Konsekwencje reformy przepisów w zakresie wliczania umów cywilnoprawnych do stażu pracy
Nowelizacja Kodeksu pracy z 26.9.2026 r. dotycząca wliczania umów cywilnoprawnych do stażu pracy w sposób znaczący wpłynęła na obowiązki po stronie pracodawców i zwiększyła uprawnienia pracowników w zakresie należnych im świadczeń.
Nowelizacja Kodeksu pracy rozszerzyła definicję okresu zatrudnienia będącego podstawą do ustalania stażu pracy (zarówno ogólnego, jak i — w określonych przypadkach — zakładowego). W praktyce oznacza to, że do stażu pracy obecnie wliczają się również udokumentowane okresy wykonywania innej pracy zarobkowej niż stosunek pracy, m.in.:
- prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej,
- wykonywanie pracy na podstawie umów cywilnoprawnych (np. umowa zlecenia, umowa o świadczenie usług, umowa agencyjna),
- udokumentowana praca za granicą oraz niektóre formy współpracy zawodowej.
Celem nowelizacji było wyrównanie pozycji osób, które przez lata wykonywały pracę na innych podstawach (np. samozatrudnieni, zleceniobiorcy) i w efekcie miały krótszy „staż pracowniczy” kwalifikujący do uprawnień wynikających z Kodeksu pracy.
Co istotne, do stażu pracy nie wliczają się nadal umowy o dzieło. A to z uwagi na fakt, że są to umowy rezultatu i trudno byłoby uznać, że czas związania tą umową można zaliczyć do stażu pracy pracownika.
Rozszerzenie stażu przekłada się na prawa, które w Kodeksie pracy uzależnione są od długości stażu. Najistotniejsze skutki dla pracowników to:
- dłuższy wymiar urlopu wypoczynkowego,
- dłuższe okresy wypowiedzenia,
- wyższe odprawy przy rozwiązaniu stosunku pracy (skala odpraw zależy od stażu),
- większa liczba osób uprawnionych do dodatków stażowych, nagród jubileuszowych i innych świadczeń uzależnionych od stażu.
W praktyce oznacza to, że osoby, które wcześniej przez lata pracowały na umowach cywilnych lub prowadziły własną działalność, po doliczeniu tych okresów do stażu zyskały prawo do dłuższego urlopu, wyższego dodatku czy lepszych warunków przy ewentualnym rozwiązaniu umowy.
Nowe zasady przyniosły ze sobą wyzwania dla pracodawców — nie tylko merytoryczne, ale przede wszystkim organizacyjno-płatnicze. Pracodawca musi weryfikować dokumenty, które potwierdzają zatrudnienie na podstawie umów cywilnoprawnych. Co do zasady takie zaświadczenie wydaje ZUS, jednak, w szczególności w przypadku pracy zarobkowej wykonywanej za granicą sama osoba zainteresowana musi zgromadzić niezbędne dokumenty, które wiarygodnie potwierdzą, że wykonywał pracę zarobkową inną niż na podstawie umowy o pracę.
W następnej kolejności, pracodawca musi przeanalizować historię zatrudnienia danego pracownika, aby móc ustalić związane z tym uprawnienia mu przysługujące.
Istotnym elementem tej zmiany jest obciążenie dla pracodawców, ponieważ zaliczenie tych okresów do stażu pracy wiąże się z np. wyższymi odprawami, których pracodawca wcześniej nie planował w budżecie.
Sprzedaż kosmetyków – możliwość skorzystania ze zwolnienia od VAT
Sprzedaż kosmetyków, która będzie odbywała się w lokalu, nie spowoduje utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od VAT, ale będzie wliczała się do limitu tego zwolnienia. Wysyłanie próbek nie będzie miało wpływu na stosowanie zwolnienia ani też na wykorzystanie jego limitu. Z kolei sprzedaż internetowa uniemożliwia zastosowanie zwolnienia od VAT.
Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: VATU) zwalnia się od VAT sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem VAT, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 240 000 zł.
Jednak w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f VATU wskazano, że ze zwolnienia podmiotowego nie mogą korzystać podatnicy dokonujący dostaw „Preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1)” w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość, do chwili zawarcia umowy włącznie.
Grupowanie PKWiU 20.42.1 obejmuje np. perfumy, kosmetyki, pudry kosmetyczne czy preparaty kosmetyczne.
Sprzedaż kosmetyków, która będzie miała miejsce w lokalu, nie spowoduje utraty prawa do korzystania ze zwolnienia od VAT, ale będzie wliczała się do limitu w wysokości 240 000 zł.
Sprzedaż internetowa kosmetyków będzie stanowiła zawieranie umów na odległość, przez co – na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. f VATU – nastąpi utrata prawa do korzystania ze zwolnienia podmiotowego od VAT.
Jak stanowi art. 7 ust. 3 VATU nie podlega opodatkowaniu VAT przekazanie prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Z kolei art. 7 ust. 7 VATU wskazuje, że przez próbkę rozumie się identyfikowalne jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika:
1) ma na celu promocję tego towaru,
2) nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać odbiorcę do zakupu promowanego towaru.
Skoro przekazanie próbek nie jest opodatkowane VAT, to nie stanowi „sprzedaży” i nie wlicza się do limitu zwolnienia podmiotowego od VAT.
Możliwość wyboru opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego
Uzyskiwanie w 2026 r. przychodów kwalifikowanych, jako przychodów z działalności gospodarczej, przed formalną rejestracją w CEiDG, wyłącza prawo podatnika do wyboru opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo podatku liniowego w tym roku podatkowym, dla tej działalności. Z tych form opodatkowania podatnik będzie mógł skorzystać dopiero od 2027 r.
Z treści pytania wynika, że usługi reklamowe były świadczone przez dwa lata w sposób ciągły i zarobkowy. Aktywność ta spełnia definicję pozarolniczej działalności gospodarczej i nie stanowiła tzw. działalności nierejestrowanej. Brak wpisu przedsiębiorcy do rejestru CEiDG nie zmienia – w opisanym przypadku – charakteru osiąganych przychodów. W 2026 r. przychody z działalności gospodarczej były osiągane od stycznia.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego lub podatku liniowego należy złożyć do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnięto pierwszy przychód z tego tytułu w danym roku podatkowym.
Jeżeli od początku 2026 r. osoba fizyczna świadczyła usługi reklamowe i uzyskała z tego tytułu pierwszy przychód, przykładowo w styczniu 2026 r., termin na wybór opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych albo podatku liniowego upłynął 20.2.2026 r. Spóźnione zgłoszenie działalności do CEiDG, dokonane w połowie 2026 r., nie powoduje ponownego biegu tego terminu, gdyż decydujące znaczenie ma faktyczna data uzyskania pierwszego przychodu kwalifikowanego, jako przychodu z działalności gospodarczej w danym roku podatkowym.
Skoro więc termin na złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania w 2026 r. upłynął, podatnik nie może już na ten rok wybrać ani opodatkowania w formie ryczałtu ewidencjonowanego, ani w formie podatku liniowego. Przychody podatnika, uzyskane w 2026 r., z mocy prawa muszą zostać opodatkowane na zasadach ogólnych, czyli według skali podatkowej. Podatnik, po formalnym uzyskaniu statusu przedsiębiorcy zarejestrowanego w CEiDG, będzie mógł wybrać ryczałt ewidencjonowany lub podatek liniowy jako formę odpakowania przychodów z wykonywanej działalności gospodarczej, ale dopiero od 2027 r.
Wynagrodzenie wypłacane na rzecz prokurenta spółki z o.o., będącego podmiotem powiązanym
Przychody prokurenta, który jest wspólnikiem lub małżonkiem wspólnika spółki z o.o., będą stanowić ukrytą dywidendę.
W przypadku spółek, które opodatkowane są estońskim CIT, podatek płaci się m.in. od ukrytych zysków, przez które rozumie się świadczenia pieniężne, niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, inne niż podzielony zysk, których beneficjentem, bezpośrednio lub pośrednio, jest udziałowiec, akcjonariusz albo wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem, akcjonariuszem albo wspólnikiem. Przez podmioty powiązane rozumie się także małżonków (osoby pozostające w związku małżeńskim).
Do ukrytych zysków nie zalicza się m.in. wynagrodzeń ze stosunku pracy lub umów cywilnoprawnych w części, w jakiej suma tych wynagrodzeń i zasiłków wypłacona w konkretnym miesiącu na rzecz danej osoby nie przekracza pięciokrotności średniego miesięcznego wynagrodzenia wypłacanego przez podatnika z powyższych tytułów, nie więcej jednak niż pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, przy czym średnie miesięczne wynagrodzenie ustala się za miesiąc poprzedzający miesiąc dokonania wypłat na rzecz osoby fizycznej. Przychody, które uzyskiwane są przez prokurentów, zaliczane są – zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – do przychodów z innych źródeł.
W związku z powyższym przychody prokurenta, który jest wspólnikiem lub małżonkiem wspólnika spółki z o.o., będą stanowić ukrytą dywidendę.
Warto dodać, że ustanowienie prokurenta nie jest obowiązkowe w spółce z o.o., a prokura może być nieodpłatna.
Zakup gokarta a możliwość odliczenia VAT
Od zakupu gokarta, który przeznaczony będzie do wynajmu, podatnikowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia 100% VAT. W przypadku, gdy zakup gokarta będzie służył celom reklamowym (będzie służył prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej), podatnik będzie miał prawo do odliczenia 100% VAT zarówno od jego zakupu, jak i wydatków eksploatacyjnych. Gokart, jako pojazd niebędący samochodem osobowym, może podlegać jednorazowej amortyzacji, bowiem nie został z niej wyłączony.
Zgodnie z art. 86a ustawy o VAT w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę VAT naliczonego, o którą można obniżyć kwotę VAT należnego, stanowi 50% kwoty VAT, która wynika m.in. z faktury otrzymanej przez podatnika.
Za pojazdy samochodowe uznaje się pojazdy silnikowe, których konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h. Definicja ta nie obejmuje ciągnika rolniczego. Co do zasady w polskim prawie gokarty nie są traktowane jak pojazdy samochodowe. Zgodnie z homologacją są one uznawane za pojazdy silnikowe (wózek jezdniowy), bez prawa poruszania się po drogach publicznych. Gokarty służą wyłącznie do jazdy rekreacyjnej lub sportowej na specjalnie przygotowanych i zamkniętych torach.
Z uwagi na powyższe, biorąc pod uwagę, że ograniczenie w zakresie odliczania VAT do 50% dotyczy wyłącznie określonych pojazdów samochodowych, podatnik będzie miał prawo do odliczenia 100% VAT zarówno od zakupu, jak i od wydatków eksploatacyjnych związanych z gokartem. Co ważne, pojazd musi służyć prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, bowiem jedynie takie wydatki pozwalają na odliczenie VAT.
Gokart nie jest pojazdem samochodowym, dlatego nie dotyczy go ograniczenie w zakresie odliczania VAT do 50%.
Jeśli chodzi o odliczenie VAT od wydatków poniesionych na działalność reklamową, konieczne jest powiązanie poniesionych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą. Gokart musi służyć generowaniu zysków lub być związany bezpośrednio z działaniami marketingowymi, np. być nośnikiem logo, wykorzystywanym podczas różnych pokazów i wydarzeń. Stąd też – co do zasady – nie ma problemu z odliczeniem VAT w takiej sytuacji. Musi jednak istnieć związek poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
Jednorazowa amortyzacja w ramach pomocy de minimis przysługuje m.in. małym podatnikom PIT. W ramach tej ulgi przedsiębiorcy mogą dokonać odpisów amortyzacyjnych do wysokości limitu jednorazowej amortyzacji, który wynosi kwotę 50 000 euro.
Jednorazową amortyzacją mogą zostać objęte wyłącznie określone w przepisach składniki majątku. W zamkniętym katalogu znajdują się składniki majątku zaliczane do grup 3–8 KŚT. W grupie 7 KŚT znajdują się środki transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych.
Jak zostało wskazane wcześniej, gokarty nie są pojazdami samochodowymi, dlatego podatnik może skorzystać z prawa do jednorazowej amortyzacji w odniesieniu do zakupionego gokarta.
Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy za mobbing
Jeżeli pracodawca nie przeciwdziała aktywnie mobbingowi, to może za niego odpowiadać, nawet w sytuacji gdy mobberem nie był on bezpośrednio a jego pracownik.
Zgodnie z art. 943 § 3 ustawy Kodeks pracy (dalej: KP) za działania mobbingowe pracodawca może ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą – na zasadach prawa pracy i prawa cywilnego. Odszkodowania te są od siebie niezależne – zadośćuczynienie za krzywdę i odszkodowanie.
Pracodawca ma obowiązek przeciwdziałać mobbingowi. Przepis to regulujący (943 § 1 KP) wspólnie z art. 111 KP i art. 94 pkt 10 KP stawia pracodawcy obowiązek dbałości o dobra osobiste pracownika, w szczególności jego godność, oraz o taką atmosferę w zakładzie pracy, w której dobra osobiste pracowników będą szanowane, zarówno przez samego pracodawcę (osoby działające w jego imieniu), jak i innych pracowników. Działania jakie pracodawca podejmie w związku z realizacją tego celu pozostaje w jego gestii. Praktycznie rzecz ujmując, pracodawca musi wprowadzić odpowiednie procedury, dbać o ich ewaluację (cykliczne sprawdzanie) oraz proaktywnie podchodzić do tematu przeciwdziałania mobbingu w miejscu pracy (akcje edukacyjne, szkolenia, precyzyjne szkolenia dla menadżerów). Nie ma wątpliwości, że stosowanie działań fasadowych, np. samo spisanie procedury z internetu, nie będzie chroniło pracodawcy. Musi on udowodnić, że procedury były skuteczne, skutecznie przekazany pracownikom fakt ich istnienia, oraz że te procedury są możliwe przez pracowników do zastosowania (wyrok SN z 3.8.2011 r., I PK 35/11). Natomiast wyrok SN z 22.1.2020 r., III PK 194/18 stanowi, że gdy pracodawca wykaże się dostateczną ilością działań z zakresu prewencji antymobbingowej, to do odpowiedzialności za to zjawisko pociągnięty może zostać jedynie jego sprawca.
Odwołanie pracownika z urlopu wypoczynkowego. Konsekwencje dla pracodawcy
Pracodawca, odwołując pracownika z urlopu jest zobowiązany do pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez pracownika, które poniósł w bezpośrednim związku z odwołaniem go z urlopu.
Pracodawca jest zobowiązany do tego, aby udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Urlop powinien być udzielony zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala pracodawca. Powinien on wziąć pod uwagę wnioski pracowników, jednak nie jest on związany ich sugestiami. Ułożenie planu urlopów, który nie pokrywa się w pełni z wnioskami pracowników nie powinien stanowić naruszenia w rozumieniu przepisów prawa pracy. Pracodawca bierze również pod uwagę zapewnienie ciągłości działania podmiotu, co oznacza, że musi zagwarantować adekwatną obsadę, która będzie w stanie realizować zadania w sposób niepowodujący opóźnień czy też naruszeń obowiązków wynikających z przepisów prawa (np. terminów ustawowych).
Pracownicy jednego działu wnieśli o udzielenie im urlopu w tym samym terminie, gdyż chcą pojechać na wspólne wakacje. Pracownicy wskazanego działu są obowiązani do udzielania odpowiedzi na zapytania w terminach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku udzielenia urlopu wystąpiłoby duże ryzyko otrzymania skargi na przewlekłość działania podmiotu. Odmowa udzielenia takiego urlopu nie może być uznana za naruszenie.
Co do zasady pracodawca powinien rozplanować termin urlopów w jak najbardziej zbliżonych terminach, o jakie wnosili pracownicy. W sytuacji gdy pracownik rozpoczął urlop, pracodawca może go odwołać jedynie w uzasadnionych przypadkach, o których pracodawca nie wiedział bezpośrednio przed rozpoczęciem urlopu przez pracownika.
Pracownik przebywający na urlopie jest ekspertem, który jako jedyny posiada poświadczenie bezpieczeństwa uprawniające go do dostępu do informacji niejawnych, które należy przekazać odpowiednim służbom w chwili przebywania pracownika na urlopie. Jego obecność w chwili przekazania wspomnianych informacji jest niezbędna, a sam pracodawca uprzednio nie wiedział, że wystąpi sytuacja wymagająca osobistego stawiennictwa pracownika.
Pracodawca, odwołując pracownika z urlopu jest zobowiązany do pokrycia wszelkich kosztów poniesionych przez pracownika, które poniósł w bezpośrednim związku z odwołaniem go z urlopu. Takimi kosztami mogą być m.in. koszt paliwa, biletów, hotelu czy innych kosztów związanych z opłatami za podróż. Pracownik, który wnosi o zwrot kosztów powinien przedstawić stosowne faktury lub rachunki, czy też wyciągi z konta, które mogą potwierdzić faktycznie poniesione koszty.
Przychody uzyskiwane z pozarolniczej działalności gospodarczej – opodatkowanie PIT
Nie, podatnik nie może opodatkować przychodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, a przychodów uzyskiwanych z tytułu posiadania udziałów w spółce cywilnej – na zasadach ogólnych.
Obowiązujące przepisy podatkowe nie zabraniają podatnikom uzyskiwania dochodów z różnych źródeł, jednak dochody osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, czyli pozarolniczej działalności gospodarczej, są opodatkowane według skali podatkowej, chyba że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, określonego w przepisach ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Oznacza to, że jeśli podatnik uzyskuje jednocześnie dochód z tytułu prowadzenia indywidualnej działalności gospodarczej oraz z tytułu posiadania udziałów w spółce cywilnej, to musi opodatkować je jedną, wybraną formą opodatkowania. Jedne i drugie przychody są bowiem przychodami z tego samego źródła – pozarolniczej działalności gospodarczej.
Generatywna AI pracowników a ryzyko wycieku informacji
Tak. Największe ryzyko wynika z wprowadzania do publicznych narzędzi treści dokumentów, danych osobowych, informacji poufnych, kodu źródłowego, konfiguracji i szczegółów incydentów oraz z nadawania integracjom AI nadmiernych uprawnień. Ryzyko można istotnie ograniczyć przez stosowanie zatwierdzonych usług enterprise, klasyfikację informacji, DLP, ograniczenia konektorów, jasną procedurę oraz szkolenia.
Wyciek nie musi oznaczać publicznego opublikowania danych. Może polegać na zapisaniu promptu w infrastrukturze dostawcy, wykorzystaniu treści do ulepszania modelu, udostępnieniu podprocesorowi, transferze poza EOG, pozostawieniu danych w logach albo nieuprawnionym odtworzeniu informacji przez użytkownika mającego dostęp do konektora lub pamięci systemu. Szczególnie niebezpieczne są narzędzia instalowane jako rozszerzenia przeglądarki i aplikacje posiadające dostęp do poczty, dysków i komunikatorów.
Generatywna AI może również tworzyć podatny kod, błędne reguły zapory, niebezpieczne polecenia administracyjne lub przekonujące, ale nieprawdziwe interpretacje zdarzeń. W cyberbezpieczeństwie powinno się więc zakazać wykonywania wygenerowanych poleceń bez weryfikacji, wprowadzić review kodu oraz wymagać testowania rekomendowanych zmian w kontrolowanym środowisku.
Rekomendowany model obejmuje: rejestr dozwolonych narzędzi i zastosowań, kategorie danych zabronionych, obowiązek anonimizacji lub pseudonimizacji, rozwiązanie enterprise z wyłączonym użyciem danych do trenowania, umowę powierzenia, kontrolę transferów, DLP/CASB/SSE, ograniczenie wtyczek, logowanie, cykliczne testy i procedurę zgłaszania przypadkowego ujawnienia. Zakaz bez zapewnienia bezpiecznej alternatywy zwykle zwiększa zjawisko shadow AI.
W sektorze publicznym szczególne znaczenie ma załącznik nr 4 do UKSC. Dla podmiotu ważnego będącego podmiotem publicznym wskazuje on jako możliwy dodatkowy element SZBI określanie i kontrolowanie zasad korzystania z ogólnodostępnych usług dużych generatywnych modeli AI. Przepis nie tworzy samodzielnego, powszechnego zakazu, ale wyraźnie potwierdza potrzebę objęcia tego obszaru governance.
Skuteczność czynnego żalu w przypadku powtarzających się opóźnień w zapłacie zobowiązań podatkowych
W przypadku każdej nieterminowej zapłaty podatku, możliwe jest złożenie odrębnego czynnego żalu, który będzie skutkował uniknięciem odpowiedzialności karnej skarbowej. Nawet przy powtarzalnych, notorycznych opóźnieniach czynny żal – co do zasady – zachowuje skuteczność, o ile spełnione są przesłanki z art. 16 ustawy Kodeks karny skarbowy (dalej: KKS). Sama powtarzalność naruszeń nie powoduje jego bezskuteczności.
Uporczywa i nieterminowa zapłata podatku stanowi czyn zabroniony z art. 57 § 1 KKS.
Od karalności za usankcjonowane tym przepisem zaniechanie można się niejako uwolnić poprzez złożenie tzw. czynnego żalu, o którym mowa w art. 16 § 1 KKS. Stosownie do art. 16 § 2 KKS czynny żal jest w takich przypadkach skuteczny, jeżeli spełnione zostaną przesłanki ustawowe, tj. w szczególności dokonane zostanie dobrowolne zawiadomienie organu oraz uiszczenie w całości wymagalnej należności publicznoprawnej.
Należy zaznaczyć, że każda nieterminowa zapłata stanowi odrębny czyn. Tak więc w przypadku powtarzalności opóźnień płatności w podatkach, zasadne jest składanie czynnego żalu do każdej opóźnionej płatności.
Z przepisów art. 16 § 1–6 KKS nie wynika jakiekolwiek ograniczenie liczby skutecznych czynnych żali składanych przez tego samego sprawcę ani wyłączenie ich skuteczności z powodu powtarzalności naruszeń. Każde nieterminowe uregulowanie podatku stanowi odrębny czyn zabroniony, a skuteczność czynnego żalu oceniana jest każdorazowo indywidualnie w odniesieniu do konkretnego czynu. Kluczowe znaczenie mają przesłanki negatywne z art. 16 § 5 KKS, tj. brak uprzedniej, wyraźnie udokumentowanej wiadomości organu o popełnieniu czynu oraz brak rozpoczęcia czynności służbowych, zmierzających do jego ujawnienia. W sytuacji notorycznych opóźnień realnie wzrasta ryzyko, że organ podatkowy będzie posiadał wiedzę o nieterminowych wpłatach (np. z systemów księgowych, analizy sald, czynności sprawdzających), co w konkretnym przypadku może prowadzić do uznania czynnego żalu za bezskuteczny. Nie jest to jednak skutek automatyczny ani wynikający z samej powtarzalności zachowań. Dopóki zawiadomienie spełnia przesłanki z art. 16 § 1 i 2 KKS oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające z art. 16 § 5 i 6 KKS, czynny żal wywołuje skutek w postaci niepodlegania karze, niezależnie od wcześniejszych naruszeń terminowości.
