Przystąpienie fundacji do spółki komandytowej – skutki podatkowe na gruncie CIT

Treść pytania wskazuje na przystąpienie fundacji do spółki komandytowej, nie wskazując jednocześnie, jakie dokładnie działania wiążą się z tym przystąpieniem. Przystąpienie fundacji do spółki komandytowej samo w sobie nie rodzi żadnych skutków podatkowych. Nieodłącznym elementem takiego przystąpienia jest natomiast wniesienie do spółki wkładów, czy to w formie pieniężnej, czy też niepieniężnej – w formie aportu.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: PDOPrU) jako przychód podatkowy uważa się wartość wkładu określoną w statucie lub umowie spółki, a w razie ich braku wartość wkładu określoną w innym dokumencie o podobnym charakterze – w przypadku wniesienia do spółki albo spółdzielni wkładu niepieniężnego lub otrzymania wkładu w wyniku podziału spółki przez wyodrębnienie; jeżeli jednak wartość ta jest niższa od wartości rynkowej tego wkładu albo wartość wkładu nie została określona w statucie, umowie albo innym dokumencie o podobnym charakterze, przychodem jest wartość rynkowa takiego wkładu określona na dzień przeniesienia własności przedmiotu wkładu niepieniężnego. Tak więc wniesienie do spółki wkładu niepieniężnego (aportu) – co do zasady – powoduje powstanie obowiązku podatkowego na gruncie CIT. Brak jest natomiast analogicznych regulacji, które wskazywałyby na wystąpienie przychodu podatkowego w związku z wniesieniem wkładu w formie pieniężnej. Wniesienie do spółki wkładu pieniężnego jest na gruncie CIT neutralne podatkowo (interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 10.1.2023 r., 0115-KDIT1.4011.740.2022.1.MR).

Warto wskazać, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 3c PDOPrU do przychodów nie zalicza się przychodów z tytułu przeniesienia własności składników majątku będących przedmiotem wkładu niepieniężnego (aportu) wnoszonych do spółki niebędącej osobą prawną, w tym wnoszonych do takiej spółki składników majątku otrzymanych przez podatnika w następstwie likwidacji spółki niebędącej osobą prawną, wystąpienia z takiej spółki albo zmniejszenia udziału kapitałowego w takiej spółce. Należy natomiast zauważyć, że zgodnie z art. 4a pkt 14 PDOPrU za spółkę niebędącą osobą prawną uważa się spółkę inną, niż określona w art. 4a pkt 21 PDOPrU. W treści art. 4a pkt 21 PDOPrU – poprzez odesłanie do art. 1 ust. 3 pkt 1 PDOPrU – zostały wymienione spółki komandytowe. Z tego powodu spółkę komandytową należy w opisanej sytuacji traktować jako spółkę posiadającą osobowość prawną.

W konsekwencji wkład niepieniężny, który wniesiony zostanie do spółki komandytowej, wygeneruje po stronie wnoszącej ten wkład fundacji przychód podatkowy na gruncie CIT.

Przychodowi temu będzie jednak odpowiadał koszt uzyskania, ustalony zgodnie z art. 15 ust. 1j PDOPrU. Poszczególne punkty tej regulacji obejmują kwestie dotyczące ustalania kosztów podatkowych w różnych okolicznościach (w tym m.in. w związku z aportem w formie przedsiębiorstwa, aportem środków trwałych itd.). W związku z brakiem jednoznacznego wskazania, czy w zanalizowanym przypadku aport w ogóle miał miejsce, a jeżeli tak, to w jakiej był on formie, nie sposób w tym miejscu wszystkie te przypadki analizować.

Zastrzec jedynie należy, że przedstawione wyżej stanowisko oparte jest na założeniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 12 ust. 4 pkt. 19 lub art. 12 ust. 4 pkt 25 PDOPrU.

Należy też pamiętać o tym, że w związku z faktem, że mamy w analizowanym przypadku do czynienia ze fundacją, w grę może wchodzić zastosowanie zwolnienia od CIT uregulowanego w art. 17 ust. 1 pkt 4 PDOPrU, tj. zwolnienia uwarunkowanego przeznaczeniem uzyskanego dochodu na odpowiednie cele statutowe.

Kara porządkowa a równe traktowanie w zatrudnieniu

Równe traktowanie pracowników

Zasada równego traktowania zabrania nierównego traktowania pracowników w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Nie oznacza to jednak, że pracodawca ma obowiązek ukarania karą porządkową drugiego z pracowników za jednokrotne spóźnienie do pracy. Ponadto z pytania wynika, że pracownik, na którego pracodawca nałożył karę porządkową nie został ukarany za pierwsze spóźnienie. W rzeczywistości więc obaj pracownicy zostali przez pracodawcę potraktowani tak samo. Trudno więc mówić tu o nierównym traktowaniu.

Kara porządkowa dla drugiego pracownika

Pracodawca może ale nie musi ukarać pracownika karą porządkową. Decyzja w tym zakresie należy do pracodawcy (oczywiście przy zastrzeżeniu, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i po wysłuchaniu pracownika, kara zdaniem pracodawcy będzie zasadna). Jednak fakt, że jeden z pracowników został ukarany karą porządkową za spóźnienia nie skutkuje automatycznie tym, że drugi z pracowników, który także spóźnił się do pracy, również musi zostać ukarany karą porządkową. Jak wyjaśnia Sąd Najwyższy, z zasady równych praw pracowniczych z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków (art. 11² Kodeksu pracy) nie wynika powinność stosowania przez pracodawcę takich samych sankcji prawa pracy wobec pracowników dopuszczających się podobnego naruszenia obowiązków pracowniczych (wyrok SN z 15.12.2004 r., I PK 79/04).

Koszt jednorazowych opakowań przeznaczonych do wydawania dań na wynos – stawka VAT

Jak wynika z art. 41 ust. 12f ustawy o VAT stawkę VAT w wysokości 8% stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według PKWiU w grupowaniu „Usługi związane z wyżywieniem” (PKWiU 56), z wyłączeniem sprzedaży w zakresie:

„1) napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i podania;

2) towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie;

3) posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy”.

Jak natomiast wskazano w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej. Natomiast zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Autor uważa, że obciążenie kosztami opakowania na wynos stanowi element świadczenia kompleksowego wraz z usługą gastronomiczną (opakowanie służy możliwości odbioru zamówienia na wynos). Uzasadnia to stosowanie tej samej stawki VAT do opakowania i usługi gastronomicznej.

Stanowisko takie potwierdza wiążąca informacja stawkowa z 16.10.2024 r., która wydana została przez Dyrektora KIS (0112-KDSL2-1.440.417.2024.3.BK), gdzie wskazano, że sprzedaż dania i opakowania na wynos korzystają ze stawki VAT w wysokości 8%:

W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 3.10.2024 r. (0113-KDIPT1-3.4012.631.2024.2.AG) stwierdzono z kolei, że:

Natomiast na paragonie, w związku z tym, że opakowanie jest elementem świadczenia kompleksowego, powinna być wykazana jedna pozycja obejmująca usługę gastronomiczną oraz opakowanie w jednej kwocie, z jedną stawką VAT.

Również wykazanie usługi gastronomicznej i kosztów opakowania, jako dwóch różnych pozycji, nie powinno być kwestionowane. Jest to sposób fiskalizacji, który często jest spotykany w praktyce. Jak zwrócił uwagę NSA w wyroku z 5.6.2019 r. (I FSK 661/17, Legalis) ujęcie w odrębnych pozycjach faktury elementów świadczenia kompleksowego nie pozbawia go kompleksowego charakteru. Tezę tę należy – zdaniem Autora – odnieść również do paragonów.

Podmiot zobowiązany do złożenia czynnego żalu

Stosownie do treści art. 100 ust. 3 ustawy o VAT informacje podsumowujące składa się za okresy miesięczne, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Informacja za marzec 2026 r. powinna być zatem przesłana do urzędu skarbowego do 25.4.2026 r., a za kwiecień 2026 r. – do 25.5.2026 r.

Zgodnie z art. 80a § 2 Kodeksu karnego skarbowego kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie informacji podsumowującej lub składa ją niezgodnie z wzorem elektronicznym, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Jeśli deklaracje podsumowujące VAT UE z pozostałymi danymi kontrahenta zostały wysłane we właściwych terminach, a teraz mają zostać jedynie skorygowane o doniesione w czerwcu 2026 r. faktury, czynny żal nie jest potrzebny. Jak stanowi art. 16a § 1 Kodeksu karnego skarbowego sprawca nie podlega karze za złożenie deklaracji po terminie lub błędnie, jeżeli złożył organowi podatkowemu prawnie skuteczną korektę deklaracji. Skorygowanie informacji podsumowującej VAT UE o doksięgowane faktury będzie zastępować czynny żal.

W sytuacji natomiast, gdy informacje podsumowujące VAT UE za marzec i kwiecień 2026 r. nie zostały w ogóle złożone, doszło do zaniechania złożenia deklaracji w terminie. Aby uniknąć kary, należy złożyć czynny żal na podstawie art. 16 § 1 Kodeksu karnego skarbowego, zanim organ ścigania poweźmie wiadomość o popełnieniu wykroczenia lub rozpocznie czynności służbowe.

Zaznaczyć trzeba, że podmiot prowadzący biuro rachunkowe – mimo, że posiada pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji w imieniu kontrahenta – nie może za niego podpisać czynnego żalu, przy założeniu oczywiście, że sprawcą czynu zabronionego jest kontrahent, który nie dostarczył faktur do biura rachunkowego, umożliwiając terminowe złożenie informacji podsumowującej VAT UE, a nie pracownik biura zajmujący się sprawami kontrahenta.

Posiadane pełnomocnictwo UPL–1 uprawnia jedynie do podpisywania i przesyłania deklaracji elektronicznych. Dokument ten nie jest tożsamy z pełnomocnictwem ogólnym ani szczególnym. Co więcej, nawet gdyby właściciel biura został umocowany do składania oświadczeń woli w imieniu kontrahenta, nie mógłby on złożyć swojego podpisu na zawiadomieniu (czynnym żalu). Przyjmuje się bowiem, iż nie jest dopuszczalne podpisanie czynnego żalu przez pełnomocnika lub obrońcę. Skuteczne skorzystanie z dobrodziejstwa art. 16 Kodeksu karnego skarbowego wymaga ustalenia świadomości zawiadamiającego co do wszystkich istotnych okoliczności popełniania czynu zabronionego.

Aby uniknąć ryzyka uznania czynnego żalu za bezskuteczny, Autor sugeruje, żeby czynny żal został podpisany przez kontrahenta.

Księgowe ujęcie kaucji za opakowania zwrotne przez kupującego

W momencie zakupu napojów/towarów w opakowaniach kaucyjnych, wartość towarów należy zaksięgować na zasadach ogólnych, natomiast kwotę kaucji należy wyodrębnić jako należność z tytułu kaucji. Przykładowo:

1) Wn „Pozostałe rozrachunki” – analityka: kaucje zapłacone/rozliczenie kaucji,

2) Ma „Rozrachunki z dostawcami”.

Zapłatę kaucji dostawcy ujmuje się następująco:

1) Wn „Rozrachunki z dostawcami”,

2) Ma „Rachunek bankowy”.

Jeżeli opakowania zostaną zwrócone i jednostka odzyska kaucję, księgowanie zwrotu może być następujące:

1) Wn „Kasa” lub „Rachunek bankowy”,

2) Ma „Pozostałe rozrachunki” – kaucje zapłacone.

Jeżeli natomiast butelki/opakowania zostały zniszczone, zagubione lub zabrane i jednostka nie może już odzyskać kaucji, kaucja traci charakter aktywa. W takim przypadku należy sporządzić dowód wewnętrzny, np. protokół utraty/zniszczenia opakowań albo notatkę służbową, zawierające liczbę opakowań, wartość kaucji, przyczynę braku zwrotu oraz akceptację osoby odpowiedzialnej. Na tej podstawie saldo należy spisać jako:

1) Wn  „Pozostałe koszty operacyjne”,

2) Ma „Pozostałe rozrachunki” – kaucje zapłacone.

Nie jest to typowe „zużycie materiałów i energii”, ponieważ jednostka nie zużywa materiału ujętego w zapasach, lecz traci należność z tytułu zwrotnej kaucji. Wartość niezwróconej kaucji nie podwyższa również ceny nabycia towarów, ponieważ jednostka w momencie zakupu towarów nie nabywa opakowań, lecz nabywa prawo do odzyskania kaucji.

Jeżeli jednostka odsprzedaje napoje kontrahentom i pobiera od nich kaucję, pobraną kaucję należy ująć jako:

1) Wn „Kasa” lub „Rozrachunki z odbiorcami”,

2) Ma 24 „Pozostałe rozrachunki” – kaucje pobrane.

Jeżeli kontrahent nie zwróci opakowania, pobrana kaucja może zostać wykorzystana na potrzeby rozliczenia kaucji zapłaconej dostawcy:

1) Wn „Pozostałe rozrachunki” – kaucje pobrane,

2) Ma „Pozostałe rozrachunki” – kaucje zapłacone.

W takim wariancie kwoty kaucji nie wpływają na wynik finansowy jednostki.

Wydatki poniesione na zakup posiłków dla pracowników – opodatkowanie estońskim CIT

Jak stanowi art. 28m ust. 1 pkt 3 PDOPrU opodatkowaniu ryczałtem podlega dochód odpowiadający wysokości wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą (dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą). W przepisach ustawowych nie zdefiniowano, co należy rozumieć pod pojęciem wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. W celu „rozszyfrowania” tego pojęcia pomocne mogą być objaśnienia Ministra Finansów pt. „Przewodnik do Ryczałtu od dochodów spółek”, a także wydane interpretacje podatkowe. Wynika z nich, że kwalifikowanie dochodu z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą jest ściśle uzależnione od indywidualnego stanu faktycznego, w jakim pozostaje spółka.

W celu określenia tego typu wydatków możliwe jest posiłkowanie się pojęciem kosztów uzyskania przychodów, które ujęte zostało w art. 15 ust. 1 PDOPrU. Minister Finansów wskazał jednak, że nie każdy wydatek, który nie jest kosztem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinien być uznany za wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą. Organ wskazał, że: „Wprawdzie pojęcie nie jest tożsame z pojęciem, jednak należy zwrócić uwagę na podobieństwo, jakie może je cechować. Podobieństwa pomiędzy wydatkami niezwiązanymi z działalnością gospodarczą a wydatkami niestanowiącymi kosztów uzyskania przychodu, należy upatrywać przede wszystkim w celu ich poniesienia. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Te same cele powinny realizować wydatki związane z działalnością gospodarczą. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter”.

W tym kontekście należy uznać, że analiza ponoszonych wydatków w zakresie uznania ich za niezwiązane z działalnością gospodarczą, powinna odbywać się w oparciu o stanowiska organów podatkowych i sądów administracyjnych, odnoszących się do zakresu kosztów uzyskania przychodów oraz wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 PDOPrU. Tak więc, aby spółka świadcząca usługi budowlane, która ponosi wydatki na zakup żywności dla pracowników (tj. kebaby, burgery, pizza itp.) mogła je uznać za wydatki związane z działalnością, musi wykazać ich celowość i związek z prowadzoną działalnością.

Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 16.10.2025 r. (0111-KDIB1-1.4010.437.2023.2.SG) uznał, że prawidłowe jest stanowisko spółki, iż:

Jednak najważniejszym czynnikiem w ocenie takiego wydatku jest wykazanie jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W interpretacji indywidualnej z 28.2.2025 r. (0111-KDIB1-2.4010.763.2024.2.AK) Dyrektor KIS również potwierdził, że:

Organ podatkowy dodał jednak, że istotne są okoliczności poniesionych wydatków i wykazanie związku ich poniesienia z działalnością gospodarczą spółki. Zatem w przedmiotowym pytaniu spółka musi zadbać o argumenty, że poniesione wydatki na żywność dla pracowników mają związek z prowadzoną działalnością, a spółka ponosi je np. na podstawie wewnętrznych ustaleń, regulaminów, ponieważ poprawiają one wydajność pracowników, pracownicy nie tracą czasu na samodzielne przygotowywanie posiłków itp. Podsumowując – co do zasady – wydatki poniesione na żywność dla pracowników mogą mieć związek z prowadzoną działalnością. Nie są więc one opodatkowane estońskim CIT na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 3 PDOPrU.

Dzień wolny za pracę w wolną sobotę przed tą sobotą

Według art. 151³ Kodeksu pracy, za pracę w dniu wolnym od pracy wynikającym z zasady przeciętnie 5-dniowego tygodnia pracy do końca okresu rozliczeniowego powinien być udzielony dzień wolny od pracy w terminie uzgodnionym z pracownikiem. Taki dzień wolny przysługuje nawet za pojedyncze godziny przepracowane w tym dniu wolnym.

W sytuacji pracy dodatkowej w wolną sobotę, dzień wolny powinien być odebrany, co do zasady, po tej sobocie. Mówimy o rekompensacie za coś, co miało miejsce. To też wynika z treści przepisów, które wskazują na prawo do dnia wolnego pracownika, „który wykonywał” pracę (wykonywał, czyli jest to fakt dokonany).

W ocenie autora nie jest jednak wykluczone udzielenie dnia wolnego wcześniej, szczególnie, gdy późniejsza rekompensata dniem wolnym jest niemożliwa (tak jak we wskazanej sytuacji – koniec okresu rozliczeniowego). Jedynie takie działanie zapewni tę formę rekompensaty, na którą wskazuje ustawodawca i nie doprowadzi do naruszenia przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy.

Wymagania przy prowadzeniu dokumentacji pracowniczej elektronicznie

Pracodawca prowadzi obecnie dokumentację pracowniczą (w tym akta osobowe) w formie papierowej lub elektronicznej. Obie te formy są przy tym równoważne. Przepisy nie obligują do stosowania jednej z nich – zarówno pewne elementy dokumentacji jednego pracownika mogą być prowadzone w formie papierowej, a inne w formie elektronicznej, jak też można stosować różną formę dla np. dokumentacji nadal zatrudnionych osób, a inną dla dokumentacji zarchiwizowanych.

Wymagania odnośnie do prowadzenia i przechowywania dokumentacji w postaci elektronicznej określa rozdział 3 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej.

Dokumentacja pracownicza w postaci elektronicznej jest prowadzona i przechowywana w systemie teleinformatycznym zapewniającym:

1) zabezpieczenie jej przed uszkodzeniem, utratą oraz nieuprawnionym dostępem;
2) integralność treści dokumentacji i metadanych polegającą na zabezpieczeniu przed wprowadzaniem zmian, z wyjątkiem zmian wprowadzanych w ramach ustalonych i udokumentowanych procedur;
3) stały dostęp do dokumentacji osobom do tego upoważnionym;
4) identyfikację osób mających dostęp do dokumentacji oraz rejestrowanie dokonywanych przez te osoby zmian w dokumentacji i metadanych;
5) skuteczne wyszukiwanie dokumentacji na podstawie metadanych;
6) wydawanie, w tym przez eksport w postaci elektronicznej, dokumentacji albo części dokumentacji w sposób określony w rozdziale 4;
7) funkcjonalność wydruku dokumentacji.

Dokumentację pracowniczą prowadzoną i przechowywaną w postaci elektronicznej uważa się za zabezpieczoną, jeżeli w sposób ciągły są spełnione łącznie następujące warunki:

1) jest zapewniona jej dostępność wyłącznie osobom upoważnionym;
2) jest chroniona przed przypadkowym lub nieuprawnionym zniszczeniem;
3) jej prowadzenie i przechowywanie odbywa się z zastosowaniem metod i środków ochrony dokumentacji, których skuteczność w czasie ich zastosowania jest powszechnie uznawana.

Jakiekolwiek przesyłanie wymaga używania zabezpieczeń wypełniających te warunki uniemożliwiających (m.in. nie może prowadzić do gromadzenia kopii maila w urządzeniu nadawczym i odbiorczym, na serwerach itp.).

W przypadku gdy do dokumentacji pracowniczej prowadzonej w postaci elektronicznej ma być dołączony dokument w postaci papierowej, pracodawca albo osoba upoważniona przez pracodawcę sporządza odwzorowanie cyfrowe tego dokumentu, opatruje je kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną pracodawcy i umieszcza w dokumentacji pracowniczej, w sposób zapewniający czytelność, dostęp i spójność tej dokumentacji. Osoba opatrująca odwzorowanie cyfrowe podpisem kwalifikowanym potwierdza, że stanowi ono odzwierciedlenie dokumentu papierowego. W opisanym przykładzie osoba ta nie widzi tego dokumentu, a zatem nie może tego potwierdzić.

Usługi w zakresie zarządzania najmem nieruchomości – opodatkowanie VAT

Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień zwalnia się od VAT usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, świadczone na zlecenie, z wyłączeniem wyceny nieruchomości mieszkalnych.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Za pomieszczenia pomocnicze należy uznać pomieszczenia gospodarcze (służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych) oraz pomieszczenia techniczne (przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku).

Miejsce postojowe nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, co potwierdzają interpretacje organów podatkowych. W związku z tym nie stanowi ono lokalu mieszkalnego (nieruchomości mieszkalnej) ani pomieszczenia pomocniczego służącego bezpośredniemu zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Dlatego też nie jest możliwe potraktowanie zarządzania nim jako usługi kompleksowej wraz z zarządzaniem nieruchomością mieszkalną dla celów zwolnienia od VAT.

Opodatkowanie sprzedaży działki położonej w Polsce

Zgodnie z art. 13 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Hiszpanią, zyski pochodzące z przeniesienia tytułu własności majątku nieruchomego mogą być opodatkowane w tym państwie, w którym majątek ten jest położony. Oznacza to, że sprzedaż polskiej działki przez rezydenta hiszpańskiego podlega polskim przepisom podatkowym.

W świetle zatem art. 3 ust. 2a oraz art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o PIT, osoby niemające w Polsce miejsca zamieszkania podlegają tzw. ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i płacą podatek wyłącznie od dochodów osiągniętych na terytorium Polski, do których wprost zalicza się dochody ze zbycia nieruchomości położonych w Polsce.

Wysokość podatku reguluje art. 30e ust. 1 ustawy o PIT, który stanowi, że podatek od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości wynosi 19% podstawy jego obliczenia. Dochodu tego nie łączy się z innymi dochodami z pozostałych źródeł.

Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na brak obowiązku zapłaty podatku po upływie 5 lat. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT, odpłatne zbycie nieruchomości podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Jeżeli więc od końca roku, w którym nabyto działkę, minęło ponad 5 lat, jej sprzedaż w ogóle nie stanowi źródła przychodu w Polsce i nie trzeba od niej płacić podatku dochodowego.