Pożyczka od wspólnika dla spółki komandytowo-akcyjnej a zwolnienie z PCC
Stan faktyczny
Spółka komandytowo-akcyjna wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej, informując o planach zawarcia umów pożyczek pieniężnych. Zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym, pożyczkobiorcą miała być spółka, natomiast pożyczkodawcami osoby fizyczne, będące jednocześnie jej akcjonariuszami i komplementariuszami. Podatnik zapytał, czy do tak zawartej umowy pożyczki można zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w przepisie art. 9 pkt 10 lit. i ustawy o PCC. W ocenie wnioskodawcy opisana transakcja ustrukturyzowana w taki sposób nie powinna podlegać opodatkowaniu.
Stanowisko Dyrektora KIS
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe i stwierdził, że zmiana umowy spółki komandytowo-akcyjnej, polegająca na udzieleniu jej pożyczki przez wspólnika, podlega opodatkowaniu na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k i pkt 2 w związku z ust. 3 pkt 1 ustawy o PCC. Fiskus argumentował, iż polski ustawodawca wyłączył spółkę komandytowo-akcyjną spod działania unijnych uregulowań, a podmiot ten nie jest spółką kapitałową w rozumieniu krajowych przepisów. Organ uznał, że dyrektywa 2008/7/WE znajduje w tym przypadku zastosowanie wyłącznie w bardzo ograniczonym zakresie, dotyczącym specyficznych czynności restrukturyzacyjnych. Na wydaną interpretację spółka wniosła skargę do sądu administracyjnego.
Stanowisko WSA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną interpretację. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż dla potrzeb podatku od czynności cywilnoprawnych spółkę komandytowo-akcyjną należy zawsze traktować jako spółkę kapitałową. Tym samym w stosunku do tego podmiotu znajdują zastosowanie nie tylko unijne regulacje dyrektywy 2008/7/WE, lecz także krajowe przepisy podatkowe, w tym zwolnienie ustanowione w art. 9 pkt 10 lit. i ustawy o PCC dla pożyczek udzielanych spółce kapitałowej przez jej wspólnika (akcjonariusza). Od wyroku WSA organ wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stanowisko NSA
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu, całościowo podtrzymując argumentację korzystną dla podatnika. Sąd kasacyjny szczegółowo wyjaśnił, że proces wykładni legalnych definicji spółek z art. 1a pkt 1 i 2 ustawy o PCC musi obligatoryjnie uwzględniać prawo unijne oraz ugruntowane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo przypomniał, że w świetle wyroku TSUE z 22.4.2015 r. (C-357/13, Legalis), polska spółka komandytowo-akcyjna spełnia kryteria, które wymienia art. 2 ust. 1 lit. b i c dyrektywy 2008/7/WE, przez co w sposób wiążący i jednolity traktowana jest jako spółka kapitałowa. Sąd jednoznacznie odrzucił stanowisko fiskusa, jakoby powołany wyrok TSUE miał zastosowanie wyłącznie do umów spółki i ich zmian związanych z wąsko rozumianymi działaniami restrukturyzacyjnymi. Skład orzekający wyjaśnił, iż unijna definicja spółki ma charakter uniwersalny, a dodatkowo art. 5 ust. 1 lit. b dyrektywy 2008/7/WE wprost wskazuje, że państwa członkowskie nie nakładają na spółki kapitałowe podatku pośredniego w jakiejkolwiek formie w odniesieniu do pożyczek. Wobec tego, przyznanie pożyczki spółce komandytowo-akcyjnej przez wspólnika jest bezspornie zwolnione z opodatkowania.
Podsumowanie
Omawiany wyrok NSA niesie doniosłe implikacje dla wszystkich przedsiębiorców prowadzących biznes w formie spółki komandytowo-akcyjnej. Bezsprzecznie dowodzi on, iż podatnicy mogą w pełni i bezpiecznie stosować zwolnienie określone w art. 9 pkt 10 lit. i ustawy o PCC w przypadku dofinansowania spółki komandytowo akcyjnej w formie pożyczek od swoich wspólników. Orzeczenie to bardzo skutecznie chroni interesy finansowe podatników, gwarantując nadrzędność regulacji europejskich oraz potwierdzając, że dyrektywa 2008/7/WE wywiera bezpośredni i szeroki wpływ na polskie orzecznictwo, nie pozwalając na niekorzystne dla przedsiębiorców wyłączenia.
Objęcie podwyżką wynagrodzenia pracownika przebywającego na zwolnieniu lekarskim
Pracownik, którego dotyczy pytanie, pomimo przebywania na zwolnieniu lekarskim, powinien zostać objęty podwyżką wynagrodzenia.
Zgodnie z art. 183a § 1 Kodeksu pracy pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie warunków zatrudnienia. Natomiast zgodnie z art. 183b § 1 pkt 2 Kodeksu pracy za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika, którego skutkiem jest w szczególności niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę, chyba że pracodawca wykaże, iż kierował się obiektywnymi powodami.
Na gruncie powyższych regulacji wprowadzenie powszechnej podwyżki wynagrodzeń oznacza konieczność objęcia nią wszystkich pracowników, w tym również pracowników nieobecnych w pracy. W związku z tym osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim powinna otrzymać podwyżkę już przy pierwszym wynagrodzeniu wypłacanym po powrocie do pracy.
Możliwość dokonywania zbiorczych zapisów w JPK_CIT
Przepisy, które dotyczą JPK CIT, w niektórych sytuacjach dopuszczają możliwość dokonywania zbiorczych zapisów.
Jednostka ma obowiązek prowadzić ewidencję w sposób zapewniający określenie m.in. wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku, a także przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego prowadzone księgi rachunkowe, uzupełnione o dodatkowe dane wynikające z treści właściwych rozporządzeń. Zawartość przekazywanego pliku JPK KR PD musi być zgodna z treścią prowadzonych ksiąg i je odzwierciedlać, a także spełniać wymogi określone w przepisach ustaw o podatkach dochodowych oraz wydanych na ich mocy rozporządzeń.
Przepis art. 24 ustawy o rachunkowości wskazuje m.in., że zapisy uporządkowane są chronologicznie i systematycznie według kryteriów klasyfikacyjnych umożliwiających sporządzenie obowiązujących jednostkę sprawozdań finansowych i innych sprawozdań, w tym deklaracji podatkowych oraz dokonanie rozliczeń finansowych.
Biorąc pod uwagę powyższe, od 2026 r. pola D 3 i D 12 nie mogą pozostać niewypełnione jeżeli dla określonego dowodu – zgodnie z brzmieniem przepisów właściwych rozporządzeń w sprawie dodatkowych danych – należy w pliku JPK KR PD wykazać:
1) numer identyfikacji podatkowej kontrahenta podatnika (o ile został nadany),
2) numer identyfikujący fakturę w KSeF, o ile został nadany do dnia przekazania księgi.
Jeśli system księgowy umożliwia nadanie kodu kontrahenta z poziomu konta rozrachunkowego zbiorczego albo z poziomu rozliczenia zaliczki z kierowcą (niektóre systemy maja taką funkcjonalność), to można zastosować konto zbiorcze rozrachunkowe.
W węźle „Kontrahenci” w polach T 1–T 3 należy wskazać dane kontrahentów, z którymi dokonano transakcji w raportowanym okresie. Zapis będzie identyfikowany z kontrahentem i powinien umożliwić dokładną jego identyfikację wraz z kodem kraju i numerem identyfikacji podatkowej. W przypadku dokumentów zbiorczych, pole D 3 może nie być wypełniane. Z powyższego wynika, że alternatywą jest wprowadzenie dokumentów zbiorczych na potrzeby rozliczenia zaliczki.
Zwolnienie pracownika za utratę prawa jazdy
Tak, pracodawca może rozwiązać umowę o pracę z winy pracownika w chwili, gdy pracownik, w związku ze swoim niewłaściwym działaniem utracił uprawnienia konieczne do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem umyślnym opisanym w art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, gdy w czasie trwania umowy popełni on przestępstwo, które uniemożliwi mu dalsze zatrudnienie na zajmowanym stanowisku. W chwili popełnienia przestępstwa przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę, jeśli uniemożliwi to dalsze zatrudnienie na zajmowanym stanowisku, a okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, pracodawca nie musi oczekiwać na prawomocny wyrok w sprawie i ma prawo do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ponadto w niektórych zawodach przepisy szczególne przewidują, że skazanie za przestępstwo umyślne automatycznie powoduje wygaśnięcie stosunku pracy z mocy prawa. Należy więc w pierwszej kolejności rozważyć, czy wykonywany zawód nie jest obarczony dodatkowymi regulacjami prawnymi w sprawie automatycznego wygaśnięcia stosunku pracy.
Pracownik został zatrudniony na stanowisko kuriera w firmie przewozowej, jednak z uwagi na fakt prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości zostały mu odebrane uprawnienia do kierowania. Dodatkowo za popełniony czyn otrzymał między innymi zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. W opisanej sytuacji pracodawca może rozwiązać umowę o pracę z winy pracownika.
Jeżeli wykonywany zawód nie jest obarczony dodatkowymi regulacjami w zakresie automatycznego wygaśnięcia stosunku pracy, pracodawca ma prawo zadecydować o tym, aby nie zwalniać pracownika, a przenieść go na inne stanowisko, które nie wymaga posiadania uprawnień do kierowania.
Co kluczowe, pracodawca nie może rozwiązać umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, gdy minie miesiąc od chwili, gdy dowiedział się o zdarzeniu, na które powołuje się w celu rozwiązania umowy.
Pracodawca podejmując decyzję w sprawie rozwiązania umowy, zasięgnął opinii reprezentującej pracownika zakładowej organizacji związkowej, wskazując jej uprzednio powód decyzji o rozwiązaniu umowy. Jeżeli zakładowa organizacja związkowa nie reprezentuje pracownika, pracodawca nie posiada takiego obowiązku.
Możliwość uznania zagranicznego VAT za koszt podatkowy
W niektórych państwach członkowskich UE oryginały paragonów są akceptowane jako podstawa do zwrotu (z reguły do pewnych kwot lub z pewnymi dodatkowymi wymogami). Zgodnie z aktualnym podejściem zagraniczny VAT nie może stanowić kosztu podatkowego.
Dokumenty, na podstawie których można się domagać zwrotu VAT, regulowane są na mocy przepisów poszczególnych państw członkowskich UE. W zależności od państwa, kwestia ta prezentuje się odmiennie.
W niektórych państwach członkowskich UE oryginały paragonów są akceptowane jako podstawa do zwrotu (z reguły do pewnych kwot lub z pewnymi dodatkowymi wymogami). Należą do nich na przykład Niemcy czy Irlandia. Niekiedy jednak mamy do czynienia z limitami kwotowymi, a czasami są wymagane dodatkowe dane (np. pieczątka sprzedawcy). W niektórych państwach członkowskich UE obowiązuje wymóg, aby na paragonie znajdowały się dane kontrahenta.
Przedstawianie wymogów dla wszystkich 26 państw członkowskich UE wykracza poza ramy odpowiedzi na pytanie.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest możliwe, aby VAT zaliczyć do kosztów podatkowych.
Sądy administracyjne od dłuższego czasu stoją na stanowisku, że zagraniczny (unijny) podatek od wartości dodanej powinien być tak samo traktowany, jak polski VAT, w związku z czym podatek taki (u podatnika VAT czynnego) nie stanowi kosztu podatkowego.
W wyroku NSA z 8.5.2018 r. (II FSK 926/16, Legalis) wskazano, że nie ma powodu, aby terminy „podatek od wartości dodanej” i „podatek od towarów i usług” nie mogły być traktowane tak samo.
Podobne zaczęło być obecnie stanowisko organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej z 23.10.2020 r. (0112-KDIL2-2.4011.565.2020.1.MC) Dyrektor KIS uznał, że:
Ponadto brak jest możliwości uznania podatku od wartości dodanej zapłaconego w Niemczech jako kosztu uzyskania przychodu, zgodnie z zasadami określonymi w art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Potwierdzenie o zapoznaniu się kandydata z informacją o wysokości wynagrodzenia
Potwierdzenie kandydata do pracy o przekazaniu mu we właściwym czasie informacji o wysokości wynagrodzenia należy przechowywać w części B akt osobowych.
Od 24.12.2025 r. obowiązuje przepis art. 183ca Kodeksu pracy, który zobowiązuje pracodawcę do przekazania kandydatowi do pracy informacji o wynagrodzeniu, jakie będzie on otrzymywał po zatrudnieniu na danym stanowisku. Informacja ta powinny być przekazana osobie ubiegającej się o zatrudnienie z takim wyprzedzeniem by mogła się z nimi zapoznać i podjąć świadome i przejrzyste negocjacje. Może to nastąpić w ogłoszeniu o naborze na stanowisko, przed rozmową kwalifikacyjną, albo przed nawiązaniem stosunku pracy. Przepisy nie wskazują, że pracodawca powinien pobierać od kandydata potwierdzenie, że otrzymał on w odpowiednim czasie informację o wysokości proponowanego wynagrodzenia. Jednak aby udowodnić, że obowiązek ten został terminowo wykonany, pracodawca powinien pobrać od kandydata potwierdzenie. Dokument ten bez wątpienia powinien być przechowywany w aktach osobowych pracownika.
Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie dokumentacji pracowniczej, akta osobowe pracownika składają się z 5 części i obejmują w części A – oświadczenia lub dokumenty dotyczące danych osobowych, zgromadzone w związku z ubieganiem się o zatrudnienie, a także skierowania na badania lekarskie i orzeczenia lekarskie dotyczące wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich (art. 229 § 1 pkt 1, § 11 i 12 Kodeksu pracy), a w części B – oświadczenia lub dokumenty dotyczące nawiązania stosunku pracy oraz przebiegu zatrudnienia pracownika, w tym wymienione szczegółowo w formie listy.
Rozpatrywany dokument, tj. potwierdzenie przez kandydata, że otrzymał we właściwym czasie informację o wysokości proponowanego mu wynagrodzenia nie należy do danych osobowych kandydata, nie jest też związany z badaniem okresowym zdolności do pracy. Nie należy go zatem umieszczać w części A akt osobowych. Z kolei w części B umieszcza się dokumenty dotyczące nawiązania stosunku pracy, a do tej kategorii można zaliczyć omawiany dokument. Wydaje się zatem, że część B akt osobowych jest właściwym miejscem na przechowywanie potwierdzenia, że kandydat otrzymał informację o wynagrodzeniu przed nawiązaniem stosunku pracy.
Możliwość wystawienia faktury uproszczonej
Jeśli kwota z kaucją przekracza limit w wysokości 450 zł, to choćby cena brutto bez kaucji była niższa, oznacza to brak możliwości wystawienia tzw. faktury uproszczonej (także w postaci paragonu z NIP).
Z przepisów dotyczących wystawiania tzw. faktur uproszczonych wynika, że taką fakturę (także w postaci paragonu z NIP nabywcy) można wystawić w przypadku „gdy kwota należności ogółem nie przekracza kwoty 450 zł”.
Przepisy nie odnoszą się do podstawy opodatkowania, ponieważ kaucje nie są zaliczane do podstawy opodatkowania. Istnieje regulacja, która stanowi o „kwocie należności ogółem”. Wskazywałoby to na kwotę, którą ma zapłacić nabywca w związku z nabywaniem towaru lub usługi. Zdaniem Autora jest to kwota, która obejmuje również kwoty kaucji pobierane od nabywcy (kaucja jest częścią należności, którą powinien uiścić nabywca).
Jeśli zatem kwota z kaucją przekracza limit w wysokości 450 zł, to choćby cena brutto bez kaucji była niższa, oznacza to brak możliwości wystawienia tzw. faktury uproszczonej (także w postaci paragonu z NIP).
Obowiązek wystawienia faktury VAT RR
Przedmiotowy zakup powinien być obowiązkowo dokumentowany fakturą VAT RR.
Dane przedstawione w pytaniu wskazują, że mamy w analizowanym przypadku do czynienia ze sprzedażą sadzonek przez podatnika, który prowadzi gospodarstwo rolne. Podatnik nie wystawia faktur, a zatem należy z tego wnioskować, że nie jest czynny podatnikiem VAT. Skoro spółka z o.o., będąca nabywcą sadzonek, proponuje sprzedawcy wystawienie faktury VAT RR, to wnioskować z tego należy, że mamy tu do czynienia z nabyciem dokonanym od rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 2 pkt 19 VATU. Pod pojęciem rolnika ryczałtowego rozumie się rolnika dokonującego dostawy produktów rolnych lub świadczącego usługi rolnicze, korzystającego ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 VATU, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.
W myśl art. 2 pkt 20 VATU przez produkty rolne należy rozumieć towary pochodzące z własnej działalności rolniczej, która prowadzona jest przez rolnika ryczałtowego. Działalnością rolniczą – zgodnie z art. 2 pkt 15 VATU – jest m.in. produkcja roślinna, w tym również produkcja materiału szkółkarskiego.
Uwzględniając przytoczone definicje, działalność polegająca na produkcji i sprzedaży sadzonek brzozy, jako działalność szkółkarska, stanowi dostawę produktów rolnych dokonywaną przez rolnika ryczałtowego. Dostawa taka może korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 VATU. W przypadku jednak, gdy nabywcą towarów w przedstawionych uwarunkowaniach jest podatnik VAT, to zgodnie z art. 116 ust. 1 VATU nabywca ten (bez względu na fakt, czy sprzedawca tego chce, czy nie chce) jest zobowiązany wystawić fakturę VAT RR.
Reasumując, w przedstawionym przypadku zakup sadzonek powinien być obowiązkowo dokumentowany fakturą VAT RR.
Tożsamość prawna aneksu do umowy o pracę i porozumienia zmieniającego warunki płacy
Aneks do umowy jest potocznym określeniem porozumienia zmieniającego warunki umowy o pracę.
Umowa o pracę określa strony umowy, adres siedziby pracodawcy, a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną nieposiadającą siedziby – adres zamieszkania, a także rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności m.in. wymiar czasu pracy oraz wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia.
Zmiana warunków umowy o pracę wymaga formy pisemnej.
Przepisy dotyczące wypowiedzenia umowy o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.
W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy lub płacy umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uznaje się, że wyraził na nie zgodę. Pismo pracodawcy wypowiadające warunki pracy lub płacy powinno zawierać pouczenie w tym zakresie. W przypadku braku takiego pouczenia pracownik może do końca okresu wypowiedzenia złożyć oświadczenie o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków.
Wypowiedzenie zmieniające, o którym mowa w art. 42 KP, stosuje się najczęściej w przypadku zmiany warunków płacowych na niekorzyść pracownika, np. obniżenia wynagrodzenia lub likwidacji określonego składnika wynagrodzenia, takiego jak premia. Jeżeli pracownik nie wyraża zgody na mniej korzystne warunki płacy, pracodawca może dokonać jednostronnego wypowiedzenia zmieniającego.
Natomiast w każdym przypadku, gdy ma dojść do zmiany dotychczasowych warunków pracy lub płacy – zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych – strony mogą zawrzeć porozumienie zmieniające w formie aneksu do umowy o pracę. Oznacza to, że obie strony wyrażają zgodę na nowe warunki i ustalają termin wejścia zmian w życie.
W praktyce w przypadku podwyżki wynagrodzenia pracownik zazwyczaj wyraża zgodę na proponowane warunki, co prowadzi do zawarcia porozumienia zmieniającego. Oznacza to podpisanie aneksu do umowy o pracę. Aneks może zostać podpisany również wtedy, gdy z inicjatywą podwyżki wystąpi pracownik, a pracodawca wyrazi na nią zgodę.
Odliczenie VAT z faktury za niezwrócone opakowania zwrotne
Faktura na niezwrócone w terminie opakowania zwrotne może być odliczenia VAT naliczonego.
W przypadku opakowań zwrotnych (regulacja ta dotyczy opakowań innych niż w systemie kaucyjnym) na podstawie art. 29a ust. 11 VATU do podstawy opodatkowania nie wlicza się wartości opakowania, jeżeli podatnik dokonał dostawy towaru w opakowaniu zwrotnym, pobierając kaucję za to opakowanie lub określając taką kaucję w umowie dotyczącej dostawy towaru. Kaucje za opakowania zwrotne nie są więc opodatkowane VAT w momencie ich wpłaty.
Natomiast po przekroczeniu terminu zwrotu opakowania wynikającego z umowy albo pod 60 dniach od wydania opakowań, sprzedawca towarów w opakowaniach zwrotnych ma obowiązek opodatkowania kaucji VAT (art. 29a ust. 12 VATU) oraz wystawienia faktury (art. 106i ust. 5 VATU).
Otrzymana przez Państwa faktura nie wskazuje na kwotę do zapłaty, ponieważ kaucja już została wpłacona. Rozumiem, że napoje (inne towary) nabyte w opakowaniach zwrotnych z zapłatą kaucją były wykorzystane dla potrzeb działalności, co jest warunkiem odliczenia VAT (art. 86 ust. 1 VATU). W takiej sytuacji przysługuje prawo do odliczenia VAT z tytułu opodatkowania przez dostawcę kaucji od opakowań zwrotnych.
Opodatkowanie kaucji wynika z opodatkowania nabytych napojów (innych towarów) w tych opakowaniach. Zwrócił na to uwagę WSA w Gliwicach w wyroku z 12.3.2015 r., III SA/Gl 1493/14, Legalis, gdzie wskazał, że: „W momencie sprzedaży towarów w opakowaniach zwrotnych nabywca ma możliwość faktycznego dysponowania tym opakowaniem, gdyż dostawa towaru nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy, bowiem następuje udostępnienie zarówno towaru jak i jego opakowania do korzystania przez nabywcę”.
Prawo do odliczenia VAT z faktury dokumentującej naliczenie kaucji od niezwróconych opakowań potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10.2.2022 r., 0114-KDIP1-1.4012.778.2021.2.EW.
Zwracam uwagę, że w przypadku zwrócenia w przyszłości opakowań zwrotnych dostawca powinien wystawić fakturę korygującą (art. 106j ust. 1 pkt 3 VATU), a po Państwa stronie powstanie w oparciu o nią obowiązek korekty odliczonego VAT (art. 86 ust. 19a VATU).
