Możliwość zmiany adresu wspólnika w KRS

Ponieważ adres wspólnika nie jest widoczny w KRS, to nie można go również zmienić.

Autor zakłada jednak, że w umowie spółki istnieje standardowe rozwiązanie sprowadzające się do tego, że to wspólnicy powołują zarząd spółki, a w takim przypadku powinno się przy zmianie adresów złożyć do KRS nową listę adresów osób uprawnionych do powołania zarządu.

Zgodnie bowiem z art. 19a ust. 5d ustawy o KRS do zgłoszenia spółki kapitałowej do Rejestru należy dołączyć listę obejmującą nazwisko i imię oraz adres do doręczeń albo firmę lub nazwę i siedzibę członków organów lub osób uprawnionych do powołania zarządu. W przypadku, gdy wspólnikiem jest osoba prawna, należy podać imiona i nazwiska oraz adresy do doręczeń członków organu uprawnionego do reprezentowania tej osoby prawnej. Każdorazową zmianę tych osób oraz danych tych osób należy zgłosić sądowi rejestrowemu, przedkładając nową listę.

Listę należy złożyć za pośrednictwem systemu PRS (Portal Rejestrów Sądowych) wykorzystując do tego zakładkę „pisma”, a nie zakładkę „wniosek”.

Honorarium autorskie wykładowcy a wynagrodzenie minimalne 

Zgodnie z art. 10 § 2 ustawy Kodeks pracy (dalej: KP) państwo określa minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę. Kwestie dotyczące minimalnego wynagrodzenia i zasad jego ustalania reguluje ustawa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

Na podstawie tej ustawy, wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy nie może być niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia. Jest to najmniejsze wynagrodzenie, jakie pracownik musi otrzymać niezależnie od kwalifikacji, systemu wynagradzania, rodzaju umowy o pracę czy warunków pracy.

Do obliczenia wysokości wynagrodzenia pracownika przyjmuje się składniki wynagrodzenia i inne świadczenia wynikające ze stosunku pracy, które – zgodnie z zasadami statystyki zatrudnienia i wynagrodzeń opracowanymi przez GUS – zaliczane są do wynagrodzeń osobowych.

Jednak przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia pracownika nie uwzględnia się:

1) nagrody jubileuszowej,

2) odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy,

3) wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych,

4) dodatku do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej,

5) dodatku za staż pracy,

6) dodatku za szczególne warunki pracy.

Z objaśnień GUS wynika, że wynagrodzenia obejmują wypłaty pieniężne, wypłacane pracownikom lub innym osobom fizycznym, stanowiące wydatki ponoszone przez pracodawców na opłacenie wykonywanej pracy (z wyjątkami, o których mowa w rozdziale VIII), niezależnie od źródeł ich finansowania (ze środków własnych lub refundowanych) oraz bez względu na podstawę stosunku pracy bądź innego stosunku prawnego lub czynności prawnej, na podstawie których jest świadczona praca lub pełniona służba.

Wynagrodzeniami osobowymi są wynagrodzenia i inne świadczenia z tytułu pracy, wypłacane lub wydawane w naturze (odpowiednio przeliczone) pracownikom – należne z tytułu stosunku pracy lub stosunku służbowego.

Wynagrodzenia osobowe obejmują w szczególności m.in.:

1) wynagrodzenia zasadnicze w formie czasowej, akordowej, prowizyjnej i innej,

2) dodatki za staż pracy (ten jest wyłączony) oraz inne dodatki (dodatkowe wynagrodzenia) za szczególne właściwości pracy, szczególne kwalifikacje lub warunki pracy,

3) premie i nagrody regulaminowe i uznaniowe,

4) wynagrodzenia dodatkowe za prace wykonywane w ramach obowiązującego wymiaru czasu pracy, lecz niewynikające z zakresu czynności,

5) wyrównanie do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę,

Do wynagrodzeń osobowych nie zalicza się wynagrodzeń z tytułu rozporządzania przez pracowników prawami autorskimi do utworów stworzonych w ramach stosunku pracy.

Honoraria (wynagrodzenia z tytułu korzystania lub rozporządzania prawami autorskimi lub pokrewnymi) obejmują w szczególności:

1) wynagrodzenie przekazywane autorowi lub artyście wykonawcy z tytułu korzystania z utworu lub artystycznego wykonywania przez podmioty wypłacające wynagrodzenie, jeżeli utwór lub artystyczne wykonanie zostały stworzone przez pracowników na podstawie umowy o pracę lub przez osoby fizyczne na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło,

2) wynagrodzenia (tantiemy) wypłacane twórcom lub artystom wykonawcom przez organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

3) wynagrodzenia za opracowania naukowe i badawczo-rozwojowe wykonywane przez pracowników jednostek naukowych i jednostek badawczo-rozwojowych, stanowiące wykładnik działalności twórczej.

Zatem, honoraria nie należą do kategorii wynagrodzeń osobowych, a tym samym nie wliczają do wynagrodzenia porównywalnego z minimalnym.

Możliwość odmowy wyrażenia zgody na przetwarzanie wizerunku przez pracownika

Podstawą legalnego przetwarzania wizerunku w opisanym celu jest zgoda. Zgodnie z definicją zawartą w RODO, zgoda musi być dobrowolna, konkretna, świadoma i jednoznaczna.

Kluczowe znaczenie ma tutaj warunek dobrowolności. Oznacza on, że osoba, której dane dotyczą, musi mieć rzeczywistą i swobodną możliwość wyboru. Odmowa udzielenia zgody lub jej późniejsze wycofanie nie może wiązać się z żadnymi negatywnymi konsekwencjami dla tej osoby.

W relacji pracodawca–pracownik występuje nierównowaga sił, dlatego tak duży nacisk kładzie się na to, aby zgoda była faktycznie dobrowolna. Jeśli pracodawca wyciągałby negatywne konsekwencje (np. upomnienie, naganę, a w skrajnych przypadkach nawet zwolnienie) wobec pracownika, który odmówił zgody na wykorzystanie wizerunku, to zgoda uzyskana od innych pracowników — złożona w obawie przed podobnymi skutkami — mogłaby zostać uznana za nieważną z powodu braku dobrowolności.

W praktyce, jeśli pracownik odmówi, pracodawca musi to uszanować. Jeżeli identyfikatory są niezbędne ze względów bezpieczeństwa, pracodawca powinien zapewnić pracownikowi alternatywne rozwiązanie — na przykład identyfikator bez zdjęcia, ale z innymi danymi umożliwiającymi weryfikację tożsamości.

Podsumowując, zarówno w przypadku pracowników etatowych, jak i tymczasowych, przetwarzanie wizerunku do celów, które nie są wprost wymagane przepisami prawa, musi opierać się na ich dobrowolnej zgodzie. Zapisy w regulaminie pracy nie mogą tej zgody zastąpić, a pracownik ma pełne prawo odmówić jej wyrażenia — bez ponoszenia jakichkolwiek negatywnych konsekwencji.

Refakturowanie kosztów zakupu karnetów sportowych na rzecz współpracowników

Okoliczności sprzedaży (odsprzedaży) usług przez podatnika w formie karnetu sportowego stanowią element uzgodnień pomiędzy stronami umowy. W konsekwencji z treści umowy zawartej pomiędzy podatnikiem a samozatrudnionym powinno wynikać, w jakim charakterze współpracownik występuje jako nabywca świadczenia – czy jako podatnik, czy jako konsument.

Co do zasady należy przyjąć, że sprzedaż karnetów sportowych jest ściśle powiązana z istniejącym stosunkiem prawnym pomiędzy podatnikiem a współpracownikiem B2B, stanowiąc dodatkowy element zobowiązania podatnika wynikający z tej umowy. To dowodzi, że usługa wstępu do obiektów sportowych nabywana jest oraz wykorzystywana przez samozatrudnionego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. W związku z nabyciem tej usługi działa on w charakterze przedsiębiorcy. Oznacza to, że przy odsprzedaży karnetu sportowego podatnik nie jest zobowiązany do rejestrowania tego zdarzenia przy zastosowaniu kasy fiskalnej. W celu należytego udokumentowania świadczenia zobligowany jest natomiast do wystawienia faktury (tj. refaktury).

Choć jest to mało prawdopodobne, gdyby jednak z umowy lub porozumienia dotyczącego udostępnienia karnetów sportowych za pośrednictwem podatnika wynikało, że ich odsprzedaż odbywa się poza zakresem obowiązującego strony kontraktu B2B, podatnik obowiązany byłby generalnie ująć tę czynność przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie art. 111 ust. 1 ustawy o VAT (z zastosowaniem zwolnienia przedmiotowego, jeśli jest to możliwe). W takim przypadku usługobiorca występuje bowiem przy nabyciu usługi w roli konsumenta.

Sposób informowania pracowników o zmianie regulaminu wynagradzania

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w warunkach przemieszczenia nietransakcyjnego

Przez WDT – co do zasady – rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu dostawy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Jednak prawodawca wskazał również inne warunki, jakie muszą być spełnione, aby wystąpiło WDT. Kluczowe znaczenie ma to, że wywóz następuje w wykonaniu dostawy towaru. Chociaż w podstawowej wersji WDT jest zdarzeniem transakcyjnym, to za taką czynność opodatkowaną uznaje się również przemieszczenie przez podatnika VAT lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach WNT, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Oczywiście, prawodawca wskazuje na okoliczności wyłączające takie WDT, jednak z pytania nie wynika by takie wystąpiły w badanym przypadku.

To oznacza, że w analizowanej sytuacji przemieszczenie towaru z Polski do magazynu podatnika w Niemczech, z którego to magazynu będzie dokonywana dalsza sprzedaż na terenie Niemiec, stanowi WDT w warunkach przemieszczenia nietransakcyjnego.

Chociaż prawodawca nie wprowadza tutaj szczególnych warunków dokumentowania, w praktyce podatnicy często wystawiają faktury, wskazując swoją zagraniczną placówkę jako nabywcę (tutaj niemiecki numer VAT). Transakcję należy wykazać w JPK V7 oraz w informacji podsumowującej.

Loteria organizowana na rzecz pracowników – wymóg uzyskania zezwolenia

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 2 ust. 1 pkt 10 GryHazardU zawiera wyjaśnienie pojęcia gier losowych, do których odnosi się art. 7 ust. 1 GryHazardU:

„1. Grami losowymi są gry, w tym urządzane przez sieć Internet, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku. Są to:

9) loterie fantowe, w których uczestniczy się przez nabycie losu lub innego dowodu udziału w grze, a podmiot urządzający loterię oferuje wyłącznie wygrane rzeczowe;

10) loterie promocyjne, w których uczestniczy się przez nabycie towaru, usługi lub innego dowodu udziału w grze i tym samym nieodpłatnie uczestniczy się w loterii, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe”.

Natomiast art. 7 ust. 1 GryHazardU stanowi, że: „Loterie fantowe, gry bingo fantowe i loterie promocyjne mogą być urządzane, na podstawie udzielonego zezwolenia, przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej”.

Już z ww. przepisu wynika, że do organizacji loterii fantowej i loterii promocyjnej potrzebne jest zezwolenie, niezależnie od wartości nagród.

Autor wyjaśnia, że nabycie nie jest rozumiane jako forma zakupienia. „Nabycie”, o jakim stanowi art. 2 GryHazardU, to „uzyskanie czegoś lub zdobycie”. Dowodem udziału w grze może być wszystko, co organizator uzna za potwierdzenie faktu udziału w grze, niezależnie od tego, czy nabycie dowodu udziału w grze było faktycznie związane z zamiarem jego zakupienia, a więc nabycia w rozumieniu prawnym (wyr. NSA z 5.1.2000 r., II SA 1201/99, Legalis).

Wymogi formalne organizacji loterii fantowej lub gry bingo bardzo szczegółowo określają przepisy ustawy o grach hazardowych:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 GryHazardU, jak zostało wskazane wyżej: „Loterie fantowe, gry bingo fantowe i loterie promocyjne mogą być urządzane, na podstawie udzielonego zezwolenia, przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej”.

Natomiast art. 7 ust. 1a GryHazardU (przepis szczególny) stanowi, że: „Loterie fantowe lub gry bingo fantowe, w których wartość puli wygranych nie przekracza kwoty bazowej, o której mowa w art. 70, mogą być urządzane przez podmioty wymienione w ust. 1, po dokonaniu ich zgłoszenia. Zgłoszenia dokonuje się nie później niż 30 dni przed dniem rozpoczęcia tej gry”.

Mając powyższe na uwadze, loterie lub gry bingo fantowe można organizować na podstawie:

1) zgłoszenia,

2) zezwolenia.

Kwota bazowa w 2025 r. wynosi 8167,77 zł.

Zgłoszenia dokonuje się nie później niż 30 dni przed rozpoczęciem loterii, do właściwego miejscowo naczelnika urzędu celno–skarbowego.

Zgłoszenie loterii fantowej lub gry bingo powinno zawierać:

1) określenie rodzaju gry,

2) nazwę i status prawny podmiotu występującego z wnioskiem, w przypadku spółek handlowych również numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku przedsiębiorcy zagranicznego prowadzącego działalność za pośrednictwem oddziału, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym tego oddziału,

3) dane osobowe (imiona, nazwiska, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, rodzaj oraz serię i numer dokumentu tożsamości) osób zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający,

4) określenie obszaru, na którym planowane jest urządzenie gry,

5) określenie czasu, w którym planuje się urządzenie gry,

6) dokładne wyznaczenie celu, na który przeznacza się dochód z urządzanej gry,

7) określenie planowanej wielkości sprzedaży losów lub kartonów,

8) zobowiązanie wypłacalności nagród,

9) regulamin gry,

10) oświadczenie o legalności źródeł pochodzenia kapitału zakładowego, środków finansowych lub innego majątku przeznaczonego na urządzenie loterii fantowej lub gry bingo,

11) oświadczenie o niezaleganiu z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa, należności celnych oraz składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne,

12) wzór losu, innego dowodu udziału w grze lub kartonu,

13) oświadczenie osób fizycznych zarządzających podmiotem oraz reprezentujących podmiot zgłaszający, że nie były skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Ponadto do zgłoszenia loterii fantowej lub gry bingo dołącza się oświadczenie osoby nadzorującej oraz osoby bezpośrednio prowadzącej tę grę, które dotyczy znajomości przepisów ustawy o grach hazardowych w zakresie odpowiednio loterii fantowych lub gry bingo.

Po przeprowadzeniu loterii fantowej, w ciągu 30 dni organizator ma obowiązek poinformować urząd celno–skarbowy o przeprowadzonej loterii, poprzez przesłanie wykazu wydanych wygranych nagród rzeczowych wraz z określeniem ich wartości oraz określeniem wysokości kwoty przekazanego dochodu na cele dobroczynne.

Organizator loterii musi również poinformować urząd celno–skarbowy o zamiarze zniszczenia losów, na 7 dni przed planowanym terminem zniszczenia.

Pojedyncza loteria fantowa, która wymaga zgłoszenia, nie może przekroczyć kwoty bazowej. Przepisy ustawy o grach hazardowych nie zawierają ograniczeń dotyczących ilości urządzanych przez jeden podmiot małych loterii fantowych i gier bingo. Brak ograniczeń w ilości urządzanych małych loterii fantowych powoduje, że można je organizować często, jednak każdą jedną należy traktować oddzielnie, jeśli mamy nie przekroczyć kwoty bazowej.

Mając powyższe na względzie, tj. wymogi związane z loteriami, Autor proponuje zmianę formy z loterii na konkurs (poprzez wyeliminowanie elementu losowości). Regulamin konkursu musi zawierać wówczas zasady wyłonienia zwycięzcy.

Obowiązek stosowania odrębnych kas rejestrujących dla co najmniej dwóch punktów sprzedaży

Odrębna kasa rejestrująca dla nowego salonu kosmetycznego

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących (zob. art. 111 ust. 1 VATU). Jednocześnie podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny z każdej sprzedaży w postaci papierowej lub za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej (zob. art. 111 ust. 3a pkt 1 VATU).

W przepisach rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących doprecyzowano m.in., że podatnicy, prowadząc ewidencję sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności (zob. § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących; dalej: KasyR). Przy czym w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii, paragon fiskalny zawiera co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR).

Mając na uwadze przywołane przepisy prawa podatkowego oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że w przypadku prowadzenia dwóch lub więcej salonów kosmetycznych równocześnie oraz dokonywania równoczesnej sprzedaży towarów lub usług na rzecz konsumentów, podatnik VAT powinien posiadać odrębną kasę rejestrującą dla każdego takiego salonu kosmetycznego.

Natomiast gdyby podatnik VAT prowadził dwa lub więcej salonów kosmetycznych, ale sprzedaż towarów lub usług w tych salonach nie odbywała się równocześnie (np. jeden salon kosmetyczny byłby czynny tylko w poniedziałki, środy i piątki, a drugi salon kosmetyczny byłby czynny tylko we wtorki i czwartki), to podatnik VAT mógłby mieć tylko jedną kasę fiskalną dla wszystkich takich salonów kosmetycznych.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w działalności interpretacyjnej organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacjach podatkowych Dyrektora KIS z: 16.11.2018 r. (0112-KDIL2-2.4012.385.2018.2.AKR) oraz 20.3.2015 r., IPTPP4/4512-72/15-3/BM).

Treść wydruku paragonu fiskalnego z kasy rejestrującej

Przepisy rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących określają tylko minimalną treść paragonu fiskalnego, wskazując m.in., że w przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych – adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR). Należy mieć przy tym na uwadze, że dane zawarte na paragonie fiskalnym powinny znajdować się w kolejności określonej w rozporządzeniu w sprawie kas rejestrujących, z wyjątkiem danych o dacie oraz godzinie i minucie sprzedaży, a logo fiskalne i numer unikatowy powinny być umieszczone centralnie w ostatniej linii paragonu fiskalnego (zob. § 26 ust. 1 pkt 1 KasyR).

Jednocześnie przepisy rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących nie zabraniają umieszczenia na paragonie fiskalnym innych informacji, np. wyróżnika „Salon kosmetyczny X”. Przy czym należy mieć na uwadze, aby wprowadzenie wyróżnika nie doprowadziło do zmiany kolejności informacji obowiązkowo zamieszczanych w treści paragonu fiskalnego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w działalności interpretacyjnej organów podatkowych, w tym m.in. w interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS z 24.11.2019 r. (0112-KDIL2-2.4012.370.2019.3.EW) oraz z 4.1.2017 r. (3063-ILPP2-2.4512.181.2016.1.JK).

W związku z powyższym należy uznać, że zasadniczo każdy paragon fiskalny wystawiony przez podatnika VAT, niezależnie od liczby wykorzystywanych kas rejestrujących, powinien zawierać w swojej treści takie same informacje w zakresie imienia i nazwiska lub nazwy (firmy) podatnika VAT.

Jednocześnie w przypadku stosowania odrębnych kas rejestrujących w poszczególnych salonach kosmetycznych, podatnik VAT powinien zamieścić w treści wystawianych paragonów fiskalnych prawidłowy adres punktu sprzedaży (różny dla poszczególnych salonów kosmetycznych).

Ponadto podatnik VAT może zamieszczać w treści wystawianych paragonów fiskalnych informacje dodatkowe, np. różnego rodzaju wyróżniki, pod warunkiem jednak, że takie dodatkowe informacje nie zaburzą kolejności informacji obowiązkowo umieszczanych w treści paragonów fiskalnych. Przykładowo, w przypadku jednego salonu kosmetycznego podatnik VAT może zamieścić wyróżnik „Salon kosmetyczny X”, a w przypadku drugiego salonu kosmetycznego – „Salon kosmetyczny Y”.

Ponowne korzystanie ze zwolnienia podmiotowego od VAT

Zasady powrotu do zwolnienia podmiotowego od VAT reguluje art. 113 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU). Zgodnie z jego treścią podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od VAT lub zrezygnował z tego zwolnienia, może – nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia – ponownie skorzystać ze zwolnienia od VAT.

W niniejszej sprawie podatniczka przekroczyła próg zwolnienia w grudniu 2024 r. Może więc powrócić do stosowania tego zwolnienia od początku dowolnego miesiąca 2026 r., jednak pod warunkiem, że w 2025 r. nie osiągnie obrotów przekraczających kwotę 240 000 zł oraz że nie będzie wykonywać czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 VATU, wykluczających możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego.

Jeżeli zatem obrót podatniczki za 2025 r. wyniesie tylko 100 000 zł, to będzie ona miała prawo od stycznia 2026 r. stosować przy sprzedaży zwolnienie od VAT.

W związku z powyższym podatniczka zobowiązana będzie złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie aktualizacyjne VAT–R w terminie 7 dni od dnia, w którym powróci do zwolnienia (art. 96 ust. 12 VATU), zaznaczając w części „C.1.” formularza VAT–R (wersja 18) pozycję 30, informującą o tym, że będzie korzystać przy prowadzeniu działalności ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 i art. 113 ust. 9 VATU. W pozycji 43 formularza należy podać datę, od której podatniczka będzie korzystała ze zwolnienia od VAT (tj. 1.1.2026 r.).

Pracownik administracyjno-biurowy a sporadyczne korzystanie z drabiny w celu sięgnięcia po segregatory

Dla konieczności wypełnienia tych szczególnych wymagań nie ma znaczenia fakt, że nie było w zakładzie pracy wypadków przy tego rodzaju pracach.

Przepisy o profilaktycznych badaniach lekarskich nie różnicują wysokości (do 3 m/pow. 3 m).

Praca wykonywana na wysokości co najmniej 1 m nad poziomem podłogi lub ziemi jest pracą na wysokości. Natomiast do pracy na wysokości nie zalicza się pracy na powierzchni, niezależnie od wysokości, na jakiej się znajduje, jeżeli powierzchnia ta:

1) osłonięta jest ze wszystkich stron do wysokości co najmniej 1,5 m pełnymi ścianami lub ścianami z oknami oszklonymi;

2) wyposażona jest w inne stałe konstrukcje lub urządzenia chroniące pracownika przed upadkiem z wysokości.

Jak zatem widać, przepis definiuje wysokość, a nie częstotliwość wykonywania takiej pracy.

Oznacza to, że jeśli pracownik ma stosowne badania lekarskie niewskazujące na istnienie przeciwwskazań do pracy na wysokości, to z medycznego punktu widzenia może je wykonywać. Inną kwestią jest:

1) spełnienie obowiązków szkoleniowych (przez pracodawcę wobec takiego pracownika),

2) wyposażenie stanowiska pracy w bezpieczne urządzenia pomocnicze (np. zabronione byłoby wchodzenie na krzesło przeznaczone do pracy z komputerem, w celu sięgnięcia po segregator w wysokiej półki) oraz

3) stosowny nadzór nad wykonywaniem takiej pracy.

Za braki w tych obszarach konsekwencje będzie ponosić pracodawca.