Wykazywanie w PIT-11 wynagrodzeń uzyskanych za granicą Polski

Zwolnienie w kolumnie „e” części E (poz. 32) dotyczy wyłącznie dochodów zwolnionych od podatku w związku z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją, co nie obejmuje dochodów z Holandii.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU), płatnicy będący m.in. pracodawcami (zakładami pracy) mają obowiązek przesłać podatnikowi (pracownikowi) i urzędowi skarbowemu właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika (w przypadku nierezydenta urzędowi skarbowemu właściwemu w sprawach opodatkowania osób zagranicznych) imienne informacje PIT-11, w których wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

W informacji PIT-11 (wersja 29) w części E, kolumna „e” wykazuje się „Dochód zwolniony od podatku”. Z objaśnień do informacji PIT-11 wynika, że w kwocie przychodów, w części E formularza PIT-11, nie uwzględnia się przychodów wolnych od podatku na podstawie przepisów ustawy oraz przychodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku; jednakże w kolumnie „e” należy wykazać dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.

Jak wynika z art. 23 ust. 5 polsko-niderlandzkiej konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który może być opodatkowany w Niderlandach zgodnie z postanowieniami konwencji, Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Niderlandach. Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w Niderlandach. Jest to metoda proporcjonalnego odliczenia (zob. art. 27 ust. 9 i 9a PDOFizU).

Dla odmiany, z art. 24 polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wynika m.in., że w przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, podwójnego opodatkowania zasadniczo unika się w ten sposób, że osoba taka osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami tej umowy może być opodatkowany w Niemczech, wówczas Polska zwolni taki dochód od opodatkowania. Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu tej osoby zastosować stawkę podatkową, która byłaby zastosowana, gdyby dochód zwolniony od opodatkowania nie podlegał takiemu zwolnieniu. Jest to metoda wyłączenia z progresją (zob. art. 27 ust. 8 PDOFizU).

Dlatego, jak wynika z powyższego, w kolumnie „e” części E formularza PIT-11 (np. w poz. 32) wykazuje się kwoty dochodów uzyskanych za granicą, gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje zastosowanie metody wyłączenia z progresją. W kol. „e” wpisuje się wówczas kwotę dochodu, a nie przychodu. Oznacza to, że nie dotyczy to dochodów z Holandii.

W związku z tym, że w przypadku dochodów z Holandii podlegają one opodatkowaniu w Polsce, całość przychodów ze stosunku pracy, tzn. zarówno polskich, jak i holenderskich, należy wykazać w poz. 29 części E informacji PIT-11.

​Sposób księgowania wkładu niepieniężnego wniesionego do spółki ​jawnej

Jeśli wspólnicy wnieśli do spółki wkłady w postaci prawa nieodpłatnego użytkowania/używania nieruchomości, których są właścicielami, a na gruntach tych spółka prowadzi swoją działalność, to znaczy, że spółka uzyskała wartości niematerialne i prawne. Na podstawie informacji z umowy spółki należy ująć je w wartości określonej w tej umowie i zaksięgować jako „Inne wartości niematerialne i prawne”. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości wartości niematerialne i prawne to nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:

1) autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,

2) prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych,

3) know–how.

Wartość wniesionych wkładów (zarówno pieniężnych, jak i niepieniężnych) powinna odpowiadać wartości kapitału podstawowego na dzień zarejestrowania spółki jawnej.

Zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o rachunkowości kapitał zakładowy spółek, określony w ustawie z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 i 1488), z zastrzeżeniem ust. 2aa, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, towarzystw reasekuracji wzajemnej, fundusz udziałowy spółdzielni wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. Zadeklarowane lecz niewniesione wkłady kapitałowe ujmuje się jako należne wkłady na poczet kapitału.

Czas wolny za nadgodziny w następnym okresie rozliczeniowym

W art. 151¹ i 151² Kodeksu pracy przewidziano dwie formy rekompensaty pracy w godzinach nadliczbowych:

1) wynagrodzenie wraz z dodatkiem,
2) udzielenie czasu wolnego.

W zależności od tego, czy czas wolny udzielany jest na pisemny wniosek pracownika, czy taka forma „oddania” nadgodzin narzucana jest przez pracodawcę, udziela się go w wymiarze 1:1 (gdy wniosek złożył pracownik) lub 1,5 godziny wolnego za każdą godzinę nadliczbową (gdy wniosku takiego nie ma). Nie ma przy tym znaczenia to, w jakim przedziale doby, czy w jakich dniach tygodnia wystąpiły nadgodziny.

Pracodawca, któremu pracownik nie złożył wniosku o rekompensatę pracy w godzinach nadliczbowych czasem wolnym, może je w ten sposób rozliczyć tylko do końca okresu rozliczeniowego, w którym nadgodziny wystąpiły. Jeśli jednak wniosek o wolny czas złoży pracownik, to – o ile wskaże tak w tym wniosku – wolne może być wykorzystane także po zakończeniu danego okresu rozliczeniowego.

Przepisy nie przewidują terminu, w jakim czas wolny za nadgodziny w przypadku złożenia stosownego wniosku przez pracownika ma zostać wykorzystany. Przyjmuje się, że czas wolny na wniosek pracownika może zostać wykorzystany także po zakończeniu okresu rozliczeniowego. Wniosek pracownika musiałby w takim przypadku jednak wyraźnie określać termin, w jakim chciałby skorzystać z tej możliwości.

Opodatkowanie działalności gospodarczej menedżera

Nie ma przeszkód, by menedżer prowadził działalności gospodarczą opodatkowaną ryczałtem. Niezależnie jednak od tego, czy w ramach tej działalności gospodarczej prowadzi działalność menedżerską, to przychody i koszty tej działalności będą rozliczane nie w ramach źródła „Działalność gospodarcza” (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; dalej: PDOFizU), ale źródła „Działalność wykonywana osobiście” (art. 10 ust. 1 pkt 2 PDOFizU), niepodlegającego ryczałtowi. Przepis art. 13 pkt 9 PDOFizU zalicza bowiem tego źródła przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej.

Będzie to więc złożona sytuacja, w której działalność menedżerska będzie działalnością gospodarczą, ale opodatkowana będzie w ramach działalności wykonywanej osobiście. Formalnie więc rozliczanie według skali kontraktu menedżerskiego podatkowo nie będzie rozliczane w ramach działalności gospodarczej. W praktyce menedżer część przychodów z przedsiębiorstwa rozliczy w ryczałcie, część na zasadach ogólnych PIT. Można rzec, że firma menedżerska będzie opodatkowana ryczałtem, ale za wyjątkiem usług zarządzania.

Nie stoi temu na przeszkodzie ani zakres działalności przedsiębiorstwa, ani opodatkowanie świadczonych usług VAT (status podatnika VAT i przedsiębiorcy na gruncie VAT). Opodatkowanie menedżera regulują bowiem przepisy szczególne mające zastosowanie tylko w podatku dochodowym.

Podobne stanowisko wyrażono m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 8.4.2022 r. (0113-KDIPT2-1.4011.946.2021.4.ISL).

Jeśli chodzi o oskładkowanie w ramach ubezpieczeń społecznych, to tytułem do ubezpieczenia menedżera (przedsiębiorcy) jest zarówno kontrakt menedżerski, jak i działalność gospodarcza (por. uchwałę SN z 17.6.2015 r., III UZP 2/15, Legalis). Dochodzi więc do zbiegu tytułów ubezpieczeń, który należy rozstrzygnąć na zwykłych zasadach, w zależności od wysokości podstawy ich wymiaru (art. 9 ust. 2a–2c ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; dalej: SysUbSpołU). Zwykle będzie to kontrakt menedżerski i z tego tytułu będzie należna składka ZUS. Umowę kontraktu menedżerskiego należy bowiem oskładkować jako zlecenie. Zgodnie więc z art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 pkt 2 SysUbSpołU obowiązkowe są ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, dobrowolne jest ubezpieczenie chorobowe.

Jeśli chodzi o ubezpieczenie zdrowotne to i tu kontrakt menedżerski traktowany jest jak zlecenie (art. 83 ust. 3 pkt 6 i art. 79 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). Wymiar tej składki to 9% uzyskanego z kontraktu menedżerskiego przychodu (po potrąceniu składek i należności podatkowych).

Kwalifikacje osoby obsługującej rębak do drewna

Stosownie do postanowień art. 237³ § 2 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić przeszkolenie pracownika w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy przed dopuszczeniem go do pracy oraz prowadzenie okresowych szkoleń w tym zakresie. Szczegółowe zasady organizowania i przeprowadzania powyższych szkoleń określone zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 27.7.2004 r. w sprawie szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1327 ze zm.; dalej: SzkolBHPR).

W myśl § 6 SzkolBHPR, szkolenia z dziedziny bhp prowadzone są jako szkolenia wstępne i szkolenia okresowe. Szkolenie wstępne, na które składa się instruktaż ogólny oraz instruktaż stanowiskowy, powinno odbyć się przed dopuszczeniem pracownika do pracy w formie instruktażu według programów opracowanych dla poszczególnych grup stanowisk, natomiast częstotliwość przeprowadzania szkoleń okresowych pracodawca ustala, po konsultacji z pracownikami lub ich przedstawicielami, zachowując wytyczne wynikające z § 15 SzkolBHPR.

Czas trwania instruktażu stanowiskowego powinien być uzależniony od przygotowania zawodowego pracownika, dotychczasowego stażu pracy oraz rodzaju pracy i zagrożeń występujących na stanowisku pracy, na którym pracownik ma być zatrudniony.

Zgodnie z § 11 ust. 5 SzkolBHPR, za przeprowadzenie szkolenia stanowiskowego odpowiada wyznaczona przez pracodawcę osoba kierująca pracownikami lub sam pracodawca, jeżeli posiadają odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oraz są przeszkolone w zakresie metod prowadzenia instruktażu stanowiskowego.

Instruktaż stanowiskowy należy również powtórzyć w przypadku wprowadzenia na stanowisku pracy zmian warunków techniczno-organizacyjnych, w szczególności zmian procesu technologicznego, zmian organizacji stanowisk pracy, wprowadzenia do stosowania substancji o działaniu szkodliwym dla zdrowia albo niebezpiecznym oraz nowych lub zmienianych narzędzi, maszyn i innych urządzeń. W takim przypadku tematyka i czas trwania instruktażu stanowiskowego powinny być uzależnione od rodzaju i zakresu wprowadzonych na stanowisku zmian.

Przepisy nie określają żadnych szczególnych kwalifikacji, jakie powinna posiadać osoba obsługująca rębak do drewna. Tym samym pracownik obsługujący taką maszynę powinien jedynie odbyć instruktaż stanowiskowy przeprowadzony w ramach szkolenia wstępnego w dziedzinie bhp.

Wybór metody kasowej na ryczałcie w 2026 r.

Zgodnie z art. 6 ust. 1g ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w przypadku opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podatnik może wybrać metodę kasową rozliczania przychodów zgodnie z art. 14c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku wyboru metody kasowej rozliczania przychodów przepisy art. 14c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się odpowiednio.

Przywołany art. 14c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1.1.2026 r., stanowi z kolei, że podatnik, osiągający przychody z działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie stosuje metodę kasową rozliczania przychodów, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:

1) przychody z prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej w roku bezpośrednio poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyły kwoty 2 000 000 zł;

2) w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nie prowadzi ksiąg rachunkowych;

3) złoży właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze metody kasowej rozliczania przychodów w terminie do dnia 20 lutego roku podatkowego.

Warto odnotować, że wyżej wymieniony limit uprawniający do skorzystania z metody kasowej został podniesiony z 1 000 000 zł do 2 000 000 zł na mocy ustawy z 21.11.2025 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. poz. 1858). Celem wprowadzenia niniejszej zmiany jest zachęcenie oraz dopuszczenie większej liczby podatników do możliwości skorzystania z kasowej metody rozliczania przychodów.

Podsumowując, podatnik opodatkowany ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, który w 2025 r. osiągnął przychody w wysokości 1 500 000 zł, będzie mógł w 2026 r. wybrać kasową metodę rozliczania przychodów. Podkreślić przy tym należy, że taki podatnik nie może prowadzić ksiąg rachunkowych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz jest zobowiązany do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego stosownego pisemnego oświadczenia o wyborze metody kasowej, w terminie do 20.2.2026 r.

Neutralne pod względem płci nazwy stanowisk w strukturze organizacyjnej

Zgodnie z obowiązującym od 24.12.2025 r. przepisem art. 18^3ca § 3 ustawy Kodeks pracy (dalej: KP): „pracodawca zapewnia, aby ogłoszenia o naborze na stanowisko oraz nazwy stanowisk były neutralne pod względem płci, a proces rekrutacyjny przebiegał w sposób niedyskryminujący”.

Pracodawca posiada pewną siatkę stanowiskową zawartą w regulacjach wewnętrznych lub wewnętrznej dokumentacji. Najczęściej jest ona określona regulaminem wynagradzania, są to jednak także np. karty stanowiskowe czy właśnie struktura organizacyjna. Nie jest do końca jasne, czy wprowadzona w art. 18^3ca KP zmiana – neutralne określenia stanowisk – odnosiła się tylko do procesu rekrutacji, a konkretnie ogłoszeń. Gramatyka przepisy nie wskazuje na takie zawężenie, już jednak systematyka całego artykułu, który obejmuje we wszystkich poruszonych w nim aspektach procesy rekrutacyjne, już tak.

Zarówno treść nowego art. 18^3ca KP, jak i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/970 z dnia 10.5.2023 r. w sprawie wzmocnienia stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości za pośrednictwem mechanizmów przejrzystości wynagrodzeń oraz mechanizmów egzekwowania (Dz.Urz.UE.L Nr 132, str. 21) odnosi się wprost do ogłoszeń/procesów rekrutacyjnych (zarówno pkt 33 preambuły do dyrektywy, jak i jej art. 5). W żadnym przepisie KP, jak i dyrektywy nie narzuca się wprost obowiązku dostosowania do wymogów neutralności prawa wewnętrznego obowiązującego u pracodawcy.

Niezależnie od tego jednak trudno utrzymać sytuację, w której pracodawca w ogłoszeniach używać będzie neutralnych określeń mając jednocześnie w wewnętrznych postanowieniach czy dokumentacji inne w zasadzie nazwy stanowisk. Pracodawca w ogłoszeniach używać będzie neutralnych określeń, mając jednocześnie w wewnętrznych postanowieniach czy dokumentacji inne w zasadzie nazwy stanowisk (najczęściej w formie męskiej). Istotne są również kwestie wpływu nazewnictwa w aktach wewnętrznych na faktyczną neutralność w ogłoszeniach. Zgodnie z nowymi przepisami, kandydat otrzyma regulamin wynagrodzenia, w którym nazwa stanowiska będzie inna, przypisana do jednej płci. Dlatego też uważam, że zmiany (regulaminu wynagradzania, organizacyjnego i innych regulacji wewnętrznych) są potrzebne.

Limit odliczenia od dochodu związany z IKZE

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU) podstawę obliczenia podatku – co do zasady – stanowi dochód ustalony zgodnie z właściwymi przepisami, po odliczeniu kwot wpłat na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego (IKZE) dokonanych przez podatnika w roku podatkowym, do wysokości określonej w przepisach o indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego.

Odliczenia z tego tytułu dokonuje się w zeznaniu podatkowym (art. 26 ust. 6g PDOFizU).

Z art. 13a ust. 1 i art. 13a ust. 1a ustawy o indywidualnych kontach emerytalnych oraz indywidualnych kontach zabezpieczenia emerytalnego wynika, że wpłaty dokonywane na IKZE w roku kalendarzowym:

1) nie mogą przekroczyć kwoty odpowiadającej 1,2–krotności przeciętnego prognozowanego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok określonego w ustawie budżetowej lub ustawie o prowizorium budżetowym lub w ich projektach, jeżeli odpowiednie ustawy nie zostały uchwalone,

2) przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność nie mogą przekroczyć kwoty odpowiadającej 1,8–krotności przeciętnego prognozowanego wynagrodzenia miesięcznego.

Podatnicy mają więc możliwość odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym do wysokości dwóch limitów rocznych, tzn. dla osób:

1) nieprowadzących działalności gospodarczej – 10 407,60 zł za 2025 r.,

2) prowadzących działalność gospodarczą – 15 611,40 zł za 2025 r.

Przy czym dostępny jest tylko jeden z przytoczonych limitów odliczenia, w zależności od tego, czy podatnik dokonujący takiego odliczenia prowadzi działalność gospodarczą, czy też jej nie prowadzi. W tym przypadku podatnik może skorzystać z odliczenia do wysokości wyższego limitu, ponieważ prowadzi działalność gospodarczą. Nie ma więc możliwości skorzystania z dwóch limitów w ramach rozliczenia podatku dochodowego za dany rok podatkowy.

Wydatki na cele podlegające odliczeniu od dochodu, które określone zostały w art. 26 ust. 1 PDOFizU, czyli także odliczenia z tytułu wpłat na IKZE do wysokości jednego z tych limitów, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały (art. 26 ust. 13a PDOFizU):

1) zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,

2) odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c PDOFizU (czyli tzw. podatkiem liniowym),

3) odliczone od przychodu na podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne,

4) zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Nieodliczony VAT związany z zakupem napojów alkoholowych przeznaczonych na cele reprezentacyjne a koszty podatkowe

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:

a) podatek naliczony:

– jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,

– w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej”.

Natomiast jak stanowi art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT: „Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym napojów alkoholowych”.

Zatem – co do zasady – nieodliczony VAT może zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodu, jednakże przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyłączają z kosztów uzyskania przychodów wydatki na cele reprezentacyjne, w szczególności wydatki poniesione na zakup napojów alkoholowych.

W analizowanym przypadku – zdaniem Autora – nieodliczony VAT od nabycia napojów alkoholowych nie będzie stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Wynagrodzenie jedynego wspólnika spółki z o.o.

Zgodnie z art. 203¹ Kodeksu spółek handlowych, uchwała wspólnika może ustalać zasady wynagradzania członków zarządu, w tym maksymalną wysokość wynagrodzenia, przyznawanie prawa do świadczeń dodatkowych lub maksymalną wartość takich świadczeń.

Uchwały wspólników podejmuje się na zgromadzeniu wspólników, które zwołuje zarząd. W spółce jednoosobowej jedyny wspólnik wykonuje wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników, co oznacza, że de facto sam podejmuje uchwałę w sprawie swojego wynagrodzenia.

Nie jest wymagany udział pełnomocnika ani sporządzenie aktu notarialnego. Mamy tu do czynienia z uchwałą podjętą w zwykłym trybie, a nie z umową czy czynnością prawną między wspólnikiem a spółką.

Wynagrodzenie stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, o którym mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o PIT. Są to przychody otrzymywane przez osoby należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych, niezależnie od sposobu ich powoływania.

Od wynagrodzenia, po odliczeniu kosztów uzyskania przychodów w wysokości 250 zł miesięcznie, pobiera się zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych według najniższej stawki ze skali podatkowej.

Jeżeli chodzi o ubezpieczenia, wspólnik podlega:

1) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalno-rentowym oraz zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,

2) dodatkowo ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu na podstawie powołania.

Jest to tzw. zbieg tytułów – osoba taka jest obowiązana do opłacania dwóch składek zdrowotnych.

Osoba prowadząca pozarolniczą działalność (w tym wspólnik jednoosobowej spółki z o.o.) podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu i zdrowotnemu. Dodatkowy tytuł do ubezpieczenia zdrowotnego stanowi powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu, jeżeli z tego tytułu przysługuje wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu.

W przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do ubezpieczenia zdrowotnego, składka jest opłacana od każdego z tych tytułów oddzielnie, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.