku podatkowym.
Z tego względu, jeśli zakupione przez fundację mieszkanie zostanie oddane do odpłatnego korzystania osobom fizycznym w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, to czynność ta korzystać będzie ze zwolnienia od VAT.
Niemniej jednak fundacji nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od nabycia nieruchomości oraz od wydatków poniesionych na jej wykończenie i wyposażenie. Intencją jest oddanie obiektu w najem mieszkalny. Zgodnie z art. 86 ust. 1 VATU podatnicy mogą potrącać podatek od nabycia, jeśli zamierzają towary i usługi wykorzystać do wykonywania czynności opodatkowanych efektywnie podatkiem od towarów i usług.
Dostawa budynków, budowli lub ich części (tj. lokali mieszkalnych) korzysta ze zwolnienia od VAT w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU, z wyjątkiem gdy:
1) jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
Pierwsze zasiedlenie to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
Zwalnia się również od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU, pod warunkiem że:
1) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.
Powyższe zwolnienia należy stosować w kolejności przedstawionej w ustawie o podatku od towarów i usług. Dopiero niemożność skorzystania ze zwolnienia, które zamieszczone zostało w art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU, pozwala podatnikom na analizę przesłanek art. 43 ust. 1 pkt 10a VATU.
Trzeba również zaznaczyć, iż w praktyce podatkowej sporne jest, czy datę pierwszego zasiedlenia przy sprzedaży deweloperskiej wyznacza sama dostawa nieruchomości (tj. zawarcie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego), czy może następcze przekazanie obiektu do używania przez nabywcę. Raczej trzeba przyjąć, że u nabywcy nieruchomości deweloperskiej dochodzi do pierwszego zasiedlenia tej nieruchomości dopiero w momencie faktycznego wydania jej do korzystania przez nabywcę lub osoby trzecie. Od tego momentu należy liczyć bieg okresu dwuletniego.
W razie sprzedaży lokalu mieszkalnego przed upływem dwóch lat od pierwszego zasiedlenia obiektu, fundacja nie będzie mogła skorzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU. Jednakże z tego względu, że nie przysługiwało w stosunku do lokalu prawo do odliczenia podatku naliczonego, a w międzyczasie nie doszło do ponownego pierwszego zasiedlenia nieruchomości, zasadne będzie zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a VATU.
Sprzedaż lokalu mieszkalnego po okresie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia (oddania w najem) objęta będzie zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 VATU.
W związku z faktem, że fundacja nie była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego od nabycia i urządzenia mieszkania, stosując zwolnienie z VAT przy jego dostawie, nie będzie zobligowana do korekty podatku naliczonego w związku ze zmianą przeznaczenia nieruchomości na podstawie art. 91 ust. 7 VATU. Do takiej zmiany przecież nie dojdzie.
Do 31 stycznia pracodawcy mają czas na przesłanie raportów poziomu partycypacji w PPE
Obowiązek poinformowania PFR o poziomie partycypacji w PPE
Kilka lat temu weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o pracowniczych programach emerytalnych oraz ustawy o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego, w ramach której pojawił się nowy obowiązek dla pracodawców prowadzących PPE – raportowanie poziomu partycypacji w PPE. Raportowanie poziomu partycypacji jest powiązane z PPK w taki sposób, że niespełnienie jednej z przesłanek jaką jest odpowiedni poziom partycypacji w ramach PPE, powoduje konieczność utworzenia przez takiego pracodawcę PPK.
Obowiązek poinformowania PFR o poziomie partycypacji w PPE, oznacza przekazywanie do PFR dwa razy w roku informacji o poziomie partycypacji w PPE – do dnia 31 stycznia oraz do dnia 31 lipca, według stanu odpowiednio na dzień 1 stycznia oraz dzień 1 lipca. Poziom partycypacji jest ważny przede wszystkim dla pracodawców korzystających ze zwolnienia z obowiązku tworzenia PPK.
Pracodawcy, którzy prowadzą PPE, przekazują Polskiemu Funduszowi Rozwoju (PFR) oświadczenia o liczbie uczestników programu oraz liczbie pracowników zatrudnionych u pracodawcy według stanu na dzień 1 stycznia i według stanu na dzień 1 lipca w danym roku kalendarzowym, czyli poziomu partycypacji w PPE. Podobnie jak to miało miejsce ostatni raz w lipcu 2024 r., również w styczniu 2025 r. pracodawcy będą musieli przekazać wskazane dane do PFR.
W tym celu został stworzony specjalny formularz, w którym pracodawcy mogą w sposób elektroniczny przekazać dane. Polski Fundusz Rozwoju powinien przekazać w postaci elektronicznej (podobnie jak w lipcu) link do strony, na której pracodawcy prowadzący PPE po uwierzytelnieniu będą przekazywać informacje o poziomie partycypacji. Od 2.1.2025 r. PFR wysyła do przedsiębiorców prowadzących PPE indywidualne kody TOKEN. Wraz z numerem NIP umożliwiają one zalogowane się na stronie internetowej, na której znajduje się formularz.
Oświadczenie pracodawcy
Oświadczenie pracodawcy będzie musiało zostać przekazane w postaci papierowej albo elektronicznej do 31.1.2025 r. według stanu na 1.1.2025 r. Ustawa wprost wskazuje, że ostatni dzień, w którym należy przekazać dane to 31 stycznia.
Oświadczenie dotyczące poziomu partycypacji w prowadzonym PPE pracodawcy będą mogli w styczniu przekazać, na dwa sposoby:
- po pierwsze elektronicznie, za pomocą specjalnego formularza na stronie: https://ppe.pfr.pl
- druga możliwość to przesłanie oświadczenia bezpośrednio do PFR na specjalny uruchomiony w tym celu adres mailowy: oswiadczenie-ppe@pfr.pl .
Wskazane dane będą niezbędne do zweryfikowania, czy pracodawcy prowadzący PPE i nie posiadający PPK spełniają ustawowe przesłanki uprawniające ich do niewdrażania PPK – wśród tych przesłanek jest m.in. zapewnienie partycypacji w PPE na poziomie co najmniej 25% (art. 133 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z 4.10.2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych).
Poziom partycypacji poniżej 25%
W momencie, kiedy poziom partycypacji w PPE na dzień 1 stycznia będzie niższy niż 25% osób zatrudnionych w danym podmiocie zatrudniającym, to zwolnienie takiego pracodawcy z obowiązku wdrożenia PPK przestaje obowiązywać następnego dnia po tej dacie. W związku z tym, w terminie do 10. dnia miesiąca następującego po upływie 3 miesięcy (90 dni) należy zawrzeć w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych umowę o prowadzenie PPK, oraz – nie później niż na 10 dni roboczych przed upływem tego terminu – umowę o zarządzanie PPK.
Prawie 26 mld zł aktywów w PPE
Z danych Komisji Nadzoru Finansowego wynika, że na koniec 2023 r. liczba rachunków osób oszczędzających w PPE wyniosła 675,6 tys. W stosunku do 2022 r. w 2023 r. przybyło 23,4 tys. rachunków. Dla porównania ostatnie dane PFR Portal PPK wskazują, że w PPK na koniec listopada 2024 r. uczestniczy 3,66 mln osób, na łącznie ponad 4,39 mln aktywnych rachunkach PPK. Wartość aktywów PPE na koniec 2023 roku przekroczyła 25,6 mld zł (dane dotyczące wartości aktywów PPE w poprzednich latach na wykresie). Dane dotyczące aktywów PPE na koniec 2024 r. powinniśmy poznać w połowie 2025 r.
Śmierć przedsiębiorcy a rozliczenie VAT
Po śmierci przedsiębiorcy spadkobierca nie ma obowiązku sporządzenia spisu z natury na potrzeby VAT i zapłaty podatku od towarów pozostałych na magazynie na dzień śmierci przedsiębiorcy. To organ podatkowy powinien wydać decyzję, w której określi kwotę VAT do zapłaty za ostatni okres rozliczeniowy.
Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje sytuacje, kiedy NUS wykreśla podatnika z rejestru VAT z urzędu. Jedną z takich sytuacji jest śmierć podatnika. Jednocześnie z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, by spadkobierca miał obowiązek sporządzenia spisu z natury czy też opodatkowania towarów objętych tym spisem i zapłaty podatku od nich do właściwego US.
Przepisy Ordynacji podatkowej wskazują, że w przypadku śmierci przedsiębiorcy organ podatkowy orzeka w decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji. Spadkobierca ma obowiązek zapłacić podatek wynikający z decyzji o zakresie jego odpowiedzialności, w terminie 14 dni od doręczenia tej decyzji.
Z powyższego wynika zatem, że w sytuacji śmierci przedsiębiorcy i braku powołania zarządcy sukcesyjnego (powstania przedsiębiorstwa w spadku), organ podatkowy powinien przeprowadzić postępowanie w sprawie odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe zmarłego, zakończone decyzją. Podatek od towarów i usług do zapłaty powinien wynikać z doręczonej spadkobiercy decyzji. W związku z tym nie ma on obowiązku samodzielnego składania deklaracji, czy rozliczania podatku od towarów pozostałych na magazynie po śmierci przedsiębiorcy.
Wytyczne EROD w zakresie ochrony danych osobowych przy wykorzystaniu sztucznej inteligencji
Relacja między przepisami dotyczącymi AI (AI Act) a RODO to temat, który wciąż rodzi wiele pytań i kontrowersji. Wkład w uporządkowanie tego obszaru miała EROD, przyjmując opinię w sprawie wykorzystania danych osobowych do opracowywania i wdrażania modeli sztucznej inteligencji.
Przewodnicząca EROD, Anu Talus, ogłosiła, że EROD uznała za priorytet wskazanie standardów etycznego i bezpiecznego rozwoju sztucznej inteligencji (AI), który będzie zgodny z przepisami o ochronie danych osobowych. W opinii EROD poruszone zostały trzy główne problemy: anonimowości danych użytych w modelu AI, kwestii uzasadnionego interesu jako podstawy prawnej przetwarzania danych przy wykorzystaniu AI oraz problemu trenowania AI na danych przetwarzanych niezgodnie z prawem.
EROD zaznaczyła, że ocena anonimowości musi być przeprowadzana przez organy nadzorcze w konkretnej sprawie, podkreślając, że warunkiem koniecznym dla uznania modelu AI za anonimowy jest niskie prawdopodobieństwo pośredniego lub bezpośredniego zidentyfikowania osób, których dane dotyczą.
W kwestii oceny uzasadnionego interesu, EROD częściowo odesłała do swoich wcześniejszych wytycznych, jednocześnie przedstawiając nowy katalog okoliczności, które należy uwzględnić przy przeprowadzaniu tej oceny. W odniesieniu do trenowania modeli AI na podstawie danych przetwarzanych bezprawnie, EROD podkreśliła, że takie nieprawidłowości będą miały wpływ na legalność wykorzystywania modelu, chyba że jego działanie będzie w pełni anonimowe.
EROD poinformowała, że trwają prace nad wytycznymi, które zawierać będą odpowiedzi na bardziej szczegółowe pytania oraz poruszać bardziej specjalistyczne kwestie związane z przetwarzaniem danych osobowych przy wykorzystaniu AI.
Źródło: https://www.edpb.europa.eu/news/news/2024/edpb-opinion-ai-models-gdpr-principles-support-responsible-ai_en
Ustalenie właściwej stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
Odpowiednim PKWiU jest w tym wypadku 82.99.19.0 „Pozostałe różne usługi wspomagające działalność komercyjną, gdzie indziej niesklasyfikowane” lub ewentualnie dodatkowo 70.22.14.0 „Usługi doradztwa związane z zarządzaniem zasobami ludzkimi”. W obu przypadkach stawka ryczałtu wynosi 15%.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne stawkę 15% ryczałtu stosuje się do firm centralnych (head office); usług doradztwa związanych z zarządzaniem (PKWiU ex dział 70), z wyjątkiem usług doradztwa związanych z zarządzaniem rynkiem rybnym (PKWiU 70.22.16.), innych niż świadczone w ramach wolnych zawodów.
Zgodnie z wyjaśnieniami GUS PKWiU 70.22.14.0 obejmuje usługi doradztwa i pomoc operacyjną z zakresu strategii dotyczącej zasobów ludzkich, polityki, praktyki i procedur w danej organizacji. Usługi takie mogą dotyczyć jednego lub kilku zagadnień z zakresu:
1) rekrutacji, wynagrodzenia, odszkodowania, zasiłków, oceny wydajności pracy,
2) rozwoju organizacyjnego (poprawa funkcjonowania układów wewnątrz i między grupami pracowników),
3) szkolenia pracowników i zaspokajania potrzeb związanych z ich rozwojem,
4) procedur związanych z przekwalifikowaniem zawodowym zwalnianych pracowników i planów pomocy pracownikom,
5) przygotowania kadry do przejęcia obowiązków po odchodzących osobach,
6) zgodności z przepisami państwowymi w takich dziedzinach jak: ochrona zdrowia, BHP, wynagrodzenia, odszkodowania dla pracowników i prawo pracy,
7) relacji między pracownikami a kadrą kierowniczą,
8) kontroli zasobów ludzkich.
W piśmie z 18.7.2023 r. Dyrektor KIS wskazał (0114-KDIP3-2.4011.595.2023.1.MT), że:
We wniosku podali Państwo, że usługi, które Usługodawca będzie świadczył na podstawie zawartej Umowy sklasyfikowane są według PKWIU: 70.22.14, tj. usługi doradztwa związane z zarządzaniem zasobami ludzkimi. Opierając się na tej informacji oraz na pozostałych okolicznościach wniosku, Usługodawca będzie uprawniony do opodatkowania uzyskiwanych przychodów z tytułu świadczenia opisanych usług doradczych ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki podatku wynoszącej 15% (art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. m ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne).
Obliczanie kwoty diety za delegacje mieszane
Dieta, za czas zagranicznej podróży służbowej, naliczana jest od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju, do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju. Do tego dochodzi dieta za czas realizacji zadań na terenie Polski oraz za czas powrotu do miejscowości zakończenia podróży.
Czas podróży zagranicznej liczy się w przypadku odbywania jej środkami komunikacji:
- lądowej – od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do chwili jej przekroczenia w drodze powrotnej do kraju,
- lotniczej – od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w kraju,
- morskiej – od chwili wyjścia statku (promu) z ostatniego portu polskiego do chwili wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do pierwszego portu polskiego.
W przypadku łączenia podróży zagranicznej z podróżą na terenie kraju (dojazd do granicy, dojazd na lotnisko w innej miejscowości itp.), do części krajowej stosuje się regulacje dotyczące podróży służbowych na terenie kraju.
Jeśli pracownik w początkowym okresie wyjazdu (2 dni) przebywał służbowo w Polsce, oznacza to, że realizował zadanie służbowe w kraju. Rozliczenie tego okresu opiera się w pełni na zasadach dotyczących krajowej podróży służbowej. Następnie rozpoczyna podróż zagraniczną, za czas której dieta będzie naliczana od chwili startu z ostatniego lotniska w kraju do chwili lądowania na pierwszym lotnisku w kraju. Może również wystąpić czas drogi powrotnej na terenie kraju (np. z Krakowa jako miejscowości lądowania do wskazanej w poleceniu miejscowości zakończenia podróży), za który naliczona zostanie dieta krajowa.
Regulamin sprzedaży konsumenckiej
Większość kwestii uregulowana jest w przepisach prawa, więc nie ma obowiązku przeniesienia tych regulacji do regulaminu, ale gwarancja to kwestia nieobligatoryjna i jeżeli sprzedawca chce jej udzielić, to wymagane jest oświadczenie gwaranta.
Przepis art. 384 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej: KC) stanowi, że ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. Pojęcie wzorców umownych obejmuje nie tylko regulaminy, ale również wszelkiego rodzaju tabele, cenniki i taryfy określające stawki opłat. Nigdzie jednak nie ma wymogu ich wprowadzenia. Często przedsiębiorcy się na takie rozwiązanie decydują, ponieważ nie muszą np. wpisywać wielu rzeczy do treści indywidualnie zawieranych umów. Tym niemniej z tego przepisu nie płynie obowiązek tworzenia wzorców umownych.
Autor nie może jednak stwierdzić, że jest to zbędne, bo istnienie regulaminów może wiele uprościć w obrocie (ogólne zasady zostaną bowiem skatalogowane). Inaczej będzie w przypadku gwarancji, która jest udzielana dobrowolnie i wymaga – co do zasady – oświadczenia gwaranta, to on bowiem określa na jakich zasadach tej gwarancji udziela. Zgodnie z art. 577 § 1 KC udzielenie gwarancji następuje przez złożenie oświadczenia gwarancyjnego, które określa obowiązki gwaranta i uprawnienia kupującego w przypadku, gdy rzecz sprzedana nie ma właściwości określonych w tym oświadczeniu.
Oświadczenie gwarancyjne może zostać złożone w reklamie. Z kolei art. 5771 § 1 KC stanowi, iż gwarant formułuje oświadczenie gwarancyjne w sposób jasny i zrozumiały, a gdy rodzaj informacji na to pozwala – w powszechnie zrozumiałej formie graficznej. Jeżeli rzecz jest wprowadzana do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej, oświadczenie gwarancyjne sporządza się w języku polskim. Wymagania używania języka polskiego nie stosuje się do nazw własnych, znaków towarowych, nazw handlowych, oznaczeń pochodzenia towarów oraz zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej.
Zwolnienie podmiotowe z VAT dla spółki cywilnej
Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, spółka cywilna jest uznawana za samodzielnego podatnika VAT, odrębnego od wspólników tej spółki. Spółce cywilnej przysługuje zatem indywidualny, własny limit uprawniający do korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT w wysokości 200 000 zł. Nie jest przy tym istotne, że zakres przedmiotowy działalności gospodarczej wykonywanej przez spółkę cywilną będzie się pokrywał częściowo z działalnością indywidualną wspólników tej spółki.
Przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Tak wynika z art. 860 § 1 Kodeksu cywilnego.
Funkcjonowanie spółki cywilnej w obrocie gospodarczym budzi wiele kontrowersji i problemów. Podkreślić trzeba, że spółka cywilna nie posiada podmiotowości prawnej, nie jest więc odrębnym podmiotem praw i obowiązków w sferze cywilnoprawnej (wyjątek – prawo pracy). Jednakże spółka cywilna, jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, powołana do prowadzenia działalności gospodarczej, jest – zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – samodzielnym podatnikiem VAT. Jeżeli wspólnicy spółki cywilnej również prowadzą taką działalność, to są odrębnymi od tej spółki podmiotami prawa podatkowego.
Powyższe oznacza, że związanie spółki cywilnej przez wspólników będących czynnymi podatnikami VAT, pozostaje bez wpływu na status podatkowy tej spółki. Spółka cywilna może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 113 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. pod warunkiem że przewidywana przez nią wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 200 000 zł. Aby korzystać ze zwolnienia od podatku, spółka cywilna nie może także realizować świadczeń wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.
IOD może chronić swoją dokumentację
Inspektor ochrony danych osobowych może zawrzeć w umowie z zamawiającym zapis ograniczający wykorzystanie stworzonej dokumentacji po rozwiązaniu umowy, w szczególności zakaz udostępniania jej osobom trzecim lub wykorzystywania w celach komercyjnych. Zasadniczo taki zapis nie powinien naruszać obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ochronie danych osobowych i zasad wykonywania umowy.
Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego strony mogą dowolnie kształtować treść stosunku prawnego w granicach prawa (art. 353¹ Kodeksu cywilnego). Umowa z inspektorem ochrony danych osobowych, jako umowa cywilnoprawna, może zawierać postanowienia ograniczające prawa zamawiającego do wykorzystania dokumentacji stworzonej przez inspektora, pod warunkiem, że postanowienia te są zgodne z ustawą oraz zasadami współżycia społecznego.
Zakaz udostępniania dokumentacji osobom trzecim ani wykorzystywania jej w celach komercyjnych można uzasadnić ochroną interesów inspektora jako twórcy dokumentacji oraz potrzebą ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa (jeśli dokumentacja zawiera informacje wchodzące w zakres tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji).
Warto jednak pamiętać, że dokumentacja stworzona przez inspektora ochrony danych może obejmować informacje dotyczące przetwarzania danych osobowych, za które odpowiedzialność ponosi administrator danych. Ograniczenia co do wykorzystania takiej dokumentacji nie mogą naruszać obowiązku administratora do zapewnienia zgodności przetwarzania z przepisami RODO. Administrator musi mieć możliwość wykazania zgodności przetwarzania z prawem, co oznacza, że powinien mieć dostęp do dokumentacji, nawet po zakończeniu współpracy z inspektorem.
