Data rozwiązania umowy na zastępstwo

Umowa o pracę na czas zastępstwa jest umową o pracę na czas określony, której czas trwania określono zdarzeniem. Zdarzeniem tym jest zakończenie zastępowania nieobecnego pracownika. Z tego względu czas trwania umowy na zastępstwo określa się: na czas zastępstwa nieobecnego pracownika, na zastępstwo nieobecnego pracownika. Określenie zdarzenia: „do czasu powrotu zastępowanego pracownika” często funkcjonuje w praktyce. Jednak nie jest ono prawidłowe, gdyż może zdarzyć się, że zastępowany nie wróci do pracy. Umowa zastępowanego może rozwiązać się np. w wyniku zawarcia porozumienia o rozwiązaniu umowy, w wyniku wypowiedzenia umowy o pracę albo wygasnąć, np. z powodu śmierci zastępowanego.

Dzień rozwiązania umowy o pracę na czas zastępstwa ustala się przez analizę zdarzenia wskazanego w umowie. Jeżeli czas trwania umowy na zastępstwo określono: na czas zastępstwa nieobecnego pracownika, na zastępstwo nieobecnego pracownika, wówczas dzień ustania stosunku pracy osoby zastępowanej będzie także dniem ustania stosunku pracy zastępcy. Natomiast, w sytuacji gdy czas trwania umowy na zastępstwo określono: „do czasu powrotu zastępowanego pracownika”, a pracownik zastępowany rozwiązuje umowę o pracę, a więc nie wraca do pracy, bezpiecznie jest rozwiązać umowę z zastępcą na mocy porozumienia stron albo za wypowiedzeniem.

Prywatny najem budynku a KSeF

Podatnicy zwolnieni od podatku, świadczący najem, nie są zobowiązani do wystawiania faktur dokumentujących należny czynsz. Taką fakturę muszą wystawić wyłączenie w sytuacji, gdy zażąda jej najemca będący przedsiębiorcą.

Osoby wynajmujące nieruchomości, docelowo będą wystawić faktury w KSeF.

Definicja działalności gospodarczej na gruncie VAT jest bardzo pojemnym pojęciem. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) obejmuje swoim zakresem m.in. czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W rezultacie najem rzeczy posiadanych przez podatnika- nawet jeśli na gruncie podatku dochodowego zaliczony został do źródła przychodów najem prywatny- na płaszczyźnie VAT jest przejawem działalności gospodarczej, a wynajmujący- podatnikiem VAT z tego tytułu.

Czynności najmu nie zostały wykluczone ze zwolnienia podmiotowego od podatku. Świadcząc najem, wynajmujący może stosować zwolnienie podmiotowe od podatku do limitu sprzedaży w roku podatkowym w wysokości 240 000 zł. na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 VATU. Co istotne, podatnicy zwolnieni z VAT, nie muszą potwierdzać każdej sprzedaży na rzecz innego przedsiębiorcy lub osoby prywatnej dokumentem sprzedaży. Obowiązani są oni wystawić fakturę tylko wtedy, gdy klient wystąpi z żądaniem jej wystawienia w terminie 3 miesięcy (art. 106b ust. 3 pkt 2 VATU).

W rezultacie podatnik wynajmujący prywatnie własny budynek innemu przedsiębiorcy może- co do zasady- korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, nie jest tym samym obowiązany do rejestracji jako podatnik VAT czynny. Korzystając ze zwolnienia, nie musi dokumentować czynszu najmu za pomocą faktury. Jednakże- zważywszy, że jego kontrahentem jest przedsiębiorca, który niewątpliwie zażąda faktury- wynajmujący będzie obowiązany taką fakturę wystawić.

System KSeF docelowo ma być obowiązkowy dla wszystkich podatników, w tym również dla tych, którzy korzystają ze zwolnienia od podatku VAT. Podkreślić trzeba, że korzystanie z KSeF przez wynajmującego wiąże się z koniecznością uzyskania i posługiwania się numerem NIP, także wówczas, gdy faktura dokumentuje przychody z najmu prywatnego. Numer NIP jest polem wymaganym w elemencie Podmiot1 struktury logicznej FA(3).

Można również dodać, że do końca 2026 r. podatnicy, u których sprzedaż dokumentowana fakturami nie przekracza w danym miesiącu 10 000 zł, mogą nadal wystawiać faktury papierowe lub elektroniczne (np. w PDF) poza KSeF. Przekroczenie ww. limitu skutkować będzie utratą prawa do fakturowania sprzedaży poza systemem, począwszy od faktury, którą przekroczono kwotę 10 000 zł.

Sztuczne oświetlenie w skierowaniu na badania profilaktyczne – czynnik fizyczny czy uciążliwy?

Pracownicze badania profilaktyczne

Aktem prawnym regulującym zagadnienie pracowniczych badań profilaktycznych jest rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30.5.1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 607 ze zm.; dalej: BadLekR).

Jednym z najważniejszych obowiązków pracodawcy związanych z badaniami profilaktycznymi jest wydanie skierowania, którego wzór określa załącznik nr 3a do BadLekR, a które, zgodnie z § 4 ust. 2 BadLekR, powinno zawierać następujące informacje:

1. określenie rodzaju badania profilaktycznego, jakie ma być wykonane,
2. określenie stanowiska pracy, na jakim osoba ta ma być zatrudniona (w przypadku osób przyjmowanych do pracy lub pracowników przenoszonych na inne stanowiska pracy),
3. określenie stanowiska pracy, na jakim pracownik jest zatrudniony (w przypadku badań okresowych lub kontrolnych),
4. opis warunków pracy uwzględniający informacje o występowaniu na stanowisku lub stanowiskach pracy, o których mowa w pkt. 2 i 3, czynników niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub czynników uciążliwych i innych wynikających ze sposobu wykonywania pracy, z podaniem wielkości narażenia oraz aktualnych wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, wykonanych na tych stanowiskach.

Skierowanie na badania profilaktyczne

Sporządzając skierowanie na badania profilaktyczne, pracodawca powinien w nim m.in. określić rodzaj pracy, podstawowe czynności oraz sposób i czas ich wykonywania. Nie oznacza to jednak, że w skierowaniu należy wymieniać wszelkie możliwe czynności, jakie pracownik jest obowiązany wykonywać zgodnie z ustalonym zakresem obowiązków, ale jedynie te, które mogą mieć znaczenie dla lekarza przeprowadzającego badania profilaktyczne i mogą wpłynąć na wynik.

Czynniki występujące w środowisku

Rodzaje poszczególnych czynników występujących w środowisku pracy zostały zdefiniowane jako:

1. czynnik niebezpieczny – czynnik, którego oddziaływanie może prowadzić do urazu lub innego istotnego natychmiastowego pogorszenia stanu zdrowia człowieka bądź zejścia śmiertelnego;
2. czynnik szkodliwy – czynnik, którego oddziaływanie może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia człowieka;
3. czynnik uciążliwy – czynnik nie stanowiący zagrożenia dla życia lub zdrowia człowieka, lecz utrudniający pracę lub przyczyniający się w inny istotny sposób do obniżenia jego zdolności do wykonywania pracy lub innej działalności bądź wpływający na zmniejszenie wydajności.

Oświetlenie jest fizycznym czynnikiem środowiska pracy i jest zaliczane jest do czynników uciążliwych. Wynika to faktu, że niewłaściwe oświetlenie stanowisk pracy prowadzi do nadmiernego zmęczenia narządu wzroku, dolegliwości wzroku, spadku wydajności pracy oraz może powodować pogłębienie wad wzroku.

Mając na uwadze powyższe, oświetlenie sztuczne należy rozpatrywać w kategorii czynników uciążliwych, a nie szkodliwych dla zdrowia czy niebezpiecznych.

Korekta VAT naliczonego od środków trwałych w budowie

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług przewidują odrębne zasady korekty podatku naliczonego od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Przepis art. 91 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty podatku naliczonego podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów przypisywana jest hipotezie normy prawnej – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekta ma charakter jednorazowy, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym środki trwałe zostały oddane do użytkowania.

W odniesieniu do wszystkich środków trwałych korekta następuje dopiero od momentu oddania środka trwałego do używania. Wynika stąd wniosek, że w przypadku wytwarzania środków trwałych we własnym zakresie, korekty podatku nie dokonuje się w czasie budowy środka trwałego.

Opłata wstępna w leasingu a ukryte zyski

Co do zasady:

1) opłata wstępna leasingu powinna być rozliczana w czasie zgodnie z zasadami rachunkowości, tj. proporcjonalnie do okresu trwania umowy leasingu (np. 260 000 zł/60 miesięcy × liczba miesięcy przypadających na 2025 r.),

2) podstawą opodatkowania w estońskim CIT są kategorie dochodu określone w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wskazać należy, że z art. 28m ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOPrU) jednoznacznie wynika, że ukryte zyski to świadczenia, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem. Zatem wspólnicy spełniają wyżej cytowaną definicję.

Ukryte zyski stanowić będą dla podatnika wszelkie świadczenia spółki:

1) wykonane w związku z prawem do udziału w zysku,

2) inne niż podzielony zysk o charakterze pieniężnym, niepieniężnym, odpłatnym, nieodpłatnym lub częściowo odpłatnym (wartość nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń określa się zgodnie z art. 12 ust. 5–6a PDOPrU), o czym stanowi art. 28m ust. 8 PDOPrU,

3) wykonane bezpośrednio lub pośrednio na rzecz udziałowca/akcjonariusza lub podmiotu powiązanego,

4) wykonane bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem/akcjonariuszem.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, w przypadku wykorzystywania samochodu lub innego składnika majątku również do celów innych, niż związanych z działalnością gospodarczą (np. do celów prywatnych):

1) przez wspólnika, podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym wspólnikiem – w takim przypadku powstanie ukryty zysk,

2) przez podmiot niebędący wspólnikiem, podmiotem powiązanym bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym wspólnikiem – w takim przypadku powstaje wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b PDOPrU 50% wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości, związanych z tzw. użytkiem mieszanym składników majątku podatnika, należy zaliczyć do dochodów z tytułu ukrytych zysków, jeśli beneficjentem takiego świadczenia (tj. prawa do korzystania ze składnika majątku podatnika również do celów prywatnych) jest bezpośrednio lub pośrednio wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z tym podatnikiem lub wspólnikiem.

W ujęciu bilansowym opłata wstępna leasingu operacyjnego:

1) dotyczy całego okresu korzystania z przedmiotu leasingu,

2) powinna być rozliczana w czasie jako rozliczenia międzyokresowe kosztów, zgodnie z zasadą współmierności przychodów i kosztów.

W konsekwencji – ujęcie w kosztach 2025 r. jedynie części proporcjonalnej do okresu korzystania w tym roku, jest prawidłowe bilansowo.

W art. 28m ust. 1 pkt 2 PDOPrU pośród dochodów stanowiących przedmiot opodatkowania estońskim CIT ustawodawca wymienił dochód z ukrytych zysków. Definiując w art. 28m ust. 3 PDOPrU ukryte zyski prawodawca wskazał, że rozumie się przez nie świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem (dalej jest przykładowy katalog).

Takie stanowisko potwierdza przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 12.12.2024 r. (0111-KDIB2-1.4010.500.2024.2.BJ).

Sposób udzielania pełnomocnictwa i zasady sporządzania informacji rocznych dla ubezpieczonych

Pełnomocnictwo można również udzielić elektronicznie za pośrednictwem PUE ZUS, zaznaczając odpowiednie pola, wskazując dane osoby upoważnionej oraz zakres upoważnienia, np. do załatwiania spraw przez PUE ZUS. W takim przypadku pełnomocnik może podpisywać dokumenty elektronicznie w imieniu płatnika.

Informacja roczna zawiera wszystkie dane wykazane przez płatnika w przekazanych do ZUS imiennych raportach miesięcznych sporządzonych za ubezpieczonego w okresie od stycznia do grudnia danego roku (z uwzględnieniem korekt). Ubezpieczony otrzymuje tę informację od płatnika w celu weryfikacji danych i sprawdzenia, czy składki ZUS zostały prawidłowo naliczone.

Roczne informacje płatnicy składek przekazują ubezpieczonym na piśmie lub, za zgodą ubezpieczonego, w formie dokumentu elektronicznego, który powinien być opatrzony podpisem elektronicznym.

Jeżeli płatnik przekazywał ubezpieczonemu dane zawarte w imiennych raportach miesięcznych na bieżąco, raz w miesiącu, nie jest obowiązany dodatkowo sporządzać rocznej informacji. Jednak jeśli ubezpieczony zwróci się z wnioskiem o jej wydanie, płatnik powinien ją udostępnić.

W przypadku, gdy płatnik składał w ciągu roku korygujące raporty miesięczne, a ubezpieczony otrzymał wcześniejsze informacje miesięczne przed sporządzeniem korekt, miesięczne informacje dla ubezpieczonego powinny zostać sporządzone ponownie z uwzględnieniem prawidłowych danych. Te dane powinny również znaleźć się w rocznej informacji przekazanej ubezpieczonemu za dany rok.

Płatnik składek może sporządzić informację roczną w dowolnej formie:

1) za pomocą programu kadrowo-płacowego,

2) na aktywnym druku z możliwością zapisu,

3) lub w formie pisemnej na właściwym druku.

Zawsze jednak informacja roczna powinna zawierać dane wykazane w przekazanych do ZUS imiennych raportach miesięcznych.

Informacja roczna o naliczonych składkach powinna zostać sporządzona i przekazana każdemu ubezpieczonemu, za którego płatnik był zobowiązany naliczyć składki ZUS. Ubezpieczonym jest osoba fizyczna podlegająca przynajmniej jednemu z ubezpieczeń społecznych, tj.: emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu lub wypadkowemu.

Uwzględnianie okresów pobierania zasiłków przez przedsiębiorców w stażu pracy

Do okresu zatrudnienia wlicza się okresy prowadzenia przez osobę fizyczną pozarolniczej działalności, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz okresy pozostawania osobą współpracującą z osobą fizyczną prowadzącą tę działalność, za które zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe lub wypadkowe.

Do okresu zatrudnienia wlicza się również udokumentowane okresy prowadzenia działalności, w których osoba fizyczna nie podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym na podstawie odrębnych przepisów.

W okresach pobierania zasiłków przedsiębiorca nie opłaca składek, jednak nadal prowadzi działalność, i nie dochodzi do zmiany tytułu do ubezpieczeń, jak ma to miejsce w przypadku zasiłku macierzyńskiego.

W stanowisku z 21.1.2026 r. wydanym dla DGP, Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej potwierdziło, że okresy pobierania zasiłku chorobowego, opiekuńczego oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez osoby prowadzące pozarolniczą działalność lub osoby współpracujące, podlegają wliczeniu do okresu zatrudnienia.

Zwrócono przy tym uwagę na art. 302¹ § 3 KP, który przewiduje możliwość wliczania do stażu pracy także udokumentowanych okresów działalności zawodowej, w których osoba fizyczna nie podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym na podstawie odrębnych przepisów. To właśnie ta regulacja stanowi podstawę do zaliczenia okresów zasiłkowych, mimo braku opłaconych składek.

Jeżeli chodzi o zasiłek macierzyński, jest to odrębny od działalności gospodarczej tytuł do ubezpieczeń społecznych, jednak składki z tego tytułu opłaca budżet państwa. Dlatego te okresy również należy uznać za zaliczalne do ogólnego stażu pracy w świetle regulacji art. 302¹ KP.

Wybór okresu rozliczeniowego a powstanie obowiązku podatkowego w VAT

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU), zasadą ogólną jest powstawanie obowiązku podatkowego z chwilą wykonania usługi. Jednakże art. 19a ust. 3 VATU wprowadza wyjątek dla usług, dla których ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń (tzw. usługi ciągłe). W ich przypadku uznaje się, że zostały one wykonane z upływem każdego okresu rozliczeniowego.

Wątpliwość przedstawiona w pytaniu ma swoje uzasadnienie w rozstrzygnięciach podejmowanych w przeszłości przez Dyrektora KIS. W wydawanych interpretacjach indywidualnych wielokrotnie wskazywano bowiem, iż usługi transportowe i spedycyjne, jako możliwe do wyodrębnienia (posiadające konkretny początek i koniec), nie są usługami ciągłymi, nawet jeśli są rozliczane okresowo. W konsekwencji nakazywał stosowanie art. 19a ust. 1 VATU, czyli rozpoznawanie obowiązku podatkowego dla każdej usługi osobno (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10.5.2021 r., 0111-KDIB3-3.4012.68.2021.1.MAZ).

Z najnowszego orzecznictwa NSA wynika jednak, że pojęcie usług ciągłych należy rozumieć szeroko, jako obejmujące także świadczenia powtarzalne, realizowane w ramach stałej umowy, dla których ustalono okresy rozliczeniowe, nawet jeśli poszczególne czynności da się wyodrębnić (por. wyr. NSA z 19.5.2025 r., I FSK 1995/21, Legalis).

Dyrektor KIS zaaprobował powyższe podejście NSA, potwierdzając w jednej z interpretacji, że do usług transportowych i spedycyjnych rozliczanych w okresach np. tygodniowych lub miesięcznych, zastosowanie ma art. 19a ust. 3 VATU. Obowiązek podatkowy powstaje więc z końcem okresu rozliczeniowego, a nie po każdym świadczeniu (por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 19.11.2025 r., 0111-KDIB3-1.4012.992.2020.9.KO).

Podsumowując, mimo że usługi spedycyjne składają się z pojedynczych czynności, zawarcie umowy przewidującej stałą współpracę i okresowe rozliczenia pozwala na zastosowanie art. 19a ust. 3 VATU.

Zasady ustalania i wykazywania wynagrodzenia kierowcy

Do kierowców wykonujących przewóz drogowy może być stosowany – w przypadkach uzasadnionych rodzajem wykonywanych przewozów lub ich szczególną organizacją – zadaniowy system czasu pracy. W systemie tym pracodawca ustala zadania przewozowe w takim wymiarze, aby mogły zostać wykonane w ramach norm czasu pracy określonych w art. 11 ustawy o czasie pracy kierowców, z uwzględnieniem przepisów dotyczących przerw i okresów odpoczynku. Rozkład czasu pracy w okresie realizacji danego zadania ustala kierowca.

Zadaniowy system czasu pracy charakteryzuje się brakiem sztywnego rozkładu godzin pracy, a wybór czasu realizacji zadań należy do pracownika. Nie oznacza to jednak, że w tym systemie nie mogą wystąpić godziny nadliczbowe. Nadgodziny nie występują wyłącznie wtedy, gdy zadania zostały określone w taki sposób, aby obiektywnie mogły zostać wykonane w ramach norm czasu pracy.

Godziny nadliczbowe mogą natomiast wystąpić w sytuacji, gdy – mimo dołożenia należytej staranności przez kierowcę – wykonanie zadań w normalnym czasie pracy nie było możliwe z przyczyn niezależnych od niego, takich jak warunki drogowe czy organizacyjne. Zadaniowy system czasu pracy nie może prowadzić do przerzucenia na pracownika ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaną pracą.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku SN z dnia 4.9.2019 r. (II PK 172/18, Legalis), w którym wskazano, że pracownik powinien wykazać – z wysokim prawdopodobieństwem – że w określonych dniach wykonywał pracę w interesie pracodawcy i co najmniej za jego dorozumianą zgodą w konkretnej, weryfikowalnej liczbie godzin nadliczbowych. Pracodawca może jednak wykazywać przeciwdowodami, że taka potrzeba nie wystąpiła, gdyż zadania mogły zostać wykonane w ramach normalnego czasu pracy.

Również określenie przez pracodawcę zakresu obowiązków w sposób uniemożliwiający ich wykonanie w obowiązującym pracownika wymiarze czasu pracy uzasadnia roszczenie o dodatkowe wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych (postanowienie SN z dnia 20.10.2015 r., I PK 9/15, Legalis).

W odniesieniu do pracy w porze nocnej należy wskazać, że jeżeli wykonywanie pracy nocnej było wyłącznie wynikiem wyboru dokonanego przez pracownika, a specyfika zadań nie wymuszała takiej organizacji pracy, dodatek za pracę w nocy co do zasady nie przysługuje. Jeżeli jednak realizacja przewozu w porze nocnej wynikała z narzuconych kierowcy warunków (np. realizacja usługi w konkretnym czasie zamówionym przez klienta), dodatek za pracę w porze nocnej przysługuje.

W przypadku przewozów osób trudno zazwyczaj mówić o pełnej swobodzie wyboru czasu wykonywania pracy, a często również o jakiejkolwiek swobodzie w tym zakresie. Wskazane w pytaniu „dysponowanie czasem” oznaczałoby faktyczny brak narzuconych rozkładów czasu pracy czy pór wykonywania przewozów.

Niezależnie od powyższego, przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia należy każdorazowo uwzględniać również przepisy dotyczące delegowania pracowników oraz obowiązek zapewnienia minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w państwie członkowskim, na którego terytorium praca jest wykonywana.

Obsługa żurawia budowlanego a stawka ryczałtu ewidencjonowanego

Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlega przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, a wysokość stawki zależy od rodzaju faktycznie wykonywanych czynności, a nie wyłącznie od kodu PKD wskazanego w CEiDG. Kluczowe znaczenie ma więc treść świadczonej usługi oraz jej gospodarczy charakter.

Roboty budowlane, w tym czynności mieszczące się w działalności objętej sekcją „F” Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, korzystają ze stawki 5,5%. Natomiast usługi o innym charakterze – w szczególności usługi sprzętowe, operatorskie lub pomocnicze – podlegają zasadniczo opodatkowaniu stawką 8,5%, o ile nie zostały objęte odrębną regulacją.

W praktyce gospodarczej możliwe są dwa modele świadczenia:

1) świadczenia rozdzielne – gdy podatnik faktycznie wykonuje dwie niezależne usługi (np. samodzielną usługę operatorską żurawia oraz odrębne roboty budowlane); wówczas należy przypisać im właściwe, różne stawki ryczałtu,

2) świadczenie kompleksowe – gdy obsługa żurawia stanowi jedynie element technologiczny realizacji jednej usługi budowlanej; wtedy całość wynagrodzenia może być objęta stawką właściwą dla świadczenia głównego, czyli 5,5%.

Kwalifikacja świadczenia jako kompleksowego ma charakter ocenny i powinna wynikać z umowy, sposobu kalkulacji wynagrodzenia, odpowiedzialności za rezultat robót oraz faktycznej roli żurawia w procesie budowlanym. Zbyt szerokie przyjmowanie kompleksowości może zostać zakwestionowane przez organ podatkowy.

Analogiczne zasady należy stosować do przyszłych czynności okołobudowlanych – decydujące będzie ich rzeczywiste zakwalifikowanie do robót budowlanych albo do innych usług.