Brak możliwości wstecznego dokonania zaległych wpłat do PPK w przypadku błędu pracodawcy

Wpłaty do PPK, które zostały w terminie naliczone i pobrane, lecz nie zostały przekazane do instytucji finansowej, są wpłatami spóźnionymi – dopuszcza się ich późniejsze przekazanie do PPK.

Jeżeli natomiast wpłaty do PPK nie zostały naliczone i pobrane (jak w analizowanej sytuacji), nie jest dopuszczalne ich późniejsze naliczenie, pobranie i przekazanie do instytucji finansowej. Takie wpłaty stanowią wpłaty zaległe.

Ustawa o PPK nie przewiduje możliwości późniejszego dokonywania wpłat zaległych w sytuacji, gdy podmiot zatrudniający nie dopełnił tego obowiązku w ustawowym terminie. Szkodę powstałą w związku z niedokonywaniem wpłat pracodawca powinien zrekompensować uczestnikowi na zasadach wynikających z Kodeksu cywilnego (pokrycie szkody, odsetki).

Strony powinny uzgodnić sposób rekompensaty w drodze indywidualnego porozumienia. Eksperci podkreślają, że rekompensata powinna wyrównać pracownikowi straty wynikające z braku wpłat do PPK, w szczególności utracone korzyści, czyli brak zysków na rachunku PPK zarówno z części finansowanej przez pracownika, jak i przez pracodawcę.

Kwalifikacja podatkowa spółki prawa handlowego jako spółki nieruchomościowej

Zgodnie z art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT: „Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce nieruchomościowej – oznacza to podmiot inny niż osoba fizyczna, obowiązany do sporządzania bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego – na ostatni dzień roku poprzedzającego rok obrotowy, co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów, bezpośrednio lub pośrednio, stanowiła wartość bilansowa nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw do takich nieruchomości i wartość bilansowa tych nieruchomości przekraczała 10 000 000 zł albo równowartość tej kwoty określoną według kursu średniego walut obcych, ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ostatni dzień roku podatkowego poprzedzającego odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok podatkowy albo rok obrotowy przychody podatkowe, a w przypadku gdy spółka nieruchomościowa nie jest podatnikiem podatku dochodowego – przychody ujęte w wyniku finansowym netto, z tytułu najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy, leasingu i innych umów o podobnym charakterze lub z przeniesienia własności, których przedmiotem są nieruchomości lub prawa do nieruchomości, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 4, oraz z tytułu udziałów w innych spółkach nieruchomościowych, stanowiły co najmniej 60% ogółu odpowiednio przychodów podatkowych albo przychodów ujętych w wyniku finansowym netto – w przypadku podmiotów innych niż określone w lit. a”.

Jak wynika z powyższego, aby spółka prawa handlowego uzyskała status spółki nieruchomościowej, muszą zostać spełnione łącznie trzy warunki:

1) co najmniej 50% wartości bilansowej aktywów muszą stanowić nieruchomości położone w Polsce lub prawa do nich,

2) wartość bilansowa nieruchomości musi przekraczać kwotę 10 000 000 zł,

3) w poprzednim roku podatkowym co najmniej 60% przychodów podatkowych lub przychodów bilansowych musi pochodzić z określonych źródeł związanych z nieruchomościami (m.in. z najmu, dzierżawy, leasingu nieruchomości, przeniesienia własności nieruchomości lub udziałów w spółkach nieruchomościowych).

W analizowanym stanie faktycznym spółka prowadzi działalność deweloperską i w latach 2024–2025 nie osiągała przychodów ani ze sprzedaży, ani z wynajmu nieruchomości, a w rachunku zysków i strat wykazywana była jedynie zmiana stanu produktów, wynikająca z realizacji inwestycji budowlanej. Taka zmiana stanu produktów nie stanowi przychodu podatkowego i nie jest również traktowana jako przychód z tytułów wymienionych w art. 4a pkt 35 lit. b ustawy o CIT. W konsekwencji spółka nie spełnia przesłanki przychodowej, która przewidziana jest dla podmiotów kontynuujących działalność.

W konsekwencji w przedstawionej sytuacji można przyjąć, że spółka nie ma obowiązku oznaczania w zeznaniu CIT–8 za 2025 r. statusu spółki nieruchomościowej ani składania informacji o strukturze właścicielskiej na formularzu CIT–N1, a wspólnicy nie mają obowiązku składania formularzy PIT–N2 i CIT–N2.

Przekształcenie jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę kapitałową a wpis do CEiDG

Z art. 5 ust. 2 pkt 12 ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (dalej: CEIDGU) wynika, że wpisowi do CEiDG podlega m.in. informacja o przekształceniu przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą, w jednoosobową spółkę kapitałową.

Jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 2 CEIDGU przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o jego wykreślenie z CEiDG w przypadku zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub przekształcenia przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12 CEIDGU.

Z powyższych regulacji wynika, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest złożenie wniosku o wykreślenie z CEiDG.

Przepis art. 24 CEIDGU nakłada na Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowej obowiązek poinformowania CEiDG, w ciągu 7 dni roboczych, o dokonaniu wpisu w KRS, który związany jest z przekształcanym przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną (jest to tylko informacja, a nie wniosek o wykreślenie).

Zgodnie z art. 24 CEIDGU: „Informację, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, Centralna Informacja Krajowego Rejestru Sądowego zgłasza niezwłocznie do CEIDG za pośrednictwem formularza dostępnego na stronie internetowej CEIDG lub innego zintegrowanego z CEIDG systemu teleinformatycznego, niepóźniej niż w terminie 7 dni roboczych od dnia dokonania wpisu do rejestru przedsiębiorców jednoosobowej spółki kapitałowej powstałej wskutek przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną”.

Należy odnieść się do art. 584⁵ Kodeksu spółek handlowych, który stanowi m.in., że: „Do przekształcenia przedsiębiorcy wymaga się dokonania w rejestrze wpisu spółki przekształconej i wykreślenia przedsiębiorcy przekształcanego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej”. Jako datę zaprzestania działalności należy podać ostatni dzień prowadzenia działalności gospodarczej (czyli datę, w której po raz ostatni podejmowano jakieś czynności polegające na uczestnictwie w obrocie gospodarczym). Błędem jest podawanie – jako daty zaprzestania działalności – pierwszego dnia, w którym działalność gospodarcza nie jest już realizowana.

Istotnym skutkiem przekształcenia jest zmiana sposobu ewidencjonowania – przedsiębiorca zostaje wykreślony z CEiDG. Z kolei przekształcona spółka zaczyna figurować w innym rejestrze publicznym, czyli w KRS.

Zwolnienie od VAT a obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych

Od lutego 2026 r., poza przypadkami wskazanymi wprost przez prawodawcę, polscy podatnicy są zobowiązani do wystawiania faktur ustrukturyzowanych. W okresie do końca marca 2026 r. powinność taka nie spoczywa na tych podatnikach, u których w 2024 r. wartość sprzedaży brutto (z VAT) nie przekroczyła kwoty 200 000 zł.

Oprócz tego, prawodawca wprowadził szereg okoliczności, w których podatnicy nawet do końca 2026 r. nie są zobowiązani do fakturowania ustrukturyzowanego.

Żadna z tych okoliczności nie dotyczy faktu, że podatnik korzysta ze zwolnienia od VAT. Tak więc sam fakt, iż podatnik jest zwolniony od VAT, nie przesądza o braku obowiązku fakturowania ustrukturyzowanego. Oczywiście, tak jak w poprzednich stanach prawnych, sprzedaż zwolniona od VAT nie musi być fakturowana, ale jeżeli nabywca zażąda w ustawowym trzymiesięcznym terminie (od końca miesiąca) faktury, dokument taki musi być wystawiony. Jeżeli w takim przypadku nabywcą jest inny podmiot, niż osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, fakturując sprzedaż, podatnik powinien skorzystać z KSeF.

Gdyby w okresie 1.4.2026 r.–31.12.2026 r. u podatnika takiego miesięczna wartość brutto sprzedaży obligatoryjnie fakturowanej nie przekroczyła kwoty 10 000 zł, wówczas podatnik nie musiałby stosować faktur ustrukturyzowanych. Wyłączenie takiego obowiązku jest aktualne do momentu, w którym w jakimś miesiącu próg 10 000 zł nie zostanie przekroczony, nie dłużej jednak niż do końca 2026 r. Przekroczenie progu oznacza, że od tego momentu już na stałe na podatniku ciąży obowiązek fakturowania ustrukturyzowanego.

Uzyskiwanie zagranicznych dochodów a obowiązek złożenia zeznania podatkowego w Polsce

Zasadą jest, że jeśli polski rezydent podatkowy, czyli osoba, która posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) albo przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli rozlicza w Polsce nie tylko dochody uzyskane w kraju, ale również dochody uzyskanie za granicą. Podatnik ma obowiązek złożyć w Polsce PIT–36 wraz z załącznikiem PIT/ZG.

Istotne jest jednak również to, w jakim kraju podatnik uzyskał dochód i jaką metodę unikania podwójnego opodatkowania przewidziano w umowie zawartej z tym krajem. Może to być metoda wyłączenia z progresją albo metoda proporcjonalnego odliczenia.

W pierwszym przypadku w Polsce zwalnia się z opodatkowania dochód osiągnięty w drugim państwie, jednak ma on wpływ na ustalenie stopy procentowej, według której należy obliczyć podatek od dochodu osiągniętego w Polsce. W takiej sytuacji podatnik ma obowiązek złożyć w Polsce roczne rozliczenie podatkowe, jeśli poza dochodami zagranicznymi osiągnął w Polsce jakieś dochody opodatkowane według skali podatkowej.

W drugim przypadku dochód, który osiągnięty został za granicą, podlega opodatkowaniu w Polsce, ale od podatku należnego w kraju odlicza się podatek zapłacony za granicą, przy czym odliczenia dokonuje się do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód uzyskany w innym kraju. W tym przypadku podatnik składa w Polsce roczne rozliczenie podatkowe bez względu na to, czy uzyskał w Polsce inne dochody opodatkowane według skali podatkowej.

Neutralność płciowa nazw stanowisk – obowiązki pracodawcy i wpływ na regulacje wewnętrzne

Zgodnie z art. 18^3ca § 3 ustawy Kodeks pracy (dalej: KP) (wejście w życie 24.12.2025 r.): „Pracodawca zapewnia, aby ogłoszenia o naborze na stanowisko oraz nazwy stanowisk były neutralne pod względem płci, a proces rekrutacyjny przebiegał w sposób niedyskryminujący.”

Pracodawca dysponuje określoną siatką stanowiskową zawartą w regulacjach wewnętrznych lub dokumentacji wewnętrznej, najczęściej w regulaminie wynagradzania, ale także np. w kartach stanowiskowych czy strukturze organizacyjnej. Nie jest do końca jasne, czy zmiana wprowadzona art. 18^3ca KP – dotycząca neutralnych określeń stanowisk – odnosi się wyłącznie do procesu rekrutacji, a konkretnie ogłoszeń. Gramatyka przepisu nie wskazuje na takie zawężenie, natomiast systematyka całego artykułu, obejmująca w poszczególnych ustępach procesy rekrutacyjne, sugeruje, że intencją było odniesienie głównie do tych procesów.

Zarówno treść nowego art. 18^3ca KP, jak i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/970 z dnia 10.5.2023 r. w sprawie wzmocnienia stosowania zasady równości wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn za taką samą pracę lub pracę o takiej samej wartości, poprzez mechanizmy przejrzystości wynagrodzeń i ich egzekwowania (Dz. Urz. UE L Nr 132, str. 21), odnoszą się wprost do ogłoszeń i procesów rekrutacyjnych (zarówno pkt 33 preambuły, jak i art. 5 dyrektywy). W żadnym przepisie kodeksu ani dyrektywy nie nakłada się wprost obowiązku dostosowania wewnętrznych regulacji obowiązujących u pracodawcy do wymogów neutralności płci.

Niezależnie od tego trudno utrzymać sytuację, w której w ogłoszeniach stosowane będą neutralne określenia stanowisk, a w regulacjach wewnętrznych lub dokumentacji funkcjonowałyby inne nazwy stanowisk, najczęściej w formie męskiej. Istotne jest również, że nazewnictwo w aktach wewnętrznych wpływa na faktyczną neutralność w ogłoszeniach. Zgodnie z nowymi przepisami kandydat otrzyma m.in. regulamin wynagradzania, w którym nazwa stanowiska może być przypisana do jednej płci. W związku z tym wprowadzenie zmian w regulaminie wynagradzania, strukturze organizacyjnej i innych regulacjach wewnętrznych jest wskazane.

Umowa o pracę zawierana jest już z konkretną osobą, dlatego nie ma konieczności stosowania nazwy stanowiska neutralnej pod względem płci. Na przykład w przypadku zatrudnienia kobiety na stanowisku „księgowy/księgowa” w umowie może zostać wskazane stanowisko „księgowa”.

Usługi budowlane wykonane na nieruchomości położonej w Niemczech a KSeF

Zgodnie z art. 28e VATU miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia nieruchomości.

W związku z faktem, że nieruchomość, na której prowadzone są prace budowlane, położona jest na terytorium Niemiec, usługa ta nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Nie zwalnia to jednak polskiego wykonawcy z obowiązku wystawienia faktury dla udokumentowania transakcji, skoro nabywcą tej usługi jest niemiecki przedsiębiorca.

Z uwagi na to, że miejscem świadczenia usług jest terytorium innego państwa członkowskiego, a nabywca nie posiada polskiego NIP ani dostępu do polskiego systemu KSeF, zastosowanie znajduje art. 106gb ust. 4 pkt 1 i 2 VATU. W takiej sytuacji usługodawca ma obowiązek wystawenia faktury w KSeF w formacie XML oraz udostępnienia jej niemieckiemu kontrahentowi w sposób z nim uzgodniony (np. jako plik PDF lub jako wydruk papierowy). Wizualizacja faktury przekazywana poza KSeF musi być opatrzona kodem QR, który umożliwi kontrahentowi i organom podatkowym weryfikację dokumentu w KSeF (art. 106gb ust. 5 VATU).

Warto zaznaczyć, że w okresie 1.4.2026 r.–31.12.2026 r. podatnik, który korzysta ze zwolnienia od VAT w oparciu o art. 113 ust. 1 i 9 VATU, może wystawiać faktury poza KSeF, jeżeli łączna wartość sprzedaży brutto w danym miesiącu nie przekroczy kwoty 10 000 zł. W sytuacji, gdy podatnik przekroczy ten limit, obowiązek wystawiania e–faktur w KSeF powstanie począwszy od momentu wystawienia faktury, którą próg przekroczono.

Udostępnienie adresów e-mail właścicieli lokali przez zarządcę wspólnoty mieszkaniowej

Analiza przedstawionego zagadnienia wymaga odniesienia się do przepisów regulujących funkcjonowanie wspólnot mieszkaniowych oraz norm z zakresu ochrony danych osobowych.

W pierwszej kolejności należy prawidłowo zidentyfikować role poszczególnych podmiotów w procesie przetwarzania danych osobowych. Zgodnie z RODO, administratorem danych osobowych właścicieli lokali jest Wspólnota Mieszkaniowa, reprezentowana przez jej zarząd. To Wspólnota decyduje o celach i sposobach przetwarzania danych.

Z kolei Spółdzielnia Mieszkaniowa, której powierzono zarząd nieruchomością wspólną, pełni w tym układzie funkcję podmiotu przetwarzającego (procesora). Działa ona na zlecenie i w imieniu administratora. Relacje między administratorem a podmiotem przetwarzającym muszą być uregulowane umową powierzenia przetwarzania danych, o której mowa w art. 28 RODO.

Przetwarzanie danych osobowych, w tym ich udostępnianie, jest zgodne z prawem, jeżeli spełniona jest co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO. W analizowanym przypadku zastosowanie znajduje art. 6 ust. 1 lit. c RODO, który stanowi, że przetwarzanie jest legalne, gdy jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze.

Obowiązek prawny, o którym mowa powyżej, wynika wprost z art. 32 ust. 1 ustawy o własności lokali. Przepis ten nakłada na zarząd lub zarządcę, któremu powierzono zarząd nieruchomością wspólną, obowiązek zawiadomienia każdego właściciela lokalu o zebraniu ogółu właścicieli. Celem udostępnienia Prezesowi Zarządu Wspólnoty (działającemu w imieniu administratora) adresów e-mail jest właśnie realizacja tego ustawowego obowiązku.

Adresy e-mail, jako dane kontaktowe, są niezbędne do skutecznego i szybkiego poinformowania właścicieli o terminie, miejscu i porządku obrad zebrania. Wykorzystanie poczty elektronicznej do tego celu jest działaniem adekwatnym i proporcjonalnym, mieszczącym się w ramach prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną.

Wspomniany art. 32 ust. 1 ustawy o własności lokali wymaga, aby zawiadomienie nastąpiło „na piśmie”. Zgodnie z art. 78¹ § 1 KC, do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej, która jest równoważna formie pisemnej (§ 2), wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zwykła wiadomość e-mail co do zasady nie spełnia tego wymogu.

Należy jednak zauważyć, że celem przepisu jest zapewnienie, aby informacja o zebraniu dotarła do każdego właściciela w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jej treścią. Jeżeli właściciele lokali w przeszłości udostępnili swoje adresy e-mail do celów kontaktowych ze wspólnotą lub zarządcą, można uznać, że wyrazili co najmniej dorozumianą zgodę na otrzymywanie korespondencji w tej formie. W praktyce taka forma komunikacji jest powszechnie akceptowana jako skuteczny sposób realizacji obowiązku informacyjnego, o ile żaden z właścicieli nie sprzeciwił się jej stosowaniu, żądając korespondencji papierowej.

Reasumując, Spółdzielnia Mieszkaniowa, jako podmiot przetwarzający dane, jest uprawniona, a nawet zobowiązana na podstawie umowy powierzenia, do udostępnienia adresów e-mail właścicieli lokali Prezesowi Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. Żądanie Prezesa Zarządu jest w pełni uzasadnione, ponieważ zmierza do wykonania ustawowego obowiązku ciążącego na Wspólnocie Mieszkaniowej jako administratorze danych. Przetwarzanie to jest celowe, adekwatne i zgodne z fundamentalnymi zasadami ochrony danych osobowych, gdyż jego podstawę stanowi przepis prawa.

Numer faktury korygującej w KSeF

Zgodnie z art. 106j ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, każda faktura korygująca musi zawierać swój własny numer kolejny oraz datę jej wystawienia. Numer ten jest wykazywany w polu P 2 struktury logicznej i służy do jednoznacznej identyfikacji dokumentu w ramach serii numeracji stosowanej przez sprzedawcę.

Faktura korygująca nie może zatem mieć nadanego takiego samego numeru jak faktura pierwotna. Faktura korygująca „odwołuje się” do faktury pierwotnej nie poprzez przejęcie jej numeru, lecz poprzez wypełnienie dedykowanej sekcji DaneFaKorygowanej. W polach tej sekcji należy podać numer faktury korygowanej (oryginalny numer z pola P 2 faktury pierwotnej) w polu NrFaKorygowanej, datę wystawienia faktury pierwotnej oraz numer KSeF faktury pierwotnej (jeśli został nadany).

W przypadku korygowania nazwy lub adresu odbiorcy, w fakturze korygującej należy wypełnić sekcję Podmiot2 (dane poprawne) oraz opcjonalnie sekcję Podmiot2K, w której wskazuje się pełne dane nabywcy w brzmieniu błędnym, jakie widniało na fakturze korygowanej.

Końcowo warto również zaznaczyć, że system KSeF posiada wbudowany mechanizm blokowania duplikatów. Weryfikuje on unikalność dokumentu na podstawie numeru NIP sprzedawcy, kolejnego numeru faktury (P 2) oraz rodzaju faktury. Próba przesłania dokumentu o numerze identycznym z numerem już istniejącym w systemie powinna skutkować odrzuceniem pliku i błędem 440 „Duplikat faktury”.

Nagana a „wczasy pod gruszą”

Kryteria, od których jest uzależniane przyznawanie ulgowych usług i świadczeń, oraz które wpływają na wysokość dopłat z zfśs, to:

– osoby uprawnionej do korzystania z funduszu świadczeń socjalnych.

Pracodawca nie może ustanowić kryteriów dodatkowych opierających się na przestrzeganiu przez pracownika ustalonej organizacji i porządku w procesie pracy, przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów przeciwpożarowych, a także przyjętego sposobu potwierdzania przybycia i obecności w pracy oraz usprawiedliwiania nieobecności w pracy. Nałożenie kary porządkowej nagany nie może wpływać na ocenę możliwości uzyskania dofinansowania wypoczynku. Byłoby to ustanowienie kryterium opierającego się na jakości wykonywanej pracy, przestrzeganiu obowiązków pracowniczych, które może jak najbardziej wpływać na kwestie wynagrodzeniowe, ale nie na świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych.