Ekwiwalent za ergonomiczne środki wykonywania pracy
Pracodawca powinien pokryć koszty. W zależności od zawartej umowy może być to ekwiwalent lub ryczałt. Powinny to być narzędzia profesjonalne, oznakowane CE, spełniające zasady ergonomii.
Generalną zasadą wynikającą wprost z treści art. 6724 § 1 ustawy Kodeks pracy (dalej: KP) jest to, że to pracodawca jest zobowiązany zapewnić pracownikowi wykonującemu pracę zdalną:
1) materiały i narzędzia pracy, w tym urządzenia techniczne, niezbędne do wykonywania pracy zdalnej,
2) instalację, serwis, konserwację narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych, niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej lub pokryć niezbędne koszty związane z instalacją, serwisem, eksploatacją i konserwacją narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych, niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej, a także pokryć koszty energii elektrycznej oraz usług telekomunikacyjnych niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej,
3) szkolenia i pomoc techniczną niezbędne do wykonywania tej pracy.
Ponadto pracodawca jest zobowiązany pokryć inne koszty niż koszty określone powyżej bezpośrednio związane z wykonywaniem pracy zdalnej, jeżeli zwrot takich kosztów został określony w porozumieniu.
Strony porozumienia mogą ustalić zasady wykorzystywania przez pracownika wykonującego pracę zdalną materiałów i narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych, niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej, niezapewnionych przez pracodawcę, spełniających wymagania określone w rozdziale IV Działu X Kodeksu pracy. W takim przypadku pracownikowi wykonującemu pracę zdalną przysługuje ekwiwalent pieniężny w wysokości ustalonej z pracodawcą.
Obowiązek wypłaty ekwiwalentu może być zastąpiony obowiązkiem wypłaty ryczałtu, którego wysokość odpowiada przewidywanym kosztom ponoszonym przez pracownika w związku z wykonywaniem pracy zdalnej.
Przy ustalaniu wysokości ekwiwalentu albo ryczałtu bierze się pod uwagę w szczególności:
1) normy zużycia materiałów i narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych,
2) ich udokumentowane ceny rynkowe oraz
3) ilość materiału wykorzystanego na potrzeby pracodawcy i ceny rynkowe tego materiału, a także
4) normy zużycia energii elektrycznej oraz
5) koszty usług telekomunikacyjnych.
Maszyny i inne urządzenia techniczne, zgodnie z rozdziałem IV działu dziesiątego KP, powinny spełniać następujące wymagania:
1) zapewniać bezpieczne i higieniczne warunki pracy, w szczególności zabezpieczać pracownika przed urazami, działaniem niebezpiecznych substancji chemicznych, porażeniem prądem elektrycznym, nadmiernym hałasem, działaniem drgań mechanicznych i promieniowania oraz szkodliwym i niebezpiecznym działaniem innych czynników środowiska pracy;
2) uwzględniać zasady ergonomii.
W związku z powyższym, jeżeli pracownik sam zapewnia sobie narzędzia do pracy zdalnej i otrzymuje z tego tytułu ekwiwalent pieniężny, to powinien nabyć takie narzędzia, które spełniają również zasady ergonomii. Pracownik nie może korzystać przy pracy zdalnej z narzędzi „byle jakich”, amatorskich czy wykonanych we własnym zakresie. Powinny to być narzędzia profesjonalne, spełniające wymagania nie tylko oceny zgodności (oznakowane CE), ale również zasady ergonomii.
Pracownik, organizując swoje stanowisko pracy zdalnej, powinien uwzględniać wymagania ergonomii (art. 6731 § 8 KP). Pracodawca powinien więc zwrócić mu koszty dostosowania tego stanowiska pracy do wymagań ergonomii.
Zasady ergonomii wymagają stosowania manipulatora, aby odciążyć pracownika od nadmiernego wysiłku fizycznego (dźwigania ciężarów) i gdy pracownik wyposażył swoje stanowisko pracy w taki manipulator, to pracodawca powinien zwrócić mu koszty zakupu i zainstalowania tego urządzenia na stanowisku pracy zdalnej.
Powyższa zasada dotyczy również wyposażenia stanowiska komputerowego w ergonomiczne meble (stół, krzesło).
Warto więc zadbać, aby w porozumieniu z pracodawcą określić również zwrot kosztów związanych z dostosowaniem stanowiska pracy zdalnej do wymagań ergonomii. Stworzy to solidną podstawę do żądania od pracodawcy zwrotu kosztów nie tylko za wykorzystywanie przez pracownika narzędzi pracy niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej, niezapewnionych przez pracodawcę, ale także za zapewnienie we własnym zakresie ergonomicznych warunków pracy zdalnej.
Zaliczenie do KUP wydatków poniesionych przed rozpoczęciem działalności gospodarczej
Wydatki poniesione na zakup towarów handlowych, materiałów oraz drobnych narzędzi (o wartości początkowej nieprzekraczającej 10 000 zł) przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, udokumentowane fakturami imiennymi bez NIP, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Sposób ich ujęcia w ewidencji zależy jednak od rodzaju nabytego składnika. Materiały i towary handlowe należy wprowadzić do początkowego spisu z natury, natomiast drobne narzędzia księguje się bezpośrednio w koszty w dacie rozpoczęcia działalności.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 PDOFizU. Udzielając odpowiedzi na niniejsze pytanie warto więc wskazać, że przepisy PDOFizU nie zawierają unormowań, które zabraniałyby zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków ponoszonych przed rozpoczęciem działalności gospodarczej. Ważne jest natomiast istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem a osiągniętym przychodem lub zachowanym albo zabezpieczonym źródłem przychodu (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28.4.2021 r., 0115-KDIT3.4011.55.2021.2.JG).
W myśl § 20 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (dalej: PodKsPiRR), podatnik jest obowiązany do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, m.in. na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego. Oznacza to, że zakupione przed otwarciem firmy materiały do wykonywania usług oraz towary handlowe nie mogą być bezpośrednio ujęte jako koszty w dacie ich zakupu, lecz należy objąć je remanentem początkowym sporządzonym na dzień rozpoczęcia działalności gospodarczej (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 29.3.2018 r., 0113-KDIPT2-1.4011.46.2018.6.AG). Wyceny towarów i materiałów dokonuje się na podstawie posiadanych dowodów dokumentujących nabycie. Na podstawie § 6 ust. 3 pkt 1 PodKsPiRR dowodem takim mogą być przede wszystkim faktury. Fakt, że zakupy są udokumentowane fakturami imiennymi bez numeru NIP, nie stanowi przeszkody do ujęcia ich w majątku firmy (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 28.4.2021 r., 0115-KDIT3.4011.55.2021.2.JG).
Odmiennie natomiast należy potraktować drobne narzędzia, ponieważ nie stanowią one towarów handlowych ani materiałów w rozumieniu § 2 pkt 1 PodKsPiRR. W konsekwencji narzędzia te nie podlegają objęciu spisem z natury sporządzanym na dzień rozpoczęcia działalności, o którym mowa w § 20 ust. 1 PodKsPiRR. Wydatki poniesione na drobne narzędzia (o wartości początkowej nieprzekraczającej 10 000 zł) należy więc zaksięgować bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów w dacie rozpoczęcia działalności na podstawie posiadanych faktur imiennych, w kolumnie 15 podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Jeżeli podatnik prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów prawidłowo i zgodnie z obowiązującym prawem zaewidencjonuje dokonany wydatek w tej księdze, to tym samym należycie go udokumentuje do celów ustalenia wysokości dochodu (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 14.6.2021 r., 0112-KDIL2-2.4011.295.2021.1.KP).
Zwolnienie podmiotowe z VAT dla biura rachunkowego
Tak, otwierając w trakcie roku biuro rachunkowe i świadcząc wyłącznie usługi rachunkowo-księgowe oraz kadrowo-płacowe, podatnik może korzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT, pod warunkiem że przewidywana wartość sprzedaży, wyliczona w proporcji do okresu prowadzonej działalności, nie przekroczy w danym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika, u którego wartość sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Z kolei, jak stanowi art. 113 ust. 9 VATU, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w trakcie roku podatkowego wykonywanie działalności, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty 240 000 zł. Stosownie natomiast do treści art. 113 ust. 10 VATU, jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku podatkowego określoną kwotę limitu, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
Przepis art. 113 ust. 13 pkt 2 VATU wskazuje z kolei katalog usług wyłączonych z zakresu możliwości skorzystania ze zwolnienia podmiotowego, w tym między innymi usługi prawnicze oraz w zakresie doradztwa. Z przedstawionego opisu wynika, że podatnik planuje prowadzić działalność dotyczącą wyłącznie usług rachunkowo-księgowych oraz kadrowo-płacowych. W ramach prowadzonego biura rachunkowego podatnik nie będzie dokonywać czynności polegających na udzielaniu fachowych porad, opinii czy wyjaśnień z zakresu obowiązków prawnych, podatkowych i finansowych.
Oznacza to zatem, że skoro podatnik nie będzie świadczyć usług doradczych znajdujących się w katalogu wyłączeń z art. 113 ust. 13 pkt 2 VATU, to może od początku działalności korzystać ze zwolnienia podmiotowego z VAT, o ile wartość sprzedaży, obliczona proporcjonalnie od maja do końca roku, nie przekroczy przysługującego mu limitu 240 000 zł. Należy przy tym pamiętać, że w przypadku przekroczenia tego proporcjonalnego limitu w trakcie roku, zwolnienie straci moc z chwilą wykonania czynności, którą kwota ta zostanie przekroczona (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 8.4.2026 r., 011-KDIB3-2.4012.2026.2.ASZ).
Zatrudnienie obywatela Ameryki Łacińskiej w Polsce
Dwa warunki, czyli legalny pobyt i zezwolenie na pracę umożliwią zatrudnienie obywatela Ameryki Łacińskiej w Polsce.
Pierwszą podstawą kwestią jest to, żeby pobyt obywatela Ameryku Łacińskiej był w Polsce legalny. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 3 ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: PowPracyCudzU) cudzoziemiec może wykonywać pracę zgodnie z zezwoleniem na pracę lub oświadczeniem o powierzeniu pracy cudzoziemcowi wpisanym do ewidencji oświadczeń, jeżeli posiada takie zezwolenie lub oświadczenie i jest uprawniony do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 3-10, 12-13b, 17-21 lub 23-24b ustawy o cudzoziemcach (dalej: CudzU), lub
2) na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 CudzU, lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub
3) na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 CudzU, lub
4) na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 61 CudzU, określającego status członka rodziny członka misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego albo innej osoby zrównanej z nim na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pozostającego z tą osobą we wspólnocie domowej, jeżeli między Rzecząpospolitą Polską a państwem obcym lub organizacją międzynarodową zostały zawarte umowa lub porozumienie międzynarodowe w sprawie wykonywania działalności zarobkowej przez członków rodzin członków personelu misji dyplomatycznych lub urzędów konsularnych albo osób z nimi zrównanych, lub
5) na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, lub
6) w ramach ruchu bezwizowego, chyba że jest obywatelem państwa znajdującego się w wykazie, o którym mowa w art. 3 ust. 4 PowPracyCudzU.
Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 PowPracyCudzU zezwolenie na pracę wydaje się, w przypadku gdy cudzoziemiec będzie wykonywał pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z polskim podmiotem powierzającym pracę cudzoziemcowi, a w przypadku kierowania tego cudzoziemca przez podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi do innego podmiotu – na podstawie umowy z agencją pracy tymczasowej. Z mocy art. 61 CudzU na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonania pracy można zatrudnić obywatela Republiki Armenii, Republiki Białorusi, Republiki Gruzji, Republiki Mołdawii i Ukrainy, a więc w tym przypadku, jeżeli obywatel Ameryki Łacińskiej przebywa w Polsce legalnie będzie konieczne uzyskanie dodatkowo zezwolenia na wykonywanie pracy.
Tak więc, te dwa warunki: legalny pobyt i zezwolenie na pracę, umożliwią jego zatrudnienie.
Zatrudnienie obywatela Ukrainy nieposiadającego statutu UKR
Obywatel Ukrainy, którego dotyczy pytanie, ma swobodny dostęp do rynku pracy, a Państwo zatrudniając go powinni jedynie powiadomić powiatowy urząd pracy o powierzeniu mu pracy w ciągu 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy przez obywatela Ukrainy.
Odpowiedź na Państwa pytanie zawiera obowiązujący od 5.3.2026 r. art. 41 ustawy o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zgodnie z którym względem obywateli Ukrainy przebywających legalnie na terytorium Polski, którzy nie korzystają z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej (czyli np. nie posiadają statusu UKR ani nadanego numeru PESEL), w okresie od 5.3.2026 r. do 5.3.2029 r. stosuje się odpowiednio przepisy art. 3 ust. 1 pkt 12 i art. 5a ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Takie odesłanie oznacza, że obywatel Ukrainy nieposiadający statusu UKR ani nadanego numeru PESEL, lecz przebywający legalnie na terytorium Polski, ma swobodny dostęp do rynku pracy, a polski podmiot powierzający mu pracę ma jedynie obowiązek powiadomienia powiatowego urzędu pracy o powierzeniu mu pracy w ciągu 7 dni od dnia rozpoczęcia pracy przez cudzoziemca (za pomocą systemu teleinformatycznego praca.gov.pl). I taka właśnie możliwość zatrudnienia zachodzi w przypadku obywatela Ukrainy, którego dotyczy pytanie.
Płatność zaliczek na PIT wspólników spółki cywilnej
Praktyka taka jest dopuszczalna, jednak płatność powinna być rozliczona jako wypłata środków wspólnikom.
Spółka cywilna nie posiada podmiotowości podatkowej w podatku dochodowym – podatnikami są jej wspólnicy (art. 5b ust. 2 ustawy o PIT). Oznacza to, że zobowiązanie z tytułu zaliczek na PIT ciąży wyłącznie na wspólnikach, a nie na spółce jako takiej.
Jednocześnie rachunek bankowy spółki cywilnej jest rachunkiem wspólnym wspólników, na którym gromadzone są środki stanowiące ich majątek wspólny (wspólność łączna). W konsekwencji dopuszczalne jest techniczne dokonanie zapłaty zaliczki na PIT z rachunku spółki cywilnej, ponieważ środki te w sensie cywilnoprawnym należą do wspólników.
Kluczowe znaczenie ma jednak prawidłowa kwalifikacja takiej operacji. Zapłata zaliczki z rachunku spółki powinna zostać potraktowana jako wypłata środków dla wspólnika (np. pobranie na poczet zysku), a następnie podatnik powinien uregulować zobowiązanie podatkowe. Brak takiego ujęcia może prowadzić do nieprawidłowości ewidencyjnych, ponieważ spółka nie może ponosić ciężaru podatku dochodowego wspólnika jako własnego kosztu ani zobowiązania.
W praktyce oznacza to, że:
1) operacja nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w działalności,
2) operacja powinna być odzwierciedlona jako rozrachunek ze wspólnikiem,
3) przelew powinien być jednoznacznie opisany (np. „zaliczka PIT wspólnika X za miesiąc …”).
Nie ma natomiast w takim przypadku przeszkód formalnych w zakresie samej techniki dokonania płatności.
Zmiana nazwy pracodawcy a świadectwo pracy
Co do zasady pracodawca wskazuje w świadectwie pracy obecną nazwę pracodawcy i okres zatrudnienia u pracodawcy z obecną nazwą. Jednak, jeśli pracodawca wykaże w jednym świadectwie pracy osobno okresy zatrudnienia przez zmianą nazwy i po zmianie nazwy, to w mojej ocenie warto wówczas dodać informację, że pracodawca jedynie zmienił nazwę.
Zmiana nazwy pracodawcy
Przepisy prawa pracy nie regulują sytuacji, w której pracodawca dokonuje zmiany nazwy. Nie odnoszą się więc ani do tego, czy umowy o pracę należy zmodyfikować, co zrobić z zakładowymi źródłami prawa pracy, ani nie określają także jak postąpić wystawiając pracownikom świadectwa pracy obejmujące okres zatrudnienia przed i po wspomnianej zmianie. Mimo braku wyraźnej regulacji, zmiana nazwy pracodawcy, co do zasady, nie wymaga dokonywania zmian w umowach o pracę, choć dla porządku i jasności zaleca się uporządkowanie tej kwestii w umowach o pracę. Nadal jest to bowiem ten sam pracodawca, jedynie od pewnego momentu będzie działał pod inną, niż dotychczasowa, nazwą. Podobnie w przypadku wszelkiego rodzaju regulaminów czy UZP. Można wydać aneks o charakterze informacyjnym wyjaśniający, że dane zakładowe źródło prawa pracy obowiązuje nadal i dotyczy pracodawcy oraz pracowników po zmianie nazwy zakładu.
W praktyce przede wszystkim kładzie się nacisk na obowiązek informacyjny, aby pracownicy wiedzieli kto jest ich pracodawcą, a więc aby znali prawidłową i aktualną jego nazwę. Informację o zmianie nazwy pracodawcy najlepiej przekazać pracownikom jeszcze zanim zostanie oficjalnie wprowadzona do użytku. Przepisy prawa pracy nie określają formy takiego zawiadomienia, mimo to można tego dokonać np. w sposób zwyczajowo przyjęty w danym zakładzie pracy dla publikacji regulaminów. Można także przekazać taką informację każdemu z pracowników np. e-mailem na firmowe skrzynki elektroniczne.
Świadectwo pracy
Podobne wątpliwości powstają w przypadku świadectw pracy obejmujących okres zatrudnienia pracownika przed i po zmianie. Tu również przepisy prawa pracy nie są konkretne. W braku innych rozwiązań wydaje się, że prawidłowym będzie wskazanie na wydawanym pracownikowi świadectwie pracy nazwy pracodawcy obowiązującej w momencie wydawania tego świadectwa, oraz okres zatrudnienia u tego pracodawcy (czyli również pod nazwą obowiązującą w momencie wydawania tego dokumentu). Mimo to nie wydaje się błędem rozdzielenie w jednym świadectwie pracy okresów zatrudnienia u pracodawcy „pod starą nazwą” i „pod nową nazwą”. Takie rozgraniczenie ze wskazaniem, że pracodawca jedynie zmienił nazwę może w praktyce uniknąć wątpliwości, np. w przypadku gdy pracownik legitymuje się u kolejnego pracodawcy świadectwem pracy od danego pracodawcy oraz innymi dokumentami wydanymi przez tego pracodawcę, szczególnie gdy zostały one wydane przed zmianą nazwy (np. skierowanie na badania profilaktyczne i orzeczenie z badań profilaktycznych wystawione na „starą nazwę” firmy i świadectwo pracy wystawione na „nową nazwę firmy”).
Dobrowolne przystąpienie do ubezpieczenia chorobowego przez przedsiębiorcę przebywającego na urlopie macierzyńskim
W przypadku wskazanym w zapytaniu nie ma możliwości zgłoszenia przedsiębiorcy do pełnych ubezpieczeń ZUS wraz z dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym w trakcie pobierania zasiłku macierzyńskiego.
Osoba prowadząca działalność pozarolniczą, która z tytułu tej działalności podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu, może dobrowolnie przystąpić również do ubezpieczenia chorobowego. Jeśli osoba taka przystąpi do tego ubezpieczenia i urodzi dziecko, nabywa prawo do zasiłku macierzyńskiego.
Osoba spełniająca warunki do objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z kilku tytułów, np. z powodu prowadzenia działalności gospodarczej oraz pobierania zasiłku macierzyńskiego, podlega tym ubezpieczeniom obowiązkowo z tytułu pobierania zasiłku. W czasie pobierania zasiłku macierzyńskiego przedsiębiorca może natomiast opłacać składki emerytalne i rentowe z tytułu działalności gospodarczej dobrowolnie, na własny wniosek. Przy takim dobrowolnym ubezpieczeniu emerytalno-rentowym nie ma jednak możliwości zgłoszenia przedsiębiorcy do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.
Zasiłek macierzyński przysługuje przez okres określony w Kodeksie pracy jako czas urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego oraz urlopu rodzicielskiego. W tym okresie osoba pobierająca zasiłek obowiązkowo podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z tytułu pobierania zasiłku, a składki od kwoty wypłacanego zasiłku rozlicza ZUS, który jednocześnie wypłaca świadczenie. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej osoba ta jest zobowiązana jedynie do opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Obowiązujące przepisy nie zabraniają prowadzenia działalności gospodarczej w okresie pobierania zasiłku macierzyńskiego. Fakt wykonywania działalności nie może stanowić podstawy do pozbawienia prawa do zasiłku, a ZUS nie może uzależniać jego wypłaty od złożenia oświadczenia o nieprowadzeniu działalności.
W czasie pobierania zasiłku macierzyńskiego przedsiębiorca może więc nadal prowadzić działalność gospodarczą. Wyjątkiem jest okres pobierania zasiłku chorobowego, który przyznawany jest z uwagi na niezdolność do pracy – w tym czasie prowadzenie działalności nie jest możliwe.
Korekta faktur wystawionych poza KSeF od 1.4.2026 r.
Tak, korekty dotyczące zarówno towarów, jak i przyjętych wcześniej zadatków czy zaliczek, wystawiane od 1.4.2026 r. do faktur pierwotnych z 2025 r. i lat wcześniejszych, muszą być wystawiane w systemie KSeF jako faktury ustrukturyzowane, o ile dany podatnik jest już objęty obowiązkiem korzystania z systemu KSeF.
System KSeF jest przygotowany na korygowanie dokumentów sprzed okresu obowiązkowego e–fakturowania. Na podstawie art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT wszelkie korekty, w tym w odniesieniu do zadatków czy zwrotów towarów, po 1.4.2026 r. muszą przyjąć postać e–faktury ustrukturyzowanej przesłanej do KSeF. Wystawiając taką korektę w systemie, należy:
1) podać dane faktury pierwotnej (datę i numer) w sekcji „DaneFaKorygowanej”,
2) zaznaczyć znacznik „NrKSeFN” (nadając mu wartość „1”), co informuje system, że faktura korygowana została wystawiona poza systemem KSeF i nie posiada unikalnego numeru identyfikacyjnego z tego systemu.
Aktualnie nie ma możliwości wystawienia faktury korygującej w formie papierowej lub PDF, chyba że podatnik korzysta na podstawie art. 145m ust. 1 ustawy o VAT z odroczenia obowiązku korzystania z KSeF dla podatników, u których łączna wartość sprzedaży (brutto), udokumentowana fakturami w danym miesiącu, jest mniejsza lub równa kwocie 10 000 zł.
Faktura korygująca otrzymana po złożeniu JPK_V7, w którym uwzględniony został korygowany dokument
Jeżeli faktura korygująca zostanie otrzymana po złożeniu JPK V7, w którym uwzględniony został korygowany dokument, to – zdaniem Autora – należy uwzględnić taką korektę w JPK V7 za okres, w którym wykazany był pierwotny, korygowany dokument.
Korekty, które zostały opisane w pytaniu czytelnika, tj. takie, które nie mają wpływu na podstawę opodatkowania VAT, nie zostały w bezpośredni sposób unormowane w przepisach prawa podatkowego (inaczej niż przy korekcie in minus oraz in plus). Nie oznacza to jednak, że podatnik ma swobodę w zakresie uwzględniania korekty w JPK V7.
Pozostaje tutaj odwołanie się do wyjaśniń, które wskazane zostały w wydanej przez resort finansów „Broszurze informacyjnej dot. struktury JPK VAT”, w której określono m.in., że: „Korekty błędnego wpisu niewpływającego na wysokość podatku należnego lub naliczonego dokonuje się – co do zasady – poprzez jego wystornowanie, tj. wpisanie ze znakiem przeciwnym całego wpisu oraz ponowne dodanie prawidłowego wpisu z podaniem pierwotnego numeru dokumentu (np. DowodSprzedazy, NrKontrahenta lub NazwaKontrahenta). Natomiast w przypadku, gdy podatnik jeszcze nie przesłał pliku za dany okres rozliczeniowy, dopuszczalne jest ujęcie tylko jednego zapisu z poprawnymi danymi”.
Z powyższego wynika, że jeżeli faktura korygująca zostanie otrzymana po złożeniu JPK V7, w którym uwzględniony został korygowany dokument, to – zdaniem Autora – należy uwzględnić taką korektę w JPK V7 za okres, w którym wykazany był pierwotny, korygowany dokument.
