Osoba uprawniona do podpisania załącznika do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę

Zgodnie z art. 106 ust. 1b ustawy o cudzoziemcach (dalej: CudzU) w przypadku podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, oświadczenie podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1 CudzU, składa osoba działająca w imieniu i na rzecz tego podmiotu.

Oświadczenie w przedmiocie niekaralności za przestępstwa i wykroczenia, o których mowa w art. 117 pkt 1 CudzU, stanowi integralną część załącznika nr 1 do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Pozostałe elementy/informacje owego załącznika nr 1 do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę nie są już objęte obowiązkiem poświadczenia ich przez osobę działająca w imieniu i na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, co wynika z art. 106 ust. 1a pkt 1-2 CudzU. Niemniej, ponieważ załącznik nr 1 do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę stanowi jeden dokument, powinien zostać podpisany zgodnie z wymogiem art. 106 ust. 1b CudzU, to jest przez osobę działającą w imieniu i na rzecz podmiotu powierzającego wykonywanie pracy będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.

Transakcja łańcuchowa – przypisanie transportu do odpowiedniej dostawy

Pierwsza dostawa (PL – DE 1) jest „nieruchoma” (nie można jej przypisać transportu). Druga dostawa (DE 1 – DE 2) jest dostawą z transportem. W konsekwencji dostawa PL – DE 1 jest dostawą krajową. Nie może być uznana jako WDT, bowiem jest dostawą bez transportu. Powinna być opodatkowana stawką VAT właściwą w Polsce dla danego towaru. Dostawa DE 1 – DE 2 może mieć charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej. Jeśli podmiot DE 1 będzie miał rejestrację w Polsce na potrzeby VAT UE, to będzie mógł zastosować (po spełnieniu warunków dokumentacyjnych potwierdzających wywóz towaru do DE) stawkę 0% VAT.

W tym przypadku mamy do czynienia z dostawą łańcuchową, ponieważ pojawiają się dwie następujące po sobie dostawy, natomiast towar jest transportowany tylko raz – od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy.

Zasadą wynikającą z art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) jest to, że w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Transport można zatem przypisać tylko jednej z dwóch dostaw.

Mamy tutaj do czynienia z transportem towarów z Polski (jednego państwa członkowskiego) do innego państwa członkowskiego. Jak stanowi art. 22 ust. 2b VATU w przypadku towarów będących przedmiotem dostawy łańcuchowej, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

Jak precyzuje art. 22 ust. 2d VATU przez podmiot pośredniczący rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W sytuacji opisanej w pytaniu podmiot pośredniczący nie występuje. Drugi dostawca nie zajmuje się bowiem transportem ani nie jest on wykonywany na jego rzecz. Transportem zajmuje się ostatni nabywca. Nie możemy zatem zastosować reguły, zgodnie z którą transport powinien być przypisany do podmiotu pośredniczącego.

Należy się natomiast odwołać do art. 22 ust. 2e pkt 2 VATU, zgodnie z którym w przypadku towarów będących przedmiotem dostawy łańcuchowej, które są wysyłane lub transportowane m.in. z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez ostatniego nabywcę, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Powyższe oznacza, że:

1) pierwsza dostawa (PL – DE 1) jest „nieruchoma”,

2) druga dostawa (DE 1 – DE 2) jest dostawą z transportem.

W konsekwencji dostawa PL – DE 1 jest dostawą krajową. Nie może być ona uznana za WDT, bowiem w jej następstwie towary nie są wywożone z Polski. Dostawa ta powinna być opodatkowana stawką VAT właściwą w Polsce dla danego towaru.

Dostawa DE 1 – DE 2 może mieć charakter dostawy wewnątrzwspólnotowej. Jest to bowiem dostawa, w następstwie której nastąpi przemieszczenie towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego. Jeśli podmiot DE 1 będzie miał rejestrację na potrzeby VAT UE w Polsce, to będzie mógł zastosować (po spełnieniu warunków dokumentacyjnych potwierdzających wywóz towaru do DE) stawkę 0% VAT.

Założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

Do założenia spółki konieczne jest zawarcie umowy spółki u notariusza lub przez system S24. Nawet jeżeli w umowie spółki nie będzie odmiennych postanowień, to i tak część czynności będzie mogła być dokonana jeżeli za nią opowie się wspólnik posiadający co najmniej ¾ udziałów w kapitale zakładowym. Wspólnik wykonujący pracę na rzecz spółki nie musi mieć umowy o pracę.

Spółka z o.o. może być założona w dwójnasób albo poprzez system S24 z użyciem strony Start – Portal S24. Wówczas najpierw należy wypełnić wzór umowy (jest on uproszczony, ale w kilku miejscach jest możliwość wyboru, system prowadzi krok po kroku), podpisać umowę elektronicznie. W tej umowie powołuje się już pierwszy zarząd spółki bo to jest konieczne. Następnie należy opłacić wniosek i wysłać go do sądu. Do wniosku poza umową trzeba załączyć określone dokumenty, większość z nich znajduje się w systemie.

Zgodnie z art. 167 § 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej: KSH) do zgłoszenia spółki należy dołączyć:

1) umowę spółki;

2) oświadczenie wszystkich członków zarządu, że wkłady zostały wniesione w całości przez wszystkich wspólników;

3) jeżeli o powołaniu członków organów spółki nie stanowi akt notarialny zawierający umowę spółki, dowód ich ustanowienia, z wyszczególnieniem składu osobowego;

§ 2. Jednocześnie ze zgłoszeniem należy złożyć podpisaną przez wszystkich członków zarządu listę wspólników z podaniem nazwiska i imienia lub firmy (nazwy) oraz liczby i wartości nominalnej udziałów każdego z nich;

§ 3. (uchylony);

§ 4. Przepisów § 1-3 nie stosuje się do zgłoszenia spółki, której umowę zawarto przy wykorzystaniu wzorca umowy. Do zgłoszenia tej spółki należy dołączyć, sporządzone na formularzach udostępnianych w systemie teleinformatycznym:

1) umowę spółki opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym;

2) listę wspólników z podaniem nazwiska i imienia lub firmy (nazwy) oraz liczby i wartości nominalnej udziałów każdego z nich, opatrzoną przez każdego z członków zarządu kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym;

3) oświadczenie wszystkich członków zarządu opatrzone przez każdego z nich kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, że wkłady pieniężne na pokrycie kapitału zakładowego zostały przez wszystkich wspólników w całości wniesione, jeżeli wkłady zostały wniesione najpóźniej w chwili zgłoszenia spółki.

Drugą opcją jest wizyta u notariusza i zawarcie umowy w formie aktu notarialnego, a następnie rejestracja spółki w KRS, ale za pośrednictwem systemu Portal Rejestrów Sądowych.

W momencie zawarcia umowy powstaje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która może już nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, jednym słowem działać ale trzeba pamiętać, że są też terminy rejestracji spółki i tak zgodnie z art. 169 KSH:

§ 1 jeżeli zawiązanie spółki nie zostało zgłoszone do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki albo jeżeli postanowienie sądu odmawiające zarejestrowania stało się prawomocne, umowa spółki ulega rozwiązaniu;

§ 2 z kolei stanowi, że w przypadku spółki, której umowa została zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy, termin, o którym mowa w § 1, wynosi 7 dni.

Do niedawna ważne było aby rozkład procentowy udziałów pomiędzy wspólnikami nie czynił jednego z nich wspólnikiem iluzorycznym. Miało to bowiem przełożenie na obowiązkowe podleganie ubezpieczeniom społecznym. Jeżeli bowiem jeden ze wspólników miał udziały na poziomie 90% i więcej w kapitale zakładowym to był traktowany na gruncie ubezpieczeń jak jedyny wspólnik spółki, a to oznaczało konieczność uiszczania składek ZUS. Obecnie na skutek uchwały SN z 21.2.2024 r. (III UZP 8/23, Legalis) zgodnie z którą wspólnik dwuosobowej spółki z o.o. posiadający 99% udziałów nie podlega ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – postrzeganie tej kwestii się zmieniło, w związku z czym nie ma ryzyka podlegania obowiązkowi ubezpieczeń. Natomiast z mocy art. 246 § 1 KSH uchwały dotyczące zmiany umowy spółki, rozwiązania spółki lub zbycia przedsiębiorstwa albo jego zorganizowanej części zapadają większością dwóch trzecich głosów. Uchwała dotycząca istotnej zmiany przedmiotu działalności spółki wymaga większości trzech czwartych głosów. Umowa spółki może ustanowić surowsze warunki powzięcia tych uchwał. Tym niemniej należy unikać rozłożenia udziałów 50:50, bo będzie trudno podjąć jakąkolwiek uchwałę. Artykuł 245 KSH stanowi bowiem, że uchwały zapadają bezwzględną większością głosów, jeżeli przepisy niniejszego działu lub umowa spółki nie stanowią inaczej. Bezwzględna większość oznacza, że za uchwałą musi zagłosować wspólnik/wspólnicy posiadający więcej niż 50% udziałów w kapitału zakładowym.

Wspólnik wykonujący pracę na rzecz spółki nie musi mieć umowy o pracę. Przykładowo, jeżeli jest powołany do zarządu to zarządzanie spółką i jej reprezentacja to jego obowiązek z mocy samego tylko powołania do zarządu spółki. Umowę o pracę ze wspólnikiem można zawrzeć, ale nie zawsze jest to proste i niejednokrotnie kwestionowane przez ZUS. Przede wszystkim bowiem trzeba pamiętać, że wspólnik musi być w stosunku podporządkowania wobec spółki. Jest to bowiem istota umowy o pracę.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z 12.12.2018 r. (III UK 56/18, Legalis) konsekwentnie przyjmuje, że: „tam, gdzie status wykonawcy pracy (pracownika) zostaje zdominowany przez właścicielski status wspólnika spółki z o.o., nie może być mowy o zatrudnieniu w ramach stosunku pracy takiego wspólnika, który nie pozostaje w pracowniczej relacji podporządkowania wobec samego siebie”.

Można zatrudnić wspólnika na podstawie umowy zlecenie, wspólnik może świadczyć usługi za wynagrodzeniem np. w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a także można wprowadzić do umowy spółki możliwość świadczenia usług powtarzających się przez wspólnika w trybie art. 176 KSH (tylko w umowie notarialnej) jeżeli jest taka potrzeba oczywiście. Wspomniany przepis stanowi w § 1 i 2, że jeżeli wspólnik ma być zobowiązany do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, w umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń. Wynagrodzenie wspólnika za takie świadczenia na rzecz spółki jest wypłacane przez spółkę także w przypadku, gdy sprawozdanie finansowe nie wykazuje zysku. Wynagrodzenie to nie może przewyższać cen lub stawek przyjętych w obrocie.

Rozliczenie podatku minimalnego w podatku dochodowym za 2024 r.

Wprowadzenie podatku minimalnego

Od 1.1.2024 r. obowiązują przepisy art. 24ca ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOPrU) dotyczące krajowego podatku minimalnego. Po raz pierwszy podatnicy muszą zapłacić podatek minimalny za 2024 r. w terminie do 31.3.2025 r.

Wprowadzenie podatku minimalnego do PDOPrU nastąpiło 1.1.2022 r. i miało na celu uszczelnienie systemu podatkowego oraz ograniczenie przerzucania dochodów do zagranicznych spółek o korzystniejszym poziomie opodatkowania. Do końca 2023 r. zawieszono obowiązywanie przepisów dotyczących podatku minimalnego.

Natomiast w przypadku roku podatkowego innego niż rok kalendarzowy, to zwolnienie obowiązuje, jeśli rok podatkowy rozpoczął się przed 1.1.2024 r., a zakończył się po 31.12.2023 r. W takiej sytuacji zwolnienie obowiązuje do końca tego innego niż rok kalendarzowy roku podatkowego.

Opodatkowanie podatkiem minimalnym

Nie wszystkie podmioty podlegają opodatkowaniu podatkiem minimalnym i trzeba to ustalić. W pierwszej kolejności trzeba sprawdzić czy dany podatnik podlega wyłączeniu na podstawie art. 24ca ust. 14 PDOPrU. Jeśli nie został wyłączony, trzeba sprawdzić wyniki finansowe podatnika w oparciu o przepisy art. 24ca ust. 1 i 2 PDOPrU. Następnie należy ustalić podstawę opodatkowania i pomniejszyć o dozwolone ustawą odliczenia. Ustalony podatek minimalny pomniejszamy o podatek CIT wyliczony na zasadach ogólnych. Ewentualnie możemy odliczać podatek minimalny w kolejnych latach podatkowych.

Podatnicy podatku minimalnego

Podatek minimalny nie obejmuje wszystkich podmiotów. Podatek minimalny może zapłacić spółka będąca podatnikiem CIT (akcyjna, sp. z o.o., prosta spółka akcyjna, komandytowa, komandytowo-akcyjna, wybrane spółki jawne lub ich zagraniczne odpowiedniki, jeśli prowadzą działalność poprzez położony w Polsce zagraniczny zakład). Podatek ten obejmuje:

1) podatników, którzy mają siedzibę lub zarząd na terytorium RP, przez co podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania,

2) podatkowe grupy kapitałowe,

3) podatników prowadzących działalność poprzez położony na terytorium RP zagraniczny zakład

– którzy z działalności operacyjnej za dany rok podatkowy ponieśli stratę albo u których udział dochodu w przychodach nie przekroczył wysokości 2%.

Wyłączenia z podatku

Ustawodawca w art. 24ca ust. 14 PDOPrU przewidział wyłączenia z podatku minimalnego i nie stosuje się go m.in. do podatników:

1) którzy rozpoczęli działalność oraz w kolejno następujących po sobie dwóch latach podatkowych, następujących bezpośrednio po tym roku podatkowym; przy czym tego wyłączenia nie stosuje się do podatników utworzonych w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników (z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę), jak również w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną spółki niebędącej osobą prawną czy innych wymienionych w ustawie działań restrukturyzacyjnych (art. 24ca ust. 16);

2) będących przedsiębiorstwami finansowymi;

3) jeżeli w roku podatkowym uzyskali przychody niższe o co najmniej 30% w stosunku do przychodów uzyskanych w roku podatkowym bezpośrednio poprzedzającym ten rok podatkowy;

4) których udziałowcami, akcjonariuszami albo wspólnikami są wyłącznie osoby fizyczne i jeżeli podatnik nie posiada:

a) bezpośrednio lub pośrednio, więcej niż 5%: udziałów (akcji) w kapitale innej spółki lub ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną,

b) innych praw majątkowych związanych z prawem do otrzymania świadczenia jako założyciel (fundator) lub beneficjent fundacji, trustu lub innego podmiotu albo stosunku prawnego o charakterze powierniczym;

5) wchodzących w skład grupy co najmniej dwóch spółek, w której jedna spółka posiada przez cały rok podatkowy bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 75% udziału odpowiednio w kapitale zakładowym, kapitale akcyjnym lub udziale kapitałowym pozostałych spółek wchodzących w skład tej grupy, jeżeli:

a) rok podatkowy spółek obejmuje ten sam okres oraz

b) obliczony za rok podatkowy udział łącznych dochodów spółek w ich łącznych przychodach jest większy niż 2

– przy czym przy ustalaniu warunków, o których mowa w lit. a i b, uwzględnia się wszystkie spółki z grupy będące podatnikami o krajowej rezydencji podatkowej lub należące do PGK;

6) będących małymi podatnikami;

7) będących spółkami prowadzącymi gospodarkę komunalną;

8) podatników, którzy osiągnęli udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych w jednym z trzech lat podatkowych bezpośrednio poprzedzających rok podatkowy, za który należny jest minimalny podatek dochodowy, w wysokości co najmniej 2%;

9) postawionych w stan upadłości, likwidacji lub objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym.

Podstawa opodatkowania

Podstawę opodatkowania podatkiem minimalnym stanowi: 1,5% przychodów podatnika (innych niż z zysków kapitałowych) oraz „nadmiernych” kosztów finansowania dłużnego i usług niematerialnych ponoszonych na rzecz podmiotów powiązanych.

W celu obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym przewidziano liczne wyłączenia i odliczenia. Kalkulacja straty i wskaźnika rentowności podlega wyliczeniu w inny sposób niż do obliczenia podatku na zasadach ogólnych. W art. 24ca ust. 2 PDOPrU przewidziano sposób wyliczania straty oraz udziału dochodów w przychodach poprzez wyłączenie:

1) z kalkulacji kosztów (w tym odpisów amortyzacyjnych) nabycia/wytworzenia/ulepszenia środków trwałych, jak również opłat leasingowych stanowiących koszty podatkowe (w tym odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonywanych przez korzystającego),

2) wzrostu kosztów zakupu energii elektrycznej, cieplnej i gazu przewodowego w odstępach rocznych,

3) 20% kosztów pracowniczych oraz składek ZUS,

4) przychodów/kosztów z tytułu podatku akcyzowego zawartego w cenie sprzedanych wyrobów akcyzowych (obrót wyrobami akcyzowymi), wartości niektórych zapłaconych podatków (akcyzowego, od sprzedaży detalicznej, od gier) i opłat (paliwowej, emisyjnej),

5) przychodów i kosztów związanych ze sprzedażą wierzytelności (faktoringiem) na rzecz instytucji finansowych,

6) przychodów i kosztów związanych z transakcjami, których cena lub sposób określenia ceny wynika z przepisów ustaw lub wydanych na ich podstawie aktów normatywnych (jeśli na tych transakcjach wygenerowano stratę lub niską rentowność).

Podatnik będzie mógł też wybrać inny, uproszczony sposób obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym (art. 24ca ust. 3a PDOPrU), czyli stanowiącej kwotę odpowiadającą 3% wartości osiągniętych przez podatnika w roku podatkowym przychodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych. O wyborze takiego sposobu ustalania podstawy opodatkowania informuje w zeznaniu składanym za rok podatkowy (CIT-8), za który dokonał takiego wyboru.

Od podstawy opodatkowania podatkiem minimalnym ustalonej wg wybranej metody, podatnik może dokonać odliczeń, np. darowizn, ulgi B+R, a także innych odliczeń od dochodów przewidzianych w PDOPrU (z wyjątkiem tzw. ulgi na złe długi z art. 18f).

Podstawę opodatkowania zmniejsza się też o przychody służące wyliczeniu dochodu w SSE oraz o przychody nieuwzględniane dla celów wyliczenia wskaźnika rentowności (straty), m.in. osiąganych z tytułu transakcji objętych cenami regulowanymi.

Stawka podatku i rozliczenie

Stawka minimalnego podatku dochodowego od osób prawnych wynosi 10% podstawy opodatkowania.

Rozliczenie podatku minimalnego za 2024 r. odbywa się wraz z rozliczeniem podatku CIT i upływa 31.3.2025 r. Podatnik nieobjęty ww. wyłączeniami ma obowiązek obliczenia, zapłaty i wykazania w załączniku CIT/M do deklaracji CIT-8 wysokości podatku minimalnego. Kwotę minimalnego podatku dochodowego pomniejsza się o należny za ten sam rok podatkowy podatek dochodowy obliczony na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatek CIT wyliczony na zasadach ogólnych za 2024 r. będzie wyższy niż kwota podatku minimalnego to ostatecznie podatnik nie będzie miał obowiązku zapłaty podatku minimalnego.

Ponadto, podatnik może odliczyć kwotę zapłaconego podatku minimalnego za kolejno następujące po sobie 3 lata podatkowe następujące bezpośrednio po roku, za który podatnik wpłacił minimalny podatek dochodowy (tzn. jeśli wpłaci podatek minimalny za 2024 r., to może go odliczać od podatku CIT za lata 2025, 2026 i 2027).

Zakup telefonu na użytek prywatny prezesa spółki a VAT

Autor uważa, że podstawowe znaczenie w sprawie ma to, czy przy nabyciu telefonu spółce przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia w zakresie, w jakim nabywane towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Jeśli telefon ma być używany wyłącznie na cele prywatne prezesa, to spółka nie powinna odliczać VAT.

Brak prawa do odliczenia jest istotny pod kątem przepisów o nieodpłatnych przekazaniach – w sytuacji, gdyby telefon miał stać się własnością prezesa bez odpłatności na rzecz spółki. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o VAT opodatkowane jest również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne darowizny

– jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Skoro spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia VAT przy nabyciu telefonu, to przy jego przekazaniu spółka nie powinna naliczać VAT, jak też nie powinna wystawiać faktury ani ujmować przekazania w kasie rejestrującej.

Nieco inne będą skutki w sytuacji, gdy spółka ma odsprzedać telefon prezesowi. Wówczas przysługuje jej prawo do odliczenia VAT naliczonego, ponieważ telefon ma być odsprzedany. Sprzedaż powinna być opodatkowana VAT. Konieczne będzie wówczas udokumentowanie sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej (§ 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących).

Kwalifikacje pracownika służby bhp do szkoleń okresowych

Tworzenie służby bhp

Zasady tworzenia, organizacji, działania, uprawnień i kwalifikacji służby bezpieczeństwa i higieny pracy określają: art. 237¹¹ Kodeksu pracy (dalej: KP) oraz SłużbaBHPR.

W przypadku pracodawcy zatrudniającego mniej niż 100 pracowników, może on powierzyć wykonywanie zadań służby bhp pracownikowi zatrudnionemu przy innej pracy.

Pracodawca posiadający ukończone szkolenie niezbędne do wykonywania zadań służby bhp również może sam wykonywać zadania tej służby, jeżeli:

1) zatrudnia do 10 pracowników albo

2) zatrudnia do 50 pracowników i jest zakwalifikowany do grupy działalności, dla której ustalono nie wyższą niż trzecia kategorię ryzyka w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych.

Stosownie do postanowień § 1 ust. 2 SłużbaBHPR, liczbę pracowników służby bhp ustala pracodawca, biorąc pod uwagę stan zatrudnienia oraz występujące w zakładzie warunki pracy i związane z nimi zagrożenia zawodowe, a także uciążliwości pracy. Istotnym jest, aby na każdych 600 pracowników zatrudnionych w danym zakładzie pracy (dotyczy to zakładów zatrudniających powyżej 600 pracowników, przy czym każde przekroczenie tej liczby uważa się za rozpoczęcie nowej „sześćsetki”, wymagające kolejnego pracownika służby bhp), przypadał co najmniej jeden pracownik tej służby zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy (§ 1 ust. 4 SłużbaBHPR). Takie rozwiązanie ma zapewnić właściwą realizację zadań wynikających z § 2 ust. 1 SłużbaBHPR.

Kwalifikacje

Podstawowym warunkiem, jaki musi zostać spełniony przy zlecaniu wykonywania zadań służby bhp (niezależnie od formy zatrudnienia), jest posiadanie przez daną osobę odpowiednich kwalifikacji, o których mowa w § 4 ust. 2 SłużbaBHPR, a przez które należy rozumieć:

1) zawód technika bhp lub

2) ukończone studia wyższe o kierunku bądź specjalizacji w zakresie bhp, albo

3) studia podyplomowe w zakresie bhp.

W zależności od posiadanych kwalifikacji oraz posiadanego stażu pracy w służbie bhp, pracownik może być zatrudniony na stanowisku: inspektora, starszego inspektora, specjalisty, starszego specjalisty lub głównego specjalisty do spraw bhp.

Pracownik zatrudniony w jednoosobowej komórce powinien spełniać co najmniej wymagania kwalifikacyjne dla starszego inspektora ds. bhp, tj. posiadać zawód technika bhp oraz co najmniej 3-letni staż pracy w służbie bhp lub wyższe wykształcenie o kierunku lub specjalności w zakresie bhp albo studia podyplomowe w zakresie bhp.

Niemniej jednak osoba posiadająca tytuł technika bhp może wykonywać wszystkie zadania służby bhp określone w przepisach SłużbaBHPR, przy czym nie może być zatrudniony w jednoosobowej komórce bhp, jeżeli nie posiada co najmniej 3-letniego stażu pracy w służbie bhp.

Odnosząc się do kwestii uprawnień do prowadzenia szkoleń okresowych w dziedzinie bhp, należy wyjaśnić, że przepisy bhp nie precyzują kwalifikacji wykładowców szkoleń okresowych z zakresu bhp. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27.7.2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1327 ze zm.), to organizator takiego szkolenia powinien ocenić, czy dany wykładowca posiada zasób wiedzy, doświadczenie zawodowe i przygotowanie dydaktyczne zapewniające właściwą realizację programów szkolenia. Bez wątpienia nie są tutaj wymagane studia pedagogiczne.

Stosowanie procedury VAT marża w przypadku sprzedaży biżuterii

Sprzedaż używanej biżuterii (np. złotych lub srebrnych kolczyków, obrączek, łańcuszków) przez podatnika VAT czynnego, prowadzącego salon jubilerski, może być objęta procedurą VAT marża.

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) w przypadku przedsiębiorcy dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w celu dalszej odprzedaży, podstawą opodatkowania VAT jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę VAT (art. 120 ust. 4 VATU). Z tym zastrzeżeniem jednak, że zasadniczym warunkiem zastosowania takiej procedury rozliczenia VAT jest brak wystąpienia kwoty VAT naliczonego do odliczenia przez tego przedsiębiorcę przy nabyciu tych towarów, w szczególności w przypadku nabycia tych towarów od osoby fizycznej niebędącej podatnikiem VAT, tzn. osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej (art. 120 ust. 10 pkt 1 VATU).

Jednocześnie przez dzieła sztuki rozumie się towary takie jak: obrazy, kolaże, rysunki, pastele, druki i litografie, rzeźby, posągi, gobeliny, tkaniny ścienne, fotografie (art. 120 ust. 1 pkt 1 VATU). Przez przedmioty kolekcjonerskie rozumie się towary takie jak: znaczki pocztowe lub skarbowe, stemple pocztowe, kolekcje oraz przedmioty kolekcjonerskie o wartości zoologicznej, botanicznej, mineralogicznej, anatomicznej, historycznej, archeologicznej, paleontologicznej, etnograficznej lub numizmatycznej (art. 120 ust. 1 pkt 2 VATU). Przez antyki rozumie się przedmioty, inne niż dzieła sztuki i przedmioty kolekcjonerskie, których wiek przekracza 100 lat (art. 120 ust. 1 pkt 3 VATU). Z kolei przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, a także inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne sklasyfikowane w pozycjach CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112 Nomenklatury Scalonej (art. 120 ust. 1 pkt 4 VATU).

Mając na uwadze przywołane powyżej przepisy VATU należy uznać, że sprzedaż używanej biżuterii (np. złotych lub srebrnych kolczyków, obrączek, łańcuszków) przez podatnika VAT czynnego, prowadzącego salon jubilerski, może być objęta procedurą VAT marża. Wynika to z tego, że:

1) podatnik VAT posiada status podatnika VAT czynnego, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży biżuterii;

2) podatnik VAT nabywa biżuterię od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w związku z czym przy jej nabyciu nie powstaje kwota VAT naliczonego, którą podatnik VAT mógłby odliczyć;

3) podatnik VAT nabywa biżuterię w celu jej dalszej odsprzedaży, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej;

4) nabywana biżuteria może zostać uznana za towar używany w rozumieniu przepisów VATU, ponieważ:

a) nie jest nowa, była wcześniej używana przez poprzedniego właściciela i nadaje się do dalszego użytku w jej aktualnym stanie lub po naprawie oraz

b) powinna zostać sklasyfikowana do pozycji CN 7113 (artykuły biżuteryjne) albo CN 7114 (artykuły jubilerskie) Nomenklatury Scalonej, więc nie obejmuje jej wyłączenie przewidziane dla dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich, antyków, oraz metali szlachetnych lub kamieni szlachetnych sklasyfikowanych w pozycjach CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112 Nomenklatury Scalonej.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w działalności interpretacyjnej organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacji podatkowej z 31.8.2012 r. (IPPP2/443-512/12-2/IŻ), w której organ podatkowy wyjaśnił, że:

Część budynku mieszkalnego zajęta na gabinet lekarski a stawka podatku od nieruchomości

Naliczanie odsetek od lokat a polityka rachunkowości

Zasadniczo, zgodnie z zasadą przewagi treści nad formą oraz zasadą współmierności przychodów i kosztów, odsetki przypadające na dany okres powinny zostać ujęte wśród przychodów tego okresu, niezależnie od terminu ich zapłaty. Bazując jednak na zasadzie istotności, możliwym jest wprowadzenie do polityki rachunkowości jednostki zapisu upraszającego postępowanie w tym zakresie.

Zgodnie z zasadą memoriału w księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty. Z pytania wynika, że odsetki nie zostały jeszcze naliczone, ponieważ naliczone zostaną w dacie zapadalności lokaty, tj. w dniu jej zakończenia. Tym samym, bazując na treści umowy można stwierdzić, że nie zachodzi potrzeba naliczania odsetek memoriałowo. Jednak z opisu pytania Autor wnioskuje również, że jednostka nie przewiduje zerwania lokaty przed terminem, ze względu na utratę odsetek. Tym samym, stosując zasadę przewagi treści ekonomicznej nad formą, prawidłowo jest wykazać odsetki, które zostaną naliczone od lokaty, a dotyczą okresu, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe. Takie postępowanie służyć będzie realnemu zobrazowaniu osiągniętych (memoriałowo) w danym roku obrotowym przychodów.

Warto nadmienić, że niezależnie od powyższego, jednostki mogą stosować uproszczenia zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o rachunkowości, gdy ich przyjęcie nie wpływa istotnie ujemnie na obraz sytuacji majątkowej i finansowej jednostki prezentowany w sprawozdaniu finansowym. Wprowadzenie uproszczenia bazującego na zasadzie istotności odbywa się poprzez odpowiedni zapis w polityce rachunkowości jednostki. Możliwe jest więc ustalenie progu istotności, poniżej którego jednostka odstępuje od naliczania we własnym zakresie odsetek za dany okres, za który bank odsetek jeszcze nie naliczył.

Dopuszczalność zamiany umowy o pracę na umowę B2B

Podstawową przeszkodą jest aby zawarta umowa B2B nie stanowiła kalki umowy o pracę, bowiem wówczas będzie ona spełniała definicję stosunku pracy i tak też zostanie potraktowana przez np. ZUS. Proszę zatem zadbać o to, aby w podpisanej umowie B2B nie było cech charakterystycznych dla stosunku pracy, czyli np. podporządkowania pracownika pracodawcy, kierownictwa pracodawcy, itd., gdyż zgodnie z art. 22 § 1 Kodeksu pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca – do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Poza tym, nie istnieje generalny zakaz zmiany podstawy zatrudnienia z umowy o pracę na umowę B2B, o ile tylko zmiana ta nie została dokonana w celu obejścia przepisów prawa pracy. Mówiąc w największym skrócie: jeśli obie strony tego chcą, do tego dążą i są obiektywnie przekonane, że taka zmiana będzie dla nich lepszym rozwiązaniem, to mogą jej dokonać.

W przypadku założenia przez dyrektora ds. marketingu, którego dotyczy pytania, spółki kapitałowej (nawet jednoosobowej), zasadniczo nie będzie żadnych przeciwwskazań do zawarcia umowy o świadczenie usług marketingu pomiędzy Państwem a tą spółką kapitałową. Muszą Państwo pamiętać jedynie o tym, aby zawarta umowa miała elementy wskazujące, że jest to umowa zawarta pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami, którego zachowują swoją autonomię, a umawiają się jedynie na – z grubsza rzecz ujmując – określone działanie lub określony rezultat. Zatem zawarta umowa nie powinna nosić cech stosunku pracy.