Opodatkowanie wynajmu busa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
Wynajem busa opodatkowany jest według skali podatkowej (8,5%/12,5%).
Przychody z wynajmu samochodów osobowych i furgonetek bez kierowcy (PKWiU 77.11.10.0) zostały wskazane w art. 12 ust.1 pkt 4 lit. f ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: RyczałtU). Pojazdy w rodzaju busa do 9 osób (plus kierowca) podatkowo zaliczane są jednak do samochodów ciężarowych (innych niż osobowe, w których jest 9 miejsc, ale łącznie z kierowcą – art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Również najem tych pojazdów, jako najem pozostałych pojazdów samochodowych (z wyłączeniem motocykli) bez kierowcy (PKWiU 77.12.1), został wskazany w art. 12 ust.1 pkt 4 lit. f RyczałtU jako opodatkowany według skali podatkowej. Niezależnie więc od liczby pasażerów wynajem opodatkowany będzie według skali podatkowej (8,5%/12,5%) przy progu 100 000 zł.
Nie ma także przeszkód, by taką działalność opodatkować liniowo, według stawki określonej w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Należy zauważyć, że tego rodzaju najem może być także opodatkowany ryczałtem według skali, bez prowadzenia działalności gospodarczej (art. 12 ust.1 pkt 4 lit. a RyczałtU), jako przychód ze źródła najem. Obecnie przyjmuje się, że to podatnik decyduje, czy wykonuje najem w ramach działalności gospodarczej, czy prywatnie. Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze są zaliczane bez ograniczeń do przychodów z najmu prywatnego, chyba że podatnik zdecyduje się wprowadzić samochód do majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej (uchwała NSA z 24.5.2021 r., II FPS 1/21, Legalis).
Sprzedaż z wykorzystaniem punktów a powstanie obowiązku podatkowego na gruncie VAT
Jeśli za punkty można nabyć towary i usługi opodatkowane różnymi stawkami VAT, to będziemy mieli do czynienia z bonem różnego przeznaczenia. Jeśli można je wymienić na towary i usługi opodatkowane jedną stawką VAT, to będziemy mieli do czynienia z bonem jednego przeznaczenia.
Jeśli punkty są bonem:
1) jednego przeznaczenia – opodatkowanie następuje w momencie „zakupu” punktów,
2) różnego przeznaczenia – opodatkowanie następuje w momencie „wykorzystania” punktów.
Zdaniem Autora punkty, o których mowa, to tzw. bony (vouchery). Zgodnie bowiem ze stosowną definicją bon to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu.
Taki właśnie charakter mają te punkty. Są one przyjmowane jako wynagrodzenie za towary lub usługi od określonych dostawców (usługodawców).
Sposób opodatkowania tego zdarzenia jest uzależniony od tego, czy te punkty są bonem jednego przeznaczenia, czy bonem różnego przeznaczenia.
Bon jednego przeznaczenia to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu. Bon różnego przeznaczenia to bon inny niż bon jednego przeznaczenia.
W praktyce sprowadza się to do tego, że jeśli za punkty można nabyć towary i usługi opodatkowane różnymi stawkami VAT, to będziemy mieli do czynienia z bonem różnego przeznaczenia. Jeśli można je wymienić na towary i usługi opodatkowane jedną stawką VAT, to będziemy mieli do czynienia z bonem jednego przeznaczenia.
Obliczanie 31 dni do badań kontrolnych przy przerwie weekendowej
Badania kontrolne wynikają z absencji łącznie przez 36 dni, a więc z przerwą weekendową.
Zgodnie z art. 229 § 2 Kodeksu pracy, pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Sumuje się okres niezdolności do pracy, który wystąpił bez przerw. Przerwę należy przy tym rozumieć jako okres, gdy pracownik odzyskał zdolność do pracy. Zatem, w sytuacji gdy zwolnienie lekarskie nie obejmuje weekendów, okres weekendu wlicza się do 31 dni, od których zależy obowiązek wykonania badań kontrolnych. Trudno bowiem uznać, że pracownik odzyskał w weekend zdolność do pracy.
Główny Inspektorat Pracy w stanowisku z 6.3.2024 r. uznał, że okres 31 dni liczy się poprzez zsumowanie wszystkich następujących bezpośrednio po sobie okresów niezdolności do pracy spowodowanych chorobą pracownika, a więc chodzi tu wyłącznie o zwolnienia lekarskie związane z chorobą jego samego. Nie dotyczy to zaś ewentualnie występujących w międzyczasie okresów przebywania pracownika na zwolnieniu lekarskim w związku z koniecznością osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny (np. dzieckiem). Nie ma znaczenia, czy poszczególne okresy dotyczą tego samego, czy innego rodzaju choroby pracownika. Zatem przykładowo do łącznego czasu niezdolności do pracy powinniśmy zliczać następujące po sobie bezpośrednio: zwolnienie lekarskie od lekarza rodzinnego (np. wystawione w związku z infekcją układu oddechowego), jak też zwolnienie lekarskie od lekarza ortopedy (np. w związku ze schorzeniem narządu ruchu).
Limit przychodów uprawniający do opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego
Biorąc pod uwagę wysokość przychodów, w 2025 r. podatnik może stosować ryczałt od przychodów ewidencjonowanych zarówno do działalności wykonywanej samodzielnie, jak i w ramach spółki cywilnej. Badając prawo do stosowania ryczałtu w 2026 r., podatnik odrębnie powinien sprawdzić możliwość zastosowania tej formy opodatkowania do działalności wykonywanej samodzielnie, biorąc pod uwagę przychody z takiej działalności w 2025 r., i oddzielnie do spółki cywilnej. W drugim przypadku ważna będzie wysokość przychodów uzyskanych w 2025 r. w ramach spółki cywilnej, ale łącznie przez jej wspólników.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przekroczenie w trakcie roku progu przychodowego wyznaczanego równowartością 2 000 000 euro nie pozbawia podatnika prawa do stosowania opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w danym roku, a dopiero od roku następnego. To oznacza, że w analizowanej sytuacji – biorąc pod uwagę wysokość przychodów – w 2025 r. podatnik może stosować ryczałt od przychodów ewidencjonowanych tak do działalności wykonywanej samodzielnie, jak i w ramach spółki cywilnej (w zasadzie – wobec dokonanego wyboru – do działalności samodzielnej podatnik musi stosować tę formę do końca 2025 r., tak samo będzie po wyborze tej formy opodatkowania dla działalności w formie spółki cywilnej).
Badając, czy w 2026 r. podatnik będzie mógł stosować ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i w jakim zakresie, podatnik powinien uwzględnić przychody z 2025 r.
Wyjaśnić należy, że podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności gospodarczej, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy:
1) uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej równowartości kwoty 2 000 000 euro, lub
2) uzyskali przychody wyłącznie z działalności prowadzonej w formie spółki, a suma przychodów wspólników spółki z tej działalności nie przekroczyła równowartości kwoty 2 000 000 euro.
Jak zatem widać, analiza jest odrębna, przy czym przy działalności prowadzonej w formie spółki ważna jest suma przychodów wszystkich wspólników – nie można zatem mówić o bezpośredniej multiplikacji limitu przychodowego.
Wskazać jednocześnie należy, że jeżeli podatnik w roku poprzedzającym rok podatkowy prowadził działalność samodzielnie, a także w formie spółki, opłaca on w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych:
1) odrębnie z działalności wykonywanej samodzielnie i odrębnie z działalności wykonywanej w formie spółki, gdy spełnia warunki odnoszące się do wysokości przychodu dla obu form działalności, albo
2) z działalności wykonywanej samodzielnie, gdy spełnia warunek określony dla takiej działalności, a z działalności wykonywanej w formie spółki – gdy spełnia warunek określony odrębnie dla działalności w ramach spółki.
Tak więc rozpoczęcie działalności w formie spółki cywilnej w trakcie 2025 r. nie wpływa na możliwość opodatkowania ryczałtem ewidencjonowanym działalności wykonywanej samodzielnie w trakcie tego roku.
Funkcja ksiąg pomocniczych w systemie „FK”
Księgi pomocnicze mogą być prowadzone w odrębnych modułach i dane z nich odpowiednio importowane do systemu księgi głównej. W przypadku wynagrodzeń takie rozwiązanie jest podyktowane m.in. zasadą poufności wynagrodzeń.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o rachunkowości: „Konta ksiąg pomocniczych prowadzi się w szczególności dla:
1) środków trwałych, w tym także środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywanych od nich odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych;
2) rozrachunków z kontrahentami;
3) rozrachunków z pracownikami, a w szczególności jako imienną ewidencję wynagrodzeń pracowników zapewniającą uzyskanie informacji, z całego okresu zatrudnienia;
4) operacji sprzedaży (kolejno numerowane własne faktury i inne dowody, ze szczegółowością niezbędną do celów podatkowych);
5) operacji zakupu (obce faktury i inne dowody, ze szczegółowością niezbędną do wyceny składników aktywów i do celów podatkowych);
6) kosztów i istotnych dla jednostki składników aktywów;
7) operacji gotówkowych w przypadku prowadzenia kasy”.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o rachunkowości: „Konta ksiąg pomocniczych zawierają zapisy będące uszczegółowieniem i uzupełnieniem zapisów kont księgi głównej. Prowadzi się je w ujęciu systematycznym jako wyodrębniony system ksiąg, kartotek (zbiorów kont), komputerowych zbiorów danych, uzgodniony z saldami i zapisami na kontach księgi głównej”.
Nie ma przeszkód, aby funkcję ksiąg pomocniczych pełnił odrębny moduł lub program księgowy. Wówczas należy zapewnić odpowiednie przekazywanie danych do systemu FK. Dane te mogą być przekazywane w sposób zintegrowany. W tym wypadku w polityce rachunkowości należy wskazać, iż dane z programu kadrowego będą przekazywane albo na konto syntetyczne albo odpowiednio konto analityczne dotyczące rozrachunków z tytułu wynagrodzeń. Nie jest wymagane, aby tego typu dane były ujmowane w JPK w podziale na osoby. Zatem – w celu uniknięcia wątpliwości – należy opisać, iż dane dotyczące płac są prowadzone w odrębnym module, natomiast w księgach rachunkowych są ujmowane jedynie w formie zagregowanej.
Termin składania deklaracji ZUS za pracowników zatrudnionych w jednoosobowej spółce z o.o.
W opisanym przypadku spółka z o.o. powinna złożyć deklaracje ZUS i opłacić składki za pracowników do 15. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni.
Obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych oraz opłacenia składek na konta ZUS w przypadku zatrudniania pracowników należy wykonać nie później niż do:
1) 15. dnia następnego miesiąca – dla płatników posiadających osobowość prawną, do których należą m.in. spółki akcyjne, spółki z o.o., spółdzielnie, stowarzyszenia i fundacje,
2) 20. dnia następnego miesiąca – dla pozostałych płatników składek, czyli przedsiębiorców opłacających wyłącznie składki za siebie, przedsiębiorców i innych podmiotów nieposiadających osobowości prawnej zatrudniających ubezpieczonych, w tym spółek osobowych (spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa, komandytowo-akcyjna – wspólnicy opłacają składki za siebie i pracowników), wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. oraz prostej spółki akcyjnej.
Pracownik zatrudniony na podstawie stosunku pracy podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu, wypadkowemu oraz zdrowotnemu. Pracownicy objęci ubezpieczeniami społecznymi mają zapewnioną równość praw i gwarancję wypłaty świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zasada równego traktowania dotyczy objęcia systemem ubezpieczeń społecznych, obowiązku opłacania składek oraz wypłaty świadczeń pieniężnych.
Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne jest pracodawca, który ma obowiązek zgłosić pracownika do ubezpieczeń na piśmie w terminie 7 dni od daty powstania obowiązku ubezpieczeń, czyli od dnia nawiązania stosunku pracy. Zgłoszenie pracownika do ZUS odbywa się na formularzu ZUS ZUA i obejmuje:
- ubezpieczenia społeczne (emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe),
- ubezpieczenie zdrowotne,
- Fundusz Pracy,
- Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Ponadto pracodawca jest zobowiązany do ewidencjonowania i rozliczania wynagrodzeń, naliczania i odprowadzania podatku dochodowego od osób fizycznych. Dotyczy to zarówno pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, jak i tych wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia.
Płatnik składek składa do ZUS imienne raporty miesięczne oraz deklarację rozliczeniową ZUS DRA za każdy miesiąc, a składki za ten miesiąc musi opłacić do 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu rozliczeniowym.
Prawo do odprawy z tytułu zwolnień grupowych dla osoby zatrudnionej na okres próbny
Jeżeli umowa o pracę na okres próbny zostaje wypowiedziana z przyczyn niedotyczących pracownika lub rozwiązana z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron z tych przyczyn, to pracownikowi również przysługuje odprawa.
Przepisy ustawy o zwolnieniach grupowych stosuje się w przypadku, gdy pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników rozwiązuje stosunki pracy z przyczyn niedotyczących pracowników — zarówno w drodze wypowiedzenia, jak i na mocy porozumienia stron — jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej:
- 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,
- 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, ale mniej niż 300 pracowników,
- 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 pracowników.
Taka sytuacja jest określana jako tzw. zwolnienie grupowe. Do wskazanej liczby zwolnionych pracowników wlicza się również osoby, z którymi stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron z inicjatywy pracodawcy, pod warunkiem że dotyczy to co najmniej 5 pracowników.
W związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach zwolnienia grupowego, pracownikowi przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
- miesięcznego wynagrodzenia — jeśli był zatrudniony krócej niż 2 lata,
- 2-miesięcznego wynagrodzenia — jeśli był zatrudniony od 2 do 8 lat,
- 3-miesięcznego wynagrodzenia — jeśli był zatrudniony ponad 8 lat.
Przepisy dotyczące odprawy stosuje się również odpowiednio w przypadku tzw. zwolnień indywidualnych — czyli sytuacji, w której pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników rozwiązuje stosunek pracy z przyczyn niedotyczących pracownika (wypowiedzenie lub rozwiązanie na mocy porozumienia stron), a skala zwolnień w ciągu 30 dni jest mniejsza niż wymagana dla uznania ich za grupowe.
Zgodnie z Kodeksem pracy, umowa o pracę rozwiązuje się:
- na mocy porozumienia stron,
- przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia,
- przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia,
- z upływem czasu, na który została zawarta.
Umowa o pracę na okres próbny rozwiązuje się z upływem okresu próbnego, ale może zostać wcześniej wypowiedziana lub rozwiązana na mocy porozumienia stron.
Do 31 lipca 2025 roku pracodawcy będą musieli przekazać informację o poziomie partycypacji w PPE
Obowiązek raportowania poziomu partycypacji w prowadzonych PPE
Obowiązek raportowania przez pracodawców poziomu partycypacji w prowadzonych PPE pojawił się 3 lata temu. Obowiązek poinformowania PFR o poziomie partycypacji w PPE, oznacza przekazywanie do PFR dwa razy w roku informacji o poziomie partycypacji w PPE – do 31 lipca i 31 stycznia, według stanu odpowiednio na 1 lipca i 1 stycznia. Poziom partycypacji jest ważny przede wszystkim dla pracodawców korzystających ze zwolnienia z obowiązku tworzenia PPK.
Pracodawcy, którzy prowadzą PPE, przekazują Polskiemu Funduszowi Rozwoju (PFR) oświadczenia o liczbie uczestników programu oraz liczbie pracowników zatrudnionych u pracodawcy według stanu na 1 stycznia i według stanu na 1 lipca w danym roku kalendarzowym, czyli poziomu partycypacji w PPE. Podobnie jak to miało miejsce w lipcu 2024 r. oraz w styczniu 2025 r. Tym razem czeka nas lipcowa weryfikacja. Pracodawcy będą musieli przekazać wskazane dane do PFR do 31.7.2025 r.
W tym celu został stworzony specjalny formularz, w którym pracodawcy mogą w sposób elektroniczny przekazać dane. PFR powinien przekazać w postaci elektronicznej (podobnie jak w poprzednich weryfikacjach) link do strony, na której pracodawcy prowadzący PPE po uwierzytelnieniu będą przekazywać informacje o poziomie partycypacji.
Oświadczenie pracodawcy
Oświadczenie pracodawcy będzie musiało zostać przekazane w postaci papierowej albo elektronicznej do 31.7.2025 r. według stanu na 1.7.2025 r. Kolejna taka weryfikacja i raportowanie będzie miało miejsce w styczniu 2026 r.
Oświadczenie dotyczące poziomu partycypacji w PPE pracodawcy mogą przekazywać, zgodnie z informacją PFR na dwa sposoby:
- pierwsza możliwość – elektronicznie, za pomocą specjalnego formularza na stronie: https://ppe.pfr.pl; złożenie wymaganego ustawą oświadczenia jest możliwe po zalogowaniu się za pomocą numeru NIP i kodu TOKEN, który jest nadawany indywidualnie dla każdego pracodawcy prowadzącego PPE;
- druga możliwość – przesłanie oświadczenia bezpośrednio do PFR na specjalny uruchomiony w tym celu adres mailowy oswiadczenie-ppe@pfr.pl lub pocztą tradycyjną w wersji papierowej.
Oświadczenie pracodawcy powinno zawierać następujące dane:
- numer NIP
- nazwa pracodawcy
- numer REGON
- liczba pracowników zatrudnionych u pracodawcy
- liczba uczestników PPE zatrudnionych u pracodawcy
Oświadczenie można przekazać na adres korespondencyjny PFR S.A., lub na adres: oswiadczenie-ppe@pfr.pl. Przekazując dane e-mail należy dokument podpisać kwalifikowanym podpisem elektronicznym.
PPE a obowiązki PPK
Wskazane dane są niezbędne do zweryfikowania czy poziom partycypacji w PPE uprawnia pracodawca do korzystania ze zwolnienia z obowiązku tworzenia PPK. PFR sprawdzi czy pracodawcy prowadzący PPE i nie posiadający PPK spełniają ustawowe przesłanki uprawniające ich do niewdrażania PPK – wśród tych przesłanek jest m.in. zapewnienie partycypacji w PPE na poziomie co najmniej 25% (art. 133 ust. 1 i ust. 2 pkt PPKU).
Aktywa PPK przekroczyły 38 mld zł
W Pracowniczych Planach Kapitałowych, według najnowszych danych na 31.5.2025 r., uczestniczy 3,86 mln osób, na łącznie 4,70 mln aktywnych rachunkach PPK. To oznacza, że część osób uczestniczących w PPK posiada więcej niż jeden rachunek PPK. Wartość aktywów PPK na koniec maja 2025 r. wynosiła 37,35 mld zł, a na koniec czerwca przekroczyła 38 mld zł. Ponad 330 tys. pracodawców utworzyło PPK. Częściej uczestnikami PPK są mężczyźni, których jest w programie 1,69 mln, a 1,66 mln uczestników PPK stanowią kobiety. Nie ma danych co do płci wśród 0,51 mln osób uczestniczących w PPK. Średnia wieku uczestników PPK wynosi 40 lat, a największą grupę stanowią osoby w wieku 30–54 lata, to łącznie 2,74 mln osób. Największa partycypacja w ramach PPK jest w województwie mazowieckim, dolnośląskim oraz wielkopolskim, a najniższa w województwie świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim i lubuskim. Grupa stanowiąca 94,06 % oszczędzających w PPK to Polacy (3,63 mln osób), wśród osób innej narodowości dominuje narodowość́ ukraińska (143,09 tys. osób), na drugim miejscu są osoby narodowości białoruskiej (17,16 tys.) a na trzecim osoby o narodowości indyjskiej (5,18 tys.).
Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a VAT
Nie można dokonać refakturowania opłaty jako takiej. Jeśli podatnik chce przerzucać kwoty opłat na najemców lokali, to należałoby koszty powyższe potraktować jako element kalkulacyjny czynszu (wynagrodzenia za kompleksową usługę najmu) i opodatkować je (łącznie z kosztem) według stawki właściwej.
Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny. Do opłaty tej stosuje się przepisy ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi dochód gminy.
Gmina, pobierając tę opłatę, działa jak organ podatkowy. Pobierając przedmiotowe opłaty, gmina (jej organ wykonawczy) działa jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Nie jest więc ona w tym zakresie podatnikiem VAT. Opłaty przez nią pobierane nie stanowią zatem przedmiotu opodatkowania VAT. Nie stanowią obrotu.
Dotyczy to jednak tylko i wyłącznie opłat pobieranych przez gminę. Gmina pobiera je od właścicieli nieruchomości. Powyższe oznacza, że do wniesienia opłaty zobowiązany jest właściciel nieruchomości, na której wytwarzane są odpady, a nie najemcy (wytwórcy odpadów). Nie jest więc tak, że do ponoszenia opłaty (na rzecz gminy) są zobowiązani najemcy. Dla nich nie jest to zatem oplata, tylko równowartość opłaty na nich przenoszona (jako element kosztowy).
Nie mamy tutaj do czynienia z refakturowaniem usług. Nie dochodzi bowiem do nabycia przez podatnika usługi, którą potem refakturuje. Wnoszona opłata nie jest wynagrodzeniem za nabycie usługi, tylko opłatą publicznoprawną wnoszoną na rzecz związku publicznoprawnego.
Zgodnie z art. 29a ustawy o VAT jeśli podatnik przy wykonywaniu czynności na rzecz swojego kontrahenta ponosi pewne koszty usług świadczonych bezpośrednio na rzecz kontrahenta, a następnie tymi kosztami obciąża kontrahenta, to wówczas koszty te nie wchodzą do podstawy opodatkowania, jednak pod warunkiem ich wyodrębnienia i oddzielnego ewidencjonowania. To również nie jest ten przypadek. Podatnik (właściciel) uiszcza opłaty za gospodarowanie odpadami w swoim imieniu. Nie są to opłaty ponoszone w imieniu najemców.
W związku z tym Autor uważa, że nie można dokonać refakturowania opłaty jako takiej. Jeśli podatnik chce przerzucać kwoty opłat na najemców lokali, to należałoby koszty powyższe potraktować jako element kalkulacyjny czynszu (wynagrodzenia za kompleksową usługę najmu) i opodatkować je (łącznie z kosztem) według stawki właściwej – zapewne 23% VAT (choć może być również „zw”, jeśli są to lokale mieszkalne).
Obowiązek posiadania polityki rachunkowości
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o rachunkowości posiadanie polityki rachunkowości jest obowiązkowe.
Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o rachunkowości wskazuje, iż jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez nią zasady (politykę) rachunkowości, a w szczególności dotyczące:
1) określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych,
2) metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego,
3) sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej:
a) zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami księgi głównej,
b) wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na informatycznych nośnikach danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych,
c) opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera – opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego eksploatacji,
4) systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów.
Dokumentacja ta jest w ustalana w formie pisemnej przez kierownika jednostki i to on – zgodnie art. 10 ust. 2 Rachunku – jest odpowiedzialny też za jej aktualizację.
Należy zauważyć, iż polityka rachunkowości ma znaczenie nie tylko dla rachunkowości. Zgodnie z przepisami prawa podatkowego księgi rachunkowe prowadzi się zgodnie z odrębnymi przepisami. Zatem, jeśli są wątpliwości dotyczące ksiąg, które nie są uregulowane bezpośrednio w przepisach podatkowych, wówczas należy zobaczyć, co jednostka ma określone w polityce rachunkowości. To nabierać będzie szczególnego znaczenia w kontekście JPK KR CIT.
