Zasadniczo dopuszczalne jest stosowanie jednego zbiorczego konta rozrachunkowego dla kontrahentów prowadzących działalność gospodarczą (w szczególności przy sprzedaży gotówkowej), jednak pod warunkiem równoległego prowadzenia szczegółowej ewidencji pomocniczej pozwalającej na jednoznaczną identyfikację kontrahentów, każdej transakcji oraz powiązanie płatności z dokumentem sprzedaży.
Zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe powinny być prowadzone w sposób rzetelny, bezbłędny, sprawdzalny i bieżący. Dopuszczalne jest stosowanie kont syntetycznych (zbiorczych), jednak pod warunkiem prowadzenia do nich ewidencji szczegółowej.
Kluczem jest ewidencja pomocnicza, która powinna zapewniać identyfikację kontrahenta (poprzez NIP), pozwalać na przypisanie każdej operacji do konkretnej transakcji oraz gwarantować zgodność zapisów z kontem syntetycznym.
Dla potrzeb JPK CIT należy zapewnić odpowiedni poziom szczegółowości i spójności danych, a także możliwość ich weryfikacji przez organy podatkowe.
Rozwiązanie przedstawione w pytaniu jest dopuszczalne pod warunkiem, że dane w księgach są prowadzone w sposób umożliwiający eksport danych na poziomie szczegółowości wymaganym przez JPK CIT. System księgowy powinien pozwolić na powiązanie zapisów księgowych z ewidencją pomocniczą i wygenerować dane zgodnie ze strukturą logiczną JPK CIT.
Niestety podejście to może być ryzykowne i może zostać zakwestionowane przez organy podatkowe, jeśli nie będzie możliwości: identyfikacji kontrahenta B2B, powiązania płatności z fakturą, jeśli nie będzie unikalnego kodu kontrahenta dla każdego przedsiębiorcy, a wszystkie dane będą zgromadzone na jednym koncie bez możliwości wyodrębnienia.
Wymogiem struktury JPK KR PD jest jednoznaczna identyfikacja kontrahenta dla każdej transakcji, co wymaga modernizacji ewidencji księgowej w praktyce i zintegrowania jej z modułem rozrachunkowym.
