Stosowanie klauzul sankcyjnych w kontraktach
Stosowanie klauzul sankcyjnych w kontraktach to jeden z podstawowych (i uważany za jeden z skuteczniejszych) elementów dochowania należytych starań, aby przestrzegać sankcji i nie ograniczać ich skuteczności. Zastosowanie odpowiednich klauzul w kontraktach (a nie osobnych oświadczeniach) może być postrzegane za silniejsze zobowiązanie kontrahenta do jego przestrzegania. Dobrą praktyką jest ujęcie przestrzegania sankcji w osobnym paragrafie (punkcie) kontraktu lub umowy. Obligatoryjnym elementem jest pozostawienie katalogu otwartego (np. stosując zwrot „w szczególności”) w wyliczeniu czynności, od wykonywania których kontrahent powinien się powstrzymać.
Należy bezwarunkowo wskazać, że:
- strony umowy przestrzegają przepisów sankcyjnych wprowadzonych przez Organizację Narodów Zjednoczonych, Unię Europejską, Stany Zjednoczone, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii;
- strony nie są objęte żadnymi przepisami sankcyjnymi;
- kontrahent zobowiązuje się do bezwarunkowej współpracy w przypadku konieczności uzyskania informacji dotyczących w szczególności jego stanu prawnego, związku z przepisami sankcyjnymi;
- kontrahent zobowiązuje się do przestrzegania przepisów sankcyjnych, aby nie narażać partnera na ryzyko pośredniego naruszenia sankcji;
- w przypadku naruszenia sankcji przez kontrahenta, partner ma prawo wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym.
To przykładowe wyliczenie. W zależności od sytuacji ekonomicznej i prawnej można zobowiązać kontrahenta do szerszej kooperacji w zakresie przestrzegania sankcji.
Możliwość odliczenia składek ZUS przez wspólników spółki komandytowej
W opisanym przypadku wspólnicy spółki komandytowej mają prawo do odliczenia zapłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, które nie zostały odliczone ani zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, od osiągniętych dochodów opodatkowanych m.in. na zasadach ogólnych.
Zasadą jest, że podatnik ma prawo odliczyć składki społeczne od podstawy opodatkowania PIT. Odliczeniu podlegają składki, które podatnik opłacał w trakcie roku podatkowego:
1) na własne ubezpieczenie społeczne,
2) na ubezpieczenie społeczne osób współpracujących,
3) na ubezpieczenie za pracownika, które płacił jako płatnik.
Odliczeniu nie podlegają jednak składki społeczne, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów bądź odliczone od przychodu na podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a także składki, które zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
Należy zwrócić uwagę na fakt, że odliczenie składek społecznych w jednej z deklaracji (np. PIT–36, PIT–28) uniemożliwia podatnikowi ich odliczenie w innej w sytuacji, gdy jest zobowiązany do składania kilku różnych deklaracji z uwagi na osiąganie dochodów z różnych źródeł. Natomiast jeśli w jednej z nich część składek zostanie ujęta, a druga – w tej samej deklaracji – nie będzie ujęta, wówczas możliwe jest odliczenie pozostałej części w innej deklaracji. Ważne jest jednak, że składki nie mogą zostać odliczone podwójnie (tj. te same składki w dwóch deklaracjach).
Zarówno komplementariusz, jak i komandytariusz opłacają składki, jak osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą. Mają oni prawo do odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne od dochodu (przychodu) – jeśli nie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to z innych źródeł.
Dokumentowanie faktur zaliczkowych w KSeF
Po 1.4.2026 r. zadatki muszą być dokumentowane w KSeF jako faktury ustrukturyzowane typu „ZAL” (faktura zaliczkowa). Nie można ich wysyłać jako „zwykłych” faktur. Faktur tych, nie trzeba odrębnie przesyłać do urzędu skarbowego, tj. poza systemem KSeF.
W myśl art. 19a ust. 8 ustawy o VAT, zadatek (podobnie jak zaliczka, przedpłata czy rata) otrzymany przed dokonaniem czynności opodatkowanej powoduje powstanie obowiązku podatkowego w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
W systemie KSeF nie wystawia się faktur dla przyjętych zadatków czy zaliczek jako „zwykłych” faktur oznaczonych kodem „VAT”. Dla udokumentowania płatności otrzymanych przed dokonaniem czynności opodatkowanej, zarezerwowany jest specjalny rodzaj faktury ustrukturyzowanej z oznaczeniem „ZAL”. W polu RodzajFaktury struktury logicznej FA(3) należy wskazać kod „ZAL” (faktura zaliczkowa). Pamiętać bowiem trzeba, że faktura ustrukturyzowana musi ściśle odpowiadać charakterowi transakcji.
Faktura zaliczkowa (dokumentująca zadatek) w KSeF musi zawierać specyficzne dane, których nie posiada zwykła faktura wystawiona przez podatników. Powinna ona zawierać dane dotyczące zamówienia lub umowy – w szczególności: nazwę towaru lub usługi, ilość, wartość zamówienia netto, stawkę i kwotę podatku oraz wartość zamówienia brutto. W dokumentacji technicznej struktury FA(3) element Zamowienie jest określany jako opcjonalny. Niemniej jednak w przypadku faktur typu „ZAL”, wypełnienie elementu Zamowienie jest warunkiem merytorycznej poprawności dokumentu.
W przypadku faktury zaliczkowej w polu P 15 (kwota należności ogółem) wykazuje się wyłącznie wartość otrzymanego zadatku. Należy również podać datę otrzymania zadatku (P 6), o ile różni się ona od daty wystawienia faktury.
Gdy już dojdzie do faktycznego wydania towaru lub wykonania usługi, za którą wcześniej pobrano zadatek, należy wystawić fakturę końcową. Faktura rozliczająca posiada kod RodzajFaktury „ROZ”. Musi ona zawierać numer KSeF wcześniej wystawionej faktury zaliczkowej (zadatkowej). Na fakturze „ROZ” kwotę należności pomniejsza się o wartość otrzymanego wcześniej zadatku.
Końcowo warto dodać, że w systemie KSeF proces wysyłki faktury do organów podatkowych odbywa się automatycznie. Takiej faktury nie trzeba przesyłać odrębnie do urzędu skarbowego.
Obowiązek złożenia do KRS sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień zakończenia działalności spółki
Brak jest wyraźnego przepisu nakazującego spółce komandytowej złożyć do KRS sprawozdanie na dzień zakończenia działalności (przeprowadzonej bez procesu likwidacji), o ile nie jest to jednocześnie roczne sprawozdanie finansowe tej spółki.
Sprawozdanie finansowe spółki komandytowej sporządzone na dzień zakończenia działalności spółki (bez przeprowadzania procesu likwidacji) jest konsekwencją obowiązku zamknięcia ksiąg rachunkowych na dzień zakończenia działalności spółki (art. 12 ust. 2 pkt 2 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o rachunkowości). Jeżeli sprawozdanie to obejmuje okres, np. 1.1.2025 r.–30.11.2025 r., to nie jest sprawozdaniem rocznym, do którego odwołuje się art. 69 ustawy o rachunkowości, wskazujący na obowiązki składania rocznych sprawozdań do KRS.
Zasady zakończenia działalności spółki komandytowej bez przeprowadzania procesu likwidacji wynikają z regulacji Kodeksu spółek handlowych (art. 67 Kodeksu spółek handlowych), które w tym zakresie odwołują się również do regulacji odnoszących się do spółki jawnej. W zakresie procedury uproszczonej w przywołanych (w poprzednim zdaniu) przepisach nie wskazano obowiązku składania sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień likwidacji do KRS. Obowiązek taki występuje w stosunku do spółek kapitałowych (art. 288 oraz art. 476 Kodeksu spółek handlowych) oraz spółki komandytowo–akcyjnej, co powtórzono również w KSR nr 14 „Kontynuacja działalności oraz rachunkowość jednostek przy braku kontynuowania działalności”.
Wynajem leasingowanego auta a PIT i VAT
W przypadku VAT, nawet czasowe korzystanie z auta przeznaczonego na wynajem dla celów prywatnych podatnika (użytek mieszany) wyklucza prawo do odliczania 100% VAT od ponoszonych wydatków. W przypadku aut przeznaczonych stricte na wynajem nie ma konieczności składania VAT-26 ani prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów, jednak wykluczony jest prywatny użytek samochodu (nawet sporadyczny). W sytuacji, gdy auto ma służyć do celów działalności, ale nie tylko do wynajmu, konieczne jest złożenie VAT-26 i prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdów.
W odniesieniu do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów rat leasingowych, podatnika obowiązuje limit 100 000 zł, o którym mowa w ustawie o PIT, nawet w sytuacji, gdy auto jest przeznaczone na wynajem.
Podatek od towarów i usług
Przepisy ustawy o VAT wskazują, że warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się m.in. w przypadku pojazdów samochodowych przeznaczonych wyłącznie do oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi przedmiot działalności podatnika.
W powyższej sytuacji nie ma również obowiązku składania VAT-26 do urzędu skarbowego, a mimo to podatnik ma prawo do odliczania 100% VAT od wydatków związanych z takim pojazdem. Co istotne, auto musi być przeznaczone wyłącznie do powyższych celów – oznacza to, że każde użycie (nawet sporadyczne) do innych celów niż powyższe (szczególnie do celów prywatnych) wyklucza możliwość odliczenia VAT w wysokości 100%.
Jeśli podatnik pomiędzy wynajmami będzie wykorzystywał jednak auto sporadycznie do celów prowadzonej działalności gospodarczej, by móc w dalszym ciągu korzystać z odliczenia VAT w wysokości 100% powinien złożyć VAT-26 do urzędu skarbowego, prowadzić ewidencję przebiegu pojazdów oraz wprowadzić w firmie regulamin wykluczający używanie auta do celów prywatnych – i co istotne, faktycznie auta do takich celów (prywatnych) nie używać.
Nawet bowiem sporadyczne używanie samochodu do celów innych niż działalność gospodarcza pozbawia podatnika prawa do odliczania VAT w pełnej wysokości.
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Zgodnie z ustawą o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 100 000 zł lub 150 000 zł (w zależności od emisji CO2 silnika spalinowego), pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Jest to zapis podobny do tego, który ogranicza możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w zależności od wartości samochodu.
Jednocześnie ustawa o PIT przewiduje, że przepisów dotyczących ograniczenia zaliczania w koszty odpisów amortyzacyjnych nie stosuje się do odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, jeżeli ten samochód został oddany przez podatnika do odpłatnego używania na podstawie umowy leasingu, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, a oddawanie w odpłatne używanie na podstawie takiej umowy stanowi przedmiot działalności podatnika.
Trzeba zwrócić uwagę na fakt, że brak ograniczeń ma zastosowanie jedynie do samochodów stanowiących u podatnika środek trwały, od którego dokonuje on odpisów amortyzacyjnych. Podobnego przepisu nie ma w odniesieniu do samochodu, który podatnik posiada na podstawie umowy leasingu, najmu lub umowy o podobnym charakterze. Dlatego też w przypadku wynajmu samochodu leasingowanego przez podatnika mimo to zastosowanie znajdzie limit 100 000 zł w zaliczaniu do kosztów podatkowych.
Wyniki pomiarów natężenia światła od wynajmującego lokal a odpowiedzialność pracodawcy za oświetlenie stanowisk pracy
W opisanym przypadku pracodawca nie musi ponownie dokonać pomiarów natężenia oświetlenia na poszczególnych stanowiskach pracy.
Pomiary natężenia oświetlenia w przestrzeni biurowej
Stosownie do postanowień § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, we wszystkich miejscach na terenie zakładu pracy, w których mogą przebywać pracownicy, pracodawca jest obowiązany zapewnić oświetlenie elektryczne w porze nocnej lub jeżeli oświetlenie dzienne jest niewystarczające. Wymagania dotyczące oświetlenia określają Polskie Normy.
Normą określającą wymagania oświetleniowe dla osób w miejscach pracy we wnętrzach, które spełniają potrzeby komfortu wzrokowego i wydolności osób mających normalną lub skorygowaną do normalnej sprawności (wzrokowej) jest PN-EN 12464-1:2022-01 (wersja angielska) „Światło i oświetlenie. Oświetlenie miejsc pracy – Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach”.
W opisanym przypadku, w którym pracodawca wynajmujący przestrzeń biurową otrzymał od wynajmującego pomiary natężenia oświetlenia, z których wynika, że natężenie oświetlenia na poszczególnych stanowiskach pracy spełnia wymagania wynikające z przepisów, nie musi ponownie dokonywać takich pomiarów. Warto natomiast przeanalizować protokół z pomiarów, w którym powinny być określone konkretne wartości zmierzonego oświetlenia na poszczególnych stanowiskach pracy i na tej podstawie samemu ocenić, czy faktycznie wszystkie normy są spełnione.
Jeżeli w protokole nie wskazano punktów pomiarowych…
W przypadku opisanym w pytaniu, jeżeli w pomieszczeniach będą typowe stanowiska biurowe, a rozmieszczenie biurek pokrywa się z miejscami pomiarów, co będzie wynikało z analizy przedstawionego protokołu, pracodawca nie musi ponownie dokonać pomiarów natężenia oświetlenia na poszczególnych stanowiskach pracy.
Gdyby jednak pomiary były ogólne, w protokole nie wskazano punktów pomiarowych, nie odniesiono ich do przyszłego ustawienia stanowisk, bądź też zmianie uległa aranżacja pomieszczenia (ustawienie biurek, dodatkowe przegrody), to w takim przypadku pracodawca powinien ponownie dokonać pomiarów.
Warto zatem przeanalizować protokół z pomiarów, w którym powinny być określone konkretne wartości zmierzonego oświetlenia na poszczególnych stanowiskach pracy i na tej podstawie samemu ocenić, czy faktycznie wszystkie normy są spełnione.
Dokonanie płatności w ramach MPP na podstawie wizualizacji faktury ustrukturyzowanej
Tak, na podstawie wizualizacji faktury ustrukturyzowanej (np. pliku PDF lub wydruku) podatnik może dokonać płatności w mechanizmie podzielonej płatności. Dla samego zlecenia przelewu źródło danych nie ma znaczenia, o ile wizualizacja jest wierna oryginałowi XML.
Opłacając fakturę w 2026 r., przedsiębiorca nie ma obowiązku wpisywania numeru KSeF w opisie przelewu, nawet jeśli faktura została wystawiona w tym systemie.
Nie ma przeszkód prawnych, aby nabywca towarów i usług dokonał płatności za dostawę towarów i usług na podstawie wizualizacji e-faktury z zastosowaniem systemu split payment.
Dokonując płatności za e-fakturę, nabywca w przyszłości będzie zobowiązany podać w komunikacie przelewu numer identyfikujący tę fakturę w KSeF lub identyfikator zbiorczy. Prawidłowo przygotowana wizualizacja faktury, która została już przesłana do KSeF i otrzymała numer systemowy, powinna mieć ten numer zamieszczony bezpośrednio pod kodem QR. Podatnik, który będzie dokonywał płatności na jej podstawie, musi przepisać go z otrzymanego od sprzedawcy dokumentu np. w formacie PDF.
Jak bowiem wynika z art. 108g ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nabywca towaru lub usługi zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, dokonujący płatności za faktury ustrukturyzowane, jest obowiązany do podania numeru identyfikującego te faktury w Krajowym Systemie e-Faktur lub identyfikatora zbiorczego nadanego przez Krajowy System e-Faktur. Jeżeli opłacana faktura objęta jest obowiązkowym systemem MPP, obowiązek podawania numeru KSeF w tytule przelewu wynika z art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług.
Numer KSeF faktury jest przydzielany przez system KSeF po przyjęciu pliku XML. Na wizualizacji musi on zostać zamieszczony pod kodem QR. Jeśli podatnik płaci na podstawie „wizualizacji”, powinien upewnić się, że sprzedawca naniósł na nią poprawny numer KSeF już po faktycznym wystawieniu faktury w systemie. Dla bezpieczeństwa rozliczeń i pewności obrotu, płatność na podstawie wizualizacji powinna być zawsze poprzedzona weryfikacją kodu QR, aby mieć pewność, że płacimy za dokument istniejący w KSeF.
Zaznaczyć trzeba, iż na podstawie ustawy z 5.8.2025 r. ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1203) przesunięto na dzień 1.1.2027 r. wymóg podawania numeru identyfikującego fakturę w KSeF lub identyfikatora zbiorczego w tytułach przelewów. Odroczenie to obejmuje również płatności realizowane w ramach mechanizmu podzielonej.
Do końca 2026 r. przy płatnościach za e-faktury, w tym również te otrzymane poza KSeF, należy posługiwać się tylko „zwykłym” numerem faktury. Jest to numer nadany przez sprzedawcę (zgodnie z polem P 2 struktury logicznej), który widnieje na otrzymanej wizualizacji dokumentu.
Przerwy w pracy na kawę i papierosa
Kwestię przerw warto uregulować w regulaminie, a jeśli pracodawca nie wydaje regulaminu pracy – w piśmie skierowanym do wszystkich pracowników.
Pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie, a czas pracy przeznaczać w pełni na pracę zawodową z uwzględnieniem przerw przewidzianych w przepisach. Chodzi tu zarówno o przepisy Kodeksu pracy, jak i innych ustaw, rozporządzeń, układów zbiorowych pracy, regulaminów pracy. Dodatkową przerwę pracodawca może też ustanowić w umowie o pracę.
Poza wymienionymi przerwami pracownik ma prawo do korzystania z przerw zwyczajowych, np. na skorzystanie z toalety czy zrobienie herbaty. Czas trwania tych przerw jest ograniczony według tzw. doświadczenia życiowego. Pracownik może także, za zgodą przełożonego, korzystać ze zwolnienia na cele prywatne, za odpracowaniem. Natomiast niedopuszczalne jest z punktu widzenia wykonywania obowiązków pracowniczych samowolne wprowadzanie dodatkowych przerw, zwłaszcza długotrwałych.
Jeżeli pracownicy regularnie wykorzystują samowolne przerwy, to oznacza, że w firmie funkcjonuje przyzwolenie na te przerwy. Unormowanie problemu z przerwami należy zatem zacząć od wprowadzenia w firmie jasnych, konkretnych zasad korzystania z przerw. Odpowiednie postanowienia należy wprowadzić do regulaminu pracy (plus ewentualnie pismo o konsekwencjach samowolnych przerw), a jeśli pracodawca nie wydaje regulaminu pracy – w piśmie skierowanym do wszystkich pracowników. Następnie wskazane jest nakładanie kar porządkowych na podwładnych naruszających ustalone zasady. Zgodnie bowiem z art. 108 § 1 KP, za nieprzestrzeganie przez pracownika ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy pracodawca może stosować kary porządkowe. Przy udzielaniu kar należy ostrzec pracownika, że kolejne nadużywanie przerw zostanie uznane za niewykonywanie obowiązków pracowniczych, co przy wielokrotnych takich zachowaniach może stanowić przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę. Natomiast, moim zdaniem, wielokrotne nadużywanie przerw nie stanowi przyczyny zwolnienia dyscyplinarnego. Wyjątkowo, pracodawca może mieć takie prawo, jeżeli kilkukrotnie nakładał kary porządkowe, wielokrotnie upominał, a w wyniku bezprawnych przerw doszło do strat lub zagrożenia bhp, zagrożenia życia i zdrowia, albo zagrożenia mienia.
Rozliczenie straty podatkowej za rok ubiegły
Ustawodawca nie sprzeciwia się odliczeniu straty podatkowej osiągniętej za 2025 r. na etapie określania zaliczek na podatek dochodowy w 2026 r., nawet gdy zeznanie roczne za rok osiągnięcia straty nie zostało jeszcze złożone. Remanent na koniec roku jest jednocześnie remanentem na koniec ostatniego miesiąca tego roku. Podatnik może ująć remanent końcowy na etapie ustalania zaliczki za miesiąc grudzień 2025 r., ale może również ująć go dopiero w rozliczeniu rocznym. W wyniku ujęcia rozliczenia remanentu końcowego, którego wartość jest wyższa niż remanentu na początek roku, w zależności od wykazanych wielkości, u podatnika w zeznaniu rocznym możemy mieć do czynienia finalnie nadal ze stratą podatkową, jak i wykazaniem dochodu.
Na mocy art. 44 ust. 3–3f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU) podatnicy prowadzący działalność gospodarczą są zobowiązani do obliczania i wpłacania w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy. Podstawą obliczenia zaliczki na podatek dochodowy jest dochód. Brak jest formalnego zakazu, by na etapie ustalania wysokości zaliczki na podatek dochodowy pominąć odliczenie straty wynikającej z lat ubiegłych.
Przepis art. 9 ust. 3 PDOFizU określa możliwość rozliczenia straty podatkowej. O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:
1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł; nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty.
Powyższy przepis nie odnosi się do wskazania, iż odliczenie straty podatkowej wynikać musi ze złożonego zeznania rocznego. Możliwe jest więc uznanie, iż ustawodawca nie sprzeciwia się odliczeniu straty podatkowej osiągniętej za 2025 r. na etapie określania zaliczek na podatek dochodowy w 2026 r., nawet gdy zeznanie roczne za rok osiągnięcia straty nie zostało jeszcze złożone.
Potwierdza to stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, które zaprezentowane zostało w interpretacji indywidualnej z 9.8.2011 r. (IPTPB1/415-42/11-2/ASZ), w której wskazano, że:
Przepisy regulujące rozliczenie straty w następnych latach nie wskazują, czy rozliczenia takiego należy dokonać dopiero po zakończeniu danego roku podatkowego, czy też w jego trakcie. Co za tym idzie, w przypadku braku szczegółowych uregulowań w tym zakresie należy przyjąć, że możliwe jest rozliczenie tej straty zarówno w trakcie roku podatkowego, jak i po jego zakończeniu, a wybór stosownej metody pozostaje w gestii podatnika. W przypadku, gdy podatnik pomimo dokonywania odliczenia części straty z lat ubiegłych w trakcie roku podatkowego z dochodu bieżącego (zaliczkowo), w ostatecznym rozliczeniu za ten rok podatkowy nie osiągnął dochodu, lecz stratę, w związku z czym nie będzie mógł skorzystać z odliczenia, nie traci kwoty straty, którą „zaliczkowo” odliczył. Kwota ta może być bowiem odliczona w kolejnych latach podatkowych.
Tożsame uzasadnienie wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 17.2.2025 r. (0113-KDIPT2-1.4011.815.2024.2.MAP).
Termin odpracowania wyjścia prywatnego
Pracodawca może ustalić, że wyjście prywatne należy odpracować tego samego dnia, ale z przepisów ustawy Kodeks pracy (dalej: KP) to nie wynika, ponieważ w kwestii wyjścia prywatnego są one bardzo ogólne.
Zasady funkcjonowania wyjścia prywatnego są elastyczne. W Kodeksie pracy, w art. 151 § 21 KP przewidziano jedynie, że nie stanowi pracy w godzinach nadliczbowych czas odpracowania zwolnienia od pracy, udzielonego pracownikowi, na jego pisemny wniosek, w celu załatwienia spraw osobistych. Odpracowanie zwolnienia od pracy nie może naruszać prawa pracownika do odpoczynku, o którym mowa w art. 132 i 133 KP.
Pracodawca może więc ustalić, że wyjście prywatne należy odpracować tego samego dnia. Jednak warto postanowić, że w uzasadnionych sytuacjach, po uzyskaniu zgody bezpośredniego przełożonego, odpracowanie wyjścia prywatnego może nastąpić później (można wskazać do kiedy). Takie rozwiązanie zapobiegnie sytuacji utraty przez pracownika wynagrodzenia za niedopracowane godziny, gdy do niedopracowania doszło z ważnych powodów.
W przepisach nie wskazano terminu, do którego należy odpracować wyjście prywatne. W praktyce są stosowane różne rozwiązania. Niekiedy wskazuje się okres rozliczeniowy, a niekiedy w ogóle pracodawca nie podaje żadnego terminu i w efekcie odpracowanie i nowe wnioski o zgodę na wyjście prywatne ciągną się latami. Pracodawca nie ma obowiązku wskazywania, do kiedy należy odpracować wyjście prywatne.
