Potwierdzenie o zapoznaniu się kandydata z informacją o wysokości wynagrodzenia

Od 24.12.2025 r. obowiązuje przepis art. 18^3ca Kodeksu pracy, który zobowiązuje pracodawcę do przekazania kandydatowi do pracy informacji o wynagrodzeniu, jakie będzie on otrzymywał po zatrudnieniu na danym stanowisku. Informacja ta powinny być przekazana osobie ubiegającej się o zatrudnienie z takim wyprzedzeniem by mogła się z nimi zapoznać i podjąć świadome i przejrzyste negocjacje. Może to nastąpić w ogłoszeniu o naborze na stanowisko, przed rozmową kwalifikacyjną, albo przed nawiązaniem stosunku pracy. Przepisy nie wskazują, że pracodawca powinien pobierać od kandydata potwierdzenie, że otrzymał on w odpowiednim czasie informację o wysokości proponowanego wynagrodzenia. Jednak aby udowodnić, że obowiązek ten został terminowo wykonany, pracodawca powinien pobrać od kandydata potwierdzenie. Dokument ten bez wątpienia powinien być przechowywany w aktach osobowych pracownika.

Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej, akta osobowe pracownika składają się z 5 części i obejmują w części A – oświadczenia lub dokumenty dotyczące danych osobowych, zgromadzone w związku z ubieganiem się o zatrudnienie, a także skierowania na badania lekarskie i orzeczenia lekarskie dotyczące wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich (art. 229 § 1 pkt 1, § 1¹ i 1² Kodeksu pracy), a w części B – oświadczenia lub dokumenty dotyczące nawiązania stosunku pracy oraz przebiegu zatrudnienia pracownika, w tym wymienione szczegółowo w formie listy.

Rozpatrywany dokument, tj. potwierdzenie przez kandydata, że otrzymał we właściwym czasie informację o wysokości proponowanego mu wynagrodzenia nie należy do danych osobowych kandydata, nie jest też związany z badaniem okresowym zdolności do pracy. Nie należy go zatem umieszczać w części A akt osobowych. Z kolei w części B umieszcza się dokumenty dotyczące nawiązania stosunku pracy, a do tej kategorii można zaliczyć omawiany dokument. Wydaje się zatem, że część B akt osobowych jest właściwym miejscem na przechowywanie potwierdzenia, że kandydat otrzymał informację o wynagrodzeniu przed nawiązaniem stosunku pracy.

Możliwość wystawienia faktury uproszczonej

Z przepisów dotyczących wystawiania tzw. faktur uproszczonych wynika, że taką fakturę (także w postaci paragonu z NIP nabywcy) można wystawić w przypadku „gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł”.

Przepisy nie odnoszą się do podstawy opodatkowania, ponieważ kaucje nie są zaliczane do podstawy opodatkowania. Istnieje regulacja, która stanowi o „kwocie należności ogółem”. Wskazywałoby to na kwotę, którą ma zapłacić nabywca w związku z nabywaniem towaru lub usługi. Zdaniem Autora jest to kwota, która obejmuje również kwoty kaucji pobierane od nabywcy (kaucja jest częścią należności, którą powinien uiścić nabywca).

Jeśli zatem kwota z kaucją przekracza limit w wysokości 450 zł, to choćby cena brutto bez kaucji była niższa, oznacza to brak możliwości wystawienia tzw. faktury uproszczonej (także w postaci paragonu z NIP).

Obowiązek wystawienia faktury VAT RR

Dane przedstawione w pytaniu wskazują, że mamy w analizowanym przypadku do czynienia ze sprzedażą sadzonek przez podatnika, który prowadzi gospodarstwo rolne. Podatnik nie wystawia faktur, a zatem należy z tego wnioskować, że nie jest czynny podatnikiem VAT. Skoro spółka z o.o., będąca nabywcą sadzonek, proponuje sprzedawcy wystawienie faktury VAT RR, to wnioskować z tego należy, że mamy tu do czynienia z nabyciem dokonanym od rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 VATU. Pod pojęciem rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 VATU, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

 

W myśl art. 2 pkt 20 VATU przez produkty rolne należy rozumieć towary pochodzące z własnej działalności rolniczej, która prowadzona jest przez rolnika ryczałtowego. Działalnością rolniczą – zgodnie z art. 2 pkt 15 VATU – jest m.in. produkcja roślinna, w tym również produkcja materiału szkółkarskiego.

Uwzględniając przytoczone definicje, działalność polegająca na produkcji i sprzedaży sadzonek brzozy, jako działalność szkółkarska, stanowi dostawę produktów rolnych dokonywaną przez rolnika ryczałtowego. Dostawa taka może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 VATU. W przypadku jednak, gdy nabywcą towarów w przedstawionych uwarunkowaniach jest podatnik VAT, to zgodnie z art. 116 ust. 1 VATU nabywca ten (bez względu na fakt, czy sprzedawca tego chce, czy nie chce) jest zobowiązany wystawić fakturę VAT RR.

Reasumując, w przedstawionym przypadku zakup sadzonek powinien być obowiązkowo dokumentowany fakturą VAT RR.

Tożsamość prawna aneksu do umowy o pracę i porozumienia zmieniającego warunki płacy

Umowa o pracę określa strony umowy, adres siedziby pracodawcy, a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną nieposiadającą siedziby – adres zamieszkania, a także rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności m.in. wymiar czasu pracy oraz wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia.

Zmiana warunków umowy o pracę wymaga formy pisemnej.

Przepisy dotyczące wypowiedzenia umowy o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.

W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy lub płacy umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uznaje się, że wyraził na nie zgodę. Pismo pracodawcy wypowiadające warunki pracy lub płacy powinno zawierać pouczenie w tym zakresie. W przypadku braku takiego pouczenia pracownik może do końca okresu wypowiedzenia złożyć oświadczenie o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków.

Wypowiedzenie zmieniające, o którym mowa w art. 42 KP, stosuje się najczęściej w przypadku zmiany warunków płacowych na niekorzyść pracownika, np. obniżenia wynagrodzenia lub likwidacji określonego składnika wynagrodzenia, takiego jak premia. Jeżeli pracownik nie wyraża zgody na mniej korzystne warunki płacy, pracodawca może dokonać jednostronnego wypowiedzenia zmieniającego.

Natomiast w każdym przypadku, gdy ma dojść do zmiany dotychczasowych warunków pracy lub płacy – zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych – strony mogą zawrzeć porozumienie zmieniające w formie aneksu do umowy o pracę. Oznacza to, że obie strony wyrażają zgodę na nowe warunki i ustalają termin wejścia zmian w życie.

W praktyce w przypadku podwyżki wynagrodzenia pracownik zazwyczaj wyraża zgodę na proponowane warunki, co prowadzi do zawarcia porozumienia zmieniającego. Oznacza to podpisanie aneksu do umowy o pracę. Aneks może zostać podpisany również wtedy, gdy z inicjatywą podwyżki wystąpi pracownik, a pracodawca wyrazi na nią zgodę.

Odliczenie VAT z faktury za niezwrócone opakowania zwrotne

W przypadku opakowań zwrotnych (regulacja ta dotyczy opakowań innych niż w systemie kaucyjnym) na podstawie art. 29a ust. 11 VATU do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za to opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru. Kaucje za opakowania zwrotne nie są więc opodatkowane VAT w momencie ich wpłaty.

Natomiast po przekroczeniu terminu zwrotu opakowania wynikającego z umowy albo pod 60 dniach od wydania opakowań, sprzedawca towarów w opakowaniach zwrotnych ma obowiązek opodatkowania kaucji VAT (art. 29a ust. 12 VATU) oraz wystawienia faktury (art. 106i ust. 5 VATU).

Otrzymana przez Państwa faktura nie wskazuje na kwotę do zapłaty, ponieważ kaucja już została wpłacona. Rozumiem, że napoje (inne towary) nabyte w opakowaniach zwrotnych z zapłatą kaucją były wykorzystane dla potrzeb działalności, co jest warunkiem odliczenia VAT (art. 86 ust. 1 VATU). W takiej sytuacji przysługuje prawo do odliczenia VAT z tytułu opodatkowania przez dostawcę kaucji od opakowań zwrotnych.

Opodatkowanie kaucji wynika z opodatkowania nabytych napojów (innych towarów) w tych opakowaniach. Zwrócił na to uwagę WSA w Gliwicach w wyroku z 12.3.2015 r., III SA/Gl 1493/14, Legalis, gdzie wskazał, że: „W momencie sprzedaży towarów w opakowaniach zwrotnych nabywca ma możliwość faktycznego dysponowania tym opakowaniem, gdyż dostawa towaru nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy, bowiem następuje udostępnienie zarówno towaru jak i jego opakowania do korzystania przez nabywcę”.

Prawo do odliczenia VAT z faktury dokumentującej naliczenie kaucji od niezwróconych opakowań potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10.2.2022 r., 0114-KDIP1-1.4012.778.2021.2.EW.

Zwracam uwagę, że w przypadku zwrócenia w przyszłości opakowań zwrotnych dostawca powinien wystawić fakturę korygującą (art. 106j ust. 1 pkt 3 VATU), a po Państwa stronie powstanie w oparciu o nią obowiązek korekty odliczonego VAT (art. 86 ust. 19a VATU).

Ustalenie właściwego państwa opodatkowania i obowiązków składkowych zleceniobiorczyni pracującej w Polsce i na Litwie

Opis sytuacji:

Gminny ośrodek pomocy społecznej zawarł z obywatelką Litwy umowę zlecenia na okres od 17.11.2025 r. do 31.3.2026 r., z planowanym przedłużeniem do 31.8.2026 r. Jest to jedyna umowa cywilnoprawna wykonywana przez tę osobę na terytorium Polski. Umowa dotyczy świadczenia usług psychologicznych w wymiarze ok. 25–30 godzin miesięcznie. W treści umowy wskazano polski adres zamieszkania zleceniobiorczyni.

Jednocześnie zleceniobiorczyni przedłożyła certyfikat rezydencji podatkowej Litwy, wydany 16.3.2026 r. i obejmujący rok 2026. Na Litwie pozostaje zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze 0,7 etatu (ok. 28 godzin tygodniowo). Praca ta jest co do zasady wykonywana zdalnie, częściowo z terytorium Polski, natomiast okresowo wykonywana jest również stacjonarnie na Litwie.

Obecnie zleceniobiorczyni przebywa w Polsce ponad 183 dni w roku oraz deklaruje związanie swojej przyszłości z Polską. W Polsce znajduje się jej centrum interesów osobistych, m.in. z uwagi na zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem Polski. Deklarowane jest również stopniowe ograniczanie zatrudnienia na Litwie w przypadku znalezienia stałego zatrudnienia w Polsce. Dotychczas nie występowano o wydanie zaświadczenia A1.

Ubezpieczenia społeczne

Migrant zarobkowy wykonujący pracę w dwóch lub więcej krajach członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego czy w Szwajcarii podlega ustawodawstwu tylko jednego państwa. Osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich Unii, jest obejmowana ustawodawstwem tego kraju, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli:

1) wykonuje w nim znaczną część pracy albo

2) jest zatrudniona przez różne przedsiębiorstwa lub różnych pracodawców, którzy mają siedzibę lub prowadzą działalność w różnych państwach członkowskich.

Wynika to z art. 11 ust. 3 pkt a oraz art. 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (dalej: rozporządzenie 883/2004). Pod pojęciem miejsca zamieszkania cytowane rozporządzenie rozumie miejsce, w którym osoba zwykle przebywa. Nie jest to zatem definicja tożsama z miejscem rezydencji podatkowej, jednak można przyjąć, że oba pojęcia należy interpretować w podobnym kierunku.

Biorąc pod uwagę „nowy (uzupełniony)” stan faktyczny, należy uznać, że opisana zleceniobiorczyni:

1) zwykle przebywa w Polsce (tu ma miejsce zamieszkania) oraz

2) w Polsce wykonuje większość pracy: całą pracę na zlecenie oraz większość pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z litewskim pracodawcą, skoro na Litwę wyjeżdża jedynie okresowo w celu realizacji pracy.

W efekcie podlega ona polskiemu ustawodawstwu ubezpieczeniowemu. Oznacza to, że w Polsce podlega ubezpieczeniom społecznym zarówno z tytułu umowy zlecenia zawartej w Polsce z gminnym OPS i wykonywanej na terytorium Polski, jak i z tytułu umowy o pracę wykonywanej przeważnie w Polsce, zawartej z litewskim pracodawcą. OPS powinien zatem odprowadzać za nią składki do ZUS. Z kolei kobieta będzie sama dla siebie płatnikiem składek do ZUS z tytułu litewskiej umowy o pracę.

Jednak, aby uniknąć wszelkich wątpliwości oraz ewentualnych roszczeń ze strony Sodry (litewskiego odpowiednika ZUS), OPS powinien wystąpić do ZUS o wydanie zaświadczenia A1 dla zleceniobiorczyni. Zaświadczenie to potwierdzi, że podlega ona ubezpieczeniom społecznym wyłącznie w Polsce. W przypadku ewentualnych pytań ze strony Sodry będzie mogła je przedstawić, co powinno definitywnie wyjaśnić sytuację.

Wniosek o wydanie zaświadczenia A1 płatnik składa online za pośrednictwem swojego profilu na eZUS (dawniej PUE ZUS). Ściślej mówiąc, o zaświadczenie A1 może wystąpić również sama zleceniobiorczyni, jednak wątpliwe jest, by samodzielnie poradziła sobie z jego prawidłowym wypełnieniem.

Podatek dochodowy

Należy uznać, że opisana zleceniobiorczyni jest polskim rezydentem podatkowym — będzie przebywać w 2026 r. w Polsce dłużej niż 183 dni i tutaj znajduje się jej ośrodek interesów osobistych. Na Litwie pozostał jedynie ośrodek interesów gospodarczych. Podlega zatem w Polsce opodatkowaniu zarówno od dochodów polskich, jak i litewskich (art. 3 ust. 1a PDOFizU).

Zasadę tę stosuje się jednak z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest RP (art. 4a PDOFizU). W analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona 20.1.1994 r. w Warszawie (Dz.U. z 1995 r. nr 51, poz. 277 ze zm.; dalej: polsko-litewska umowa).

Problem stanowi zagraniczny certyfikat rezydencji przedstawiony przez obywatelkę Litwy. Ma on taką moc, że wiąże w relacjach z państwami, z którymi Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednocześnie jednak, w rozumieniu polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kobieta posiada miejsce zamieszkania również w Polsce, co zdaje się potwierdzać także tzw. konwencja MLI.

Zgodnie z podstawową zasadą wynikającą z polsko-litewskiej umowy (art. 15 ust. 1 ZPOU Litwa), pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w jednym umawiającym się państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim umawiającym się państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, wynagrodzenie z tego tytułu może być opodatkowane również w tym drugim państwie.

Powstaje zatem pytanie, czy można uznać, że umowa o pracę jest wykonywana na Litwie.

Zdaniem autora opisana kobieta powinna podlegać opodatkowaniu:

1) w Polsce – z tytułu umowy zlecenia,

2) na Litwie – z tytułu umowy o pracę,

a następnie w rozliczeniu rocznym w Polsce zastosować odpowiednią metodę unikania podwójnego opodatkowania.

W tej sprawie występuje jednak wyraźny konflikt interesów fiskusa polskiego i litewskiego, dlatego zalecałabym zwrócenie się z problemem do urzędu skarbowego. Sytuację dodatkowo komplikuje zagraniczny certyfikat rezydencji, który został wydany, choć nie odpowiada w pełni rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Polski i litewski fiskus mogą w takiej sytuacji porozumieć się i wspólnie ustalić sposób rozwiązania sprawy zgodnie z postanowieniami polsko-litewskiej umowy. Zalecam konsultację z urzędem skarbowym.

Księgowe ujęcie podwyższenia kapitału zakładowego w walucie obcej

W spółce z o.o. podwyższenie kapitału zakładowego powinno zostać określone w uchwale wspólników w złotych, ponieważ kapitał zakładowy tej spółki jest instytucją prawa spółek wyrażaną w walucie polskiej, a także udziały mają wartość nominalną oznaczaną kwotowo w złotówkach. Dotyczy to zarówno sytuacji utworzenia nowych udziałów, jak i podwyższenia wartości nominalnej udziałów już istniejących, przy czym samo podwyższenie wywołuje skutek dopiero z chwilą wpisu do KRS. Nie wyłącza to jednak swobody w określeniu sposobu wykonania obowiązku wniesienia wkładu pieniężnego na pokrycie podwyższenia, ponieważ wspólnicy mogą umówić się, że świadczenie zostanie spełnione w walucie obcej, o ile z uchwały albo oświadczenia o objęciu udziałów jednoznacznie wynika taki sposób zapłaty. Z perspektywy prawa spółek zasadnicze znaczenie ma bowiem to, aby wartość wkładu odpowiadała kwocie potrzebnej do objęcia udziałów lub podwyższenia ich wartości nominalnej, gdyż udziały nie mogą być obejmowane poniżej wartości nominalnej.

Jeżeli zatem wspólnicy mają opłacić podwyższenie w walucie obcej, uchwała powinna – poza wskazaniem kwoty podwyższenia w złotych – określać także sposób ustalenia kwoty waluty obcej, w szczególności przez wskazanie konkretnego kursu albo jednoznacznego mechanizmu jego ustalenia. Takie rozwiązanie ogranicza ryzyko powstania niedopłaty albo nadpłaty względem kwoty wkładu należnej w złotych oraz ułatwia ocenę, czy wkład został wniesiony w całości jeszcze przed zgłoszeniem podwyższenia do KRS. W praktyce, najbezpieczniej jest więc rozdzielić w uchwale dwie kwestie – po pierwsze oznaczyć podwyższenie kapitału zakładowego w złotych, a po drugie dopuścić określenie wartości wkładu w walucie obcej według z góry określonego kursu przeliczenia. Taki sposób redakcji uchwały zachowuje zgodność z konstrukcją kapitału zakładowego określonego w przepisach kodeksu spółek handlowych, a zarazem pozostawia wspólnikom elastyczność co do technicznego sposobu zapłaty wkładów.

W przypadku wniesienia przez wspólnika wkładu pieniężnego w walucie obcej na poczet podwyższenia kapitału zakładowego, spółka powinna odrębnie ocenić, po pierwsze, wykonanie zobowiązania wspólnika wynikającego z uchwały, a po drugie, skutki rachunkowe samego wpływu waluty na rachunek bankowy. Jeżeli uchwała określa kwotę podwyższenia w złotych oraz kurs służący do ustalenia kwoty waluty obcej, to należność od wspólnika ujmuje się w wysokości wynikającej z uchwały, tj. w złotych, natomiast wpływ waluty obcej przelicza się zgodnie z zasadami art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości.

Jeżeli waluta wpływa na rachunek walutowy spółki i nie dochodzi do jej przewalutowania, to równowartość otrzymanych środków w księgach ustala się – co do zasady – według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wpływu, ponieważ w takim przypadku nie występuje kurs faktycznie zastosowany przez bank. Różnicę kursową ustala się więc przez porównanie: z jednej strony kwoty należności od wspólnika wykazanej w złotych na podstawie uchwały, a z drugiej strony równowartości otrzymanej waluty przeliczonej według kursu z art. 30 ust. 2 ustawy o rachunkowości. Jeżeli natomiast spółka nie posiada rachunku walutowego i otrzymana waluta zostaje od razu odsprzedana bankowi albo wpływa na rachunek złotowy po przeliczeniu przez bank, wówczas przy ujęciu wpływu stosuje się kurs faktycznie zastosowany przez bank. W takim wariancie różnica kursowa powstaje przez porównanie kwoty należności od wspólnika ustalonej w złotych na podstawie uchwały z kwotą złotową faktycznie uzyskaną przez spółkę z banku z tytułu sprzedaży waluty. W obu przypadkach punktem odniesienia pozostaje jednak ta sama kwota należna od wspólnika wynikająca z uchwały o podwyższeniu kapitału, ustalona w złotych.

Rachunkową różnicę kursową powstałą z ujęcia wpływu waluty obcej rozlicza się według zasad ogólnych, które określone zostały w przepisach ustawy o rachunkowości, lub według szczegółowych zasad określonych w polityce rachunkowości spółki.

Opodatkowanie podatkiem zryczałtowanym przychodów z umowy zlecenia i o dzieło

Przychody z tytułu wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,

b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,

c) przedsiębiorstwa w spadku,

– z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów z umów o zarządzanie przedsiębiorstwami – stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 8 ustawy o PIT).

Sposób opodatkowania przychodów z tego źródła określa art. 41 ust. 1 ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa m.in. w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, na rzecz osób mających miejsce zamieszkania w Polsce, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na podatek dochodowy. Zaliczki pobiera się od świadczenia pomniejszonego o koszty uzyskania przychodu w wysokości 20% przychodu po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz o potrącone przez płatnika składki na ubezpieczenia społeczne, stosując najniższą stawkę podatkową określoną w skali podatkowej, tj. 12%.

Jednocześnie przychód z umowy zlecenia, a także z umowy o dzieło, może być opodatkowany podatkiem zryczałtowanym zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o PIT.

Z tytułów, o których mowa m.in. w art. 13 pkt 8 ustawy o PIT, jeżeli kwota należności określona w umowie zawartej z osobą niebędącą pracownikiem płatnika nie przekracza 200 zł, pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 12% przychodu.

Taki sposób opodatkowania ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy z treści umowy, na podstawie której wypłacane jest wynagrodzenie, wynika kwota należności przysługującej z tego tytułu, nie wyższa niż 200 zł.

Warunek zastosowania ryczałtowego opodatkowania wynagrodzenia z umowy zlecenia lub umowy o dzieło, polegający na nieprzekroczeniu kwoty 200 zł, odnosi się do całej umowy, a nie do miesięcznego wynagrodzenia wynikającego z tej umowy.

W opisanym przypadku umowy zlecenia zostały zawarte na czas nieokreślony, co oznacza, że łączny przychód z całej umowy przekracza 200 zł. Nie ma więc znaczenia wysokość miesięcznego wynagrodzenia, lecz wartość należności wynikającej z całej umowy. Zasada ta dotyczy również umowy o dzieło.

W konsekwencji od wynagrodzeń wypłacanych z tytułu umów zlecenia płatnik ma obowiązek pobierać zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 12%.

Opodatkowanie PCC zakupu obrazu przez fundację rodzinną

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC opodatkowaniu podlegają umowy sprzedaży rzeczy oraz praw majątkowych. Z uwagi na to, że obraz stanowi rzecz ruchomą, stosuje się do niego stawkę w wysokości 2% wartości rynkowej, wynikającą z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o PCC. Przepis art. 4 pkt 1 ustawy o PCC wskazuje wprost, iż przy umowie sprzedaży obowiązek podatkowy ciąży na kupującym. Trzeba dodatkowo wziąć pod uwagę art. 9 pkt 6 ustawy o PCC, w świetle którego zwalnia się od podatku sprzedaż rzeczy ruchomych przy podstawie opodatkowania nieprzekraczającej 1000 zł (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5.1.2017 r., 2461-IBPB-2-1.4514.682.2016.1.JKu).

Ze względu na to, że obraz jest kupowany od osoby fizycznej, w omawianym przypadku nie znajdzie zastosowania wyłączenie związane z podatkiem od towarów i usług na mocy art. 2 pkt 4 ustawy o PCC. Fakt, iż kupująca fundacja rodzinna posiada status czynnego podatnika VAT, pozostaje w tym przypadku bez znaczenia, ponieważ nie jest ona podatnikiem z tytułu tej konkretnej transakcji nabycia, a z tytułu samego zakupu towaru nie powstaje u niej obowiązek w podatku od towarów i usług. Z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych będą korzystać tylko te czynności, z tytułu których to zbywający będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lub będzie z niego zwolniony na mocy ustawy o VAT (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31.3.2023 r., 0111-KDIB2-3.4014.27.2023.3.ASZ).

Jakie składki za męża pomagającego w firmie żony ​– interpretacja ZUS

Kobieta mająca jednoosobową działalność gospodarczą potrzebowała pomocy w związku z chęcią wystartowania w postępowaniu o zamówienie publiczne. Zatrudniła więc męża na ¼ etatu, który ma gdzie indziej umowę o pracę, otrzymując wynagrodzenie wyższe od płacy minimalnej. Przedsiębiorczyni nie wiedziała, jakie i ile składek odprowadzać za męża. Spodziewała się, że ZUS uzna go za osobę współpracującą z prowadzącym pozarolniczą działalność gospodarczą. Jednak sprawę komplikował fakt, że przez stałą pracę mężczyzna pozostawał w zbiegu tytułów do ubezpieczeń.

Z racji współpracy powinno się płacić tylko składkę zdrowotną – rozstrzygnął organ rentowy. Potwierdził tok rozumowania wnioskującej, że mąż na etacie w firmie żony zyskuje status współpracownika. Wynika tak z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: SysUbSpołU), na mocy których pracownika, spełniającego kryteria dla osób współpracujących ust. 11, dla celów ubezpieczeń społecznych traktuje się jak osoba współpracująca. W myśl zaś art. 8 ust. 11 SysUbSpołU za osobę współpracującą z wykonującym działalność gospodarczą uważa się m.in. współmałżonka, który pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz współpracuje przy prowadzeniu firmy. Dlatego opisany mąż powinien podlegać ubezpieczeniom społecznym nie z umowy o pracę, lecz z racji współpracy z art. 6 ust. 1 pkt 5 SysUbSpołU.

A skoro tak, to mamy do czynienia – jak podkreślił ZUS – ze zbiegiem tytułów do ubezpieczeń określonym w art. 9 ust. 1 SysUbSpołU. Zgodnie z cytowanym przepisem pracownik osiągający co najmniej wynagrodzenie minimalne, spełniający jednocześnie warunki do objęcia tymi ubezpieczeniami z innych tytułów (jak np. współpraca przy działalności gospodarczej), podlega im wyłącznie z tytułu stosunku pracy. Może fakultatywnie na swój wniosek przystąpić do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych również z innych tytułów.

W myśl art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: ŚOZŚrPubU) ubezpieczony, uzyskujący przychody z więcej niż jednego tytułu, płaci składki zdrowotne od każdego przychodu odrębnie. Z tytułu współpracy przy prowadzeniu działalności gospodarczej wynosi ona 9% z kwoty 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kw. roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszanego przez prezesa GUS w Monitorze Polskim (art. 81 ust. 2ya ŚOZŚrPubU).