Ustawodawca nie sprzeciwia się odliczeniu straty podatkowej osiągniętej za 2025 r. na etapie określania zaliczek na podatek dochodowy w 2026 r., nawet gdy zeznanie roczne za rok osiągnięcia straty nie zostało jeszcze złożone. Remanent na koniec roku jest jednocześnie remanentem na koniec ostatniego miesiąca tego roku. Podatnik może ująć remanent końcowy na etapie ustalania zaliczki za miesiąc grudzień 2025 r., ale może również ująć go dopiero w rozliczeniu rocznym. W wyniku ujęcia rozliczenia remanentu końcowego, którego wartość jest wyższa niż remanentu na początek roku, w zależności od wykazanych wielkości, u podatnika w zeznaniu rocznym możemy mieć do czynienia finalnie nadal ze stratą podatkową, jak i wykazaniem dochodu.
Na mocy art. 44 ust. 3–3f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: PDOFizU) podatnicy prowadzący działalność gospodarczą są zobowiązani do obliczania i wpłacania w trakcie roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy. Podstawą obliczenia zaliczki na podatek dochodowy jest dochód. Brak jest formalnego zakazu, by na etapie ustalania wysokości zaliczki na podatek dochodowy pominąć odliczenie straty wynikającej z lat ubiegłych.
Przepis art. 9 ust. 3 PDOFizU określa możliwość rozliczenia straty podatkowej. O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:
1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000 zł; nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty.
Powyższy przepis nie odnosi się do wskazania, iż odliczenie straty podatkowej wynikać musi ze złożonego zeznania rocznego. Możliwe jest więc uznanie, iż ustawodawca nie sprzeciwia się odliczeniu straty podatkowej osiągniętej za 2025 r. na etapie określania zaliczek na podatek dochodowy w 2026 r., nawet gdy zeznanie roczne za rok osiągnięcia straty nie zostało jeszcze złożone.
Potwierdza to stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi, które zaprezentowane zostało w interpretacji indywidualnej z 9.8.2011 r. (IPTPB1/415-42/11-2/ASZ), w której wskazano, że:
Przepisy regulujące rozliczenie straty w następnych latach nie wskazują, czy rozliczenia takiego należy dokonać dopiero po zakończeniu danego roku podatkowego, czy też w jego trakcie. Co za tym idzie, w przypadku braku szczegółowych uregulowań w tym zakresie należy przyjąć, że możliwe jest rozliczenie tej straty zarówno w trakcie roku podatkowego, jak i po jego zakończeniu, a wybór stosownej metody pozostaje w gestii podatnika. W przypadku, gdy podatnik pomimo dokonywania odliczenia części straty z lat ubiegłych w trakcie roku podatkowego z dochodu bieżącego (zaliczkowo), w ostatecznym rozliczeniu za ten rok podatkowy nie osiągnął dochodu, lecz stratę, w związku z czym nie będzie mógł skorzystać z odliczenia, nie traci kwoty straty, którą „zaliczkowo” odliczył. Kwota ta może być bowiem odliczona w kolejnych latach podatkowych.
Tożsame uzasadnienie wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 17.2.2025 r. (0113-KDIPT2-1.4011.815.2024.2.MAP).
