Ujednolicenie tekstu regulaminu pracy nie wymaga konsultacji ze związkami zawodowymi

Regulamin pracy

Kodeks pracy stanowi, że regulamin pracy ustala pracodawca w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową (art. 104² Kodeksu pracy). W razie nieuzgodnienia treści ze związkami zawodowymi w ustalonym przez strony terminie lub w razie, gdy u danego pracodawcy nie działają związki zawodowe, regulamin ustala samodzielnie pracodawca. Ostatnim elementem jest publikacja regulaminu. Wchodzi on bowiem w życie po upływie 2 tygodni od dnia podania go do wiadomości pracowników, w sposób przyjęty u danego pracodawcy (art. 104³ § 1 Kodeksu pracy). Wspomniane przepisy nie określają odrębnej procedury na wprowadzenie zmian do regulaminu pracy. Mimo to przyjmuje się powszechnie, że zmiany do regulaminu muszą zostać do niego wprowadzone i ogłoszone dokładnie w taki sam sposób, jak regulamin (czyli według tych samych zasad).

Zmiana regulaminu pracy

Zazwyczaj zmiany do regulaminu są wprowadzane w formie aneksów do regulaminu. Dlatego też może zdarzyć się sytuacja, w której po kilku zmianach (wprowadzonych w kilku osobnych aneksach), konieczne jest ujednolicenie tekstu, aby nie trzeba było szukać aktualnych przepisów w kilku różnych dokumentach. Z tego względu wielu pracodawców decyduje się na wydanie tekstu jednolitego, który zawiera aktualne przepisy. W praktyce takie ujednolicenie regulaminu może przebiegać na dwa różne sposoby:

1) Przy okazji wprowadzania zmian w regulaminie pracy pracodawca wydaje tekst jednolity uwzględniający wszystkie zmiany, również tą ostatnią (wówczas konieczne jest uprzednie uzgodnienie tej zmiany ze związkami zawodowymi i podanie jej do wiadomości pracowników; ze związkami nie trzeba natomiast uzgadniać samego faktu ujednolicenia regulaminu), albo

2) Żadne zmiany nie są wprowadzane do regulaminu, a pracodawca wydaje tylko i wyłącznie tekst jednolity (uzgodnienia ze związkami zawodowymi nie są wówczas konieczne, ponieważ jest to czynność czysto techniczna i „nie tworzy” ona nowych przepisów zakładowych).

Przepisy prawa pracy nie określają w jaki sposób należy dokonywać ujednolicenia regulaminu pracy, ani jak nazwać taki dokument. Decyzję w tym zakresie podejmuje pracodawca z uwzględnieniem potrzeb danego zakładu pracy. Jak się jednak wydaje, taki ujednolicony dokument można nazwać np. „Regulamin pracy. Tekst jednolity. Stan na dzień…”. Pracodawca powinien go podpisać.

Prowadzenie zajęć muzycznych a obowiązek fiskalizacji sprzedaży

Usługi edukacyjne (PKWiU 85) mają dedykowane zwolnienie z kas rejestrujących na podstawie § 2 ust. 1 w zw. z poz. 34 załącznika do rozporządzenia w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (dalej: KasRejR). Zwolnienie z kas rejestrujących – bez dodatkowych warunków co do fakturowania i form zapłaty – obejmuje „Usługi w zakresie edukacji”.

Istotne jest to, że pewna grupa „Usług w zakresie edukacji” nie może korzystać ze zwolnienia. Są nimi:

1) usługi w zakresie pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (PKWiU 85.51.10.0),

2) usługi świadczone przez szkoły tańca i instruktorów tańca (PKWiU 85.52.11.0),

3) usługi świadczone przez szkoły nauki jazdy (PKWiU 85.53.11).

Z treści zapytania wynika, że zajęcia muzyczne to pozaszkolne formy edukacji artystycznej (PKD 85.52.Z), które powinny być ujęte na gruncie PKWiU jako 85.52.12.0 „Usługi świadczone przez szkoły muzyczne i nauczycieli muzyki”.

Jeśli zajęcia muzyczne nie są zajęciami tanecznymi, to możliwe powinno być korzystanie ze zwolnienia z kas rejestrujących dla „Usług w zakresie edukacji”. Nie ma przy tym wymogu co do fakturowania sprzedaży objętej zwolnieniem z obowiązku fiskalizacji.

Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora KIS, które wyrażone zostało w interpretacji indywidualnej z 17.12.2022 r. (0111-KDIB3-2.4012.672.2022.1.MN):

Warto zwrócić uwagę, że nawet gdyby w zajęciach był element nauki tańca, to możliwe do zastosowania byłoby bardziej ogólne zwolnienie z obowiązku stosowania kas rejestrujących zgodnie z § 2 ust. 1 w zw. z poz. 37 załącznika do KasRejR, które zwalniają z tego obowiązku jeśli:

1) usługodawca otrzymuje w całości zapłatę za usługę za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo–kredytowej (odpowiednio na swój rachunek bankowy lub na swój rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo–kredytowej, której jest członkiem), a jednocześnie:

2) z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie musi wynikać, jakiej konkretnie czynności ta zapłata dotyczy.

Należy dodać, że jako „ewidencja” uznawany jest nawet wyciąg z rachunku bankowego. Wtedy jednak istotne jest, aby przelewy były właściwie opisane.

Zaświadczenie o zdolności do pracy bez skierowania od pracodawcy – czy jest ważne?

Stosownie do postanowień art. 229 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom, na swój koszt, profilaktyczną opiekę lekarską na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30.5.1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 607 ze zm.).

Na tę opiekę składają się trzy rodzaje badań:

1) wstępne, dla osób przyjmowanych do pracy lub pracowników młodocianych przenoszonych na inne stanowiska pracy i innych pracowników przenoszonych na stanowiska pracy, na których występują czynniki szkodliwe dla zdrowia lub warunki uciążliwe;

2) okresowe, w terminie wyznaczonym przez lekarza medycyny pracy, oraz

3) kontrolne, w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą.

Zgodnie z art. 229 § 4 Kodeksu pracy, pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że badania kontrolne mają ścisły związek z dokumentem wystawionym przez lekarza, lekarza dentystę, starszego felczera lub felczera, potwierdzającym niezdolność pracownika do pracy zaświadczeniem lekarskim o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10.11.2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim (Dz.U. poz. 2013).

Z uwagi na to, że powyższe zaświadczenie może dotyczyć nie tylko choroby pracownika, ale również konieczności osobistego sprawowania przez pracownika opieki nad chorym członkiem rodziny (np. dzieckiem), należy wyjaśnić, że pracodawca, obliczając okres niezdolności pracownika do pracy, od którego zależy obowiązek skierowania go na badania kontrolne, powinien uwzględnić wyłącznie zwolnienia związane z chorobą danego pracownika.

W opisanym przypadku pracodawca jest zobowiązany skierować pracownika na badania kontrolne do placówki medycyny pracy, bowiem przedstawione zaświadczenie lekarskie nie stanowi dla pracodawcy wiążącego dokumentu. Niemniej jednak zaświadczenie to może być przydatne właśnie lekarzowi medycyny pracy, który na jego podstawie wyda stosowne orzeczenie.

Skutki podatkowe związane z zakupem łodzi

Od zakupu łodzi, która ma służyć wyłącznie działalności gospodarczej, podatnik może odliczyć 100% podatku naliczonego na zasadach ogólnych. Wykorzystanie łodzi do celów marketingowych ma również związek z działalnością prowadzonego przedsiębiorstwa. Tabor pływający może być nośnikiem reklamy marki własnej firmy, a tym samym służyć promocji produktów podatnika lub jego usług oraz zwiększeniu sprzedaży. Podatnikowi przysługuje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej zakup łodzi również z tego względu, co potwierdził Dyrektor KIS w piśmie z 19.7.2024 r. (0114-KDIP4-2.4012.283.2024.3.MŻA).

Zaznaczyć trzeba, że względem jednostek pływających nie ma zastosowania ograniczenie zawarte w art. 86a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), zgodnie z którym od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi prawo do odliczenia podatku wynosi 50% kwoty VAT. Limitowaniu do 75% nie będą również podlegały wydatki eksploatacyjne związane z używaniem łodzi do celów mieszanych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU) i art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOPrU).

Przez pojazdy samochodowe na potrzeby VATU oraz PDOFizU i PDOPrU rozumie się pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t. Tak wynika z art. 2 pkt 34 VATU, art. 5a pkt 19a PDOFizU oraz art. 4a pkt 9a PDOPrU.

Łodzie nie są pojazdami samochodowymi, w ogóle nie są pojazdami przeznaczonymi do poruszania się po drodze lub do tego przystosowanymi. Zasady poruszania się jednostek pływających po wodach normują przepisy żeglugowe. Przepisy ruchu drogowego nie mają zatem zastosowania względem jednostek pływających. Skutkiem tego ograniczenia w odliczaniu VAT oraz w zaliczaniu do kosztów, które odnoszą się do pojazdów samochodowych, nie będą mieć zastosowania dla łodzi motorowych.

Nabycie łodzi najpewniej będzie stanowić dla podatnika nabycie środka trwałego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 22a ust. 1 PDOFizU oraz art. 16a ust. 1 PDOPrU środki trwałe, to m.in. stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania maszyny, urządzenia i środki transportu, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub podobniej umowy.

Jeśli zatem powyższe warunki zostały spełnione, to podatnik musi uznać zakupioną jednostkę pływająca za swój środek trwały ujmowany w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Przypomnieć warto, że w sytuacji gdy wartość składnika majątku wpisującego się w definicję środka trwałego nie przekracza kwoty 10 000 zł, podatnik może nie wprowadzać tego składnika do ewidencji środków trwałych, a wydatki na jego nabycie zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do używania. Podatnik może również zakwalifikować składnik majątku do środków trwałych, ująć w ewidencji i amortyzować na zasadach ogólnych lub zamortyzować jednorazowo w miesiącu oddania do używania lub w miesiącu następnym.

Warto również zaznaczyć, że jeśli łódź będzie przez podatnika używana sezonowo, to podatnik może dokonywać odpisów amortyzacyjnych od jej wartości początkowej na zasadach określonych w art. 22h ust. 1 pkt 3 PDOFizU i art. 16h ust. 1 pkt 3 PDOPrU, tj. wyłącznie w okresach faktycznego wykorzystania łodzi w działalności (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 23.7.2024 r., 0114-KDIP3-2.4011.445.2024.4.MG).

NSA wydał kolejny wyrok w sprawie przetwarzania danych osobowych przez banki

W przedmiotowym orzeczeniu (III OSK 984/22, niepubl.), NSA rozstrzygnął ostatecznie spór między Prezesem UODO, a BIK. Według sądu drugiej instancji, jeśli konsument nie zawarł ostatecznie umowy z bankiem (a sama procedura kredytowa zakończyła się na etapie złożenia wniosku), bank i BIK nie mają prawa przetwarzać jego danych osobowych pozyskanych w celu oceny zdolności kredytowej i ryzyka kredytowego. Zdaniem Prezesa UODO, w sytuacji braku zawarcia umowy, nie ma podstaw prawnych do przetwarzania danych.

NSA zajął stanowisko odmienne niż sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że BIK działał w ramach podstaw przewidzianych w artykule 6 ust. 1 lit. c i f RODO, tj. na podstawie prawnego obowiązku ciążącego na administratorze i uzasadnionego interesu administratora. Według WSA, obowiązek prawny w tym wypadku stanowiły przepisy prawa bankowego dotyczące funkcjonowania BIK i wymiany informacji między bankami (art. 105 i 105a). Uzasadniony interes administratora został z kolei ulokowany w kwestiach związanych z dochodzeniem i ochroną przed roszczeniami.

NSA całkowicie nie zgodził się z tym stanowiskiem i przychylił się do opinii Prezesa UODO, stwierdzając, że dane osoby, która ostatecznie nie uzyskała kredytu, nie mogą być przetwarzane w celu opracowywania modeli scoringowych, tj. narzędzi służących analizie i opracowywaniu danych statystycznych. Nie jest to pierwsze orzeczenie NSA, w którym sąd zajął takie stanowisko. W lutym tego roku zapadł inny wyrok w podobnej sprawie (III OSK 6563/21, Legalis). W tamtym orzeczeniu sąd pochylił się bliżej nad kwestiami uzasadnionego interesu administratora, wskazując, że nie stanowi on – w tym wypadku – ważnej podstawy przetwarzania danych osobowych.

Źródło: https://uodo.gov.pl/pl/138/3721

Działalność nieewidencjonowana a obowiązek opłacania składek ZUS

Działalność nierejestrowana miała być z założenia rozwiązaniem dającym możliwość prowadzenia działalności zarobkowej w małym rozmiarze bez zbędnych formalność. Prawie się to udało (prawie, to jednak różnica). O ile bowiem od strony podatku dochodowego od osób fizycznych sprawa jest oczywista (przychody z działalności nierejestrowanej są zaliczane do innych źródeł, a podatnik rozlicza je sam na koniec roku), to w zakresie ZUS jest problem. Przepisy ubezpieczeniowe nie zawierają zapisów bezpośrednio odnoszących się do działalności nieewidencjonowanej.

Tym samym „oczywistym jest”, że działalność ta nie powinna generować obowiązku opłacania składek ZUS. Według stanowiska prawodawcy i do niedawna ZUS – stosuje się jednak w tym przypadku przepisy o zleceniu. To zaś oznacza, że nabywca usługi ma status płatnika i obowiązek rozliczania składek. Takie podejście do tematu oznacza nierówne traktowanie obywateli. Jeżeli bowiem w ramach działalności nierejestrowanej sprzedawane byłyby towary – czynność nie podlegałaby składkom ZUS. Jeżeli zaś sprzedawane są usługi – składki należałoby płacić na zasadach właściwych dla zlecenia, co może i można wyprowadzić z językowego brzemienia przepisów ubezpieczeniowych, ale sprzeczne jest z ideą omawianej działalności. To zaś oznacza konieczność zgłoszenia do ZUS i rozliczania składek przez usługobiorcę (nie tylko zdrowotnych, ale też społecznych).

Co ciekawe, w podręczniku dla szkół średnich (Lekcje z ZUS. Materiały dla ucznia., opracowanie merytoryczne: ZUS, 2024) na slajdzie 9 z lekcji 4 czytamy, że działalność nieewidencjonowana nie podlega ZUS, co jest niezgodne z dotychczasowym podejściem tej instytucji. Również na stronie ZUS można znaleźć zapisy mówiące, że działalność nieewidencjonowana nie podlega składkom, podczas gdy na stronie rządowej wciąż znajduje się zapis mówiący, że przy sprzedaży towarów składek się nie płaci, ale przy sprzedaży usług już tak.

W efekcie zakładając, że działalność nieewidencjonowana nie podlega składkom (zgodne z obecną nieśmiałą publicystyką ZUS), świadczenie usług na rzecz obecnego (lub byłego) pracodawcy jest bez znaczenia.

Wspólne opodatkowanie małżonków prowadzących działalność gospodarczą a zaliczki na podatek dochodowy

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o PIT małżonkowie podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej przez cały rok albo od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego – w przypadku, gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego – mogą być (z wyjątkami), na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów, po uprzednim odliczeniu kwot pomniejszających dochód. W takim przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje również przepis, zgodnie z którym jeśli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody wspólnie z małżonkiem, wówczas zaliczki za wszystkie miesiące są pobierane według stawki 12%. Przepis ten dotyczy osób uzyskujących od zakładów pracy przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Podobnych przepisów nie ma w odniesieniu do przychodów z jednoosobowej działalności gospodarczej. Oznacza to, że choć wspólne rozliczenie małżonków jest jak najbardziej dopuszczalne, to ustawodawca nie przewidział możliwości obniżenia podatku już na etapie wpłacanych zaliczek. Zatem dopiero w rocznym zeznaniu podatnik będzie mógł obniżyć podatek do zapłaty.

Minimalny wymagany okres zatrudnienia cudzoziemca w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji

Z opisanego przez Państwa stanu faktycznego wynika, że planują Państwo zatrudnienie cudzoziemców w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Na podstawie art. 127 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji udziela się, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji i spełnione są łącznie warunki przewidziane w tymże art. 127 ustawy o cudzoziemcach. Jednym z wymogów jest, aby cudzoziemiec zawarł na minimalny określony czas umowę o pracę, umowę o pracę nakładczą, umowę cywilnoprawną lub pozostawał w stosunku służbowym. I o ile do 31.5.2025 r. ten minimalny określony czas wynosił 1 rok, o tyle od 1.6.2025 r. ten minimalny określony czas wynosi 6 miesięcy. Dlatego też w obecnym stanie prawnym, tj. od dnia 1.6.2025 r., jest możliwe udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji w przypadku zatrudnienia cudzoziemca na okres krótszy niż 1 rok pod warunkiem, że okres ten wynosi przynajmniej 6 miesięcy.

Wydatki na zakup roweru stacjonarnego a koszty uzyskania przychodów

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wyłączonych. W przedmiotowej sytuacji nie ma stosownego wyłączenia, a tym samym wystarczy powiązanie z działalnością gospodarczą

Wydatek zaliczony do kosztów uzyskania musi mieć charakter celowy w tym znaczeniu, że musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów, ale nie musi przyczyniać się do ich uzyskania. Może być także związany z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów.

Rower stacjonarny to sprzęt sportowy. Co do zasady nie jest on związany z uzyskiwaniem przychodów, zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła (chyba, że przedsiębiorca np. prowadzi siłownię). Niestety przedmiot działalności gospodarczej nie został ujawniony w pytaniu, więc nie wiadomo, czy zakup ma związek z wykonywaną działalnością.

Jeżeli związek taki nie występuje – brak jest możliwości zaliczenia kosztów zakupu do kosztów uzyskania przychodów. Mimo tego, że wykonywanie działalności gospodarczej w pozycji siedzącej i wpatrywanie się przez wiele godzin w ekran monitora nie jest dobre dla organizmu, wydatek na rower stacjonarny nie powinien znaleźć się w kosztach uzyskania przychodów. Wydatek taki ma bowiem charakter prywatny i jest związany ze zdrowiem przedsiębiorcy, a nie z jego działalnością gospodarczą.

Oczywiście w obowiązujących przepisach nie ma wyraźnego zakazu, wobec czego przedsiębiorca, który zaliczy wydatek do kosztów uzyskania przychodów, może próbować się bronić, ale w przypadku braku związku z przedmiotem działalności nadzieje na wygraną są nikłe.

Pozyskiwanie środków z Krajowego Funduszu Szkoleniowego od 1 czerwca 2025 roku

Ze środków Krajowego Funduszu Szkoleniowego (KFS) mogą korzystać podmioty, które w okresie co najmniej 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie takich środków opłacały składki na Fundusz Pracy lub są zwolnione z ich opłacania z mocy prawa. Natomiast nie mogą z nich korzystać m.in. podmioty, które posiadają zaległości podatkowe lub zaległości z tytułu innych należności publicznoprawnych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, FP i FGŚP, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Emerytur Pomostowych oraz wpłat na PFRON lub pozostają pod zarządem komisarycznym, lub znajdują się w toku likwidacji, albo postępowania upadłościowego, lub naruszyły w sposób rażący jakąkolwiek umowę o przyznanie środków KFS, zawartą ze starostą rozpatrującym wniosek o przyznanie środków w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia tego wniosku.

Ze środków KFS mogą być finansowane koszty związane z kształceniem ustawicznym nie tylko pracowników, ale i pracodawców, osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą oraz osób świadczących usługi na podstawie umów cywilnoprawnych. Ze środków tych mogą być finansowane koszty obejmujące należności dla instytucji:

Ze środków KFS mogą być finansowane również należności z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków w związku z podjętym kształceniem, ponoszone przez podmiot wnioskujący o udzielenie pomocy na kształcenie ustawiczne lub instytucję realizującą to kształcenie.

Środki KFS nie mogą natomiast zostać przeznaczone na opłacenie kosztów kształcenia ustawicznego, które:

Na wniosek podmiotu ubiegającego się o pomoc, starosta może przyznać na podstawie umowy środki KFS na finansowanie kosztów w wysokości:

Ponadto wysokość środków KFS dla jednego wnioskodawcy w roku kalendarzowym nie może przekroczyć kwoty:

Decyduje liczba zatrudnianych pracowników w dniu złożenia wniosku o środki KFS w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Podmiot ubiegający się o pomoc składa wniosek w postaci elektronicznej za pośrednictwem indywidualnego konta, do powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na jego siedzibę albo adres prowadzenia działalności. Płatność ze środków KFS jest dokonywana przelewem na rachunek płatniczy podmiotu, który zawarł umowę o przyznanie środków KFS, w terminie określonym w umowie.