Księgowe ujęcie podwyższenia kapitału zakładowego w walucie obcej

Uchwała wspólników, która dotyczy podniesienia kapitału zakładowego spółki z o.o., powinna określać kurs użyty do przeliczenia wpłaty waluty obcej na złote. Z kolei przeliczenie otrzymanych środków pieniężnych na złote (konwersja w dniu ich otrzymania) przeprowadza się w oparciu o zapisy art. 30 ustawy o rachunkowości, co najpewniej będzie generować różnice kursowe pomiędzy ustaloną przez wspólników równowartością środków wniesionych na podwyższenie kapitału (zgodnie z uchwałą wspólników), a równowartością środków na dzień otrzymania (obliczoną zgodnie z regulacjami ustawy o rachunkowości).

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

W spółce z o.o. podwyższenie kapitału zakładowego powinno zostać określone w uchwale wspólników w złotych, ponieważ kapitał zakładowy tej spółki jest instytucją prawa spółek wyrażaną w walucie polskiej, a także udziały mają wartość nominalną oznaczaną kwotowo w złotówkach. Dotyczy to zarówno sytuacji utworzenia nowych udziałów, jak i podwyższenia wartości nominalnej udziałów już istniejących, przy czym samo podwyższenie wywołuje skutek dopiero z chwilą wpisu do KRS. Nie wyłącza to jednak swobody w określeniu sposobu wykonania obowiązku wniesienia wkładu pieniężnego na pokrycie podwyższenia, ponieważ wspólnicy mogą umówić się, że świadczenie zostanie spełnione w walucie obcej, o ile z uchwały albo oświadczenia o objęciu udziałów jednoznacznie wynika taki sposób zapłaty. Z perspektywy prawa spółek zasadnicze znaczenie ma bowiem to, aby wartość wkładu odpowiadała kwocie potrzebnej do objęcia udziałów lub podwyższenia ich wartości nominalnej, gdyż udziały nie mogą być obejmowane poniżej wartości nominalnej.

Jeżeli zatem wspólnicy mają opłacić podwyższenie w walucie obcej, uchwała powinna – poza wskazaniem kwoty podwyższenia w złotych – określać także sposób ustalenia kwoty waluty obcej, w szczególności przez wskazanie konkretnego kursu albo jednoznacznego mechanizmu jego ustalenia. Takie rozwiązanie ogranicza ryzyko powstania niedopłaty albo nadpłaty względem kwoty wkładu należnej w złotych oraz ułatwia ocenę, czy wkład został wniesiony w całości jeszcze przed zgłoszeniem podwyższenia do KRS. W praktyce, najbezpieczniej jest więc rozdzielić w uchwale dwie kwestie – po pierwsze oznaczyć podwyższenie kapitału zakładowego w złotych, a po drugie dopuścić określenie wartości wkładu w walucie obcej według z góry określonego kursu przeliczenia. Taki sposób redakcji uchwały zachowuje zgodność z konstrukcją kapitału zakładowego określonego w przepisach kodeksu spółek handlowych, a zarazem pozostawia wspólnikom elastyczność co do technicznego sposobu zapłaty wkładów.

W przypadku wniesienia przez wspólnika wkładu pieniężnego w walucie obcej na poczet podwyższenia kapitału zakładowego, spółka powinna odrębnie ocenić, po pierwsze, wykonanie zobowiązania wspólnika wynikającego z uchwały, a po drugie, skutki rachunkowe samego wpływu waluty na rachunek bankowy. Jeżeli uchwała określa kwotę podwyższenia w złotych oraz kurs służący do ustalenia kwoty waluty obcej, to należność od wspólnika ujmuje się w wysokości wynikającej z uchwały, tj. w złotych, natomiast wpływ waluty obcej przelicza się zgodnie z zasadami art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości.

Jeżeli waluta wpływa na rachunek walutowy spółki i nie dochodzi do jej przewalutowania, to równowartość otrzymanych środków w księgach ustala się – co do zasady – według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wpływu, ponieważ w takim przypadku nie występuje kurs faktycznie zastosowany przez bank. Różnicę kursową ustala się więc przez porównanie: z jednej strony kwoty należności od wspólnika wykazanej w złotych na podstawie uchwały, a z drugiej strony równowartości otrzymanej waluty przeliczonej według kursu z art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Jeżeli natomiast spółka nie posiada rachunku walutowego i otrzymana waluta zostaje od razu odsprzedana bankowi albo wpływa na rachunek złotowy po przeliczeniu przez bank, wówczas przy ujęciu wpływu stosuje się kurs faktycznie zastosowany przez bank. W takim wariancie różnica kursowa powstaje przez porównanie kwoty należności od wspólnika ustalonej w złotych na podstawie uchwały z kwotą złotową faktycznie uzyskaną przez spółkę z banku z tytułu sprzedaży waluty. W obu przypadkach punktem odniesienia pozostaje jednak ta sama kwota należna od wspólnika wynikająca z uchwały o podwyższeniu kapitału, ustalona w złotych.

Rachunkową różnicę kursową powstałą z ujęcia wpływu waluty obcej rozlicza się według zasad ogólnych, które określone zostały w przepisach ustawy o rachunkowości, lub według szczegółowych zasad określonych w polityce rachunkowości spółki.

Opodatkowanie podatkiem zryczałtowanym przychodów z umowy zlecenia i o dzieło

W przedstawionym przypadku wynagrodzenia z umów zlecenia podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. poprzez pobór zaliczek na podatek dochodowy, a nie podatkiem zryczałtowanym. Natomiast wynagrodzenie z umowy o dzieło może zostać opodatkowane ryczałtowo, o ile spełniony będzie warunek, że należność za wykonanie dzieła nie przekracza 200 zł.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,

c) przedsiębiorstwa w spadku,

– z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów z umów o zarządzanie przedsiębiorstwami – stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT).

Sposób opodatkowania przychodów z tego źródła określa art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa m.in. w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, na rzecz osób mających miejsce zamieszkania w Polsce, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy. Zaliczki pobiera się od świadczenia pomniejszonego o koszty uzyskania przychodu w wysokości 20% przychodu po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz o potrącone przez płatnika składki na ubezpieczenia społeczne, stosując najniższą stawkę podatkową określoną w skali podatkowej, tj. 12%.

Jednocześnie przychód z umowy zlecenia, a także z umowy o dzieło, może być opodatkowany podatkiem zryczałtowanym zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o PIT.

Z tytułów, o których mowa m.in. w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 12% przychodu.

Taki sposób opodatkowania ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy z treści umowy, na podstawie której wypłacane jest wynagrodzenie, wynika kwota należności przysługującej z tego tytułu, nie wyższa niż 200 zł.

Warunek zastosowania ryczałtowego opodatkowania wynagrodzenia z umowy zlecenia lub umowy o dzieło, polegający na nieprzekroczeniu kwoty 200 zł, odnosi się do całej umowy, a nie do miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z tej umowy.

W opisanym przypadku umowy zlecenia zostały zawarte na czas nieokreślony, co oznacza, że łączny przychód z całej umowy przekracza 200 zł. Nie ma więc znaczenia wysokość miesięcznego wynagrodzenia, lecz wartość należności wynikającej z całej umowy. Zasada ta dotyczy również umowy o dzieło.

W konsekwencji od wynagrodzeń wypłacanych z tytułu umów zlecenia płatnik ma obowiązek pobierać zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 12%.

Skonsultuj z ekspertem rozwiązanie problematycznych kwestii. Sprawdź

Opodatkowanie PCC zakupu obrazu przez fundację rodzinną

Tak, zakup obrazu przez fundację rodzinną od osoby fizycznej podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Obowiązek zapłaty tej daniny ciąży w opisywanej sytuacji na podmiocie kupującym, czyli na fundacji. Należy jednak pamiętać o ustawowym zwolnieniu z opodatkowania dla transakcji o wartości nieprzekraczającej 1000 zł.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC opodatkowaniu podlegają umowy sprzedaży rzeczy oraz praw majątkowych. Z uwagi na to, że obraz stanowi rzecz ruchomą, stosuje się do niego stawkę w wysokości 2% wartości rynkowej, wynikającą z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC. Przepis art. 4 pkt 1 ustawy o PCC wskazuje wprost, iż przy umowie sprzedaży obowiązek podatkowy ciąży na kupującym. Trzeba dodatkowo wziąć pod uwagę art. 9 pkt 6 ustawy o PCC, w świetle którego zwalnia się od podatku sprzedaż rzeczy ruchomych przy podstawie opodatkowania nieprzekraczającej 1000 zł (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5.1.2017 r., 2461-IBPB-2-1.4514.682.2016.1.JKu).

Ze względu na to, że obraz jest kupowany od osoby fizycznej, w omawianym przypadku nie znajdzie zastosowania wyłączenie związane z podatkiem od towarów i usług na mocy art. 2 pkt 4 ustawy o PCC. Fakt, iż kupująca fundacja rodzinna posiada status czynnego podatnika VAT, pozostaje w tym przypadku bez znaczenia, ponieważ nie jest ona podatnikiem z tytułu tej konkretnej transakcji nabycia, a z tytułu samego zakupu towaru nie powstaje u niej obowiązek w podatku od towarów i usług. Z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych będą korzystać tylko te czynności, z tytułu których to zbywający będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub będzie z niego zwolniony na mocy ustawy o VAT (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31.3.2023 r., 0111-KDIB2-3.4014.27.2023.3.ASZ).

Szkolenia z zakresu podatków – aktualna lista szkoleń Sprawdź

Jakie składki za męża pomagającego w firmie żony ​– interpretacja ZUS

Kobieta mająca jednoosobową działalność gospodarczą potrzebowała pomocy w związku z chęcią wystartowania w postępowaniu o zamówienie publiczne. Zatrudniła więc męża na ¼ etatu, który ma gdzie indziej umowę o pracę, otrzymując wynagrodzenie wyższe od płacy minimalnej. Przedsiębiorczyni nie wiedziała, jakie i ile składek odprowadzać za męża. Spodziewała się, że ZUS uzna go za osobę współpracującą z prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą. Jednak sprawę komplikował fakt, że przez stałą pracę mężczyzna pozostawał w zbiegu tytułów do ubezpieczeń.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Z racji współpracy powinno się płacić tylko składkę zdrowotną – rozstrzygnął organ rentowy. Potwierdził tok rozumowania wnioskującej, że mąż na etacie w firmie żony zyskuje status współpracownika. Wynika tak z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: SysUbSpołU), na mocy których pracownika, spełniającego kryteria dla osób współpracujących ust. 11, dla celów ubezpieczeń społecznych traktuje się jak osoba współpracująca. W myśl zaś art. 8 ust. 11 SysUbSpołU za osobę współpracującą z wykonującym działalność gospodarczą uważa się m.in. współmałżonka, który pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz współpracuje przy prowadzeniu firmy. Dlatego opisany mąż powinien podlegać ubezpieczeniom społecznym nie z umowy o pracę, lecz z racji współpracy z art. 6 ust. 1 pkt 5 SysUbSpołU.

A skoro tak, to mamy do czynienia – jak podkreślił ZUS – ze zbiegiem tytułów do ubezpieczeń określonym w art. 9 ust. 1 SysUbSpołU. Zgodnie z cytowanym przepisem pracownik osiągający co najmniej wynagrodzenie minimalne, spełniający jednocześnie warunki do objęcia tymi ubezpieczeniami z innych tytułów (jak np. współpraca przy działalności gospodarczej), podlega im wyłącznie z tytułu stosunku pracy. Może fakultatywnie na swój wniosek przystąpić do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych również z innych tytułów.

W myśl art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: ŚOZŚrPubU) ubezpieczony, uzyskujący przychody z więcej niż jednego tytułu, płaci składki zdrowotne od każdego przychodu odrębnie. Z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej wynosi ona 9% z kwoty 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kw. roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszanego przez prezesa GUS w Monitorze Polskim (art. 81 ust. 2ya ŚOZŚrPubU).

Zadośćuczynienie związane z anulowaniem zlecenia transportowego a przychód podatkowy

Zadośćuczynienie za anulowanie zlecenia transportowego stanowi przychód podatkowy jako odszkodowanie i powstaje w momencie jego faktycznego otrzymania (a nie wystawienia noty). Z kolei od strony kosztowej, w przypadku otrzymania noty od innego przewoźnika, takie odszkodowanie za anulowanie zlecenia nie będzie – co do zasady – stanowić kosztu podatkowego, jednak jeśli nie wynikało ono z winy odbiorcy, tylko z przyczyn obiektywnych, wówczas może stanowić koszt podatkowy w momencie zapłaty.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Za przychody związane z działalnością gospodarczą osiągnięte w roku podatkowym uważa się należne przychody, choćby nie zostały jeszcze otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Należy podkreślić, że definicja ta obejmuje również przychody z tytułu wszelkiego rodzaju otrzymanych odszkodowań i kar umownych, określonych w umowach zawartych przez podatników w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, które mają niewątpliwie bezpośredni wpływ na dochód podlegający opodatkowaniu.

Datę powstania przychodu, w przypadku otrzymania odszkodowania, ustala się na podstawie art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, zgodnie z którym w przypadkach innych niż świadczenie usług, wydanie towarów oraz zbycie praw majątkowych, za dzień powstania przychodu uważa się dzień otrzymania zapłaty.

W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów – zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT – kosztami uzyskania przychodów nie są kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Jednakże za koszty uzyskania przychodów mogą być uznane te odszkodowania, które wynikają z ryzyka gospodarczego pomimo, że podatnik zapewnił staranność swojego działania. Jeśli odszkodowanie nie wynika z przyczyn obiektywnych, lecz z niegospodarności podatnika czy nierozsądnego działania podatnika, wówczas nie ma on prawa zaliczenia takiego odszkodowania do kosztów uzyskania przychodów.

Szkolenia z zakresu podatków – aktualna lista szkoleń Sprawdź

Odliczenie VAT z faktur zawierających błędy formalne w nazwie lub adresie nabywcy

Stan faktyczny

Spółka akcyjna, będąca czynnym podatnikiem VAT, zmieniła nazwę w KRS, przy czym pozostałe dane, w tym NIP, REGON i adres siedziby, nie uległy zmianie. W związku ze zmianą statutu spółka przewidywała, że przez pewien czas po rejestracji w KRS może otrzymywać od kontrahentów faktury zakupowe z nieaktualną nazwą firmy, a w niektórych przypadkach także z innymi drobnymi błędami formalnymi, takimi jak błędny adres. Jednocześnie w każdym przypadku na otrzymywanych fakturach numer NIP spółki miał być prawidłowy, udokumentowana transakcja w rzeczywistości zrealizowana, a nabyte towary i usługi miały służyć wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.

Spółka powzięła wątpliwość, czy będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z faktur wystawionych z nieprawidłowymi danymi dotyczącymi nazwy lub adresu, stanowiącymi drobne błędy formalne.

Zdaniem spółki, błędy te stanowią jedynie uchybienia techniczne, które nie wpływają na prawo do odliczenia na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ rzeczywiste transakcje gospodarcze miały miejsce, a nabywcę można bezbłędnie zidentyfikować po poprawnym NIP.

Stanowisko Dyrektora KIS

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko spółki za prawidłowe. Organ wskazał, że podstawowym warunkiem obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającym z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jest wykorzystywanie nabywanych towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych. Chociaż zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy o VAT faktura powinna m.in. jednoznacznie określać nazwy i adresy stron, to jej celem jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych pod względem przedmiotu transakcji oraz uczestniczących w niej podmiotów. Ewentualne wady w postaci błędnej nazwy lub adresu, przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu NIP, uznaje się za tzw. wadliwości mniejszej wagi, które same w sobie nie wpływają na przedmiot i podstawę opodatkowania. Dodatkowo art. 88 ustawy o VAT, określający negatywne przesłanki utraty prawa do odliczenia, nie wymienia tego rodzaju błędów w danych nabywcy jako powodujących utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Podsumowanie

Wskazanie na fakturze nieaktualnej nazwy spółki lub jej błędnego adresu, przy jednoczesnym podaniu prawidłowego NIP oraz innych niezmienionych danych identyfikacyjnych, nie przesądza o braku prawa do odliczenia VAT. W sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze związane ze sprzedażą opodatkowaną, a wydatek został poniesiony definitywnie w związku z działalnością gospodarczą, nabywca zachowuje prawo do odliczenia VAT naliczonego pomimo obecności takich uchybień.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Odpoczynek po powrocie z podróży służbowej

W ocenie autora odpowiedzi, jeżeli do godziny rozpoczęcia pracy upłynąć ma mniej niż 11, ale co najmniej 8 godzin, to pracownik nie musi otrzymać wolnego czasu do upływu 11 godzin od zakończenia podróży. W tym zakresie wyrażane są jednak inne opinie. W razie udzielenia wolnego, jego czas należy zakwalifikować jako płatny i wskazać w ewidencji, że jest to zwolnienie rekompensujące odpoczynek minimalny.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Do czasu pracy podczas podróży służbowej zaliczamy tylko te jej części, które:

Czas podróży służbowej wybiegający poza rozkład czasu pracy jest wliczany do czasu pracy pracownika jedynie w zakresie, w którym poświęcony jest bezpośrednio na pracę (realizację zleconego przez pracodawcę zadania służbowego). Podczas przejazdu wskazana w pytaniu osoba nie świadczyła pracy, a zatem czas powrotu nie jest zaliczany do czasu pracy w zakresie wykraczającym poza rozkładowe godziny pracy.

Według art. 132 Kodeksu pracy w każdej dobie pracownik powinien mieć zapewnione prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Obowiązek ten nie dotyczy:

1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy; pojęcie to obejmuje pracowników kierujących jednoosobowo zakładem pracy i ich zastępców lub pracowników wchodzących w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz głównych księgowych (art. 128 § 2 pkt 2 Kodeksu pracy);

2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia awarii; przy skróceniu minimalnego wypoczynku w sytuacjach wskazanych w powyższych dwóch punktach pracownikom powinien jednak zostać zapewniony równoważny czas wolny (okres odpoczynku) w przyjętym okresie rozliczeniowym.

Orzecznictwo

Kwestii „zbiegu” delegacji z prawem do minimalnego wypoczynku dotyczy wyrok SN z 23.6.2005 r. (II PK 265/04, Legalis), w którym stwierdzono, że czas dojazdu i powrotu z miejscowości stanowiącej cel pracowniczej podróży służbowej oraz czas pobytu w tej miejscowości nie są pozostawaniem do dyspozycji pracodawcy w miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy (art. 128 § 1 Kodeksu pracy), lecz w zakresie przypadającym na godziny normalnego rozkładu czasu pracy podlegają wliczeniu do jego normy (nie mogą być od niej odliczone), natomiast w zakresie wykraczającym poza rozkładowy czas pracy mają w sferze regulacji czasu pracy i prawa do wynagrodzenia doniosłość o tyle, o ile uszczuplają limit gwarantowanego pracownikowi czasu odpoczynku.

Wyrok ten jest odczytywany często w ten sposób, że pracownik nie może rozpocząć pracy przed upływem 11 godzin od zakończenia podróży służbowej. SN na to jednak nie wskazał, pomija się także w tych wypowiedziach to, że wyrok dotyczy stanu prawnego sprzed wprowadzenia obecnie obowiązujących przepisów o wypoczynkach minimalnych.

Tradycyjne niezaliczanie czasu przejazdu w delegacji do czasu pracy pracownika (oczywiście wówczas, gdy przypada poza jego godzinami pracy oraz gdy w trakcie przejazdu nie wykonywał pracy) – niekiedy zresztą krytykowane – nie może ograniczać dalszych przepisów ochronnych dotyczących czasu pracy czy też szerzej: czasu poświęconego pracodawcy. A takimi przepisami są art. 132 i 133 Kodeksu pracy ustanawiające minimalne wypoczynki dobowe i tygodniowe.

W konsekwencji późny powrót z podróży służbowej będzie w wielu przypadkach musiał zostać w jakiś sposób zrekompensowany w zakresie prawa do minimalnego wypoczynku. Nie ma przy tym znaczenia to, że późniejszy powrót nie wynikał z działań pracodawcy. Delegacja kończy się zawsze nie o zaplanowanej porze jej zakończenia, lecz o faktycznej (rzeczywistej) godzinie powrotu.

Przyjąć można dwa sposoby rekompensaty.

Pierwszym z nich jest skrócenie następnego dnia pracy (tzn. pracownik przyjdzie odpowiednio później do pracy). Resort pracy stoi na stanowisku (pismo DPR-III-079-575/TW/07, Rzeczposp., PiP 2013, Nr 9540, s. 6), że: „równoważny okres odpoczynku powinien być udzielany bezpośrednio po ostatnim okresie wykonywania pracy w danej dobie (która narusza odpoczynek dobowy) w wymiarze, który dopełni okres odpoczynku po zakończeniu pracy do 11 godzin. Oznacza to, że pracownik będzie mógł podjąć pracę w następnej dobie dopiero po upływie kolejnych 11 godzin od zakończenia pracy w poprzedniej dobie. W wyjątkowych sytuacjach, gdy nie jest możliwe udzielenie równoważnego okresu odpoczynku bezpośrednio po okresie wykonywania pracy, dopuszczalne jest udzielenie równoważnego okresu odpoczynku w innej dobie jako dodatkowy okres niezależny od okresu odpoczynku w tej dobie. Wówczas jego wymiar będzie odpowiadał liczbie godzin, o jaką naruszono dobowy okres odpoczynku. O tę liczbę godzin zostanie wówczas obniżony wymiar czasu pracy w danej dobie.

W opinii departamentu udzielenie równoważnego okresu odpoczynku (zarówno w przypadku jego udzielenia bezpośrednio po zakończeniu pracy w danej dobie, jak i wówczas, gdy jest on udzielany w innej dobie) może polegać wyłącznie na obniżeniu czasu pracy w takiej dobie. Równoważny okres odpoczynku spowoduje zatem zwiększenie okresu odpoczynku przewidzianego w rozkładzie czasu pracy pracownika w innej dobie pracowniczej”.

Zapewnienie równoważnego wypoczynku nie musi jednak być połączone ze skróceniem czasu pracy w innym dniu. Może polegać na połączeniu „zaległego” wypoczynku z innym dobowym wypoczynkiem. Pracodawca w takim przypadku nie będzie ponosił dodatkowych kosztów związanych z koniecznością opłacania nieprzepracowanego czasu.

Przepisy nie narzucają konieczności „oddawania” skróconego wypoczynku poprzez zmniejszanie czasu pracy. Jak najbardziej zatem dopuszczalne jest stosowanie drugiego ze wskazanych sposobów rekompensaty.

Rekompensata powinna polegać na wydłużeniu odpoczynku w innych dniach okresu rozliczeniowego. Nie musi być związana ze skracaniem czasu pracy. Tak wskazuje GIP (stanowisko z 10.10.2007 r., GNP/401/4560-461/07/PE): obowiązek zrównoważenia skróconego w danej dobie 11-godzinnego odpoczynku polega na przedłużeniu takiego odpoczynku w innej dobie, o tyle godzin, o ile został on skrócony, a nie na udzieleniu czasu wolnego czy dnia wolnego od pracy. Jeśli zatem pracownik w danej dobie skorzystał jedynie z 9-godzinnego odpoczynku dobowego, w innej dobie, zamiast korzystać z co najmniej 11-godzinnego odpoczynku powinien mieć zapewniony co najmniej 14-godzinny odpoczynek dobowy (11 + 3). Zrównoważenie skróconego odpoczynku dobowego powinno nastąpić nie później niż do końca okresu rozliczeniowego, w którym skrócenie tego odpoczynku miało miejsce.

W ocenie autora odpowiedzi, rekompensata skróconego odpoczynku może polegać na zwiększeniu odpoczynku w kolejnych dniach okresu rozliczeniowego czasu pracy (o ile mówimy o sytuacji, w której podczas powrotu pracownik nie świadczy pracy).

Istotna jest także kwestia zapewnienia co najmniej 8 godzin wypoczynku po odbyciu podróży służbowej, która kończy się w godzinach nocnych. Jeżeli tak się nie stanie na podstawie jego oświadczenia potwierdzającego odbycie podróży służbowej w godzinach nocnych, zakończonej w takim czasie, że do rozpoczęcia pracy nie upłynęło 8 godzin, w warunkach uniemożliwiających odpoczynek nocny (wypoczynek nocny byłby zapewniony, gdyby wracał np. w przedziale sypialnym, kuszetką), kolejny dzień jest dniem usprawiedliwionej nieobecności (§ 3 rozporządzenia w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy).

Jeżeli pracodawca zdecydował się na udzielenie czasu wolnego, w sytuacji gdy po zakończeniu podróży do rozpoczęcia prac nie minęło 11 godzin, czas ten będzie czasem z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, oznaczony w ewidencji czasu pracy jako rekompensata odpoczynku minimalnego.

Szkolenia z zakresu prawa pracy – aktualna lista szkoleń Sprawdź

Możliwości w zakresie posługiwania się logo producenta

Znak towarowy (logo producenta) jest znakiem chronionym. Użycie w materiałach marketingowych, katalogach czy ulotkach logo producenta, bez jego zgody, będzie powodowało naruszenie. Umieszczenie logo w sekcji „Nasi dostawcy” – bez zgody producenta – również będzie powodować naruszenie. W przypadku sekcji „Produkty w naszej ofercie”, zgoda nie musi być wymagana.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Zgodnie z art. 120 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej: PrWłPrzem):

„1. Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony.

2. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie z nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru lub opakowania, a także dźwięk”.

Mając powyższe na względzie, logo producenta będzie znakiem towarowym.

Przepis art. 155 PrWłPrzem stanowi, że: „Prawo ochronne na znak towarowy nie rozciąga się na działania dotyczące towarów ze znakiem, polegające w szczególności na ich oferowaniu do sprzedaży lub dalszym wprowadzaniu do obrotu towarów oznaczonych tym znakiem, jeżeli towary te zostały uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą”.

Jeżeli dany towar został wprowadzony na terytorium naszego kraju (a także Europejskiego Obszaru Gospodarczego), to kolejni sprzedawcy mogą posługiwać się znakiem towarowym, jakim został oznaczony (np. logo producenta przy danym towarze w sklepie internetowym).

Na podstawie art. 156 PrWłPrzem:

„1. Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania w obrocie przez inne osoby:

1) ich nazwisk lub adresów, w przypadku gdy osoby te są osobami fizycznymi;

2) oznaczeń, które nie mają odróżniającego charakteru lub które dotyczą rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji lub innych właściwości towarów;

3) zarejestrowanego oznaczenia lub oznaczenia podobnego, jeżeli jest to konieczne dla wskazania przeznaczenia towaru, zwłaszcza gdy chodzi o oferowane części zamienne, akcesoria lub usługi;

4) zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, jeżeli prawo do jego używania przez te osoby wynika z innych przepisów ustawy.

2. Używanie oznaczeń wskazanych w ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy jest zgodne z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu”.

Wskazane w art. 156 ust. 1 pkt 3 PrWłPrzem użycie referencyjne dotyczy przypadku używania w obrocie przez inne osoby zarejestrowanego znaku towarowego lub oznaczenia podobnego, jeżeli jest to konieczne dla wskazania przeznaczenia towaru, zwłaszcza gdy chodzi o oferowane części zamienne, akcesoria lub usługi. Przeznaczenie towaru, dla którego określenia może się okazać konieczne użycie cudzego znaku towarowego, nie ogranicza się zatem do oferowanych części zamiennych i akcesoriów. Są one wymienione w tym przepisie jedynie np. jako najczęściej spotykane przedmioty, w odniesieniu do których może się okazać konieczne użycie cudzego znaku towarowego dla określenia ich przeznaczenia (wyr. TSUE z 17.3.2005 r., C-228/03 , Legalis).

Użycie w materiałach marketingowych, katalogach czy ulotkach logo producenta – bez jego zgody – będzie zdaniem Autora powodowało naruszenie, ponieważ będziemy mieli wówczas do czynienia z reklamą.

W odniesieniu do sekcji „Nasi dostawy”, należy uzyskać zgodę producenta, gdyż logo w tej sekcji wskazuje na powiązanie gospodarcze z producentem i nie ma charakteru czysto informacyjnego. W przypadku sekcji „Produkty w naszej ofercie” mamy teoretycznie do czynienia z informacją, gdyż nie sugeruje ona powiązania gospodarczego z producentem. Użycie logo producenta w tej sekcji mieści się – zdaniem Autora – w ograniczeniach ochrony wskazanych wyżej, jednak należy mieć na uwadze, aby nie była to reklama ogólna sklepu internetowego firmy handlowej. Producent może mieć inne zdanie na ten temat.

Autor wskazuje i sugeruje, aby w umowie handlowej pomiędzy firmą handlową a producentem zawrzeć zgodę na używanie w materiałach marketingowych, katalogach i ulotkach logo producenta, co pozwoli rozwiać ewentualne wątpliwości, gdyż przepisy w tym zakresie nie są jednoznaczne.

Wydatki poniesione na zakup robota kuchennego jako koszty podatkowe

Autor uważa, że zakup robota kuchennego nie ma związku ani z osiąganiem przychodów, ani z zabezpieczeniem źródła przychodów w działalności prowadzonej przez pośrednika nieruchomości.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

Aby podatnik mógł uznać konkretny wydatek za koszt podatkowy, niezbędne jest spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, musi on być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT), a po drugie – nie może być wymieniony w katalogu negatywnym, zamieszczonym w art. 23 ustawy o PIT.

Zaczynając od końca należy stwierdzić, że ani sam robot kuchenny, ani inne urządzenia wielofunkcyjne o podobnym przeznaczeniu nie zostały przez ustawodawcę wykluczone z możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych. Oznacza to, że w zależności od profilu prowadzonej działalności, takie zaliczenie może okazać się możliwe. Zdaniem Autora nie jest tak w przypadku działalności prowadzonej przez pośrednika nieruchomości. Trudno bowiem dopatrywać się związku pomiędzy uzyskaniem przychodu ze sprzedaży nieruchomości, a serwowaniem podczas prezentacji nieruchomości napojów przygotowanych przy użyciu robota kuchennego. O ile taki wydatek można by uznać za celowy i racjonalny w restauracji, barze, kawiarni, czy nawet w przypadku influencera kulinarnego, o tyle trudno jest obronić argument, zgodnie z którym w przypadku zakupu nieruchomości, potencjalni kupcy podejmą ostateczną decyzję o dokonaniu zakupu (a tym samym wygenerowaniu przychodu u pośrednika) dzięki temu, że wypili sok przygotowany przy użyciu robota kuchennego.

Szkolenia z zakresu podatków – aktualna lista szkoleń Sprawdź

Amputacja palców w czasie wypadku przy pracy to wypadek ciężki

Tak, zdarzenie to należy zakwalifikować do kategorii wypadków ciężkich i powiadomić o nim zarówno prokuraturę, jak i inspekcję pracy.

Kup Legalisa Księgowość Kadry Biznes online i uzyskaj natychmiastowy dostęp! Sprawdź

W przepisach art. 3 ust. 5 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych zapisano, że za ciężki wypadek przy pracy uważa się wypadek, w wyniku którego nastąpiło ciężkie uszkodzenie ciała, takie jak:

1) utrata wzroku, słuchu, mowy,

2) utrata zdolności rozrodczej lub

3) inne uszkodzenie ciała albo rozstrój zdrowia, naruszające podstawowe funkcje organizmu, a także

4) choroba nieuleczalna lub zagrażająca życiu,

5) trwała choroba psychiczna,

6) całkowita lub częściowa niezdolność do pracy w zawodzie albo

7) trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała.

Dla odpowiedzi na pytanie najważniejsze będą:

1) uszkodzenie ciała naruszające podstawowe funkcje organizmu oraz

2) trwałe, istotne zeszpecenie lub zniekształcenie ciała.

Bezsprzecznie mamy do czynienia z obydwoma warunkami nakazującymi uznanie danego zdarzenia za ciężki wypadek przy pracy.

Przypomnijmy też, że w art. 234 § 2 Kodeksu pracy wskazano, że pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy i prokuratora o śmiertelnym, ciężkim lub zbiorowym wypadku przy pracy oraz o każdym innym wypadku, który wywołał wymienione skutki, mającym związek z pracą, jeżeli może być uznany za wypadek przy pracy.

Ważne

W sytuacji niepewności co do kwalifikowania danego zdarzenia (jeśli może zostać zaliczone do któregoś z wymienionych tu wypadków) warto na wszelki wypadek powiadomić ww. organy. Niezawiadomienie powoduje konsekwencje, zawiadomienie „na wyrost” nie.

Szkolenia z zakresu prawa pracy – aktualna lista szkoleń Sprawdź